- Ομιλίες περί πίστεως - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Σήμερα που εορτάσαμε την απόδοση της παγκοσμίου υψώσεως του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού του Χριστού μας...
Θα' θελα να ειπώ δύο λόγια στην αγάπη σας Πατέρες και αδελφοί μου, τα οποία είναι πάλι και αυτά ιλιμένα από την ιερα παράδοση και από τα θεόπνευστα κείμενα, των μεγάλων Πατέρων της εκκλησίας μας.
Εκείνη η ανεπανάληπτος ημέρα, η μοναδική και ιστορική, η 23 Μαρτίου, το Έτος 33, Έτος Κυρίου, κατά την οποίαν ερταυρώθη ο Χριστός μας επι του φρικτού Γολγοθά, μαζί του εσταυρώθησαν και άλλοι δύο λισταί, ο Δημάς και ο Γέστας.
Ο Δημάς εκ δεξιών και ο Γέστας εξ εβωνίμων και ο Δημάς εσώθει όπως γνωρίζουμε με την γνωστή του ομολογία τη ταπεινή και την πέρα εως πέρα ομολογιακή και εν μετανοία λεγμένη, με το "Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη βασιλεία σου".
Τότε είδε ο κόσμος τρείς σταυρούς και τρεις εσταυρωμένους και όπως γνωρίζουμε στη συνέχεια εδώ και 2000 χρόνια, μόνον ο σταυρός του Χριστού σώζει.
Ο εκ δεξιών λιστής δεν εσώθει επειδή εσταυρώθη, ούτε ο εξ’ εβωνίμων εκολάσθει επειδή εσταυρώθει.
Διότι η σταύρωσης αυτό καθέ αυτό, είναι ένα είδος θανάτου, χωρίς υποπόδιον δεν αντέχει κανείς και αποθνήσκει παρ' αυτά, αν είναι δυνατόν να σταθεί και όρθιος.
Με το υποπόδιον όπως έκαμαν οι Πέρσαι και οι Ρωμαίοι και οι Εβραίοι, ο άνθρωπος μπορούσε να ζήσει λίγες ώρες ανάλογα με την βιολογική υγεία της καρδιάς του, ο Χριστός μας έζησε 6 ώρες.
Και είναι συγκλονιστικό να είναι τρείς εσταυρωμένοι δίπλα, δίπλα, ο Χριστός μας είς το μέσον, ο Γέστας εξ εβωνίμων, ο Δημάς εξ δεξιών, να συνομιλούν, να λέγουν οι δύο λισταί αυτά που λέγονται, τα γνωστά θέματα που τα γνωρίζουμε όλοι μας.
Ο καθένας να συνομιλεί με τον Χριστό, να λέγει ολίγες λεξούλες, στη δραματική εκείνη κατάσταση... Και ο μεν Χριστός μας να συνομιλεί με τον εκ δεξιών, είς δε τον άλλον λιστήν, τον Γέστα να μην του αποκρίνεται ποσός, σαν να μην άκουσε καθόλου, αυτό δημιουργεί μεγάλην εντύπωση σε όλους. Γιατί; δεν αποκρίνεται καθόλου, είναι ώρες, στιγμές δραματικής καταστάσεως και θα λέγαμε δε χάνει κανείς χρόνο ακόμη και να εκφραστεί.
Όμως το μάθημα που βγαίνει είναι ότι, δεν σώζει κανένας σταυρός, ούτε καν κανείς σώζεται επειδή σταυρώνεται, εάν ποτέ σταυρωθεί, αλλά σώζεται εάν ομολογήσει και πιστέψει είς τον σταυρόν του Χριστού.
Αυτό είναι Ορθοδοξία και ορθοπραξία είναι εαν σηκώσει τον ιδικόν του σταυρόν, αυτό είναι το ζητούμενον, εδώ και 2000 χρόνια.
Το τι είναι Σταυρός του Χριστού, όλοι το γνωρίζουμε.
Το τι σημαίνει Σταυρός του Χριστού, ολίγοι το γνωρίζουνε.
Πόσοι όμως σηκώνουν τον Σταυρό του Χριστού μας, αυτό ο Κύριος το γνωρίζει, Κύριος είδε πόσοι αίρουν εκουσίως και ισοβίως και αγωγίστως τον σωτήριον Σταυρό του Χριστού, που σώζει και αγιάζει πάντας.
Δεν υπάρχει κανείς που να αίρει τον Σταυρόν του Χριστού θεληματικά δια την αγάπη του και να μην σωθεί, όχι απλώς θα σωθεί και θα αγιάσει, είναι εμπειρία της εκκλησίας μας τόσους αιώνες.
Σταυρός του Χριστού είς ημάς ατομικώς και προσωπικώς, όταν λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι συσταυρωθήκαμε, δεν λέγει ότι σταυρωθήκαμε, συσταυρωθήκαμε, ο καθένας με τον δικόν του τρόπο συσταυρώνεται μετά του Χριστού, δεν ήταν τότε παρόντες είς τον Γολγοθάν, αλλά έκαστος, εφόσον αίρει τον σταυρό του και τον κουβαλά συνεχώς μια ολόκληρη ζωή, κάποτε, κάποια στιγμή καλείτε πλέον να καρφωθεί επί του σταυρού, κάποτε πρέπει να γίνει αυτό το πράγμα.
