- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
και εγώ το πιστεύω αυτό. Αλλά δεν ξέρω αν χρειάζεται να αποδείξουμε οτι είμαστε άξιοι της αγάπης, αρκεί να μάθουμε να αγαπάμε και να φερόμαστε ανάλογα.
συμφωνώ. δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε, γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξουμε κάτι που ήδη είμαστε.
"αρκεί να μάθουμε να αγαπάμε και να φερόμαστε ανάλογα."
ή αρκεί να μάθουμε ποιοί ή τι είμαστε.
μη μου το dna τάρατε
Η αλήθεια είναι οτι οι άνθρωποι είμαστε όντως ίδιοι, αν εξετάσουμε την φυσική μας σύσταση και βιολογική διαμόρφωση, με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Πέραν τούτου όμως η μεγάλη μας διαφοροποίηση έγκειται στην ψυχοσύνθεση του καθενός μας.
Ακόμα κι όταν 2 άνθρωποι έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά (ψυχικά) έχουν άλλα που τους διαφοροποιούν.
Ακόμα και 2 δίδυμα αδέρφια που μοιάζουν σαν 2 σταγόνες νερό έχουν αρκετές διαφορές σε πνευματικό/ψυχικό επίπεδο.
Δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε οτι είμαστε όλοι μια ψυχή που είναι σπασμένη σε πολλά και μικρά κομμάτια, από τα οποία ο καθένας μας παίρνει κι από ένα.
Ίσως να έχεις δίκιο, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μ' αυτόν τον τρόπο που το περιγράφεις...
Τι συμβαίνει όμως όταν 2 άνθρωποι έχουν εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες?
Πως μπορεί αυτοί να μετέχουν αυτής της μιας ψυχής που αναφέρεις?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Τι συμβαίνει όμως όταν 2 άνθρωποι έχουν εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες?
Πως μπορεί αυτοί να μετέχουν αυτής της μιας ψυχής που αναφέρεις?
"όλα κάτω από τον ήλιο".
η μόνη περίπτωση να μη μετέχουν, είναι να μη θέλουν. να μην αποδέχεται ο ένας την ύπαρξη του άλλου. είναι ένα από τα βασικότερα και πιο σημαντικά μαθήματα που καλούμαστε να μάθουμε.
μη μου το dna τάρατε
quote:
θεωρείς οτι είναι εύκολο να δώσουμε αγάπη αν δε λάβουμε?
αγαπητέ Dying_Incubus, πιστεύω οτι είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε αγάπη αν δεν λάβουμε πρώτα. Και αυτό κατά την γνώμη μου ισχύει για όλα τα πράγματα και όχι μόνο για την αγάπη.
Η αιτία πιστεύω, είναι που δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τις δυνάμεις και τις δυνατότητες μας. Δεν έχουμε αυτογνωσία αλλά ούτε και αυτοεκτίμηση. Με αποτέλεσμα να μην αγαπάμε ή αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, παρότι εξωτερικά μπορεί να προβάλλουμε μια πολύ επιβεβαιωμένη εικόνα.
Ο καθρέφτης που λέγαμε...
Ετσι παίρνουμε συνήθως αμυντική στάση απέναντι σε όλα και όλους και πολλές φορές η άμυνα μας είναι η επιθετικότητα. Προβάλλουμε έναν μεγάλο εγωισμό που αιτία του αρκετές φορές είναι ο φόβος και η αδυναμία να δεχτούμε μια πιθανή απόρριψη. Οχι δεν αγαπάμε εύκολα...
... αλλά, όταν αρχίζουμε να δουλεύουμε με τον εαυτό μας και να τον αποδεχόμαστε, όταν αρχίζουμε να ενεργοποιούμε τις αρετές μας και να προβληματιζόμαστε σοβαρά για τόσα πράγματα, όταν αρχίζουμε να μη φοβόμαστε τόσο πολύ, τότε ναι, μπορούμε να αγαπάμε ακόμα και αν δεν μας αγαπούν.
Εν ολίγοις, επειδή έγραψα πολλά, θεωρώ οτι η δύναμη να αγαπάμε είναι αποτέλεσμα εσωτερικής κατάκτησης, είναι μια νίκη του ανθρώπου, δείγμα οτι μεγαλώνει συνειδησιακά.
φιλικά
quote:
Τι συμβαίνει όμως όταν 2 άνθρωποι έχουν εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες?
Πως μπορεί αυτοί να μετέχουν αυτής της μιας ψυχής που αναφέρεις?
αλλά σε αυτό που ρωτάει ο D_I θα ήθελα να πω και εγώ την γνώμη μου..
πιστεύω οτι αυτό που μοιραζόμαστε ολοι μας είναι το Πνεύμα, η εν Θεώ ουσία μέσα μας.
Ενώ όλες οι διαφορές που έχουμε: συμπεριφοράς, κουλτούρας, αντιλήψεων, χαρακτήρων κλπ. είναι πολύ εξωτερικές και αποτελέσματα του διαφορετικού τρόπου που μεγαλώνουμε αλλά και του διαφορετικού τρόπου που έχει ο καθένας μας να εκφράζει τον εαυτό του, την θεία ουσία του.
Οσο πιο πολλά βήματα κάνουμε στην εσωτερική αναζήτηση και ανάλογα με το πόσες απαντήσεις εμείς δίνουμε στον εαυτό μας, τόσο πιο "ψηλά" συνειδησιακά είμαστε.
Οσο πιο "ψηλά" είναι ο καθένας μας τόσο πιο κοντά είναι με τους άλλους.
Στο τέλος, όταν θα είμαστε όλοι αυτό που θα έπρεπε να είμαστε, και βρισκόμαστε στην κορυφή του Πνευματικού Βουνού, τότε θα είμαστε ΕΝΑ.
Συμφωνείτε;
Αγαπητέ loveworks, υπάρχει δηλαδή η "πιθανότητα" να συμβαίνει αυτό, δηλαδή να μην θέλουν αυτοί οι 2 άνθρωποι να μετέχουν αυτής της ενιαίας ψυχής?
Κι αν γίνεται αυτό, αυτή η άρνηση μπορεί να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη?
Αγαπητή risky, πιστεύω οτι είναι δύσκολη η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, δηλαδή στο κατά πόσο είναι δυνατόν να δώσουμε αγάπη αν δεν έχουμε λάβει...
Πολλοί άνθρωποι λένε οτι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν λάβει ποτέ στην ζωή τους αγάπη είναι άνθρωποι οι οποίοι τη νιώθουν και την προσφέρουν απλόχερα στους γύρω τους.
Αν συμβαίνει αυτό δεν συνάγεται το συμπέρασμα οτι η αγάπη είναι κάτι έμφυτο μέσα μας?
Από την άλλη, πολλοί άνθρωποι επίσης αναφέρουν οτι δίνουμε αγάπη όταν τη λάβουμε επειδή μόνο τότε μπορούμε να νιώσουμε την σημασία της.
quote:
Ετσι παίρνουμε συνήθως αμυντική στάση απέναντι σε όλα και όλους και πολλές φορές η άμυνα μας είναι η επιθετικότητα. Προβάλλουμε έναν μεγάλο εγωισμό που αιτία του αρκετές φορές είναι ο φόβος και η αδυναμία να δεχτούμε μια πιθανή απόρριψη. Οχι δεν αγαπάμε εύκολα...
Νομίζω, φίλη μου, πως η αιτία για αυτό είναι ο φόβος που νιώθουμε.
Όσο μεγαλώνουμε καλώς ή κακώς πληγωνόμαστε και μαθαίνουμε να κλεινόμαστε στον εαυτό μας.
Αυτό μας κάνει περισσότερο καχύποπτους, προσεκτικούς στο άνοιγμα μας κι ίσως πολύ πιο συγκρατημένους και τέλος μας αφήνει με την αμφιβολία μήπως πληγωθούμε και πάλι.
Οπότε νομίζω πως θέλει ιδιαίτερη προσοχή το πως θα εξωτερικεύσουμε την αγάπη μας αλλά κυρίως στό τι προσδοκίες έχουμε μετά από αυτήν την εξωτερίκευση.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Νομίζω, φίλη μου, πως η αιτία για αυτό είναι ο φόβος που νιώθουμε.
Όσο μεγαλώνουμε καλώς ή κακώς πληγωνόμαστε και μαθαίνουμε να κλεινόμαστε στον εαυτό μας.
Αυτό μας κάνει περισσότερο καχύποπτους, προσεκτικούς στο άνοιγμα μας κι ίσως πολύ πιο συγκρατημένους και τέλος μας αφήνει με την αμφιβολία μήπως πληγωθούμε και πάλι.Οπότε νομίζω πως θέλει ιδιαίτερη προσοχή το πως θα εξωτερικεύσουμε την αγάπη μας αλλά κυρίως στό τι προσδοκίες έχουμε μετά από αυτήν την εξωτερίκευση.
Συμφωνώ με την τοποθέτηση σου D_I, γιαυτό ακριβώς πιστεύω οτι η έκφραση της αγάπης, με ανιδιοτέλεια, χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα είναι αποτέλεσμα εσωτερικής κατάκτησης.
Σε τελική ανάλυση, τι θα γίνει κι αν πληγωθούμε;
Μήπως μεγαλοποιούμε τους φόβους μας;
Η μήπως έχουμε τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας που δεν μπορεί να δεχτεί ένα πιθανό "όχι";
Αν ισχύει αυτό μας δόθηκε από κάπου?
