- Αιμοποσία σαρκοφαγία και χριστιανισμός - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

όποιος δεν ανήκει στο σώμα της Εκκλησίας τρώει πόρτα

---

Και αν ποτέ γίνει κάτι κάτι τέτοιο να ξέρεις πως θα φταίει ο φανατισμός εκατέρωθεν...
Ρίξτε λάδι στη φωτιά...κάτι τέτοια τσιτάτα περιμένουν και οι άλλοι!

quote:

---

quote:

---

elo
Γνωρίζει κάποιος τι σχέση είχαν οι τελετουργίες (μυστήρια) των Κορυβαντικών, αλλά και στο Μιθραϊσμό, όπου οι πιστοί επιδίδονταν στην θεία Μετάληψη "της σάρκας και του αίματος" του Διόνυσου Ζαγρέα (ωμοφαγία ταύρου και οινοποσία), αλλά και τι σχέση (ομοιότητα) έχει και αν έχει, αυτό το μυστήριο στον χριστιανισμό… «Λάβετε και φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου. Λάβετε και πιείτε, αυτό είναι το αίμα μου".»…

---

helios2012
Χμμμ...κάτι διαβλέπω...
μια επαναληψιμότητα να το πώ?
ένα επαναλαμβανόμενο pattern να το πώ?
μια συνεχή φρακταλικότητα να το πώ?
έναν φαύλο κύκλο να το πώ?
ένα φίδι που τρώει την ουρά του να το πώ?
ένα copy-paste να το πώ?
Αχ δεν ξέρω, πολλή θολούρα έχει πέσει...
Ένα πέπλο μυστηρίου έχει καλύψει τα μάτια μου...
Μήπως κανείς άλλος βλέπει καλύτερα?

---

Ο Διόνυσος ο Ζαγρέας είναι μια υποχθόνια θεότης που εκφράζει τον πρωτογονισμό του απειθάρχητου πόθου ή την υπερβολή του πόθου που φθάνει έως την αλλοφροσύνη,την αποχαλίνωση και την εύκολη πτώση. Ο δε διαμελισμός που υφίσταται εκφράζει την πλήρη αποπνευματοποίηση του ανθρώπινου ψυχισμού λόγω των αντιφατικών πόθων του. Η γοητεία την διονυσιακής αποπνευματοποίησης είναι βαθιά κρυμμένη στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

Πηγή: http://www.diipetes.gr/html/dx_52.html

...Τι ωραίο πράγμα, να παίζεις μπάλα εναντίον μιας ομάδας που βάζει συνέχεια αυτογκόλ

“Why do my eyes hurt?”
“You’ve never used them before.”

quote:

---

Λέγε τέτοια τώρα που μπορείς, γιατί αν έρθει ενα καινούργιο ''Ες έδαφος φέρειν'', δεν θα είναι για αρχαιοελληνικούς ναούς, και τότε δεν ξέρω που θα βρείτε πόρτες για να τις κλείνετε στα μούτρα των ανθρώπων.

---

Τρέμω ολόκληρος απο το φόβο μου... ή μήπως ξέχασα να ανοίξω το καλοριφέρ;;

Οι αρχαιολάτρες στην Ελλάδα είναι λιγότεροι και απο τους Μαραντονιστές στην Αργεντινή. ...Οι δεύτεροι έχουνε τουλάχιστον κάποιο συγκροτημένο πιστεύω. Επι ευκαιρίας να πούμε και ότι ο Ντιέγκο θα γίνει προπονητής της Μπιάνκοσελέστε.

“Why do my eyes hurt?”
“You’ve never used them before.”

Edited by - samuel1974 on 30/10/2008 01:33:33

Διαβάστε και το παρακάτω:

"Ο Ζεύς έσμιξε με την Περσεφόνη που την σίμωσε σαν φίδι και γέννησε ένα βρέφος με κέρατα τον Ζαγρέα και του έδωσε το σκήπτρο τον κεραυνό και την βροχή του. Η Ήρα που ζήλευε το νόθο παιδί του Δία έβαλε τους τιτάνες να το σκοτώσουν, διαμελίζοντας τον σε επτά κομμάτια. Η θεά της σοφίας η Αθηνά πρόλαβε και πήρε την καρδιά του και την παρέδωσε στον Δία, ο οποίος την χρησιμοποίησε για την δημιουργία ενός νέου Διόνυσου που λέγεται Διόνυσος ο Ελευθερεύς. Σ’ αυτόν ανέθεσε ο Ζευς να απελευθερώσει τις ανθρώπινες ψυχές από τις τιτανικές τους φύσεις."