Έφτασε η ώρα του προσωπικού του Γολγοθά, από κεί και μετά είναι θέμα λίγου χρόνου να ακολουθήσει το μαρτύριον της σταυρώσεως η ταφή και η ανάστασης και ξέρεται, εκεί που θα γίνει η σταύρωσης, εκεί ακριβώς θα γίνει και η ανάστασης, δεν μπορεί να γίνει πολύ διαφορετικά.
Εκεί που θάπτεται κανείς, από κεί θα γίνει η ανακομιδή και η ανάστασης, εαν δεν γίνει ανακομιδή εκεί θα παραμένει.
Τάφος και σταύρωσης είναι δύο σταθερά πράγματα, σταθερά τα οποία είναι και σωτηρολογικά και αγιαστηκά συγχρόνως.
Σταυρός του Χριστού στην θεολογία και στην εμπειρία και στην τάξη της εκκλησίας, είναι να σταυρώνει κανείς τα πάθη του και τους λογισμούς του και κάθε τι που ανήκει είς τον παλιόν άνθρωπο, είς τον παλιάνθρωπο που λέμε.
Όταν κανείς χαριτολογόντας ή βρίζοντας ένας ονομάζει τον άλλον παλιάνθρωπο, στην πραγματικότητα κυριολεκτεί και διασαφινίζει την αλήθεια, άλλωτε άσχετα αν κανείς το ονομάζει σκοπτικά αυτό το πράγμα, δηλαδή ομολογούμε ότι φέρουμε ακόμη τον παλιόν ημών άνθρωπον.
Και παλιός άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος ρέπει πρός τα κάτω, κάτω είναι οι υδονές της σάρκας, ο θυμός και ο εγωισμός.
Αναφέρω πάντοτε τρείς λέξεις που είναι εκφραστικές όλων των παθών, όλα τα πάθη γενικώς ψυχής και σώματος, σ' αυτές τις τρείς λέξεις κιριολεκτικά στιρίζονται, ηδονές της σάρκας, θυμός της ψυχής και εγωισμός πάλι της ψυχής, επομένως τα 2/3 είναι της ψυχής ιδιώματα και το ένα είναι του σώματος.
Το σώμα δεν ζητάει τίποτα, επειδή είναι χώμα, το χώμα ζητάει το χώμα, αλλά όχι το αγιασμένο χώμα, τον βούρκο.
Άλλο αγιασμένο χώμα και άλλο βούρκος, καταλάβατε γιατί το αγιασμένο χώμα τείνει πρός τα άνω, εξού και άνθρωπος, άνω θρώσκει, τείνει πρός τα κάτω, ο κάτω κοιτάζων και κάτω προσέχων, μιλάμε βέβαια πάντοτε γενικώς, είναι αυτός ο οποίος πολεμίτε.
Και ποιός δεν πολεμίτε; Όλοι πολεμούνται, εκτός από αυτόν που δεν φέρει σώμα, δηλαδή κανένας, όλοι πολεμούνται, αυτό είναι μια εμπειρία της εκκλησίας.
Όμως ο Χριστός μας χάρισε αυτόν τον σταυρό ως όπλο νικητικό, όπως μας χάρισε και το όνομα του.
Έχουμε δύο όπλα εμείς, αν θέλετε τρία.
Το όνομα του Χριστού, το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με".
Το Σταυρό που πρέπει να φέρουμε όλοι μας μέσα.
Την πίστη στον Σταυρό του Χριστού μας και την Θεία Κοινωνία.
Τα άχραντα μυστήρια, τα οποία είναι τα τρία δυνατά όπλα με τα οποία νικούμε κάθε εχθρόν.
Δέν υπάρχει αντίπαλος υπέρτερος από αυτά τα όπλα τα εγγυητικά, ούτε υπάρχει και ισχυρότερο όνομα ούτε εις τον ουρανόν, ούτε είς την γήν όπως γνωρίζουμε.
Όμως σταυρός επαναλαμβάνω αδελφοί μου ατομικός του καθενός, είναι να σηκώνει κανείς το προσωπικό του, αυτό το πράγμα, τον προσωπικό του σταυρόν, σταυρώνοντας και ανανεώνοντας την σταύρωση του καθημερινώς και ισοβίως, κάθε ώρα και στιγμή.
Υπάρχει μια διδασκαλία της εκκλησίας μας πάνω στο θέμα της προσωπικής σταυρώσεως και εικονίζονται όλοι όσον οι μοναχοί όσο και οι ορθόδοξοι ως εσταυρωμένος άνθρωπος.