Κι έχουμε έμφυτη μόνο την αγάπη ή έχουμε έμφυτες κι άλλες αρετές οι οποίες περιμένουν να εξωτερικευθούν?
Φίλη μου, σε πολλούς ανθρώπους φαντάζει πολύ δύσκολο το να δώσουν αγάπη και να μη λάβουν.
Για μένα η αγάπη πρέπει να δίνεται χωρίς να περιμένεις απαραίτητα να λάβεις αγάπη από τον άλλον.
Ίσως είναι εγωϊστικό το να δίνεις την αγάπη σου για να λάβεις κάποιο αντίτιμο.
Δεν πρόκειται για προσφορά αγάπης αλλά για "συναλλαγή".
Αν πληγωθούμε υπάρχουν 2 περιπτώσεις:
- Θεωρούμε την απογοήτευση αυτή ως τροχοπέδη και κλεινόμαστε στον εαυτό μας.
- Το ξεπερνάμε και προχωράμε παρακάτω.
Το τι από τα 2 θα επιλέξουμε είναι καθαρά προσωπικό θέμα που πηγάζει πολλές φορές από τα δικά μας αποθέματα.
Αν σκεφτούμε όμως οτι όταν δίνουμε την αγάπη μας χωρίς να περιμένουμε τίποτα, δεν ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες να νιώσουμε απογοητευμένοι ή πληγωμένοι...?
In anticipation of my resurrection...
επειδή μου τέθηκαν κάποια ερωτήματα και δεν μπόρεσα να απαντήσω λόγω προβλημάτων υγείας που είχα, θα τα διαβάσω καλά και κάποια στιγμή θα απαντήσω. Απευθύνομαι ειδικά στον DI
Ευχαριστώ
quote:
Καλημέρα σας!Αγαπητέ loveworks, υπάρχει δηλαδή η "πιθανότητα" να συμβαίνει αυτό, δηλαδή να μην θέλουν αυτοί οι 2 άνθρωποι να μετέχουν αυτής της ενιαίας ψυχής?
Κι αν γίνεται αυτό, αυτή η άρνηση μπορεί να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη?
υπάρχει και λέγεται "ελεύθερη βούληση". ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι θέλει για τον εαυτό του, να κατασκευάζει ιδέες και νοήματα για την πραγματικότητά του, να επιδρά στη μορφή της μέσω των δικών του αντιλήψεων και ιδεών και στη συνέχεια να τη βιώνει.
εμείς, προκύπτουμε από αυτό το κοσμικό fractal όπως προκύπτει ολόκληρη η φύση. από εμάς προκύπτει η ιδέα και η αντίληψη που έχουμε για τους εαυτούς μας και για την πραγματικότητά μας.
το πνεύμα εκφράζεται μέσα από τα πάντα και συνεπώς και μέσα από εμάς. π.χ. την ηλιθιότερη ηλιθιότητα αλλά και την εξυπνότερη εξυπνάδα, τις έχει πει ο θεός, η ίδια ζωτική δύναμη η οποία είμαστε κι εμείς.
δεν έχει όμως σημασία τι πιστεύει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και την πραγματικότητά του, παρά μόνο για τη ζωή του ως ανθρώπινο ον. κατά την περίοδο αυτή, είναι ελεύθερος να πιστεύει ο,τι θέλει και να κατευθύνει τη ζωή του όπως επιλέγει. και αυτό κάνει καθημερινά, συνεχώς και ακατάπαυστα. ακόμη κι όταν λέει ότι δεν πιστεύει σε τίποτα, η ιδέα του "πιστεύω" ή όχι, είναι άλλη μια ιδέα, άλλη μια πεποίθηση, η οποία απλώς αναιρεί άλλες, αν όχι όλες τις άλλες.
η πραγματική ουσία, από την οποία προερχόμαστε είναι, πέραν της σκέψης. προϋπάρχει δηλαδή της σκέψης και του ανθρώπινου μυαλού. επίσης είναι πέραν μορφής, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να την κατατάξουμε σε κατηγορίες ή θεωρίες, ούτε να τη μάθουμε. μόνο μπορούμε να νιώθουμε ή να ξέρουμε ότι τα πάντα προέρχονται από αυτή και ότι τα πάντα βρίσκονται αρχικά μέσα μας και μετά αντανακλούν εξωτερικά ώστε να μπορούμε να τα διαχειριζόμαστε με το δικό μας τρόπο.
συνεπώς, ο άνθρωπος μπορεί να μη γνωρίζει την αλήθεια, ή έστω ένα κομμάτι της, ή να μη θέλει να τη δεχθεί. ακόμη όμως κι αν δεν θέλει να δεχθεί κάτι τέτοιο ως αλήθεια, μπορεί να ζήσει τη ζωή του κανονικά. δεν είναι απαραίτητο να κάνει τίποτα, να προσέξει τίποτα, να πιστέψει σε τίποτα. "απαραίτητο" ίσως γίνεται για όσους θεωρούν ότι η ζωή τους θα μπορούσε να έχει ένα "υψηλότερο" νόημα από αυτό που προβάλλεται από τους υπόλοιπους, ή για όσους θυμούνται ποιοί και τι είναι.
μη μου το dna τάρατε
Όποτε μπορέσεις λοιπόν, εδώ είμαστε να συνεχίσουμε!
Αγαπητέ loveworks, σαφώς κι ένας άνθρωπος δύναται να έχει μια δική του αντίληψη για την ζωή του, τον εαυτό του, την πραγματικότητα του.
Αυτή όμως δεν είναι απαραίτητα κι η σωστή αντίληψη ή η ισχύουσα αφού πολλές φορές το εμποδίζει το στοιχείο της υποκειμενικότητας κι επηρρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κρίση μας.
Κι η παρείσφρηση αυτή μας αποτρέπει όχι μόνο από το να δούμε την πραγματική φύση του εαυτού μας αλλά και την φύση των υπολοίπων γύρω μας.
Πιστεύω οτι ο άνθρωπος δέχεται γενικά αυτό που είναι πιο κοντά στην δική του ψυχοσύνθεση και σύμφωνο με την κοσμοαντίληψη του.
Ό,τι αρχίζει να διαφοροποιείται από αυτήν αρχικά τον ξενίζει και στην πορεία τον απωθεί.
Θα ήθελα όμως να σου θέσω ένα ερώτημα ώστε να τοποθετηθώ πληρέστερα στην συνέχεια:
quote:
η πραγματική ουσία, από την οποία προερχόμαστε είναι, πέραν της σκέψης. προϋπάρχει δηλαδή της σκέψης και του ανθρώπινου μυαλού. επίσης είναι πέραν μορφής, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να την κατατάξουμε σε κατηγορίες ή θεωρίες, ούτε να τη μάθουμε. μόνο μπορούμε να νιώθουμε ή να ξέρουμε ότι τα πάντα προέρχονται από αυτή και ότι τα πάντα βρίσκονται αρχικά μέσα μας και μετά αντανακλούν εξωτερικά ώστε να μπορούμε να τα διαχειριζόμαστε με το δικό μας τρόπο.
Υποθέτω οτι επειδή η ανθρώπινη σκέψη δε μπορεί να συλλάβει αυτήν την πραγματική ουσία ούτε να τη μάθει, η ουσία αυτή είναι κάτι το ανώτερο.
Η ζωή του καθενός μας είναι διαφορετική από του άλλου οπότε η έννοια αυτή είναι διαφορετική για τον καθένα μας.
Θέλω να πώ πως όλοι μας νιώθουμε λίγο ή πολύ οτι υπάρχει μια πραγματική ουσία που καθορίζει την ύπαρξη μας και διέπει την ζωή μας.
Τι γίνεται όμως όταν ένας άνθρωπος έχει μια τόσο λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό του?
Αυτός μπορεί με κάποιον τρόπο να συλλάβει την έννοια αυτή και να τη νιώσει μέσα του?
Ή πιστεύεις οτι μπορεί μόνο να αρκεστεί στην διαστρεβλωμένη αντίληψη που έχει?
Φίλε μου, ειλικρινά θέλω να πώ αρκετά πράγματα επάνω σ' αυτό αλλά δε μπορώ να βρώ τα κατάλληλα λόγια για να τα εκφράσω.
Ελπίζω να μην σε "μπέρδεψα"... 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Αγαπητέ loveworks, σαφώς κι ένας άνθρωπος δύναται να έχει μια δική του αντίληψη για την ζωή του, τον εαυτό του, την πραγματικότητα του.
Αυτή όμως δεν είναι απαραίτητα κι η σωστή αντίληψη ή η ισχύουσα αφού πολλές φορές το εμποδίζει το στοιχείο της υποκειμενικότητας κι επηρρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κρίση μας.
Κι η παρείσφρηση αυτή μας αποτρέπει όχι μόνο από το να δούμε την πραγματική φύση του εαυτού μας αλλά και την φύση των υπολοίπων γύρω μας.
για το θέμα αντίληψης-πεποίθησης-υποκειμενικότητας, έχω σκαρφιστεί μια "φιλοσοφική" ας πούμε θεωρία, ως απόπειρα ερμηνείας αυτής της πτυχής της πραγματικότητας, στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να επιδρά ενεργώς.
στη συνέχεια βέβαια, ανακάλυψα ότι δεν είναι "δική μου" η ιδέα αυτή, όπως και πολλές άλλες, αλλά τις έχουν ήδη σκεφτεί και γράψει διάφοροι φιλόσοφοι, από όλες τις εποχές!
