- Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Edited by - _Owl_ on 23/06/2007 03:16:20
Οταν ο Μαύρος Θάνατος έφτασε στην Κύπρο,, ένας σεισμός τράνταξε συθέμελα το νησί, συνοδευόμενος από μια τόσο δυνατή θύελλα που οι κάτoικοι σκορπίστηκαν πανικόβλητοι. Πριν τον σεισμο είχε πνεύσει ένας δυσώδης άνεμος που σκόρπισε μια τόσο δηλητηριώδη μυρωδιά που πολλοί κατακυριευμένοι από αυτή έπεσαν και ξεψύχησαν σε φοβερό μαρτύριο..
Άλλο ένα κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει τους σεισμούς, τις φυσικές καταστροφές, τις εξάρσεις επιδημιών και άλλα τέτοια είναι το΄"δηλητηριώδες συννεφο". Σε πάρα πολλούς λαούς και σε όλες τις εποχές υπάρχουν καταγεγραμμένα περιστατικά περίεργων συννέφων που πολλές φορές κάνουν ακόμα και τον ήλιο να κρύβεται, τα οποία είναι το "εναρκτηριο λάκτισμα" για μια επιδημία η για μια φυσική καταστροφη/ σεισμό..
ΣΑΤΥΡΟΣ ΜΕΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕ
http://periplanisis.blogspot.com/
Σκέφτομαι την εμφάνιση του "δηλητηριώδους σύννεφου" λίγο πριν από ένα μεγάλο σεισμό και σκέπτομαι μήπως έχει να κάνει με την απελευθέρωση κάποιων αερίων από το υπέδαφος αλλά θεωρώ πιο πιθανή αυτή την εξήγηση μετά από τον σεισμό.
Αυτό το σκέφτηκα για την Κύπρο κυρίως στην περίπτωση πο ανέφερες καθώς δε μπορώ να βρω άλλη εξήγηση.
Εσύ τι λες σχετικά με αυτό?
Ποιά είναι η γνώμη σου?
In anticipation of my resurrection...
Οπότε δεν μπορώ να σου απαντήσω εγώ γιατί με τους σεισμούς έρχονται δηλητηριώση σύννεφα, ειδικά όταν η ιστορία έχει καταγράψει οτι έρχονται πριν από αυτά..
Πιο ποιητικά, ο μόνος τρόπος που μπορω να περιγράψω αυτά τα ρεύματα είναι οτι κάτι εκείνη τη στιγμή ανοίγει κάποιο κουτί της Πανδώρας..
ΣΑΤΥΡΟΣ ΜΕΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕ
http://periplanisis.blogspot.com/
quote:macabre
c.1430, from O.Fr. (danse) Macabré "(dance) of Death" (1376), probably a translation of M.L. (Chorea) Machabæorum, lit. "dance of the Maccabees" (leaders of the Jewish revolt against Syro-Hellenes, see Maccabees). The association with the dance of death seems to be via vivid descriptions of the martyrdom of the Maccabees in the Apocryphal books. The abstracted sense of "gruesome" is first attested 1842 in Fr., 1889 in Eng.
http://www.etymonline.com/index.php?term=macabre
xairomai gia tin wraia kai poly endiaferousa synexeia
vriskomai kapou konta... 8a epanel8w...
sygnwmi gia tous latinikous xaraktires
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Ο Γουρζουλάς κυριολεκτικά στον Πόντο, είναι η προσωποποίηση της πανούκλας και είναι ένας χεροδύναμος γίγαντας, ο οποίος επισκέπτεται τα χωριά με ζουρνάδες και νταούλια, ο ήχος των οποίων τρέπει τους χωρικούς σε φυγή, μακριά προς τα χωράφια.
Παροιμίες:
Εβγαίνω ας ση χολέραν ΄κ’ εμπαίνω ΄ς σον Γουρζουλάν. (από την σκύλα στη χάρυβδη), πέφτω από ένα κακό σε άλλο χειρότερο.