Έχουμε τον εσταυρωμένο μοναχό, που το βλέπουμε σε όλες τις εικόνες στα μοναστίρια, στον χώρο της λιτής, δεξιά ή αριστερά, έχουμε επίσης και τον εσταυρωμένον λαϊκό, αν θέλετε κατά γενικήν επέκτασην τον εσταυρωμένο ορθόδοξο και βλέπουμε γύρω, γύρω, τους άσπονδους εχθρούς, τους ισοβίους και αμείλικτους, αδυσώπητους, τα 7 θανάσιμα δαιμόνια να τον πολεμούν και να τον σαϊτεύουν, υπάρχει δε και κάποιος, ο οποίος του λονχεύει με κόντρα, έχει ένα κοντάρι και τον κοντράρει και οι άλλοι τον σαϊτεύουν, άλλοι στα γενιτικά όργανα, άλλοι στη καρδιά, άλλοι στα νεφρά, άλλοι στα μάτια, άλλοι οπουδήποτε αλλού και άλλοι προσπαθούν να τον ξεγελάσουν νοητικά, άλλοι του λένε κατάβα από τον σταυρό, άλλοι του λέγουν, ότι μαζί με τον σταυρό μπορείς να κατέβεις, άλλοι του λέγουν πρίν σταυρωθείς δεν χρειάζεται να γίνει αυτό το πράγμα, υπάρχει και άλλος τρόπος σωτηρίας.
Ο υπουλότερος τρόπος από όλους τους πολέμους όταν κανείς σταυρωθεί, είναι να παραμείνει, ενώ είναι σταυρωμένος διά χρόνον ικανών πολεμούμενος και αντιπολεμών και σε κάποια στιγμή ο δυσκολότερος ο ποιό δυσκολότερος πόλεμος στη μοναχική εμπειρία είναι αυτός που θα σας αναφέρω τώρα.
Είναι, ενώ είναι σταυρωμένος και ενώ είναι πολεμών και αντιπολεμούμενος δια χρόνους πολλούς και πολλές φορές κρατίνων και νίκας, έχοντας δηλαδή νικητικά όπλα και λάβαραν, να υπάρχει ένας λογισμός που λέγει, όφις και μάλιστα υποβρύχιος όφις, είναι κάτω από την γή.
Το μέρος του σταυρού, πάρτε έναν σταυρό τόσο επί τόσο ύψος και βάρος, για να σταθεί πρέπει ένα μέρος να είναι μπιγμένο κάτω από την επιφάνια της γής και να σταθεί, σε κείνο το μέρος, το κεκρυμένο που λέγεται υπόγειο μέρος του σταυρού, εκεί ροκανίζουν αθέατα, σιωπηλά κάτι σκουληκάκια και προσπαθούν να πριονίσουν καθέτως τον σταυρό, οπότε θα πέσει σταυρός και σταυρωμένος μαζί, ενώ δεν θέλει να πέσει ο εσταυρωμένος, δεν θέλει να φίγει από το καθήκον του, αλλά αυτά τα σκουληκάκια, τα φιδάκια, ροκανίζοντας τον σταυρό ρίπτουν σταυρό και σταυρωμένον, "ίππον και αναβάτην ερίψαν είς θάλασσας". Είναι ακριβώς μια άλλη ένοιαν, λοιπόν και οι δύο μπορούν να πέσουν άνετα.
Και τα μεν θανάσιμα πάθη και δαιμόνια τα γνωστά, η υπερηφάνεια, ο φθόνος, η φιλαργιρία, η πορνεία, η γαστριμαργία, η οργή, η ακιδία, πολεμούν και αυτά τα πράγματα πολλές φορές είναι φανερά και πολλές φορές είναι άγνωστα, τις ποιό πολλές φορές είναι φανερά.
Και επειδή τα γνωρίζουμε απ' τα κείμενα των Πατέρων, τα έχουμε διδαχθεί τόσες και τόσες φορές, έχουμε και ο καθένας μια προσωπική γνώμη και εμπειρία, λοιπόν λίγο πολύ είναι γνωστά.
Αυτό το οποίον είναι δυσκολοδιάγνωστον και δυσκολοόρατον, δύσκολα φαίνεται, θέλει ειδικό πνευματικό μικροσκόποιο, πολύ ειδικό πνευματικό μικροσκόπιο, θέλει διόπτρα πνευματική, θέλει πολύ ταπείνωση, θέλει ο νούς να καθαρθεί με πολλά δάκρυα.
Είναι αυτός ο λογισμός το σκουληκάκι, η όφις, η ιοβόλος όφις, ο οποίος πριονίζει αυτό τον σταυρό, το δικό μας καθήκον δηλαδή και θέλει να ρίξει και τον σταυρό του καθήκον μας και μας τους ιδίους, λοιπόν οπότε κανείς παραδίδεται άνεφ όρων είς τον εχθρόν.
Αυτός ο όφις έχει ένα όνομα και λέγεται ανεξομολόγητος λογισμός και λέγουν τα θανάσιμα δαιμόνια να κάνουμε έναν συνεταιρισμό εμείς όλοι, θα πολεμούμε τον άνθρωπο τον εσταυρωμένο από το έδαφος και πάνω και κάποιος θα τον νικήσει, είτε ο ένας είτε ο άλλος, είτε όλοι μαζί, αν αποτύχουμε αναλαμβάνετε εσείς λέει την ευθύνη και την συνέχεια να γκρεμίσετε τον εσταυρωμένο και ξέρετε τις ποιό πολλές φορές ενώ εργάζονται όλοι μαζί, πίπτει σταυρός και εσταυρωμένος.
Επομένως κάναν καλή δουλειά εκείνα τα σκουληκάκια και που βρήκαν τα δοντάκια να πριονίζουν τόσο τέλεια τον σταυρό και να ρίχνουν αμφότερους μαζί;