αυτό λοιπόν, λειτουργεί σαν ένα προσωπικό σύμπαν για τον κάθε ένα από εμάς, το οποίο διαμορφώνεται από τις υποκειμενικές αντιλήψεις και πεποιθήσεις κυρίως. αυτές διαμορφώνονται από τις περιβαλλοντικές επιρροές, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των ανθρώπων με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή στη ζωή μας, είτε μιλώντας μαζί τους, είτε σκεπτόμενοι αυτούς, είτε διαβάζοντάς τους, είτε βλέποντάς τους, με όλους τους τρόπους και στη συνέχεια μεταφράζοντας αυτές τις επιρροές σύμφωνα με τη δική μας βούληση, ψυχοσύνθεση ή ιδιοσυγκρασία.
άρα, θεωρητικά, ο κάθε ένας από εμάς, έχει μια μοναδική αντίληψη και ερμηνεία για τον κόσμο, το δικό του προσωπικό σύμπαν. αυτό δεν σημαίνει ότι ότι όλες οι επιμέρους δικές μας πραγματικότητες είναι διαφορετικές μεταξύ τους. αλλού διαφωνούν και αλλού συμφωνούν, αλλά συνολικά δεν μπορεί να είναι ακριβώς ίδιες, γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του βιώματα και τη δική του αντιμετώπιση προς αυτά.
εάν όλοι μας είχαμε τις ίδιες αντιλήψεις, τα ίδια πιστέυω, τις ίδιες ερμηνείες, την ίδια λογική, τα ίδια αισθήματα, με λίγα λόγια την ίδια ατομική ταυτότητα, τότε όλοι μας, θα αποτελούσαμε ένα και μόνο ον, το ον "άνθρωπος".
μήπως όμως διευρύνοντας τα προσωπικά μας όρια (τα οποία θέτουμε εμείς είτε με βοήθεια είτε όχι) στις αντιλήψεις, τις πεποιθήσεις, αλλά και τη φαντασία μας, μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά σε αυτό; ίσως όλα τα "ατομικά" σύμπαντα να μπορούν να γίνουν ένα, αν και μόνο αν το θέλουμε και επιλέγουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δουλεύοντας ο καθένας ατομικά, προσπαθώντας με όποιον τρόπο νομίζουμε να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας. επίσης δείχνοντας και σε άλλους το δρόμο, αν φυσικά το θέλουν, γιατί μετά βίας κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. μπορείς μεν να επιβάλλεις τη δική σου βούληση σε άλλους (αν μη τι άλλο, βλέπουμε κάτι τέτοιο συνέχεια), αλλά θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να υποστείς τις συνέπειες, γιατί τα πάντα έχουν το τίμημά τους και όλες οι δράσεις προκαλούν μια αντίδραση στο σύμπαν μας.
(βέβαια το τελευταίο, πολλοί επιλέγουν να μην το γνωρίζουν, ώστε να εγκαθιστούν στο μυαλό τους το πρόγραμμα του ότι θα την βγάλουν καθαρή).
quote:
Πιστεύω οτι ο άνθρωπος δέχεται γενικά αυτό που είναι πιο κοντά στην δική του ψυχοσύνθεση και σύμφωνο με την κοσμοαντίληψη του.
Ό,τι αρχίζει να διαφοροποιείται από αυτήν αρχικά τον ξενίζει και στην πορεία τον απωθεί.
σωστά, αν και εγώ θα το έλεγα κάπως αλλιώς. ότι ο άνθρωπος δέχεται μόνο αυτά που θέλει να δεχθεί και όχι τα πάντα που εκπέμπονται. δηλαδή μόνος του τοποθετεί το όριο στην αντίληψή του και αυτό συνήθως είναι αποτέλεσμα της προσκόλλησής του σε συγκεκριμένες ιδέες, οι οποίες εγκαθίστανται στο μυαλό του σαν "πρόγραμμα πιστέυω". ο,τιδήποτε εκτός προγράμματος, αποτελεί συνήθως αντικείμενο χλευασμού ή αδιαφορίας και όχι προβληματισμού.
π.χ. οι κληρικοί (αυτοί που ξέρουμε και αγαπάμε εν ελλάδι), αντιλαμβάνονται ο,τιδήποτε υπερφυσικό (δεν υπάρχει υπερ-φυσικό, πως είναι δυνατόν κάτι να είναι υπερ της φύσεως, αυτής που "είναι", αυτής που οι ίδιοι λένε ότι είναι ο θεός, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών) ως "σατανικό" και δεν δέχονται ούτε φιλοσοφική, ούτε επιστημονική προσέγγιση.
quote:
Θα ήθελα όμως να σου θέσω ένα ερώτημα ώστε να τοποθετηθώ πληρέστερα στην συνέχεια:Τι γίνεται όμως όταν ένας άνθρωπος έχει μια τόσο λανθασμένη αντίληψη για τον εαυτό του?
κατά την άποψή μου, τίποτε στον κόσμο δεν είναι λάθος. ακόμη και εκείνος που έχει κάποια για εμένα "λανθασμένη", μπορεί για κάποιον άλλο και για τον ίδιο, να έχει σωστή. άλλωστε ποτέ δεν μπορείς να ανακαλύψεις τη στεριά αν δεν περιπλανηθείς πρώτα στον ωκεανό. ο κάθε ένας από εμάς που "ψάχνεται" ανακαλύπτει κάθε τόσο και μια καινούργια αλήθεια.
πραγματικά, δεν υπάρχει τέλος στις πραγματικότητες τις οποίες μπορεί να "ξυπνήσει" κάποιος. οπότε και εκείνος που μας φαίνεται "λάθος", κάνει το δικό του προσωπικό ταξίδι στη ζωή, το οποίο οφείλουμε να σεβαστούμε, όπως θα επιθυμούσαμε όλοι οι υπόλοιποι συνάνθρωποί μας να σεβαστούν το δικό μας.
quote:
Αυτός μπορεί με κάποιον τρόπο να συλλάβει την έννοια αυτή και να τη νιώσει μέσα του?
Ή πιστεύεις οτι μπορεί μόνο να αρκεστεί στην διαστρεβλωμένη αντίληψη που έχει?
φυσικά και μπορεί και έχει συμβεί σε όλους μας και θα συνεχίσει να συμβαίνει, ίσως και με πολύ πιο ταχείς ρυθμούς στην εποχή μας. όταν κάποιος επιλέγει να είναι προσκολλημένος ("κολλημένος" όπως λέμε στη λαϊκή), τότε πολλές φορές αρκεί ένα "ψυχολογικό σοκ".
αυτό μπορεί να είναι π.χ.: θάνατος αγαπημένου προσώπου, χωρισμός, πόλεμοι, φυσικές καταστροφές, κλπ. ο,τι θες, μπορείς να το συναντήσεις και τις περισσότερες φορές τα "κακά", αποδεικνύονται "καλά" σε βάθος χρόνου. αυτό εξαρτάται από το "πως θα το πάρει κανείς", δηλαδή, αν θα καταλάβει τυχόν λάθη ώστε να μην τα επαναλάβει, αν αρνείται την πραγματικότητα και πέφτει στην κατάθλιψη και τη μιζέρια και εθίζεται σε αυτά, αν έχει θρησκευτική συνείδηση, ο τρόπος που έχει μάθει να ζει και πολλά άλλα.
το "πότε" δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι όλοι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το οποίο εξαρτάται από τους ίδιους, έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν και το κάνουν.
(αυτό με λίγα λόγια και ξώφαλτσα, είναι και ο ορισμός του κάρμα κατ'εμέ)
quote:
Φίλε μου, ειλικρινά θέλω να πώ αρκετά πράγματα επάνω σ' αυτό αλλά δε μπορώ να βρώ τα κατάλληλα λόγια για να τα εκφράσω.
Ελπίζω να μην σε "μπέρδεψα"...
όντως το λεξιλόγιό μας είναι πολύ φτωχό για να μεταδώσει "ανώτερες" έννοιες και σκέψεις για τις οποίες δεν έχουν εφευρεθεί κατάλληλοι ορισμοί. πάντως νομίζω ότι "καταλαβαινόμαστε"..
μη μου το dna τάρατε
Αν και δεν έχω πολύ χρόνο αυτή την στιγμή στην διάθεση μου θα προσπαθήσω να σου αναλύσω κάποιες σκέψεις μου στα όσα μας λές.
Σχετικά με αυτό που λές για το "προσωπικό σύμπαν" νομίζω πως λίγο ή πολύ έτσι είναι τα πράγματα.
Επηρεάζεται τόσο από τις εισροές που δεχόμαστε από το περιβάλλον μας, το οποίο σαν φάσμα είναι πάρα πολύ μεγάλο, όσο κι από εμάς τους ίδιους.
Μήπως όμως και το μεγαλύτερο σύνολο των προσωπικών μας πεποιθήσεων, απόψεων κτλ επηρεάζεται από το εξωτερικό περιβάλλον?
Μήπως δηλαδή στην ουσία τον σημαντικότερο ρόλο τον διαδραματίζει το εξωτερικό περιβάλλον στην διαμόρφωση μας?
Αυτή είναι η δική μου γνώμη, φίλε μου.
Αν πάρουμε για παράδειγμα 10 παιδιά τα οποία μεγαλώνουν υπό τις ίδιες συνθήκες, στο ίδιο περιβάλλον κτλ θα δούμε οτι ενδεχομένως να έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους.