Ο Γουρζουλάς ΄κ’ εσέβε σε! Για τον γκρινιάρη που παραπονιέται χωρίς λόγο.
Με εκτίμηση
Ίσως να συνεχίσουν να παραμένουν μέσα σε ένα "σύννεφο" - για να είμαστε κι εντός θέματος (
) - ώστε να αναρωτιόμαστε για το τι μπορεί να συνέβη.Σκέφτηκα λίγο παραπάνω για την εμφάνιση του περίεργου αυτού σύννεφου επάνω από κάποιες περιοχές, λίγο πριν αυτές πληγούν από κάποια θεομηνία αλλά συνεχίζω να μη μπορώ να βρω απαντήσεις.
Όσον αφορά τα σύννεφο και την άσχημη οσμή, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με απελευθέρωση αερίων από το υπέδαφος.
Προσπάθησα να προσανατολιστώ και σ' άλλες απαντήσεις (σμήνη εντόμων που να μοιάζουν από μακριά με σύννεφο κτλ) αλλά κάπου μου τα "χαλάνε".
Αγαπητή simori, θα σε παρακαλούσα να μπεις στο θέμα με τα greeklish (Προτάσεις - Λύσεις για την αποφυγή των Greeklish !) ώστε να βρεις κάποια λύση και να μην χρειάζεται να γράφεις με λατινικούς χαρακτήρες.
Εάν θυμάμαι καλά - αλλιώς διόρθωσε με - είχες αναφέρει και παλιότερα ότι ήσουν στο εξωτερικό και δεν είχες άλλη επιλογή από το να γράφεις με greeklish.
Υπάρχουν παρόλα αυτά κάποια προγράμματα που μετατρέπουν τα μηνύματα που είναι σε greeklish σε ελληνικούς χαρακτήρες.
Αν μπεις στο θέμα που σου προτείνω, θα βρεις διάφορες λύσεις. 
Αγαπητέ symbol, νομίζω πως γενικά διάφορες αρρώστιες αλλά και μεγάλες φυσικές διαδικασίες (Θάνατος, Ύπνος) προσωποποιούνταν στο παρελθόν.
Από την αρχαία μυθολογία μας ακόμα, είχαμε τον Ύπνο και τον Θάνατο, την Πείνα κτλ.
Ειδικά στις περιπτώσεις των προσωποποιήσεων διαφόρων αρρωστιών, αυτές εμφανίζονταν άσχημες, αδύνατες και συνήθως ηλικιωμένες γυναίκες.
Μια προσπάθεια του ανθρώπου να κατανοήσει καλύτερα τις αρρώστιες και να τους αποδώσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά ώστε να τις "αποδυναμώσει" - τουλάχιστον μέσα στο μυαλό του
In anticipation of my resurrection...
Μία απάντηση είναι σίγουρα το εμπόριο. Μέσω των ναυτικών κυρίως, η περίπτωση του Νοσφεράτου.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Αυτό που γράφει ο satyros για το δηλητηριώδες σύννεφο είναι πολύ ενδιαφέρον. Τέτοια σύννεφα στην μεσαιωνική παράδοση θεωρούνταν προμηνύματα κακών. Χρησιμοποιούσαν μάλιστα για αυτά τον όρο aqua tofana, συγκρίνοντας τα έτσι σε καταστρεπτικότητα με το ομώνυμο δηλητήριο.
quote:
Αυτό που γράφει ο satyros για το δηλητηριώδες σύννεφο είναι πολύ ενδιαφέρον. Τέτοια σύννεφα στην μεσαιωνική παράδοση θεωρούνταν προμηνύματα κακών. Χρησιμοποιούσαν μάλιστα για αυτά τον όρο aqua tofana, συγκρίνοντας τα έτσι σε καταστρεπτικότητα με το ομώνυμο δηλητήριο.
Θα συμφωνήσω.. αν υπάρχουν πληροφορίες για το θέμα, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ακουγόντουσαν...