Όταν λέγουμε λογισμό ανεξομολόγητο εν γνώση, δεν μιλάμε για έναν τυχώντα λογισμό, έστω και μικρό, έστω και μεγάλο, μιλάμε για πολυχρόνιο λογισμό που χρονίζει χρόνια πολλά.
Αλλά είναι της τάξεως του θανασίμου επιπέδου, κάτι πολύ πολύ βαρύ που εν πλήρη γνώση αποφασίζουμε να μην το ομολογίσουμε ποτέ, είναι δική μας υπόθεση αυτό, λέμε αυτά θα τα πούμε, εκείνα δεν θα τα πούμε ποτέ είς σε κανέναν.
Νά' ναι ευλογημένο θα λέγαμε, ο εχθρός θα πεί να' ναι καταραμένος, δικαίωμα σου να ζείς στην κόλαση, δεν χάνει κανείς, είναι θέμα δικαιωσύνης και σέβεται ο Χριστός μας την ελευθερία του ανθρώπου και περνούν τα χρόνια και περνούν τα χρόνια.
Και ήταν ένα γεροντάκι που είχε φτάσει στα 95 χρόνια και ήταν παντελώς ανεξομολόγητος, υγιέστατος, ουδέποτε ασθένισε, φάρμακα δεν ήξερε τι σημαίνει, πόνους δοντιών δεν εγνώριζε, στο γιατρό δεν πήγε, χειρουργείο δεν είχε, ένεση δεν είχε κάνει, ήτο υγιέστατος και έλεγε πως ο Θεός ήταν μαζί του, στην πραγματικότητα δεν είχε καθόλου χάρη Θεού, τίποτα, καμία χάρη με τα μυστίρια, ανεξομολόγητος παντελώς, φανταστείτε τι αμαρτήματα είχε κάνει.
Μόλις εξομολογήθηκε την πρώτη φορά, μετά από τρείς μέρες εφνιδίως απέθανε, δηλαδή ίσα, ίσα που εσώθηκε ο άνθρωπος αυτός.
Τον είχε πεί ο λογισμός, αυτό το κοφό και άλυλο δαιμόνιο που του' χε σφραγίσει με 7 σφραγίδες το στόμα να μην εξομολογηθεί ποτέ.
Και ο Χριστός βλέποντας μερικές ελεημοσήνες που έκανε ο άνθρωπος αυτός σαν αγαθής προαιρέσεως, τον υπ' έμεινε 95 ολόκληρα χρόνια, μόλις τακτοποιήθηκε όμως, εώς εδώ, καιρός να αναχωρίσει η ψυχή και απείλθε πάρ' αυτά είς τον άλλον κόσμον και έκλεισε ο φάκελος αυτός και πήρε σειρά ο επόμενος.
Τόσο γρήγορα αλλάζει το σκηνικό και έτσι είναι τα πράγματα τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν σε αυτά τα πλαίσια του κόσμου τούτου.
Πάντως βλέπουμε εκ πείρας ότι αυτοί οι δαίμονες, αυτοί οι λογισμοί, οι δαιμονικοί λογισμοί, τελικά που μεταμορφώνονται σε όφις ή σε σκώληκες, όχι σε μεταξοσκώληκες, (γέλια) σκώληκες, γιατί ο μεταξοσκώληκας κάνει άλλη δουλειά, τουλάχιστον κάνει και τα αρσενικά, κάνει και μια χρήσιμη εργασία. Όταν λέγει δηλαδή ο Δαβίδ, εγώ ημεί σκώληξ και ουκ άνθρωπος, στην κυριολεξία λέει μεταξοσκώληξ. Ξέρετε γιατί και ο μεταξοσκώληξ γεννιέται χωρίς σπέρμα, είναι κάτι που συμβολίζει τον Χριστό, γιατί και ο Χριστός μπορεί να ονομασει τον εαυτό του μεταξοσκώληκα γιατί γεννήθηκε άνεφ σπέρματος, είναι μια ψιλή θεολογία.
Όπως ονομάζει και τον εαυτό του νεκρό, τον ονομάζει πτώμα, πτώμα είναι ένα σώμα άψυχο που δεν φέρει ψυχή, μολονότι δεν φέρει ψυχή, ναί γιατί η ψυχή απτεί και στον Άδην, αλλά φέρει πνεύμα.
Η χάρις της ιεότητος παραμένει καθαρή στο σώμα, αλλά ποιός να την ειδεί, ποιός να την αισθανθεί, εφόσον έχομε ένα σώμα νεκρό;
Και έτσι λοιπόν όταν λέγει ο Χριστός, ο καθένας πρέπει να σηκώνει τον σταυρό του και να τον ακολουθεί οπίσω του, όχι έμπροσθεν του ποτέ, ούτε πλάι, πλάι, όπισθεν του, όλοι ακολουθούν όπισθεν του Χριστού.
Προπορεύται ο Χριστός ο οποίος και εσταυρώθη, δι' αυτό μας καλεί όλους να σταυρωθούμε, αν όχι αιματηρώς, τουλάχιστον ανεμάκτος, πλύν ισοβίως.
Και ξέρετε, όταν κανείς σηκώνει τον σταυρό του Κυρίου εκ νεότητος, εξ απαλόμεν τυχών, όταν περνούν τα χρόνια κάπου κοματίζει κανείς, μετά από δεκαετίες πολλές γονατίζει.
Τότε χρειάζεται ο πνευματικός Ειρηνέος, ότι έγινε και επί Χριστού, ακριβώς τα ίδια επαναλαμβάνονται και είς
ημάς.