Την διαφοροποίηση μεταξύ τους θα την αποτελέσει το γεγονός οτι κάτι μέσα μας είναι μοναδικό και δε μπορεί να βρεθεί σ' άλλον άνθρωπο.
Αναφορικά με το ενιαίο ον "άνθρωπος" πιστεύεις οτι κάτι τέτοιο θα ήταν ωφέλιμο για την ανθρωπότητα?
Αν όλοι οι άνθρωποι δηλαδή ήμασταν ίδιοι, χωρίς ουδεμία διαφοροποίηση μεταξύ μας, θα είχε φτάσει η ανθρωπότητα σ' αυτό το σημείο που έχει φτάσει τώρα?
quote:
κατά την άποψή μου, τίποτε στον κόσμο δεν είναι λάθος. ακόμη και εκείνος που έχει κάποια για εμένα "λανθασμένη", μπορεί για κάποιον άλλο και για τον ίδιο, να έχει σωστή.
Μάλλον δεν το είχα θέσει εγώ σωστά, αγαπητέ. 
Ας αντικαταστήσω τη λέξη "λανθασμένη" με την φράση "που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα".
Συμφωνώ οτι ένα ψυχολογικό σοκ μπορεί να μας "ξυπνήσει", να μας "ενεργοποιήσει" ώστε να δούμε κάποια πράγματα που δε μπορούσαμε να δούμε πριν ή έστω να ανακαλύψουμε κάποια στοιχεία για τον εαυτό μας που ούτε καν φανταζόμασταν οτι διαθέτουμε.
Από την άλλη όμως μπορεί το ψυχολογικό αυτό σοκ να έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα...
Σε γενικές γραμμές, φίλε μου, νομίζω κι εγώ οτι καταλαβαινόμαστε σε αρκετά μεγάλο βαθμό!
In anticipation of my resurrection...
quote:
Μήπως όμως και το μεγαλύτερο σύνολο των προσωπικών μας πεποιθήσεων, απόψεων κτλ επηρεάζεται από το εξωτερικό περιβάλλον?
Μήπως δηλαδή στην ουσία τον σημαντικότερο ρόλο τον διαδραματίζει το εξωτερικό περιβάλλον στην διαμόρφωση μας?
Αυτή είναι η δική μου γνώμη, φίλε μου.
Αν πάρουμε για παράδειγμα 10 παιδιά τα οποία μεγαλώνουν υπό τις ίδιες συνθήκες, στο ίδιο περιβάλλον κτλ θα δούμε οτι ενδεχομένως να έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους.
Την διαφοροποίηση μεταξύ τους θα την αποτελέσει το γεγονός οτι κάτι μέσα μας είναι μοναδικό και δε μπορεί να βρεθεί σ' άλλον άνθρωπο.
αυτό γίνεται όταν είμαστε παιδιά. όταν γεννιόμαστε, είμαστε ένα όν με άπειρες πιθανότητες. αλλά αυτό που "θα γίνουμε", εξαρτάται από το που και το πότε γεννηθήκαμε, από το ποιά είναι η ιστορία μας, το γενεαλογικό μας δέντρο, οι γονείς μας, η περιοχή μας. όλα αυτά είναι πράγματα που μαθαίνουμε και στα οποία μας εκπαιδεύουν ώστε να "διαμορφώσουμε χαρατήρα" όπως λέμε χαρακτηριστικά.
από πάρα πολύ μικρή ηλικία έχουν αρχίσει να μπαίνουν ορισμοί και σύμβολα και ονομασίες στο μυαλό μας, ξεκινώντας από το όνομά μας, το οποίο δηλώνει το ποιοί είμαστε και το ποιά ιστορία βρίσκεται πίσω από αυτό. αυτό που γινόμαστε στη συνέχεια, όταν "ωριμάζουμε", δηλαδή όταν έχουμε διαμορφώσει το χαρακτήρα μας, δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που ήμασταν όταν ήμασταν μικρά. κι όμως είμαστε οι ίδιοι, δεν είμαστε διαφορετικοί. ή μάλλον είμαστε και διαφορετικοί και ταυτόχρονα οι ίδιοι που ήμασταν από παιδιά.
άρα εκτός του ότι ο καθένας έχει τη δική του ιδιοσυγκρασία, έχει επίσης και τις δικές του μοναδικές πιθανότητες και τη δική του μοναδική πορεία.
από εκεί και πέρα, το ρόλο τον παίρνει η βούληση. τώρα αυτό που συμβαίνει, είναι ίσως αποτέλεσμα του τρόπου ζωής που έχουμε επιλέξει. δηλαδή αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα ως σύνολο επιλέγει τον πόλεμο και αυτό κάνει. αν για 5 λεπτά, όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο σκέφτονταν ότι είναι όλοι αγαπημένοι και κανείς δεν μισεί κανέναν για κανέναν λόγο, τότε όλοι θα βίωναν 5 λεπτά αυτού που αναζητούν σε όλη τους τη ζωή. αλλά κανείς δεν επιλέγει να κάνει κάτι τέτοιο, ή αυτοί είναι ελάχιστοι. αν λοιπόν ποτέ καταστρέψουμε αυτόν τον πλανήτη και τους εαυτούς μας, θα είναι δική μας η ευθύνη και κανενός άλλου. όποιος θεός κι αν υπάρχει, όποιος εξωγήϊνος, ή σατανάς και ό,τι άλλο θες δεν θα φταίει, αν καταλάβουμε ότι είναι στο χέρι μας και όχι στις "σκοτεινές δυνάμεις" και στο φόβο του παντοδύναμου, ίσως εξωγήϊνου κάτι.
quote:
Αναφορικά με το ενιαίο ον "άνθρωπος" πιστεύεις οτι κάτι τέτοιο θα ήταν ωφέλιμο για την ανθρωπότητα?
Αν όλοι οι άνθρωποι δηλαδή ήμασταν ίδιοι, χωρίς ουδεμία διαφοροποίηση μεταξύ μας, θα είχε φτάσει η ανθρωπότητα σ' αυτό το σημείο που έχει φτάσει τώρα?
όλοι μας μπορούμε, έχουμε την επιλογή και το δικαίωμα, να διατηρούμε την ταυτότητά μας και ταυτόχρονα να γνωρίζουμε ότι ο διπλανός μας, είναι στα αλήθεια ψυχικός αδερφός. αυτό δίνει μια άλλη διάσταση στη ζωή, αν μη τι άλλο, αλλάζει πολλά στον συνηθισμένο τρόπο ζωής και σκέψης. ειδικά σε εκείνον που επιβάλλει εχθρούς και νικητές.
π.χ. αγαπάς τη γάτα σου επειδή σου κάνει παρέα και σου γεμίζει τα ψυχολογικά κενά, ή επειδή την αναγνωρίζεις σαν ψυχή, σαν ζωή όπως είσαι κι εσύ, χώρις να σε νοιάζει τι πιστεύει και τι σκέφτεται;
quote:
Από την άλλη όμως μπορεί το ψυχολογικό αυτό σοκ να έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα...
ναι, είναι αυτό που έγραψα, τα πάντα είναι "όπως τα πάρει κανείς" και η απάντηση στο ποιά είναι η αλήθεια είναι "ποιός ρωτάει;" :)
μη μου το dna τάρατε
Edited by - loveworks on 28/05/2006 06:32:45
Στο μήνυμα σου αναφέρεις:
quote:
αυτό γίνεται όταν είμαστε παιδιά. όταν γεννιόμαστε, είμαστε ένα όν με άπειρες πιθανότητες. αλλά αυτό που "θα γίνουμε", εξαρτάται από το που και το πότε γεννηθήκαμε, από το ποιά είναι η ιστορία μας, το γενεαλογικό μας δέντρο, οι γονείς μας, η περιοχή μας. όλα αυτά είναι πράγματα που μαθαίνουμε και στα οποία μας εκπαιδεύουν ώστε να "διαμορφώσουμε χαρατήρα" όπως λέμε χαρακτηριστικά.
Συμφωνώ απόλυτα στα όσα λές αλλά με μια μικρή διαφορά.
Κατά την δική μου γνώμη αυτό δεν γίνεται μόνο όταν είμαστε παιδιά.
Γίνεται κατά την διάρκεια της ζωής μας γενικότερα.
Μπορεί τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε στην διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας να είναι περισσότερα ή να συντελούν περισσότερο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.
Παρόλα αυτά ο άνθρωπος είναι "ανοικτός" κι αργότερα στην πρόσληψη ερεθισμάτων και τα ερεθίσματα αυτά σίγουρα έχουν κάποια επήρρεια στον χαρακτήρα του.
quote:
αν λοιπόν ποτέ καταστρέψουμε αυτόν τον πλανήτη και τους εαυτούς μας, θα είναι δική μας η ευθύνη και κανενός άλλου. όποιος θεός κι αν υπάρχει, όποιος εξωγήϊνος, ή σατανάς και ό,τι άλλο θες δεν θα φταίει, αν καταλάβουμε ότι είναι στο χέρι μας και όχι στις "σκοτεινές δυνάμεις" και στο φόβο του παντοδύναμου, ίσως εξωγήϊνου κάτι.
Αυτό νομίζω πως είναι σωστό και μάλιστα ανήκει και στην δική μου σφαίρα θέασης κάποιων πραγμάτων.
Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να γίνει αντιληπτό από όλους τους ανθρώπους αλλά νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να διαπιστώσουμε οτι για κάποια πράγματα η ευθύνη έγκειται και σε μας και δεν ανήκει αποκλειστικά σε κάποια ανώτερη (ή και κατώτερη) δύναμη.
