- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:Nαι έχεις δίκιο. Τους σκοτώνουν, τους δολοφονούν τους λερώνουν. Μα όχι μόνο του ποιητές. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΛΕΣ ΝΟΗΤΕΣ ΞΑΣΤΕΡΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ. ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ ΚΟΡΟΙΔΙΕΣ ΦΤΗΝΕΙΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥΣ. ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ; ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΛΕΡΤΑΡΟΥΝ ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ. ΑΠΛΑ ΣΟΥ ΤΗ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ.
Τους αναγκάζουν να αυτοκτονήσουν...δηλαδή τους δολοφονούν
προτιμούν να τους σκοτώνουν
κάθε μέρα
η απόλαυση δεν πρέπει να σταματάει ποτέ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
.......................................
Μια πνοή ανέμου μέσα από τα μαλλιά της
Ενα κύμα της θάλασσας μέσ'απ'τούς ωκεανούς της
Ενα χαμόγελο παιδιού απο τα όνειρά της.
Η σκέψη της είναι κοντά σου
σε οτι μεγάλο και μικρό κι'αν κάνεις
και αν αυτό σε κάνει ευτυχισμένη
μία αγκαλιά απο την ψυχή της.
Επεξεργασμένο μήνυμα
quote:Aισθάνομαι δράκος. Ενίοτε.
Ω!!Πρώτη φορά γράφεις έτσι ΕΣΥ...........................................
Μια πνοή ανέμου μέσα από τα μαλλιά της
Ο άγριος δράκος που φτύνει φωτιά ίσως να αποτελεί το αρχέτυπο της σκιάς μας, τις σκοτεινές δυνάμεις της ίδιας μας της φύσης που πρέπει να αντιμετωπίσουμε αν θέλουμε να πετύχουμε την εκπλήρωση των επιθυμιών μας, -που συμβολίζεται με το θησαυρό που συνήθως προστατεύουν οι δράκοι-.
Καλόβουλο ον ο δράκος που συμβολίζει την ενέργεια και της δυνάμεις του παραδείσου...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
-Οι ώρες γλιστρούν σαν χάδι,
τ΄ακροκλώναρα σαλεύουν
τ΄αγέρι καλά κρατεί.
Γιά δες!
Γλυκόπικρες νοσταλγίες.
ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΑΚΡΙΝΕΣ.
Η μοναξιά δεν έχει παρελθόν.
Είναι η ερήμωση.
Θαμπή ελπίδα αχτίδας συλλογικό μηδέν σε δακρυσμένο χρόνο.
Απαλές αποχρώσεις που χάνονται.
Η αλήθεια ατόνισε αποσαφηνίζοντας νοήματα.
Αχανές ανεξερεύνητο τοπίο.
Συλλογικό ασυνείδητο ο γνώριμος άγνωστος, παράξενος αντικατροπτρισμός στον καθρέφτη.
Ταραγμέο υποσυνείδητο. Περιτειχισμένος λαβύρινθος.
Ακυβέρνητη σχεδία εν πλω.
΄Ολα εντός σου.
Κενό απελπισίας θανατηφόρος ιστός αράχνης που παγιδεύει τα θηράματά της.
Χάδι του κοιμώμενου εγκεφάλου. Μακάρι να βρεις την ηθική την ακεραιότητα και την απόλυτη σοφία του πραγματικού εαυτού σου.
Μιά γαλήνια ανάπαυλα μετά από μιά δύσκολη περίοδο ζωής. Παρά λίγο να βιώσεις μιά θεόσταλτη ηρεμία.
Την αρνήθηκες.
Πιές σαν κρασί την απογυμνωμένη σου αθωότητα αγνοώντας την ύπαρξη ταραγμένων και βαθιών νερών.
Ψάξε γιά σύμβολα ειρήνης αγνότητας και νίκης.
Μείνε στο σκοτάδι σου στην πληθώρα δέντρων και στην πυκνή βλάστηση των λαθών σου.