Η χάρης του Τιμίου Σταυρού να μας σκέπει, να μας πληροφορεί, να μας προστατεύει, να τιμίσουμε τον σταυρό τον ιδικό μας, που διαλέξαμε θεληματικά με αγάπη και αφοσίωση να αξιωθούμε να τον προσκηνήσουμε, όπως τον προσκηνούμε και εδώ στη γή και είς τον ουρανό.
Αμήν.

επειδή πρόθεσή σου είναι, αν κατάλαβα καλά, να συζητήσουμε κιόλας, εκτός του σχολιασμού των παραπάνω, θα πρότεινα να κάνεις μια τοποθέτηση, γενική πάνω στην παράθεσή σου, να δώσεις το στίγμα, έτσι ώστε να δημιουργήσεις μια βάση διαλόγου.

πολύ ωραίο το θέμα που άνοιξες.
σίγουρα κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει την ουσία τον ομιλιών των ανθρώπων αυτών καλύτερα από του ίδιους.
καλό θα ήταν να μην ανεβάζεις συχνά τις ομιλίες αλλά να δίνεις χρόνο ώστε να τις μελετάει όποιος ενδιαφέρετε και να τοποθετήστε κατά προαίρεση και κατα βούληση όποιος επιθυμεί.
πχ εγώ σου λέω απο τώρα ότι θα το υποστηρίξω το θέμα αλλά λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου δεν μπορώ να μπαίνω κάθε μέρα στο φόρουμ...