Μου φαίνεται κάπως σαν αποποίηση ευθυνών.
quote:
όλοι μας μπορούμε, έχουμε την επιλογή και το δικαίωμα, να διατηρούμε την ταυτότητά μας και ταυτόχρονα να γνωρίζουμε ότι ο διπλανός μας, είναι στα αλήθεια ψυχικός αδερφός. αυτό δίνει μια άλλη διάσταση στη ζωή, αν μη τι άλλο, αλλάζει πολλά στον συνηθισμένο τρόπο ζωής και σκέψης. ειδικά σε εκείνον που επιβάλλει εχθρούς και νικητές.
π.χ. αγαπάς τη γάτα σου επειδή σου κάνει παρέα και σου γεμίζει τα ψυχολογικά κενά, ή επειδή την αναγνωρίζεις σαν ψυχή, σαν ζωή όπως είσαι κι εσύ, χώρις να σε νοιάζει τι πιστεύει και τι σκέφτεται;
Φίλε μου, νομίζω πως σε αυτό πολύ μεγάλη σημασία έχει η αγάπη.
Αγαπάς τον διπλανό σου επειδή είναι όπως το είπες ψυχικός αδερφός σου.
Τον αγαπάς χωρίς να περιμένεις την ανταπόδωση της αγάπης σου και γενικά χωρίς κάποιο αντάλλαγμα.
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτό για να το πράξουμε?
Πιστεύω πως ακούγεται πολύ εύκολο αλλά είναι πολύ δύσκολο για να το επιτύχουμε επειδή στην ουσία πρέπει να καταφέρουμε 2 πράγματα:
- Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως είναι και να τον δεχθούμε.
- Να "πολεμήσουμε" τον εαυτό μας ώστε να απαλλαγεί από τα δεσμά που ο ίδιος μας επιβάλλει για να νιώσουμε αυτήν την αγάπη.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Φίλε loveworks, σε χαιρετώ!
χαίρε!
quote:
Συμφωνώ απόλυτα στα όσα λές αλλά με μια μικρή διαφορά.
Κατά την δική μου γνώμη αυτό δεν γίνεται μόνο όταν είμαστε παιδιά.
Γίνεται κατά την διάρκεια της ζωής μας γενικότερα.
Μπορεί τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε στην διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας να είναι περισσότερα ή να συντελούν περισσότερο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.
Παρόλα αυτά ο άνθρωπος είναι "ανοικτός" κι αργότερα στην πρόσληψη ερεθισμάτων και τα ερεθίσματα αυτά σίγουρα έχουν κάποια επήρρεια στον χαρακτήρα του.
βεβαίως και ο άνθρωπος είναι "ανοικτός" πάντοτε, ακόμη και μέχρι τον θάνατό του. παρέλειψα μάλλον να το γράψω πριν, αλλά αυτό που ήθελα να τονίσω ήταν ότι το "βασικό" πρόγραμμα λειτουργίας, ας πούμε το "λειτουργικό σύστημα", εγκαθίσταται στην αρχή της ζωής του.
δηλαδή, είναι σαν να γεννιόμαστε κάνοντας format στο "δίσκο" μας και στη συνέχεια εγκαθιστούμε "windows" για να ξεκινήσουμε τη συνειδητή πορεία στη ζωή.
το βασικό όμως πρόγραμμα (το bios), υπάρχει ήδη προεγκατεστημένο από τη μαμά μας (μεταφορικά και κυριολεκτικά), το οποίο περιλαμβάνει όλες τις γνώσεις που χρειαζόμαστε για να ξεκινήσουμε να βιώνουμε την "υλική" ζωή, αυτή που μας διαχωρίζει από το περιβάλλον μας και μας επιτρέπει να αποκτούμε συνειδητό νου.
αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, αλλά αυτό που ήθελα να τονίσω, είναι ότι το παιδί, έχοντας άδειο "δίσκο", δηλαδή μυαλό από πληροφορίες, απορροφάει με πολύ μεγάλη ταχύτητα όλες τις γνώσεις που δέχεται από το περιβάλλον του και κυρίως από τους γονείς. γιαυτό λέμε ότι τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλη ικανότητα μάθησης και ότι απορροφούν τις γνώσεις σαν σφουγγάρι. οι ψυχολόγοι επίσης λένε, ότι οι εμπειρίες της πολύ μικρής ηλικίας, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία της ζωής στη συνέχεια και στην συμπεριφορά του ατόμου, δηλαδή πρόκειται για τα θεμέλια του χαρακτήρα.
η βούληση όμως (το πόσο ελεύθερη εξάρτάται από εμάς) υπάρχει καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής. μάλιστα ο εαυτός μας, η ψυχοσύνθεσή μας, ακόμη και το ίδιο μας το σώμα, το dna και τα κύτταρα, αλλάζουν κατά βούληση πάρα πολλές φορές, χωρίς να έχουμε βέβαια τέτοια γνώση. δεν μας είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ή να κατευθύνουμε τις διεργασίες που κάνει το σώμα μας ή ο εγκέφαλος. για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να δώσουμε εντολή συνειδητά να σταλεί αίμα στους μυς του χεριού μας με τις ουσίες που χρειάζονται ώστε να μετακινηθεί, το κάνουμε αυθόρμητα χωρίς σκέψη και αφήνουμε το σώμα να κάνει μόνο του τη δουλειά, αφού γνωρίζουμε ότι γνωρίζει.
παρ'όλα αυτά, ακόμη και το σώμα μας, θα ανταποκριθεί σε αυτά που πιστεύουμε ή σε αυτά που του επιβάλλουμε με τις σκέψεις μας και τη συμπεριφορά μας. θα υποκύψει σε ο,τιδήποτε του επιβάλλουμε με τη σκέψη μας, γιατί κι εκείνο είναι μέρος του μυαλού μας. το μυαλό μας δεν είναι μόνο ο εγκέφαλος. π.χ. όταν γελάμε δυνατά και αυθόρμητα, δεν μπορούμε να πούμε ότι γελάει μόνο το στόμα μας ή μόνο το μυαλό μας, αν και μπορεί να γίνει και αυτό.. το ίδιο επίσης όταν συνειδητά χορεύουμε, κάνουμε έρωτα, τραγουδάμε, γενικώς εκφραζόμαστε. τα κάνουμε με όλο το είναι μας και όλο το σώμα μας μέσα-έξω.
ακόμη και όλες μας τις αρρώστειες, τις δημιουργούμε οι ίδιοι με τις σκέψεις μας. βάσει φυσικά των επιρροών που δεχόμαστε από το περιβάλλον μας και του τρόπου με τον οποίο το μεταφράζουμε και αντιδρούμε, όπως είπαμε και πιο πριν. όταν επαναλαμβάνουμε μια διαδικασία, από το να τρώμε χωρίς να πεινάμε, το να γυμναζόμαστε (η γυμναστική βασίζεται στην επανάληψη των ασκήσεων), το να διαβάζουμε, το να στεναχωριόμαστε, το να γελάμε, ή ο,τιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς, τότε "συντονίζουμε" ολόκληρη την ύπαρξή μας στο να "μαθαίνει" αυτές τις εμπειρίες και να προσαρμόζεται ανάλογα.
οποιοσδήποτε εθισμός, δεν είναι παρά η εκπαίδευση του οργανισμού μας (σώμα και πνεύμα) στο να δέχεται την "τροφή" που επανηλειμμένως το τροφοδοτούμε, είτε αυτή είναι σκέψεις, είτε είναι ουσίες και να προσαρμόζεται ανάλογα. γιαυτό και η "στέρηση", γιατί πλέον ο οργανισμός μας έχει αλλάξει τρόπο λειτουργίας και δεν μπορεί απότομα να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, οπότε αντιδρά όπως π.χ. θα αντιδρούσε από την έλλειψη τροφής. το τελευταίο παράδειγμα, η έλλειψη τροφής, το γνωρίζουμε όλοι και μπορούμε όλοι μας να ταυτιστούμε με αυτό και να το καταλάβουμε, επειδή ήδη πιστεύουμε ότι η τροφή μας είναι απαραίτητη για να ζήσουμε. και μάλιστα όχι όποια κι όποια τροφή.. π.χ. σε διάφορα μέρη του κόσμου τα έντομα θεωρούνται τροφή, σε άλλα όχι, όμως δεν παύουν να αποτελούν τροφή για όσους τα τρώνε, όσο κι αν εμείς δεν θέλουμε να τα δεχτούμε ως τέτοια.
δηλαδή το σύστημα πιστεύω μας, το οποίο είναι και αυτό ρευστό όπως όλα και όσο εμείς επιτρέπουμε, είναι αυτό που δημιουργεί αυτό που είμαστε ως οντότητες.
πραγματικά είναι τόσο πολλά που μπορώ να γράψω για το θέμα, που δεν θα σταματούσα ποτέ. αλλά στην τελική δεν έχει και νόημα, γιατί όλα αυτά τα γνωρίζουμε ήδη ενδόμυχα, αλλά δεν δίνουμε προσοχή, ασχολούμαστε με χιλιάδες άλλα πράγματα καθημερινά (δουλειά, σπίτι, φίλοι, τηλεόραση, διασκέδαση, ξεκούραση, ασθένεια, προβλήματα, σχέσεις, κλπ) που θεωρούμε σημαντικότερα για να "βγάλουμε τη μέρα". παίζουμε δηλαδή συνειδητά ένα παιχνίδι "virtual reality" γιατί αυτό ήρθαμε να κάνουμε. δεν είναι ούτε παράλογο, ούτε κακό, απλά "έτσι είναι". και έτσι είναι γιατί "έτσι θέλουμε".
quote:
Φίλε μου, νομίζω πως σε αυτό πολύ μεγάλη σημασία έχει η αγάπη.