Δημογραφικές και πολιτικές επιπτώσεις
Πολύ πιο έντονα απότι στους αριθμούς, η καταστροφική μανία της πανώλης απεικονίζεται σε μεμονωμένα χρονικά: Ο ιστοριογράφος της Σιένας Agnolo di Tura, στην Βόρεια Ιταλία, παραπονιέται πως δεν υπήρχε κανείς πρόθυμος να θάψει τους νεκρούς, ακόμη και τα ίδια τα πέντε παιδιά του.
Ο John Clyn, τελευταίος επιζήσαντας μοναχός ενός ιρλανδικού μοναστηριού, έγραψε πριν πεθάνει πως ελπίζει να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που θα βγει αλώβητος από την πανώλη, για να συνεχίσει το δικό του χρονικό. Στη Βενετία από τους 24 συνολικά γιατρούς πέθαναν οι 20, στο Αμβούργο από τους 21 δημοτικούς συμβούλους οι 16. Στο Λονδίνο μετά τον θάνατο του αρχιεπισκόπου του Canterbury, πέθανε και ο υποψήφιος διάδοχος του, και αμέσως μετά και ο επόμενος στη σειρά. Στη Γαλλία υπεκυψε στη πανώλη πάνω από το ένα τρίτο των βασιλικών συμβολαιογράφων, ενώ στην Αβινιόν το ένα τρίτο των καρδιναλίων βρήκε τραγικό θάνατο.
Ο Μαύρος Θάνατος άφησε ωστόσο κάποιες περιοχές της Ευρώπης σχεδόν ανέπαφες από το καταστροφικό πέρασμα του: μεγάλα τμήματα του Βελγίου και της Πολωνίας, αλλά και η Πράγα δεν επηρεάστηκαν καθόλου την ίδια στιγμή που ολόκληρα κομμάτια γης σε άλλες περιοχές ερημώθηκαν κυριολεκτικά. Ενώ το Μιλάνο γλίτωσε από την πανώλη, αντιθέτως στην Φλωρεντία πέθαναν τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμόύ της πόλης. Όσον αφορά τη Γερμανία, παρόλο που οι επιπτώσεις της πανώλης ήταν σημαντικά μικρότερες σε σχέση με την Ιταλία και την Γαλλία, δεν έλειψαν οι μαζικοί θάνατοι, όπως στη Βρέμη, το Αμβούργο και την Κολωνία.
Οι λιγοστοί γιατροί της εποχής σήκωσαν τα χέρια ψηλά στην αινιγματική για αυτούς ασθένεια. Οι γνώσεις που κατείχαν ήταν σχεδόν αποκλειστικά αστρολογικές, ενώ ιατρικές γνώσεις αντλούσαν από τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό. Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι η επιδημία μπορούσε να εξαπλώνεται μέσω μόλυνσης από τα ζώα στους ανθρώπους. Κυριαρχούσε πλήρης άγνοια. Αντιθέτως θεωρούσαν πως η πανώλη προήλθε από την Ασία από ανέμους που βρωμούσαν απαίσια ή πως η ασθένεια προερχόταν από αναθυμιάσεις και ατμούς από το κέντρο της γης.