Σκέψεις αισθήματα αισθήσεις διαισθήσεις.
Μείνε στα χειρότερα ένστικτά σου, στους εσωτερικούς σου δαίμονες στο σκοτεινό υυποσυνείδητό σου.
΄Ησουν νησί ακατοίκητο. Ναυάγησα στη γη σου.
ΛΑΘΟΣ.
Παραμύθι διάχυτο χωρίς πλοκή δράση χωρίς στόχο και κατάληξη.
΄Ερωτας θρύλοι ψέματα στις αισθήσεις στις ιδέες στη ζωή. Ψευτορομαντισμοί.
Μοιάζεις με ανεμόπτερο που δεν ξέρει κανείς που θα προσορμιστεί.
Ξεσπώ και θρυψαλιάζομαι πάνω στα γρανιτένια κορμιά των βράχων σου.
Μην αρνείσαι την σύγκρουση...
Μιά σύγκρουση που θα καθάριζε τον αιθέρα και τους ορίζοντες από την μελανή προφύλαξη της συννεφιάς, και θα τη παρέδιδα στο κυανό θάμβος των ατέρμονων ουρανών σου.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Η άβυσσος αμείλικτη
το σώριασμα των φύλλων
ακολουθώ μες τη σιωπή
λιοτρόπι φλογερό.
΄Οχι άλλα παραμύθια,
θαρρώ μου΄γινε συνήθεια
να πιστεύω σε εικόνες,
ας πεθάνω στους αιώνες
στης αλήθειας μου το δίχτυ
ίσως μπλέχτηκε η τύχη
κι οι απάνθρωποι χειμώνες...
΄Οχι άλλα παραμύθια
δεν θ΄ακούσω ούτε φράση
ένα ψεύτικο γιορτάσι.
Πιό πικρό από την πλάση,
΄Οχι άλλη ουτοπία
ψάχνω πάλι θεραπεία
τόσο σκάρτη η θωπεία
η καρδιά μου ειν΄αιτία
κι έχει σπάσει.
Σ΄ιρίδισμα ανήμπορη
να βρω το χρώμα μύθων
μνήμη ακόρεστη νωπή
μεθύσι φωτεινό.
ΨΕΜΑ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
There's a flame in my hart
And therer's no rain,can put it out
And therer's a flame,it's burning in my heart
And thers's no rain,ooh can put it out
So just hold me,hold me,hold me
Take away the pain,inside my soul
And i'm afraid,so all alone
Take away the pain,thats burning in my soul
Cause i'm afraid that i'll be all alone
so just hold me,hold me,hold me
Hold on to my heart,to my heart,to me
Hold on to my heart,to my heart,to me
And oh no,don't let me go cause all i am
You hold in your hands,and hold me
And i'll make it through the night
And i'll be alright.hold on,hold on to my heart
written by BLACKIE LAWLESS
And skies turned into grey.
The night keeps on closing in on the day
A nightingale sings his song of farewell
You better hide for her freezing hell
On cold wings she's coming
You better keep moving
For warmth, you'll be longing
Come on just feel it
Don't you see it?
You better believe it.
When she embraces
Your heart turns to stone
She comes at night when you are all alone
And when she whispers
Your blood shall run cold
You better hide before she finds you
She covers the earth with a breathtaking cloak
The sun awakes and melts it away
The world now opens its eyes and sees
The dawning of a new day
Whenever she is raging
She takes all life away
Haven't you seen?
Haven't you seen?
The ruins of our world
Ευλογητος
Γυμνό φεγγάρι
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που δεν κοιτάζουν
το φεγγάρι στα μάτια
τις νύχτες του Αυγούστου
που είναι ολόγυμνο.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
του κοριτσιού η αποθυμιά.
Κύκλοι και πως ανοίγουνε
και μετα σένα σμίγουνε.
Ψηλά στη γλάστρα του βουνού
χρυσό γεράνι του ουρανού.