επίσης καλό θα ήταν να δίνεις και το δικό σου πνευματικό καταστάλαγμα απο κάθε κείμενο διότι όπως ορθά είπε και ο Παίσιος άλλα καταλαβαίνω εγώ και άλλα εσύ...
οπότε ο ένας θα συμπληρώνει τον άλλο...
και αυτό φυσικά δεν αφορά εμάς τους δύο άλλα το σύνολο αυτών που θα θελήσουν να κριτικάρουν ή να μοιραστούν με τα μέλη του φόρουμ, τα συμπεράσματα τους στο τόπικ.

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

quote:

---

τα 7 θανάσιμα δαιμόνια να τον πολεμούν και να τον σαϊτεύουν

---

αυτό το 7κέφαλο τέρας που έχουμε μέσα μας αν κάποτε καταφέρουμε να το νικήσουμε... τα πάντα θα αλλάξουν.
Aγώνας διαρκείας στο όνομα του Κυρίου μας, αγάπη και ταπεινοφροσύνη.

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

Είτε κάποιος αποδέχεται τον Χριστιανισμό είτε όχι, πιστεύω πως μπορεί να αποκομίσει αρκετά από την ανάγνωση των ομιλιών κάποιων μοναχών.
Όπως πολύ σωστά ειπώθηκε, εάν κάποιος έχει τα αυτιά της ψυχής του ανοιχτά κι αυτά είναι έτοιμα να ακούσουν, θα ακούσουν και θα κατανοήσουν τα μηνύματα πέραν θρησκειών και πέραν περιορισμών τέτοιου είδους.
Τα μηνύματα άλλωστε για την ψυχή του ανθρώπου, τον πολύπλοκο αυτό μηχανισμό, μπορούν να βρεθούν παντού.

Θα συμφωνήσω κι εγώ με τον ΕΛΑΧΙΣΤΟ ότι θα ήταν καλό να παρατίθενται οι ομιλίες με κάποια χρονική απόσταση η μία από την άλλη ώστε να υπάρχει το περιθώριο στους ενδιαφερόμενους να τις διαβάσουν και να παραθέσουν τις απορίες τους, την άποψη τους ώστε να ακολουθεί κάποιος διάλογος σε γόνιμα κι εποικοδομητικά πλαίσια.

Δεν διάβασα ακόμη την ομιλία του Δικαίου Εφραίμ αλλά θέλω να το κάνω σύντομα.

quote:

---

αυτό το 7κέφαλο τέρας που έχουμε μέσα μας αν κάποτε καταφέρουμε να το νικήσουμε... τα πάντα θα αλλάξουν.

---

Κατά καιρούς του έχουν δοθεί πολλές ονομασίες.
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, φθαρτός εαυτός, προσωπικότητα κλπ.
Στην ουσία αυτό που προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε και να τιθασεύσουμε είναι αυτό που νομίζουμε ότι ο εαυτός μας μαζί με όλα του τα πάθη και τις αδυναμίες...

In anticipation of my resurrection...

Το ψευδώνυμο μου προέρχεται από το αγαπημένο μου συγκρότημα (Inkubus Sukkubus) αλλά και με το "Dying" μπροστά, ήθελα να δηλώσω την επιθυμία μου για το τέλος της δεισιδαιμονίας.

Η περιγραφή για την απομαγνητοφώνηση που περιγράφεις είναι όντως πολύ δύσκολη και χρονοβόρα, οπότε σου εύχομαι καλό κουράγιο!

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Αν και σήμερα είναι η πρώτη φορά που ψάχνω τα θέματα συζητήσεών σας... (γενικά ενδιαφέροντα...) δυστυχώς διεπίστωσα την ανεπάρκεια των "ελληνικών" μας... Λίγη ορθογραφία, παιδιά, δεν θα πείραζε κανέναν. Δεν είναι δυνατόν σε κείμενο μιας σελίδας (ή και περισσότερο ή λιγότερο, δεν έχει σημασία) να "βγάζουν μάτια" οι ανορθογραφίες... Κρίμα! Κάποιος αναφέρει ότι κάνει και ορθογραφικό έλεγχο... Φαντάσου δηλαδή να μην υπογραμμιζόταν αυτόματα από τα windows τα ορθογραφικά λάθη... και φαντάσου να μη γινόταν και αυτός ο "ορθογραφικός έλεγχος"...

---

Νομίζω ότι δεν διεπίστωσες, αλλά διαπίστωσες την έλλειψη παιδείας στην ελληνική κοινωνία.
αυτό όμως δεν ήταν ανάγκη να γίνεις μέλος σε κάποιο φόρουμ του διαδικτύου για να το καταλάβεις, το ζεις υποθέτω στην καθημερινή σου συναναστροφή με την κοινωνία της Ελλάδας.
εκτός και αν είσαι κάτοικος εξωτερικού.
ακόμα αν θέλεις να ακριβολογείς στις τοποθετήσεις σου , θα πρέπει να γνωρίζεις ότι τα windows δεν διορθώνουν κείμενα. αυτή τη δουλειά την κάνουν οι κειμενογράφοι ,ένας εκ των οποίων ,ο χειρότερος, είναι αυτός που συνοδεύει το office της microsoft, βλέπε word...

κατά τα λοιπά....
εφχαρηστό για την κατανώισοι

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

quote:

---

philia

Αν και σήμερα είναι η πρώτη φορά που ψάχνω τα θέματα συζητήσεών σας... (γενικά ενδιαφέροντα...) δυστυχώς διεπίστωσα την ανεπάρκεια των "ελληνικών" μας... Λίγη ορθογραφία, παιδιά, δεν θα πείραζε κανέναν. Δεν είναι δυνατόν σε κείμενο μιας σελίδας (ή και περισσότερο ή λιγότερο, δεν έχει σημασία) να "βγάζουν μάτια" οι ανορθογραφίες... Κρίμα! Κάποιος αναφέρει ότι κάνει και ορθογραφικό έλεγχο... Φαντάσου δηλαδή να μην υπογραμμιζόταν αυτόματα από τα windows τα ορθογραφικά λάθη... και φαντάσου να μη γινόταν και αυτός ο "ορθογραφικός έλεγχος"...

