- ΘΕΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΛΛΑ ΓΙΓΝΕΤΑΙ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

Ας είναι... μετά τα διαφημιστικά σποτάκια
να επανέλθουμε στο θέμα μας.

Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον

Καλησπέρα σας,

Εάν τα πράγματα σε μας φαίνονται μη-θεία, εάν
βιαζόμαστε να κατηγορήσομε αυτό ή εκείνο το φαινόμενο ως α-συνεπές
με τη φύση της θείας ύπαρξης, είναι διότι έχομε άγνοια της αίσθησης
και του σκοπού του Θείου στον κόσμο στην ολότητά του.
Επειδή βλέπομε μόνο τμήματα και κομμάτια κρίνομε το καθένα από μόνο
του σαν να ήταν ολότητα, κρίνομε επίσης το εξωτερικό φαινόμενο
χωρίς να γνωρίζομε τη κρυφή του έννοια, αλλά όταν το κάνομε αυτό
βλάπτομε την εκτίμησή μας των πραγμάτων.

Βάζομε πάνω τους τη σφραγίδα ενός αρχικού και θεμελιώδους λάθους.
Η τελειότητα, είναι τελειότητα της ολότητας της θεϊκής αρμονίας.
Όλα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια μέχρι ένα ορισμένο σημείο και
όσο γίνεται. Αλλά κι αυτή η λύση είναι ατελής από μόνη της και δεν
μπορεί να μας δώσει την ολοσχερή ικανοποίηση. Δεν μας δίνει
την ενόραση της αρμονίας που ισχυρίζεται και έτσι δεν μπορεί να
ικανοποιήσει την απαίτησή μας ή να μας πείσει αλλά μόνο αντιλέγει
με μια ψυχρή νοητική σύλληψη, με την οξεία ανθρώπινη αίσθηση της
πραγματικότητας του κακού και της ατέλειας. Επίσης δεν δίνει μια
οδηγία για το ψυχικό στοιχείο της φύσης μας, τη προσδοκία της ψυχής
προς το φως και την αλήθεια και προς μια πνευματική κατάκτηση, μια
νίκη επί της ατέλειας και του κακού. Από μόνη της αυτή η άποψη
πραγμάτων δεν δίνει κάτι περισσότερο από ότι θα έδινε ένα
ευπροσήγορο δόγμα που μας λέει ότι το παν είναι σωστό, διότι το παν
είναι τέλεια θεσπισμένο από την θεία Σοφία. Δεν μας δίνει τίποτε
καλύτερο από μια αυτάρεσκη διανοητική και φιλοσοφική αισιοδοξία:
Κανένα φως δεν πέφτει πάνω στα συγκεχυμένα γεγονότα του πόνου,
ταλαιπωρίας και δυσαρμονίας στα οποία η ανθρώπινη συνείδησή μας
υπομένει, αποδέχεται διαρκώς, και βασανιστικά είμαστε μάρτυρές του.

Ένα Θείο Όλον που είναι τέλειο με τη λογική της ατέλειας των
τμημάτων του, διακινδυνεύει να είναι μόνο τέλειο στην
ατέλεια, διότι πληροί ολοσχερώς κάποιο επίπεδο σε ένα μη
αποτελειωμένο σκοπό. Είναι, τότε, παρούσα η Ολότητα, αλλά όχι
μια έσχατη ολοκληρωτική Ολότητα.
Σε αυτό πάει θαυμάσια η ρήση των αρχαίων Ελλήνων «Θεός ουκ έστιν
αλλά γίγνεται». Το αληθινό Θείο θα ήταν, τότε, κρυφό μέσα μας
και, ίσως, πάνω από εμάς. Να βρούμε το Θείο μέσα μας και άνωθέν μας
θα ήταν η πραγματική λύση, να γίνομε τέλειοι, όπως Εκείνο είναι
τέλειο, να πετύχομε απελευθέρωση με την ομοιότητα προς εκείνο ή να
φτάσομε στο νόμο της φύσης του.

Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον

Μπορεί να πιστέψουμε επίσης πως οι ατέλειές μας και οι ταλαιπωρίες
που δούλεψαν για την γενική αρμονία και την τελειότητα
των πραγμάτων και παρηγορούμε τους εαυτούς μας με αυτό το
φιλοσοφικό βάλσαμο που μας προσφέρεται για τις πληγές μας,
ικανοποιημένοι να κινούμαστε μεταξύ των μικροπραγμάτων της ζωής
με όσo γίνεται λογική προσοχή ή μεγάλη φιλοσοφική σοφία και αποδοχή
ως μια ατελή νοητική σοφία όσο μας επιτρέπουν τα ανυπόμονα ζωτικά
τμήματά μας.
Ή, διαφορετικά, βρίσκοντας παρηγοριά στους ενθουσιασμούς της θρησκείας,
θα αφήναμε το παν στη θέληση του Θεού με την ελπίδα ή στην πίστη
μιας αποζημίωσης, σ’ έναν Παράδεισο στο Πέραν όπου θα εισέλθουμε
σε μια ευτυχέστερη κατάσταση και θα φορέσομε την αγνή και τέλεια φύση....

Αλλά υπάρχει ένα ουσιαστικός παράγοντας στην ανθρώπινη συνείδηση
και στις διεργασίες της, που δεν είναι κατώτερος της λογικής,
που μας διαχωρίζει ολοσχερώς από το ζώο.
Δεν υπάρχει μόνο ένα νοητικό τμήμα μέσα μας που αναγνωρίζει
την ατέλεια, υπάρχει συνάμα κι ένα ψυχικό κομμάτι που την αρνιέται.

Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον