- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
πολεμάς με φως και χρόνο,
με καλείς κι εγώ ζυγώνω,
αναμνήσεις ξεδιπλώνω
στην πυρά επιβολής,
δυό γλυκόλογα στιγμής,
κι ύστερα με αγνοείς.
Ωριμότητας εξάρσεις
αρμονίας προεκτάσεις,
δακρυσμένες αποστάσεις,
σπάσε πιά τις αντιστάσεις
δες αγνά τις καταστάσεις,
σου αρκεί να εξουσιάσεις
και μετά να αρνηθείς
τη φωτιά να φοβηθείς
μες το δάκρυ να κρυφτείς
τρυφερά ανασφαλής.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
he never gets respect...
Χρώματα
Χρώματα...
Με χρωματίζεις
Με καθαρίζεις ενεργειακά
έκλειψη σεληνιακή...
Με μαγνητίζεις
είναι τα λόγια τόσο αισθαντικά
έκφραση μου αιθερική...
ΕΝΑΣ ΜΥΣΤΗΣ ΑΚΟΜΑ,
ένας μύστης ακόμα
κορυφαία υπέρβαση
νοητικών δυνατοτήτων,
ένα δάκρυ στο χώμα
λατρεμένη συνείδηση,
κραδασμών κι άγιων μύθων...
Μυστηριακή πηγή μακρινού παρελθόντος
λίθινοι κύκλοι φωτός
μετάλλαξη ζωής
ανάσασμα ροής
απόλυτη ευτυχία...
Ενεργειακός κύβος
γαλαξιακός κήπος
ατομικής τεχνικής,
εύνοια κοσμικών στοιχείων.
Πληθωρικός
δημιουργικός
επεκτατικός
ερωτικός.
ΟΛΑ;
ΟΛΑ...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
με θες όταν με βλέπεις,
τις νύχτες που είμαι μακριά σου
δεν υπάρχω...
Κενό.
Καρτερικότητα και σύνεση
καρδιά το επιτρέπεις;
Να σχίζεις έτσι τα φτερά σου,
σ΄ένα βράχο.
ΑΥΤΟΝ....
ΑΥΤΟΝ....
Καρτερικότητα και σύνεση
πως να αιστανθώ;
Αισθαντικότητα κι αντίληψη
πλάι θα βρεθώ...
Εμβαθύνω σε ζητήματα καρδιάς,
με κυττάς,
με τη στάση σου στο χάος με σκορπάς...
Με χτυπάς
συνειδητά κι υποσυνείδητα,
οι αναμνήσεις στα αζήτητα.
Σκληρότητα,
ορθότητα,
επιβολή
και δέος ακατάπαυστο,
Απλότητα
ολότητα
αναβολή,
τ΄όνειρο ανυπεράσπιστο...
Πως να πω ευνοικές τις συγκυρίες;
Αφού ράγισα εγώ κι οι ευκαιρίες...
Πως να σπάσω των παθών μου τη λατρεία;
Κι ας ματώσει των χεριών η απουσία...
Δεν σε κλείνω στων χεριών μου την φροντίδα
δεν σε πίνω στο κρασί σαν ηλιαχτίδα
δεν μοιράζομαι στιγμές λεπτά και ώρες
τσακισμένη στις ρωγμές σου και τις μπόρες...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ...
Edited by - Deva_Parinito on 17/08/2005 21:47:51
μ' ένα μεθυσμένο πιάνο,
μια κιθάρα κι από πάνω
τη γνώμη του καθενός.
Ταξιδιώτης του παντός
είμαι κύμβαλο αλλαλάζων
έτσι καθώς διασκεδάζω
στο θάνατό μου εμπρός.
Tαξιδιώτης του παντός / Δήμος Mούτσης
Σ΄ΑΓΑΠΗΣΑ...
Μιά λόγχη μπήγεις πάλι στις χαρές μου
κι εκείνα όσα ζήσαμε ξεχνάς,
στο τούλι του χειμώνα οι στιγμές μου
λευκές σαν τις νιφάδες της καρδιάς...
Πιό κρύα απ΄τον Δεκέμβρη η καρδιά σου
τιτάνιο από τέλειο υλικό
κι η θέρμη ΣΟΥ σαρώνει τα φιλιά σου
κοιμάται στο δικό μου σ΄αγαπώ.