---

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ

quote:

---

γιαπετ
Άλλωστε, αν και το ορθογραφικά σωστό μήνυμα, είναι πιο ευανάγνωστο, σημασία έχει το περιεχόμενο και η άποψη, η οποία εμπεριέχεται σ' αυτό καθώς και η διάθεση για διάλογο, απ' όλους.

---

Μάλλον η Φίλια δεν είδε ούτε αυτό στα μηνύματα στα οποία αναφέρεται

macedon

Edited by - macedon on 29/10/2007 00:54:13

quote:

---

Μητσάκος

Φίλε γιαπετ επειδή θεωρώ τον μοναχό αυτόν που έδωσα να διαβάσετε φωτισμένο, νομίζω πως τα λέει καλύτερα δηλαδή απο μένα, περιμένω απο όσους θέλουν να έχουν μια απορία κάτι.
Ένα ολόλκηρο κείμενο έχει τόσα και τόσα στοιχεία πάνω του που μπορεί να προκαλέσει πολλά θέματα προς συζήτηση.

---

Το ζήτημα της ορθογραφίας το θεωρώ κι εγώ σημαντικό και φυσικά πιστεύω ότι κάνει ένα κείμενο πιο καλαίσθητο.
Απ' ό,τι είχα ακούσει πριν κάμποσο καιρό ένα άτομο το οποίο είναι πολύ καλός στην ορθογραφία τείνει να είναι "οπτικός τύπος", σε αντίθεση με κάποιον ο οποίος εμφανίζει κάποιες αδυναμίες στην ορθογραφία επειδή τείνει να είναι περισσότερο "ακουστικός τύπος".

Παρόλα αυτά, δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να μας ωφελήσει μια προσκόλληση εκ μέρους μας στην τέλεια ορθογραφία, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που κάποιες παρεκκλίσεις από αυτές να φαίνονται είτε τεράστιες στα μάτια μας είτε να μας κάνουν να εμμένουμε περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε σ' αυτές.
Οπότε θα συμφωνήσω με τον γιαπετ σ' αυτό που αναφέρει:

quote:

---

Άλλωστε, αν και το ορθογραφικά σωστό μήνυμα, είναι πιο ευανάγνωστο, σημασία έχει το περιεχόμενο και η άποψη, η οποία εμπεριέχεται σ' αυτό καθώς και η διάθεση για διάλογο, απ' όλους.

---

καθώς πιστεύω ότι σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζει η αίσθηση, τα μηνύματα κι η ουσία που αποκομίζει κανείς από τον διάλογο.
Αυτά τα στοιχεία είναι πιθανόν να βρίσκονται στο κείμενο και δεν τα επηρεάζει - τουλάχιστον όχι σημαντικά - ούτε η σωστή ορθογραφία ούτε ο τρόπος που μπορεί να έχουν εκφραστεί.
Είναι στην δική μας ευχέρεια να τα ανακαλύψουμε και να διαλογιστούμε επάνω σ' αυτά...

Νομίζω πως αν περιηγηθείς λίγο στις επιμέρους Κατηγορίες Συζητήσεων θα βρεις αρκετά θέματα να σου τραβήξουν το ενδιαφέρον, θα μπορούσες να λάβεις χρήσιμες πληροφορίες για αυτά που σε ενδιαφέρουν καθώς και να καταθέσεις τις δικές σου απόψεις.

Καλή σου συνέχεια!

In anticipation of my resurrection...

Αναρωτιέμαι, είναι σύμφωνα με αυτά τα πρότυπα παράδειγμα προς αποφυγή και απόλυτος παλιάνθρωπος ο Αβραάμ της Παλαιάς Διαθήκης, ναι ή όχι? Διότι, ο Αβραάμ και την γυναίκα του διευκόλυνε και εξώθησε στην πορνεία αλλά και παράλληλες σχέσεις διατηρούσε, κάτι που ούτε ήθος και χαρακτήρα δηλώνει αλλά και φυσικά απύθμενη εξάρτηση από τις ηδονές της σάρκας αποδεικνύει.

Αναρωτιέμαι, η εγωιστική και εξόχως θυμωμένη στάση των διαφόρων Πατέρων ή Αγίων της Χριστιανοσύνης ανά τους αιώνες, οι οποίοι εξύβρισαν, σπίλωσαν, κατέστρεψαν ή ηθικά παρακίνησαν καταστροφές, διωγμούς και φόνους κατά αλλοθρήσκων, υπήρξαν άραγε επίσης παλιάνθρωποι ή εξαιρούνται αυτής της κατηγοριοποίησης ένεκα της δεδηλωμένης πίστης τους στον Χριστό?

Αναρωτιέμαι, οι Άγιοι γέροντες του Αγίου Όρους, οι οποίοι με εξαιρετική μανία επιδίδονται εδώ και χρόνια κατά των ομόθρησκων τους της Μονής Εσφιγμένου, όχι με απλές εκδηλώσεις θυμού αλλά με συστηματικές διώξεις και άλλα ευτράπελα (μπουνιές και ξύλο απείρου κάλους!), όταν δέχονται επισκέψεις «λαϊκών» ομολογούν ότι στην ουσία είναι θρησκευόμενοι παλιάνθρωποι ή και αυτοί εξαιρούνται ένεκα αποδοχής της ορθοδοξίας/ορθοπραξίας?

Αναρωτιέμαι, οι διάφοροι «Άγιοι» που παρελαύνουν σχεδόν κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων ως….τηλεοπτικοί αστέρες (!), ορεγόμενοι την διαδοχή του Χριστόδουλου, και σε κρίσεις εμπάθειας και εγωισμού μπρος την ερχόμενη αναδιανομή της πίτας στην εξουσία χρωματίζουν «καλούς» και «κακούς», ικανούς και ανίκανους, αυτοί είναι τελικά Άγιοι παλιάνθρωποι εκ παραδρομής ή κάτι άλλο?

Μήπως τελικά τα παχιά λόγια έχουνε περισσέψει και εξαφανίστηκε η ειλικρίνεια?

Μήπως η αμετροέπεια βαφτίστηκε σημασιολογία του «Σταυρού του Χριστού»?

Μητσάκος:
«Αναφέρω πάντοτε τρείς λέξεις που είναι εκφραστικές όλων των παθών, όλα τα πάθη γενικώς ψυχής και σώματος, σ' αυτές τις τρείς λέξεις κιριολεκτικά στιρίζονται, ηδονές της σάρκας, θυμός της ψυχής και εγωισμός..»

Αναρωτιέμαι, είναι παλιάνθρωποι το 95% των Ελλήνων επειδή αφήνονται και γεύονται την ηδονή που προσφέρει ο έρωτας, είτε αυτός είναι εντός είτε εκτός του γάμου?

Είναι παλιάνθρωποι όσοι θα επιλέξουν π.χ. να πιστέψουν στον Χριστό αλλά ταυτόχρονα να ζήσουνε την ζωή τους δίχως γάμο αλλά ΜΕ ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ? Και εάν όντως πιστεύεις φίλτατε Μητσάκο ότι έτσι είναι, τότε πόθεν το τεκμήριο ότι ο Ιησούς απαγόρεψε κάτι σχετικό?

εδώ να δώσω και μια ερώτηση η οποία απαντά κάπως στο παρακάτω σκεπτικό σου περί ηδονών κ.τ.λ.:

- Ο Διάβολος προηγείται των παθών ή ακολουθά τα πάθη;
- Άλλο πράγμα τα πάθη και άλλο πράγμα ο Διάβολος.
Τα πάθη είναι ασθένειες ψυχικές ασθένειες οι οποίες δημιουργήθηκαν εις τον άνθρωπον μετά την πτώση, δηλαδή όταν διακόπηκε η σχέση του ανθρώπου με τον Θεόν, διεστράφησαν μέσα του οι ψυχικές του δυνάμεις, τότε δημιουργήθηκαν τα πάθη.
Πάθη έχουμε όλοι μας, όλοι οι άνθρωποι έχουμε πάθη και οι Άγιοι ακόμα έχουνε πάθη ή είχαν πάθη. Απαθής, τελείως απαθής ήταν ο Χριστός, εμείς όλοι μετέχουμε των παθών της ανθρωπίνης φύσεως. Ο Διάβολος είναι κάτι ξεχωρον, δεν ταυτίζετε με την φύση μας, ούτε με τα πάθη μας, απλώς συνεργάζεται με τα πάθη μας ή τα υποδαυλίει, υποθάλπει, τα βοηθά, τα αυξάνει, έτσι εντοπίζει στον άνθρωπον ποία πάθη έχει και εκεί τους δίνει την ανάλογη τροφή, όχι όμως ότι ο Διάβολος είναι τα πάθη μας, αλίμονο, δηλαδή αν έχουμε ένα πάθος δεν σημαίνει ότι έχουμε τον Διάβολο μέσα μας, άλλο πράγμα το ένα, άλλο το άλλο. Πρέπει να προσέξουμε πολύ καλά για να μην βλέπουμε παντού διαβόλους. Και είναι μεγάλη επιτυχία ξέρεις του Σατανά να παρουσιάζετε παντού και πάντα ότι είναι παρόν. Δεν είναι παρόν, ούτε σημαίνει εάν ένας άνθρωπος πολεμάτε από ένα πάθος, είναι δαιμονισμένος, αλίμονο.
(η απάντηση είναι απο τον Αθανάσιο Λεμεσού)