Αγαπάς τον διπλανό σου επειδή είναι όπως το είπες ψυχικός αδερφός σου.
Τον αγαπάς χωρίς να περιμένεις την ανταπόδωση της αγάπης σου και γενικά χωρίς κάποιο αντάλλαγμα.
συμφωνώ και θα σου πω και κάτι άλλο που δεν ακούς συχνά, γιατί ο κόσμος φοβάται μήπως τον χαρακτηρίσουν "τρελλό", οπότε δεν λέει αυτό που πιστεύει ή νιώθει, αλλά αυτό που θα τον έκανε αποδεκτό.
το μόνο αξιόπιστο και αποτελεσματικό φάρμακο για τα πάντα, είναι η ευτυχία και η χαρά. ήρθαμε να ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο για να είμαστε ευτυχισμένοι και όχι για να πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
και το παραπάνω, ξεκινάει από την αγάπη, την απόλυτη, δίχως αντάλλαγμα προς τον εαυτό μας, το περιβάλλον μας και τη ζωή.
quote:
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτό για να το πράξουμε?
ξέρω. είναι η λεγόμενη "άπιαστη" ευτυχία, η λεγόμενη "αδύνατη" απόλυτη αγάπη και αποδοχή.
ξέρεις γιατί είναι δύσκολο; γιατί κάποιος θεωρεί ότι πρέπει να απορρίψει πολλά από τα "πιστεύω" του, να αποκοπεί από το καταναλωτικό περιβάλλον (που στην ουσία καταναλώνει τον εαυτό του), να έρθει σε αντίθεση με τον ίδιο του τον εαυτό, με το εγώ του που του επιβάλλει να είναι ο πρώτος ή ακόμη και ο τελευταίος παντού. αυτό που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, σε ανθρώπους και ζώα, σε έξυπνους και ηλίθιους, σε πλούσιους και φτωχούς. αυτό που διαχωρίζει τα πάντα από τον εαυτό μας που είναι τα πάντα.
γιατί όμως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο... γιατί ο κοινωνικός "περίγυρος" έχει αποφασίσει κάτι άλλο. αν ο "περίγυρος" αποφασίσει ότι θέλει να ζει πιο απλά, πιο κοντά στη φύση και την ψυχή, με αγάπη και συμπόνοια ως αρχή για όλες τις σκέψεις και τις ενέργειες, τότε θα είναι τρομερά δύσκολο για κάποιον να επιδοθεί στο κυνήγι του χρήματος.
quote:
Πιστεύω πως ακούγεται πολύ εύκολο αλλά είναι πολύ δύσκολο για να το επιτύχουμε επειδή στην ουσία πρέπει να καταφέρουμε 2 πράγματα:
- Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όπως είναι και να τον δεχθούμε.
- Να "πολεμήσουμε" τον εαυτό μας ώστε να απαλλαγεί από τα δεσμά που ο ίδιος μας επιβάλλει για να νιώσουμε αυτήν την αγάπη.
και γιατί να μην λέμε ότι είναι πανεύκολο; εγώ στους φίλους μου λέω πάντα ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα, γιατί το πιστεύω. αν πιστεύεις ότι είναι δύσκολο, τότε αυτομάτως το κάνεις δύσκολο, γιατί αρκεί απλά μια απόφαση.
να μου πεις, άντε καλά, εμείς αλλάζουμε, αλλά με τους άλλους τι γίνεται; οι άλλοι είναι και αυτοί δικά μας κομμάτια και τους χρειαζόμαστε, αλλιώς αυτό που σκεφτόμαστε, δεν είναι παρά μια ουτοπία.
δεν υπάρχει άμεση λύση για τίποτα. όλα γίνονται σταδιακά και όλα αλλάζουν με τους ρυθμούς της ζωής, γιατί η ζωή είναι σαν ένα ποτάμι που συνέχεια κυλάει χωρίς σταματημό. αν ο καθένας αρχίσει να σκέφτεται για τον εαυτό του και να αναλαμβάνει την ευθύνη του για ο,τιδήποτε κάνει σε όλα τα επίπεδα, ή σε όσα μπορεί να καταλάβει, τότε δουλεύει το σύστημα της επιρροής, το οποίο το λέμε αλλιώς "έμπνευση".
το ξέρεις ότι καμμία σκέψη σου δεν πάει ποτέ "χαμένη"; το ξέρεις ότι μετά την ανάγνωση αυτού του thread, μπορεί ένας, δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι να σκέφτηκαν κάτι που δεν είχαν σκεφτεί ποτέ; το ξέρεις ότι τουλάχιστον ένας (σήμερα, αύριο, μελλοντικά) έπαθε κάποιο "σοκ" διαβάζοντας γιατί είδε τον "εαυτό του" να του γράφει γράμμα; ή ακόμη και να είχε το αντίθετο αποτέλεσμα;
είμαι σίγουρος ότι μια τέτοια "αλλαγή" επιπέδου συνειδητότητας μπορεί να γίνει, έχει γίνει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν και γίνεται με γρήγορους ρυθμούς στις μέρες μας, επειδή πλησιάζουμε στο τέλος μιας εποχής (όχι το τέλος του κόσμου, αλλά το τέλος του όπως τον νομίζαμε ή ξέραμε). το κάνουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά. δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τι μας περιμένει, μόνο που είναι βασικό πλέον να γνωρίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε και να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη γνώση για καλό μας, για το καλό της ζωής και όχι για προσωπικό υλικό ή μη όφελος ενάντια στη βούληση άλλων. αν δεν σεβόμαστε τη βούληση των άλλων, τότε δεν σεβόμαστε ούτε τη δική μας, γιατί και οι άλλοι είναι κομμάτια δικά μας. αν οι άλλοι δεν σέβονται τη δική μας, τότε τη δική τους είναι αυτή που δεν σέβονται. δεν μπορείς όμως να παλέψεις με κάποιον που δεν θέλει να παλέψει. ακόμη κι αν το κάνεις τελικά, μετά θα νιώθεις τύψεις. αν νομίζεις ότι πρέπει να είσαι "αδίστακτος" με τους "αδίστακτους", μπορείς να λες ότι δεν είσαι ένας από αυτούς;
με άλλα λόγια να γνωρίζουμε ποιοί είμαστε, να γνωρίζουμε ότι με τα λόγια και τις σκέψεις μας, έχουμε "μαγική" επίδραση στους άλλους και να τα προσέχουμε περισσότερο. να μας κατευθύνει η αγάπη σε ο,τι σκεφτόμαστε και σε ότι κάνουμε και όχι ο φόβος. και το τι μας περιμένει μετά, είναι έκπληξη!
μη μου το dna τάρατε
Edited by - loveworks on 31/05/2006 16:48:33
Edited by - loveworks on 31/05/2006 17:17:31
Σχετικά με το οτι ο άνθρωπος είναι πιο ανοιχτός στην αρχή της ζωής του και για αυτό εκλαμβάνει εκείνη την περίοδο τα περισσότερα χαρακτηριστικά του και διαμορφώνεται μέσα από την πρόσληψη των διαφόρων ερεθισμάτων, νομίζω οτι συμφωνούμε.
Ένα παιδί είναι πιο ανοικτό στο οτιδήποτε αντικρύζει και βρίσκει μπροστά του για πρώτη φορά.
Για αυτό νομίζω πως σημαντικό ρόλο παίζει η αθωότητα που έχει και που είχαμε όλοι μας σ' αυτήν την ηλικία.
Αλήθεια, πιστεύεις οτι ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο σαν ένα λευκό χαρτί, όπως πίστευε κι ο Λοκ?
Οτι η ψυχή μας είναι κενή από το οτιδήποτε?
Η βούληση υπάρχει σε όλους μας όμως η ελευθερία/ανελευθερία της βούλησης δεν επηρεάζεται από το πως διαμορφώνεται ο άνθρωπος μεγαλώνοντας?
Κι η διαμόρφωση του ανθρώπου είναι άμεσα συνδεδεμένη με το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.
Προσωπικά μου φαίνεται σαν αλυσίδα όλο αυτό.
Πως μπορεί λοιπόν η βούληση μας να αναπτυχθεί, να μας κάνει να ελευθερωθούμε?
Δεν ξέρω κατά πόσο όλες οι ασθένειες οφείλονται στις σκέψεις μας, στα αισθήματα μας, θα συμφωνήσω όμως οτι πολλές φορές μπορούμε να βλάψουμε τον εαυτό μας με την υποβολή σε συγκεκριμένες σκέψεις, ειδικά όταν αυτές μας γίνονται συνήθεια.
Κι ίσως με τον καιρό το μυαλό μας δέχεται πολύ ευκολότερα αυτές τις σκέψεις, απορρίπτοντας άλλες.
Νομίζω, φίλε μου, πως μεγάλο ρόλο στα προβλήματα μας παίζει το γεγονός οτι δεν έχουμε ανακαλύψει μέσα μας τι είναι η ζωή και ποιό είναι το νόημα της.
Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το να μας ενδιαφέρει πως θα αγοράσουμε ένα καλό αυτοκίνητο, ένα ακριβό σπίτι κτλ είναι απλά θέμα επιβίωσης.