Πηγή: http://www.diipetes.gr/html/dx_52.html

Πως και δεν χρησιμοποιήθηκε το παρόν για να υποστηριχτεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες κάπως ξέρανε και την τεχνολογία για να κάνουνε κλωνοποίηση;;;

Τρέξτε να το γράψετε!!

Το παραμύθι με τον "καλό" μάγο που έγινε καρπούζι και τον έφαγε ο "κακός" μάγος που έγινε κόκορας, μέχρι που έμεινε ένα σπυρί, απο το οποίο ο "καλός" ο μάγος μεταμορφώθηκε σε αλεπού κι έφαγε μετά τον "κακό" τον μάγο το ξέρετε;;

Να σας το πω εγώ:

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα πολύ πολύ μακρινή ήτανε ένας αδύνατος και ισχνός βασιλιάς που τον έλεγαν Κώστα. -Σε αυτήν την χώρα όλους τους βασιλιάδες Κωστήδες τους λέγανε-. Κάποια μέρα ο βασιλιάς υποψιάστηκε ότι κάποιος άλλος Κώστας -ένας χοντρός και καλοθρεμμένος Κώστας- σχεδίαζε να του πάρει τον θρόνο και το βασίλειο. Τέτοιος χοντρός που είναι θα με φάει κι εμένα σκέφτηκε. Τι να κάνει; Τι να κάνει; Σκέφτηκε λοιπόν να νεκραναστήσει ένα πτώμα, που είχε ψοφήσει πριν απο πολύ καιρό το είχανε θάψει σε ένα μακρινό βουνό, όπου κατέθεταν στεφάνια κάτι ονειροπόλοι νοσταλγοί του πτώματος. Έστειλε λοιπόν έναν υποτακτικό του, που είχε το παρατσούκλι "το μωρό" -γιατί ήτανε πολύ γκρινιάρης- σε εκείνο το μακρινό βουνό, για να νεκραναστήσει το πτώμα που θα έτρωγε τον χοντρό υποψήφιο, προτού φάει ο χοντρός τον ισχνό βασιλιά. Εκείνο το μακρινό βουνό το λέγανε Νεκ. Ο Νέκ λοιπόν ήτανε το βουνό όπου πηγαίνανε τα παλικάρια και οι νεραϊδες και τραγουδούσανε κάτι τραγουδάκια αγάπης προς όλα τα όντα της πλάσης και συζητούσανε για το πόσο αγαπάνε το ελύθερο κυνήγι, μα πιο πολύ το κόκκινο κρέας. Πήγε λοιπόν το μωρό σ εκείνο το βουνό και όλα τα παλικάρια και οι νεράιδες, τον προσκυνήσανε μόλις είδανε το χρυσόβουλο απο τον βασιλιά και καθώς το μωρό διάβαζε τα μαγικά λόγια, που στάζανε χρυσάφι, -τόσο γλυκά ήτανε- Ακούστηκε ένα μουγκρητό μέσα απο τα έγκατα της γης. Σκίστηκε η γή στα δύο και βγήκε μέσα απο τα Τάρταρα το ΠΤΩΜΑ... Τα παλικάρια και οι νεράιδες άρχισαν ανυποψίαστα να ουρλίαζουνε απο τη χαρά τους και ψάχνανε να βρούνε το μωρό, για να του φιλήσουνε το χέρι, αλλά εκείνο, ως συνήθως είχε εξαφανιστεί μπουσουλώντας γρήγορα την πλαγιά. Το Πτώμα όμως είχε πεινάσει τόσα χρόνια μέσα στα Τάρταρα και άρπαξε ένα παλικάρι και το έκανε μια χαψιά, η νεράιδα που αγαπούσε το παλικάρι άρχισε να κλαίει και όπως έσκυψε να χαιδέψει με τα μακριά της μαλλιά τη γη που πάταγε το παλικάρι, της ήρθε το πτώμα απο πίσω... Βλέπωντας αυτό το σκηνικό άρχισαν όλοι να τρέχουνε πανικόβλητοι την πλαγιά, αλλά το Πτώμα δεν καταλάβαινε τίποτα, έπιανε μία μία τις νεράιδες και της κουτούπωσε όλες. Περάσανε κάτι μήνες και το μωρό έφτασε στον ισχνό βασιλιά να του ανακοινώσει την επιτυχία της αποστολής, αλλά μόλις είχε φτάσει κοντά στο παλάτι άκουσε τις βρισιές του ισχνού βασιλιά: Θα τον σκοτώσω! Θα τον σκοτώσω! Πήγε κοντά στον πάνοπλο φύλακα της πύλης και προσποιούμενος τον ανήξερο, ρώτησε τι συμβαίνει:
-Άσε
...του είπε ο φύλακας.
-...ο βασιλιάς ψάχνει το μωρό να το σφάξει, γιατί κατεβήκανε πολλά παιδάκια του πτώματος στις πόλεις του βασιλείου και κάνουνε κωλοτούμπες και τρομάζουνε τον κόσμο.
-Και το Πτώμα που είναι τώρα;;
Ρώτησε έντρομο το μωρό.
-Το Πτωμα είναι τώρα στην άλλη μεγάλη πόλη και θέλει να γίνει βασιλιάς, και τρώει πολλούς πιστούς στρατιώτες του χοντρού βασιλιά...
Το μωρό μειδιάσε. Μπορέι να τα είχε κάνει σαλάτα, αλλά για μια ακόμα φορά είχε επιτύχει την αποστολή του. Αλλά και να γυρίσει το παλάτι με αυτό το βρισίδι που άκουγε δεν ήθελε. Γϋρισε λοιπόν την πλάτη στο παλάτι και έφυγε πολύ πολύ μακριά.