Εντελώς σκοταδιστικές και άτοπες συμβουλές κυριαρχούσαν. Έτσι για παράδειγμα έπρεπε κανείς να ανοίγει τα παράθυρα εκείνι που κοιτούσαν προς τον βορρά, ο ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας ήταν απαγορευμένος. Ζεστό και υγρό κλίμα μαζί με νοτίους αέμους θεωρούνταν πολύ επικίνδυνο, όπως επίσης και ο αέρας πάνω από στεκούμενα νερά και έλη. Η πανώλη ελκυόταν από την ομορφιά νεαρών κοριτσιών, πίστευαν. Και όμως πέθαιναν περισσότεροι άντρες απότι γυναίκες, περισσότεροι νέοι απότι ηλικιωμένοι. Μερικές από τις "θεραπείες" που εξασκόνταν κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν οι ακόλουθες:
κάψιμο φλούδων κυδωνιών και κορμών λαχάνων
κάψιμο ευωδών ξύλων μέσα στις καλύβες
βράσιμο του νερού και στη συνέχεια ψήσιμο του κρέατος
αποχή από τη σεξουαλική πράξη
εφαρμογή πολλών αφαιμάξεων
Πολλοί γιατροί το βαζαν στα πόδια μπροστά στην τρομακτική ασθένεια. Όταν έφευγαν τρομοκρατημένοι, θεωρούνταν δειλοί. όταν παρέμειναν από την αλλη, θεωρούνταν φιλάργυροι. Το μοναδικό ιατρικό καθήκον τους ήταν να ενθαρρύνουν τους ασθενείς σε συνεχείς εξομολογήσεις. Παράλληλα το συχνότερο μέσο που χρησιμοποιούσαν κατά της πανώλης ήταν το κάψιμο αρωματικών ουσιών. Έτσι ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ πέρασε την περίοδο της πανώλης στην Αβινιόν μεταξύ δύο μεγάλων εστιών φωτιάς, που εκαιγαν ανελλιπώς στο δωμάτιο του, και υποτίθεται ότι κρατούσαν μακριά την πανώλη.
Σε ευρύτερη σκοπιά η πανώλη έδρασε ως κατασταλτικός παράγοντας όσον αφορά την εμπιστοσύνη των γιατρών στην ιατρική του Γαληνού. Πλέον άρχισε δειλά δειλά η ανατομική εξέταση του ανθρωπίνου σώματος, πολύ περισσότερο απότι πριν την πανδημία, και έγινε το πρώτο βήμα στην ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής και της εμπειρικής επιστήμης.
Οι παραπάνω πληροφορίες αντλήθηκαν από Βικιπαίδεια
Έχει ακουστεί πως η εμποροποίηση της κολώνιας και του αρώματος έγινε σε εποχή επιδημίας του Μαύρου Θανάτου, καθώς πιστευόταν πως η ασθένεια μεταδιδόταν από τον μολυσμένο αέρα.
Οι Μάσκες των γιατρών με τη μεγάλη μύτη που δεν ήταν τυχαία τόσο γραφική αλλά επειδή είχαν διαφόρων ειδών βότανα για την προστασία τους από την ασθένεια.
This world uncertaine is,
Fond are lifes lustful joyes,
Death proves them all but toyes,
None from his darts can flye;
I am sick, I must dye:
Lord, have mercy on us.
("A Litany in Time of Plague"
by Thomas Nashe)
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Το κακό είναι πολύ μεγάλο και όπως στην Αθήνα του 5ου π.Χ αιώνα, έτσι και στην Κωνσταντινούπολη του 6ου μ.Χ. αιώνα, επέρχεται μια εμφανέστατη χαλάρωση, η και κατάργηση των ανθρωπίνων και θεϊκών νόμων.
Ο Προκόπιος αφήνει να εννοηθεί πως η κορύφωση των δεινών των «εώων Ρωμαίων», των εντός των συνόρων της αυτοκρατορίας Ρωμαίων ενδέχεται να προαναγγέλθηκε από την εμφάνιση ενός κομήτη και γενικά έχει αιτιώδη συνέχεια με προηγούμενες δυσμενείς συγκυρίες.
Ο ρυθμός των θανάτων αυξάνει συνεχώς, στην αρχή οι θάνατοι είναι λίγοι, στην συνέχεια οι νεκροί φτάνουν τους 5.000 κάθε μέρα και τέλος ο ημερήσιος ρυθμός ξεπερνά τους 10.000 νεκρούς, ιδιαίτερα τους τρεις από τους τέσσερις μήνες κατά τους οποίους η πανούκλα θέρισε τον πληθυσμό της πρωτεύουσας και της ευρύτερης περιοχή και πάρα πολλά σπίτια έμειναν εντελώς έρημα. (Προκόπιος, Πολ. Β’ 23, 1-2, και 4).
Ακόμα και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός πλήττεται από την επιδημία και αρρωσταίνει.