Έχουμε δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στο πως θα επιβιώσουμε κι έχουμε ξεχάσει το νοήμα του πως θα ζήσουμε.
Γιατί η ζωή μας έχει καταλήξει να περιστρέφεται γύρω από την ολοένα κι αυξανόμενη επιθυμία μας για την απόκτηση υλικών αγαθών?
Πιστεύω, αγαπητέ loveworks πως η χαρά κι η ευτυχία είναι 2 καταστάσεις που όντως θα έπρεπε να κάνουν την εμφάνιση τους στην ζωή μας πιο συχνά.
Μήπως όμως τις αποδιώχνουμε μόνοι μας?
Δεν ξέρω κατά πόσο έχουμε την δύναμη να αλλάξουμε κάποιον άνθρωπο.
Ίσως το καλύτερο είναι να προσπαθήσουμε να του δώσουμε τα ερεθίσματα εκείνα για να συνειδητοποιήσει μόνος του αν θέλει να αλλάξει κι αν πράγματι υφίσταται η ανάγκη για κάτι τέτοιο.
Αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι οτι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στον άλλον είναι ενδεχομένως αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στον άλλον.
Αυτό που μας αρέσει στον άλλον ίσως είναι αυτό που αποδεχόμαστε σε εμάς τους ίδιους κι αυτό που μας δυσαρεστεί στον άλλον είναι αυτό που δυσαρεστεί εμάς μέσα μας.
Ίσως κι αυτό που μας φαίνεται ξένο, άγνωστο.
quote:
με άλλα λόγια να γνωρίζουμε ποιοί είμαστε, να γνωρίζουμε ότι με τα λόγια και τις σκέψεις μας, έχουμε "μαγική" επίδραση στους άλλους και να τα προσέχουμε περισσότερο. να μας κατευθύνει η αγάπη σε ο,τι σκεφτόμαστε και σε ότι κάνουμε και όχι ο φόβος. και το τι μας περιμένει μετά, είναι έκπληξη!
Θα συμφωνήσω απόλυτα σ' αυτό που δεν θα προσθέσω τίποτα παραπάνω! 
Και γενικά θεωρώ πως το μήνυμα σου στο σύνολο του είναι μια πολύ καλή τοποθέτηση όχι μόνο στο θέμα αυτό αλλά και στην ζωή κάποιου.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Καλημέρα, φίλε μου!
καλημέρα!
quote:
Αλήθεια, πιστεύεις οτι ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο σαν ένα λευκό χαρτί, όπως πίστευε κι ο Λοκ?
Οτι η ψυχή μας είναι κενή από το οτιδήποτε?
όχι ακριβώς. πιστεύω πως ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο, με αυτό που χαρακτηρίζουν "προπατορικό αμάρτημα", μόνο που αυτοί που το λένε δεν γνωρίζουν τι σημαίνει.
κατ'αρχήν η λέξη αμαρτία, δεν σημαίνει τίποτε άλλο, παρά την παρέκκλιση από τον στόχο. πως μπορεί όμως να υπάρχει παρέκκλιση από τον στόχο, τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί, το οποίο δεν γνωρίζει τίποτα περί ζωής ή και στόχου;
αυτό για εμένα σημαίνει ότι ο άνθρωπος γνωρίζει από την αρχή το ποιός είναι και το τι ήρθε να κάνει. όμως για να αναλάβει "συνειδητή ταυτότητα" και για να έχει τη δυνατότητα να βιώσει τη ζωή ως ξεχωριστό κομμάτι του συνόλου, αυτό πρέπει να το ξεχάσει. αλλιώς ούτε το ίδιο του το όνομα δεν θα έχει νόημα για εκείνον. έτσι λοιπόν διαχωρίζει το νου σε συνειδητό, ασυνείδητο και υποσυνείδητο. το συνειδητό θα αποτελέσει το "λογικό νου", ο οποίος είναι ο "πιλότος" της "υλικής" ζωής. το υποσυνείδητο, το ενδιάμεσο το οποίο τροφοδοτεί το συνειδητό με κατευθύνσεις, όσες χρειάζονται και όποιες απαιτούνται από αυτό, από το συλλογικό ασυνείδητο, με άλλα λόγια αποτελεί το προσωπικό ασυνείδητο. το (συλλογικό) ασυνείδητο, το οποίο είναι συνδεδεμένο με τα πάντα και διαθέτει όλες τις πληροφορίες της φύσης και των ανθρώπων (το "κάρμα" της ανθρωπότητας, ή τα λεγόμενα "ακασικά"). θεωρώ δηλαδή ότι το ασυνείδητο είναι κατά βάση συλλογικό και συγχρόνως ατομικό. το ατομικό είναι υποσύνολο του συλλογικού και αποτελεί το προσωπικό υποσυνείδητο, δηλαδή το αντι- του συνειδητού.
σε έναν κόσμο πόλωσης, όπως είναι η γη, για κάθε τι υπάρχει και το αντίθετό του, για κάθε σωματίδιο το αντι-σωματίδιο, για κάθε κίνηση η αντι-κίνηση, για κάθε δράση η αντι-δράση κλπ. το ασυνείδητο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον συμπαντικό νου, καθρεφτίζει μια πολύ μεγαλύτερη και ολοκληρωμένη άποψη της αλήθειας και ταυτόχρονα παίζει το ρόλο του παρατηρητή, αλλά και του φορέα μέσω του οποίου δημιουργούνται οι καταστάσεις και οι ενεργειακές μεταβολές που ορίζει το συνειδητό, χωρίς κρίση. δηλαδή αφήνει το συνειδητό να "παίξει μπάλλα", ας πούμε, για να δει τι μπορεί να κάνει ή μέχρι που μπορεί να φτάσει, ή πως θα επιλέξει να ζήσει ή για άνγωστους λόγους (άγνωστες οι βουλές του κυρίου, όπως λένε. αλλά ποιός είναι αυτός ο κύριος; είναι "κάποιος";)
αυτό είναι εκείνο που αναφέρω στο προηγούμενο post, σαν το "προεγκατεστημένο πρόγραμμα λειτουργίας (bios)" που έχει ο καθένας από εμάς όταν προκύπτει στο κοσμικό fractal. και αυτό είναι το συλλογικό ασυνείδητο, αυτό που προγραμματίζει το μυαλό για το πως να λειτουργεί η οντότητα, δηλαδή το σώμα μας και το εσωτερικό μας σύμπαν (γιατί το σώμα μας περικλείει ένα ολόκληρο σύμπαν από όντα που δεν είμαστε εμείς, αλλά ταυτόχρονα είμαστε γιατί όλα αυτά μας συνθέτουν).
από εκεί και έπειτα, το τιμόνι το παίρνει η συνείδηση, στην οποία ανατίθεται η ελεύθερη βούληση να κάνει όπως νομίζει ή πιστεύει.
quote:
Η βούληση υπάρχει σε όλους μας όμως η ελευθερία/ανελευθερία της βούλησης δεν επηρεάζεται από το πως διαμορφώνεται ο άνθρωπος μεγαλώνοντας?
Κι η διαμόρφωση του ανθρώπου είναι άμεσα συνδεδεμένη με το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει.
Προσωπικά μου φαίνεται σαν αλυσίδα όλο αυτό.
νομίζω ότι το ίδιο γράφω κι εγώ. όμως δεν αποκλείω την προσωπική βούληση από τη συλλογική. η συλλογική, δεν είναι παρά η συνισταμένη των προσωπικών, όπως κι αν το πάρει κανείς. μια ισχυρή προσωπική βούληση (θέληση), είναι ικανή να "τραβήξει" και να επηρρεάσει άλλες προσωπικές και ανάλογα, μπορεί να επηρρεάσει ολόκληρο το σύμπαν.
quote:
Πως μπορεί λοιπόν η βούληση μας να αναπτυχθεί, να μας κάνει να ελευθερωθούμε?
με το να καταλάβουμε ότι η βούλησή μας είναι ήδη ελεύθερη, από τότε που εμείς επιλέξαμε να την φυλακίσουμε μέσα σε "συστήματα πιστεύω" ή αλλιώς "συστήματα περιορισμού αντίληψης". ακόμη και αυτά που λέμε, δεν είναι παρά τέτοια συστήματα, τα οποία εγκαθίστανται επάνω σε προηγούμενα, όταν αυτά πεθάνουν. όλα τα συστήματα, οικονομικά, θρησκευτικά, πολιτικά, οργανικά, μηχανικά, σχεδιάζονται ώστε να ξεθωριάζουν και να πεθαίνουν και να αποτελούν βάσεις για νέα. "τα πάντα ρει" και τίποτα δεν μένει ακέραιο στη βάση του χρόνου, διότι δεν θα υπήρχε εξέλιξη, ούτε και πρόοδος. αυτά βέβαια στο δικό μας το ανθρώπινο επίπεδο, γιατί στο συμπαντικό τα πάντα απλώς "είναι" για πάντα, χωρίς χρόνο, παρόν παρελθόν και μέλλον. στο συμπαντικό επίπεδο τα πάντα γίνονται μέσα σε μια στιγμή και όλα όσα έχουν γίνει και όλα όσα θα γίνουν. ο χρόνος (ή τα χρόνια) της πορείας του καθένα μας επάνω στη γη, δεν είναι παρά μια σπίθα μέσα στη φωτιά της ζωής, που αποτελεί και η ίδια τη φωτιά, αλλά μέσα σε μια στιγμή χάνεται στο άπειρο, για να ακολουθήσουν άλλες σπίθες. αν δεν γίνει αυτό, η φωτιά σβήνει.