Κοιμήσου τώρα.

-Μπαμπά! Μπαμπα!
-Τι είναι παιδί μου;
-Και τι έγινε με το Πτώμα; Τον έφαγε τον χοντρό;
-Αυτο είναι μια άλλη ιστορία, θα στην πω αύριο. Κοιμήσου τώρα.
-Μπαμπά! Μπαμπα!
-Τι είναι πάλι ΠΑΙΔΙ μου;;;
-Τι έγινε με εκείνα τα παιδάκια που κάνανε κωλοτούμπες;;
-Μη φοβάσαι, δε θα έρθουνε έδω. Τώρα είναι μαζεμένα κάτω απο ένα βουνό και τραγουδάνε.
-Μπαμπά! Μπαμπα!
-Τι είναι πάλι ΠΑΙΔΙ μου;;;
-Και αυτό το βουνό είναι εκείν οτο βουνό που τραγουδούσανε οι νεραιδες;;;
-ΌΧΙ παιδί μου, άλλο βουνό είναι, άλλο βουνό είναι. Υπνο τώρα!

quote:

---

samuel1974

Επι ευκαιρίας να πούμε και ότι ο Ντιέγκο θα γίνει προπονητής της Μπιάνκοσελέστε.

---

Ωχ...τότε δεν μας βλέπω να ξανασηκώνουμε την κούπα στο μουντιάλ. Οι βαρώνοι της FIFA θα του την έχουν στημένη...όπως παλιά...

Θεός (Γιαχβέ, Ζευς, Όντιν, Μαρδούκ, Όσιρις κτλ κτλ..)φυλάξει!!

Lost in Necropolis

La ville de la mort

quote:

---

helios2012:
Χμμμ...κάτι διαβλέπω...
μια επαναληψιμότητα να το πώ?
ένα επαναλαμβανόμενο pattern να το πώ?
μια συνεχή φρακταλικότητα να το πώ?
έναν φαύλο κύκλο να το πώ?
ένα φίδι που τρώει την ουρά του να το πώ?
ένα copy-paste να το πώ?
Αχ δεν ξέρω, πολλή θολούρα έχει πέσει...
Ένα πέπλο μυστηρίου έχει καλύψει τα μάτια μου...
Μήπως κανείς άλλος βλέπει καλύτερα?