Ήλιε μου και τρισήλιε μου
ένα σου λόγο στείλε μου.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμα..."
(Ξύλινα Σπαθιά)
με το μέσα θεριό
μη ρωτάς τι και πως
έχω ανάγκη απο φως,
έχω ανάγκη για φως!
"Ολέ ολέ ολά"/Mυρτώ Kοντοβά
Σ ι ω π έ ς...
*Στα μάτια σου βασίλεψα
το ξέρεις πως κινδύνεψα
τη θλίψη μου ορμήνεψα...
Αμάρτησα και ζήλεψα
σ΄αρνήθηκα σε πίστεψα
το χάος παρατήρησα
με δάκρυα πλημμύρισα
στην τέρψη σε οδήγησα
χαμένη πισωγύρισα
κι αυτό είναι πικρό...
*Βαθύτατα σμίλεψα
σώμα και πνεύμα γύρεψα
λουλούδι που σε μύρισα
σε άφησα και γύρισα
τον ήλιο -λες σου θύμισα-
μαζί σου πανηγύρισα
με την ανάσα μίλησα
στις ηδονές γαλήνεψα
σε βλέπω σαν Θεό.
*Σημάδια σύμπαντος
φρεσκάδα κύματος
μικρές συστοιχίες
τρελλές ενσαρκώσεις
πόνος αδύναμος
χρόνος ασήμαντος
καυτές συγκυρίες
εδώ θα ενδώσεις...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
θα προσπεράσεις
δεν έχεις μάθει ν΄αγαπάς
μόλις το πάθος υποτάξεις
είσαι δοσμένος σ΄αποδράσεις
έχεις πλαστεί για να ξεχνάς.
Θα κλείσω στο συρτάρι μου
όλες τις γκρίζες μνήμες
και της φιλοσοφίας σου
τους πιο θαμπούς φραγμούς,
κι αφού απ΄το προσκεφάλι μου
το χέρι σου το πήρες
στ΄αχνάρια της πορείας σου
θα καίω τους λυγμούς...
Θ΄ανάψω το φεγγάρι μου
με δανεισμένα σπίρτα
στων άστρων την υπόκλιση
θα γίνω εγώ φανός
και κάτω στο κελάρι μου
γλέντι πιοτό και ήττα
στης τρέλλας την παρότρυνση
θα λάμψω -κεραυνός-.
Θα σμίξουνε τα σύννεφα
μ΄ερωτικές φιγούρες
κόλαση και παράδεισος
συνώνυμα θαρρείς
της μοναξιάς τ΄αντίγραφα
σχισμένες παρτιτούρες
κάθε αγώνας άνισος
αφού συνωμοτείς...
Θα πλέξω ζήση κι όνειρο
σ΄ένα καυτό γιορτάσι
αυτό που λέν επώδυνο
βιώνω κι ριγώ
το πάθος άνθιζ' ώριμο
μα έσπασε το τάσι
και το χυμό το ρόδινο
ήπιε το δειλινό.
Γι αυτό κοιμάμαι μοναχή
μες τη φωτιά του ΑΔΗ,
εκεί δειλά μ΄ακούμπησες
με ψέματα σωρό
γίναν΄τα λάθη σου ενοχή,
κι εγώ πυκνό σκοτάδι
κι αν μέσα μου φτερούγισες
το σώμα είναι νεκρό.
Δεν κρύβει δάκρυα η βροχή
τα δίνει στους ανθρώπους
να κλαίνε στης απόγνωσης
το γέρμα το βαθύ
και πριν παγώσει η εποχή
βλασταίνει σε άλλους τόπους
τη μοναξιά μιάς πρόγνωσης
που αρνείται να πενθεί.
΄Ημουν μιά σπίθα δυνατή
που ρέει στους αιώνες
με έσβηνες και άναβα
αγάπης πυρκαγιά
και τώρα έχεις κουραστεί
φοβάσαι τους χειμώνες
κι εκείνα που κατάλαβα
πριν πεις το -έχε γειά-.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...