αυτό, δυστυχώς, είναι αδύνατον να το περιγράψω γιατί δεν ορίζεται.. είναι το λεγόμενο άπειρο. δεν χωράει στο μυαλό μας, ούτε στο λεξιλόγιό μας.
έχω λοιπόν δύο απαντήσεις στην ερώτησή σου. η μια είναι "δρόμος" και η άλλη είναι "απόφαση".
quote:
Δεν ξέρω κατά πόσο όλες οι ασθένειες οφείλονται στις σκέψεις μας, στα αισθήματα μας, θα συμφωνήσω όμως οτι πολλές φορές μπορούμε να βλάψουμε τον εαυτό μας με την υποβολή σε συγκεκριμένες σκέψεις, ειδικά όταν αυτές μας γίνονται συνήθεια.
Κι ίσως με τον καιρό το μυαλό μας δέχεται πολύ ευκολότερα αυτές τις σκέψεις, απορρίπτοντας άλλες.
είμαι της άποψης ότι τα πάντα γίνονται στο μυαλό, ακόμη και οι ασθένειες. δεν μπορώ να το αποδείξω, ούτε θέλω να στείλω κείμενα γραμμένα από άλλους, όπως π.χ. ο bruce lipton. ο καθένας μπορεί να έχει τις δικές του θεωρίες και τελικά να ανακαλύπτει ενδείξεις ή αποδείξεις για αυτό που πιστεύει. θα βρει τέτοιες σχεδόν για τα πάντα.. οπότε εγώ προσωπικά δεν περίμενα κανέναν bruce lipton να έρθει και να με πείσει, αυτό που γράφω πηγάζει πρωτίστως από προσωπική εμπειρία και βαθύτερη κατανόηση κάποιων θεμάτων.
θα μπορούσα να επεκτείνω και να αναλύσω το συλλογισμό μου, αλλά θα έγραφα ολόκληρο βιβλίο. όχι όμως επιστημονικό, με την απόλυτη έννοια του όρου. παρ'όλα αυτά, έχω την άποψη ότι ο καθένας μπορεί να το ανακαλύψει από μόνος του κάνοντας τη δοκιμή.
κάνε δηλαδή μια δοκιμή, χωρίς να έχεις να χάσεις τίποτα. πάρε την απόφαση να μην αρρωστήσεις ποτέ. δες την κάθε ανωμαλία που σου συμβαίνει σαν προειδοποίηση για το ότι κάτι δεν πάει καλά. τα φάρμακα, αυτό που κάνουν είναι να καταπολεμούν τα συμπτώματα. στη συνέχεια αυτό λειτουργεί σαν placebo effect, αλλά τα περισσότερα από αυτά έχουν και βλαβερές επιτώσεις στον οργανισμό μας, γιατί είναι ουσίες που του επιβάλλουμε να δεχθεί, αμφιβόλλου ποιότητας, οπότε διαταράσσουμε την ισσοροπία του. η πραγματική αιτία των ασθενειών βρίσκεται αλλού και όχι στους ιούς, οι οποίοι άμα κάτσει η στραβή θα μπουν μέσα μας και θα μας καταστρέψουν. η "στραβή" κάθεται κάθε στιγμή που περνάει έτσι κι αλλιώς, αλλά δεν παθαίνουμε τίποτα.
quote:
Γιατί η ζωή μας έχει καταλήξει να περιστρέφεται γύρω από την ολοένα κι αυξανόμενη επιθυμία μας για την απόκτηση υλικών αγαθών?
γιατί έτσι έχουμε προγραμματιστεί... και εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι προγραμματιστές.
quote:
Πιστεύω, αγαπητέ loveworks πως η χαρά κι η ευτυχία είναι 2 καταστάσεις που όντως θα έπρεπε να κάνουν την εμφάνιση τους στην ζωή μας πιο συχνά.
Μήπως όμως τις αποδιώχνουμε μόνοι μας?
πόσο συχνά σκέφτεσαι τη χαρά και την ευτυχία στη ζωή σου; πόσο συχνά τα βιώνεις; μήπως περισσότερο χρόνο σπαταλάμε στο να σκεφτόμαστε περί των "εγκόσμιων" βλέποντας τηλεόραση; μήπως έχουμε στήσει ένα ολόκληρο πανηγύρι από αντιπερισπασμούς, το οποίο μας κάνει να κοιτάζουμε δεξιά και αριστερά, έτσι ώστε να μην βλέπουμε το προφανές που είναι μπροστά μας; μήπως είναι καθαρά δική μας επιλογή το τι θα κάνουμε και το που θα δώσουμε σημασία και προσοχή;
quote:
Αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι οτι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στον άλλον είναι ενδεχομένως αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε στον άλλον.
Αυτό που μας αρέσει στον άλλον ίσως είναι αυτό που αποδεχόμαστε σε εμάς τους ίδιους κι αυτό που μας δυσαρεστεί στον άλλον είναι αυτό που δυσαρεστεί εμάς μέσα μας.
Ίσως κι αυτό που μας φαίνεται ξένο, άγνωστο.
αυτό είναι που λέμε, ότι δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον "ανόητο" χωρίς να είσαι εσύ ο ίδιος. και ότι αυτό που "βρίζεις", είσαι. πράγματι έτσι είναι, από μια μεγαλύτερη οπτική γωνία.
όταν ανακαλύπτεις (δημιουργείς) εχθρούς στη ζωή σου, ίσως κάποια μέρα ανακαλύψεις ότι εσύ είσαι ο εχθρός.
μη μου το dna τάρατε
Διαβάζοντας αυτό που είπες για το οτι γεννιόμαστε με το προπατορικό αμάρτημα ομολογώ πως αρχικά μπερδεύτηκα και στην συνέχεια μου δημιουργήθηκε η εντύπωση πως εννοείς κάτι διαφορετικό από την παγιωμένη αντίληψη περί προπατορικού αμαρτήματος.
Σύμφωνα λοιπόν με την ανάλυση που κάνεις, το συνειδητό μέρος του νού μας είναι ο πιλότος των πράξεων μας, το υποσυνείδητο είναι η "τροφοδότηση" μας από το συλλογικό ασυνείδητο ενώ το ασυνείδητο είναι ένα συλλογικό σύνολο γνώσεων για την φύση, τους ανθρώπους κτλ και στο οποίο εμπεριέχεται και το προσωπικό ασυνείδητο.
Αν δεχθούμε οτι ο άνθρωπος, ερχόμενος στον κόσμο τούτο έχει γνώση της ύπαρξης του και του σκοπού που ήρθε να επιτελέσει σ' αυτόν τον κόσμο, τι επιδρά και τα ξεχνάει όλα αυτά ή έστω τα θάβει βαθιά μέσα του και για να τα ανακαλύψει ξανά πρέπει να ακολουθήσει μια μεγάλη διαδικασία?
Είναι μια διαδικασία η οποία γίνεται δηλαδή κατά έναν αυτόματο τρόπο?
quote:
νομίζω ότι το ίδιο γράφω κι εγώ. όμως δεν αποκλείω την προσωπική βούληση από τη συλλογική. η συλλογική, δεν είναι παρά η συνισταμένη των προσωπικών, όπως κι αν το πάρει κανείς. μια ισχυρή προσωπική βούληση (θέληση), είναι ικανή να "τραβήξει" και να επηρρεάσει άλλες προσωπικές και ανάλογα, μπορεί να επηρρεάσει ολόκληρο το σύμπαν.
Σαφώς κι η συλλογική βούληση είναι η συνισταμένη πολλών προσωπικών βουλήσεων.
Ας αναλογιστούμε όμως οτι πολλές φορές μια ατομική βούληση μπορεί να είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με την συλλογική βούληση η οποία έχει επικρατήσει.
Σε αυτή την περίπτωση νομίζω πως θα γίνει κάποια υποχώρηση από την πλευρά του ενός ατόμου.
Αν δεν γίνει, είναι ένα άλλο θέμα, ίσως λίγο μεγάλο....
Όσον αφορά αυτό που αναφέρεις οτι όλα τα συστήματα κάποια στιγμή ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και φθίνουν, θα συμφωνήσω.
Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια της πτωτικής τους πορείας θα πρέπει να εισέλθει μια αλλαγή, μια μετατροπή τους οπότε κι ο κύκλος θα αρχίσει να κυλάει και πάλι ώσπου να μετατραπούν και πάλι.
Σχετικά με τις αρρώστιες, δεν ξέρω, φίλε μου!
Μου φαίνεται κάπως παράδοξο για την δική μου κοσμοαντίληψη αυτό.
Το AIDS για παράδειγμα, η ελονοσία, ο τύφος, η πανούκλα είναι ασθένειες μεταδοτικές.
Πως γίνεται να τις προκαλέσει αυτές ο άνθρωπος?
quote:
γιατί έτσι έχουμε προγραμματιστεί... και εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι προγραμματιστές.
Συμφωνώ!
Επέτρεψε μου εδώ να προσθέσω οτι έχουμε ξεχάσει και ποιά είναι τα πνευματικά αγαθά ή έστω τα έχουμε παραγκωνίσει.
Οπότε τα υλικά αγαθά λειτουργούν ως ένα υποκατάστατο.
In anticipation of my resurrection...
Edited by - loveworks on 06/06/2006 13:33:48