Παγώνουν όλες οι αγοραπωλησίες, σταματούν όλες οι εργασίες και οι τέχνες.
Στις 16 Αυγούστου του 542, προς το τέλος του «φοβερού θανατικού» στην Κωνσταντινούπολη έγινε μεγάλος σεισμός. Όσοι επέζησαν βλέπουν να γκρεμίζονται σπίτια και εκκλησίες «και το τείχος κατά την Χρυσήν πόρταν» (Θεοφάνης 222,26-27). Στα χαλάσματα εγκλωβίζονται πολλοί .
Ο φόβος είναι καθολικός, φόβος μέγας όπως λέει ο Θεοφάνης, το έτος 542 μ.Χ.
Είχα ακούσει ότι ο κυριότερος τρόπος μετάδωσης, ήταν οι ψύλλοι που υπήρχαν στο τρίχωμα των αρουραίων.
Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό.
- Για σένα είμαι άθεος. Για το Θεό είμαι νόμιμη αντιπολίτευση.
"Progenies of the Great Apocalypse...Once Again"
Η αρρώστια βρήκε, όπως ήταν φυσικό, την κοινωνία της εποχής απροετοίμαστη.
Όταν όμως η εξάπλωση του Μαύρου Θανάτου γενικεύθηκε, τότε βγήκαν στους δρόμους τάγματα μαστιγωτών για να βοηθήσουν στην κάθαρση των σωμάτων και των ψυχών. Το κλίμα της παράνοιας που έχει αναπαραστήσει εκπληκτικά ο Ινγκμαρ Μπέργκμαν στην Εβδομη Σφραγίδα.
Μια ακόμη εκφορά αυτής της ατμόσφαιρας ήταν οι μαζικές δολοφονίες των πιο "αμαρτωλών" της γης, των Εβραίων, που εξαναγκάστηκαν σε άτακτη φυγή προς τη Λιθουανία και την Πολωνία.
Ήταν ο καβαλάρης που ήρθε τρέχοντας στο Μαύρο Άλογο, ήταν ο Μαύρος Γίγαντας που ξεπρόβαλε μακριά από την κοιλάδα ή ήταν ο μαύρος κομήτης που οι περισσότεροι έλεγαν ότι είχαν δει να διασχίζει τον ουρανό;
Οι θρύλοι για το Μαύρο Θάνατο, που έπληξε τον κόσμο στα μέσα του 14ου αιώνα, δεν είχαν τέλος στη μεσαιωνική Δύση. Σε ένα πράγμα όμως υπήρχε γενική σύμπτωση απόψεων: η εξάπλωση της πανώλης στην τριετία 1348-1350 ήταν μια ατέλειωτη καταστροφή για ολόκληρο τον κόσμο. Ξεκινώντας από την Ινδία το 1337, κατέλαβε σταδιακά τη νότιο Ρωσία, την οθωμανική αυτοκρατορία, τη Μεσόγειο, την ηπειρωτική Ευρώπη και τα Βρετανικά νησιά.
Ήδη στα τέλη του 1346 αρκετοί Ευρωπαίοι στα εμπορικά λιμάνια, γνώριζαν ότι η αρρώστια εξαφάνιζε τον πληθυσμό στην Ανατολή.
Οι εκκλήσεις στη Θεία Πρόνοια, οι μετάνοιες, αλλά και οι φιλανθρωπίες στα μοναστήρια, στις εκκλησίες και στα ιδρύματα ξεπερνούσαν κάθε προηγούμενο. Το φαινόμενο των ανθρώπων που αυτομαστιγώνονταν έξω από εκκλησίες ή τους δρόμους πήρε τρομερές διαστάσεις στη Γερμανία. Άλλωστε, σε έναν σκοταδιστικό κόσμο που η λογική και η με επιστημονικούς όρους εξήγηση της επιδημίας ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατη, η πιο εύκολη ερμηνεία, ήταν εκείνη που απέδιδε την τρομακτική εξάπλωση της ασθένειας σε θεία καταδίκη.