---

Πιστεύω να σου έλυσε τώρα την απορία ο samuel1974,

quote:

---

helios2012:
Αμεεε...και θυμήθηκα και κάτι ακόμα γλισχραντιλογεξεπίτριπτε ευρωπαίε...Να σε ρωτήσω αν έμαθες τι σημαίνει η μεγαλύτερη αρχαιοελληνική λέξη...

---

Όχι δε με απασχολεί.

Η σοφία είναι ένα μόνο πράγμα: να γνωρίζει κανείς την αρχή που κυβερνά τα πάντα με τη βοήθεια των πάντων.
(Ηράκλειτος).

quote:

---

Το τραγελαφικό γεγονός πως ένας άνθρωπος υπέστη τέτοια ταπείνωση, και μάλιστα από ιερωμένο, και ειδικότερα ένας άνθρωπος που ήρθε από μια άλλη χώρα(Συρία να δεν κάνω λάθος) προκειμένου να τιμήσει με την παρουσία του, τον ερχομό και την ονοματοδοσία ενός νέου ανθρώπου, εσας τι συναισθήματα σας προκαλεί? Γέλιο, αμηχανία, αδιαφορία ή τι άλλο, μπρός στον ξεπεσμό και την κατάντια μας?

---

quote:

---

Ωχ...τότε δεν μας βλέπω να ξανασηκώνουμε την κούπα στο μουντιάλ. Οι βαρώνοι της FIFA θα του την έχουν στημένη...όπως παλιά...

Θεός (Γιαχβέ, Ζευς, Όντιν, Μαρδούκ, Όσιρις κτλ κτλ..)φυλάξει!!

---

Μη φοβάσαι, ο θεός θα βάλει (και πάλι) το χέρι του.

“Why do my eyes hurt?”
“You’ve never used them before.”

Edited by - samuel1974 on 30/10/2008 14:38:37

Οι μαθητές λοιπόν κατανόησαν τα λόγια αυτά του Ιησού, όχι μόνο στην Ιστορική τους διάσταση αλλά και στην ευχαριστιακή και εκκλησιολογική προοπτική τους. Για αυτό θα επαναλάβουν τον ίδιο Δείπνο «εις ανάμνησιν» του Κυρίου, μετά το θάνατό και την ανάστασή Του, σύμφωνα άλλωστε με τη συγκεκριμένη προτροπή: «τούτο ποιείτε εις στην εμήν ανάμηνησιν» (Λουκάς κεφ.22 στοιχ.19).

Με το πασχάλιο αυτό δείπνο ο Ιησούς εγκαινιάζει μια νέα πραγματικότητα, ένα δείπνο όχι μόνο με μνήμες του ιστορικού παρελθόντος αλλά και μ’ εσχατολογικές προεκτάσεις.

Ο Ιησούς σ’ αυτό το «νέο Πάσχα» γίνεται ο θυσιαζόμενος αμνός και ο προσφερόμενος άρτος με μια εσχατολογική έννοια. Είναι «ο εκ του ουρανού καταβάς άρτος» και σε αυτήν την πραγματικότητα είναι δυνατή η σωτηρία, «εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα» (Ιωαν.κεφ.6 στοιχ. 51).

Η υπόθεση της σωτηρίας του κόσμου θα βρίσκεται πλέον σε άμεση σχέση με την προσφερόμενη αυτή θυσία και με το Πασχάλιο Δείπνο της Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό και ο Απόστολος των εθνών θέτει ως βασική προϋπόθεση της μετοχής στο Δείπνο αυτό της Θείας Ευχαριστίας και της Κοινωνίας την αγάπη και την ενότητα, ώστε αξίως να καταγγέλλεται ο θάνατος του Κυρίου (προς Κορινθίους Α κεφ.11 στοιχ. 27).

Γι’ αυτό εξάλλου και ο παπάς λίγο πριν την έναρξη της Θείας Κοινωνίας και βγαίνοντας στην Ωραία Πύλη λέει: Μετά «φόβου» Θεού, Πίστεως και Αγάπης προσέλθετε»

Στο μέλλον λοιπόν, κριτήριο αληθινότητας της πίστης και της πνευματικότητας θα είναι η μετοχή στον κοινό αυτό «άρτο» και στον κοινό «οίνο», που είναι και το ευχαριστιακό «Σώμα του Χριστού» (προς Κορινθίους Α κεφ.10 στοιχ. 17).