Ποτέ το σ΄αγαπώ δεν ξεστομίζεις
διθύραμβος της θλίψης ο σκοπός
φλεγόμενος ο κέδρος που αγγίζεις
κι εγώ ένας παράδεισος νεκρός.
Μονάχα όταν με βλέπεις σχεδιάζεις
μιά ώχρα χρυσωμένη στο κενό
γιά αγάπη όταν ακούς πάντα δειλιάζεις
ακόμα κι αν το όνειρο ειν΄γυμνό...
Στο χρόνο μυθικές ηθογραφίες
στον πόνο αναμνήσεις ηχηρές
στην αύρα σου κρυμμένες νοσταλγίες
ανάερες και άσπιλες χορδές...
Σημεία οριζόντων τσακισμένα
η αύρα της ψυχής σου σκοτεινή
στα χέρια μου το δάκρυ ειν΄η πέννα
ουράνιο υλικό π΄έχει φθαρεί.
Σ΄ΑΓΑΠΗΣΑ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
**--ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΥΓΕΣ...
Κρίσεις, επικρίσεις, προκαταλήψεις,
όλα τα σβήνω...
Με γομολάστιχα
και στα κλεφτά
μαύρα κατάστιχα
φόβοι τύψεις επαναλήψεις
όλα κλειστά.
ΟΛΑ ΚΛΕΙΣΤΑ...
**--**
ανάβω της ελπίδας το δαδί
ουράνιο τόξο,
θέρμη θα δώσω
αγέρας διαυγής
ενέργεια αφανής
ρυάκια ποτάμια λίμνες
ανάσες τραγούδια ρήμες
χρωματιστό μου φως,
γαλήνιος λωτός...
Ευθυγράμμιση με την κοσμική ενέργεια
Διάνοια Αλήθεια Δύναμη...
Συμπαράσταση και μιά δεκτική συνέπεια
προβάδισμα προόδου
ανθίσματα του χώρου
γκρεμίζονται οι τοίχοι
σκορπίζονται οι ήχοι...
Επαναπρογραμμάτισε το νου σου...
Και συνειδητοποίησε θυμούς σου
σκέψεις συσσωρεύονται
πάθη απαγορεύονται
εσωτερικές μου πεποιθήσεις
μεταφυσικές αναζητήσεις
σκέπτεσαι αισθάνεσαι και δρας
δίνεσαι ορθώνεσαι πετάς
ν΄αναδειχθείς
ν΄αναπτυχθείς.
Απελευθέρωσε συναισθήματα
επιβεβαίωσε τα σκιρτήματα
ένα ταξίδι χωρίς τέλος μέσα στην αιωνιότητα
ένα τραγούδι που βλασταίνει
μες της γης την καθαρότητα
η μιά ζωή μετά την άλλη
σ΄ένα αλλόκοτο φεγγάρι
αλλαγή και μεταμόρφωση
συλλογή και αναδιάρθρωση...
Αποκηρύσσοντας βάρβαρες πληγές.
Αποκαλύπτοντας όμορφες αυγές.
**--ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΥΓΕΣ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
***Δεν υπάρχει ορφάνια
μοναχά γκρίζα βράδια
ματωμένης σιωπής
΄Οσα λόγια κι αν πεις
δεν σ΄αφήνω καρδιά μου...
Φως, ανάσα, φωτιά μου...
***Των χεριών τα λιμάνια
σε βυθίζουν σε χάδια
μιάς ζεστής προσμονής
σου πετώ τα κλειδιά μου
του φιλιού ευωδιά μου!!!
***Δεν υπάρχει ορφάνια
στην ψυχή μου [αν ζεις]...
***ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΦΑΝΙΑ...
Δακρυσμένα φεγγάρια
που σταλάζουν βροχή.
Πεθαμένη ενοχή...
Παίρνω εγώ τις πληγές σου
ευλογώ τις ρωγμές σου
όσο ζω τα σημάδια
θα σβηστούν στα σκοτάδια
της ψυχής οι οδυρμοί
θ΄αρνηθούν τις φωνές σου...
***ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΦΑΝΙΑ
Η καρδιά στα ουράνια
πάντα εκεί θ΄ακουμπάς...
Τι κι αν δεν μ΄αγαπάς,
΄Οσο ζω και υπάρχω
μες το κύμα σου θα ΄ρθω.
Σ΄αγαπώ δυό αιώνες
ανθισμένοι χειμώνες
τα φιλιά που σκορπάς
κάτι ανάσες γιά να ΄χω...
***ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΦΑΝΙΑ
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