Η φαντασία ενός ανώνυμου Φλαμανδού κληρικού οργίασε. "Στην Ανατολή, σε μια επαρχία κοντά στην Ινδία, φρικτή και ανήκουστη καταιγίδα εξ ουρανού κατέκλυσε την περιοχή για 3 ημέρες. Την πρώτη ημέρα έπεσε βροχή από βατράχια, φίδια, σαύρες, σκορπιούς και άλλα δηλητηριώδη τέρατα. Τη δεύτερη ημέρα ακούστηκε μια βροντή και κομμάτια φωτιάς έπεσαν στη γη, ανακατεμένα με χαλαζόπετρες τεράστιου μεγέθους (καθώς έπεφταν) εξολόθρευσαν σχεδόν τα πάντα, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Την τρίτη ημέρα έπεσε φωτιά από τον ουρανό που έβγαζε καπνό, η οποία σκότωσε ό,τι είχε απομείνει ζωντανό πάνω στη γη…".
Παρόμοιες αναφορές συναντά κανείς και σε άλλα χρονικά αυτής της περιόδου, πράγμα που υποδεικνύει ότι η απόγνωση των μορφωμένων της εποχής να ερμηνεύσουν το γεγονός ήταν γενικευμένη, οπότε οι πάντες προσέφευγαν σε ανάλογες προσεγγίσεις.
Οι φόβοι της μετάδοσης επαληθεύθηκαν. Τον Ιανουάριο του 1348, η πανώλη έφτασε στη Γένοβα.
Αλλά πως μεταδόθηκε η επιδημία σε τόσο μακρινές αποστάσεις, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι οι μετακινήσεις στο Μεσαίωνα δεν είχαν το μαζικό χαρακτήρα που έχουν σήμερα; Είναι απολύτως σίγουρο ότι η αρρώστια ταξίδεψε στους εμπορικούς δρόμους του μεταξιού και των μπαχαρικών. Από την Ανατολή, μέσω της Βαγδάτης, διέσχισε τον Τίγρη και διαμέσου της Αρμενίας έφτασε στους εμπορικούς σταθμούς που διέθεταν στην Κριμαία οι ιταλικές πόλεις.
Ο Γκαμπριέλ ντε Μουσί, έμπορος της Πιατσέντσα, αναφέρει ότι μουσουλμάνοι Τάταροι, προσβεβλημενοι από τη θανατηφόρο νόσο, επιτέθηκαν στο οχυρό των Γενοβέζων στην πόλη Κάφφα (Θεοδοσία), στα παράλια της Κριμαίας στη Μαύρη Θάλασσα, επειδή τους θεώρησαν υπαίτιους της συμφοράς που τους βρήκε. Βλέπετε, οι ιταλοί έμποροι ήταν μια μικρή μειοψηφία σφόδρα αντιπαθητική τους ντόπιους εξαιτίας των δραστηριοτήτων τους και του πλουτισμού τους - ήταν και χριστιανοί. Οι Τάταροι, μολυσμένοι και ετοιμοθάνατοι, κατέληξαν να βάλουν τους καταπέλτες μπροστά στα τείχη και να εκσφενδονίσουν πτώματα μέσα στην πόλη. Πανικόβλητοι οι Ιταλοί και οι κάτοικοι έπαιρναν τα πτώματα και τα έριχναν στη θάλασσα.
Ορισμένοι ανέβηκαν στις γκαλεάσσες και ξεκίνησαν για τη Μεσόγειο. Μαζί τους, βέβαια, ταξίδευε και η πανώλη, πράγμα που έγινε φανερό όταν τα πλοία έφτασαν στη Μεσσήνη της Σικελίας, τον Οκτώβριο του 1347. Ακόμη κι αν η αφήγηση του Ντε Μουσί είναι αναληθής, όπως ισχυρίζεται ο ιστορικός Κώστας Κωστής, που έχει ασχοληθεί περισσότερο από οποιονδήποτε με την ιστορία της πανώλης στον ελλαδικό χώρο, το σίγουρο είναι ότι η επιδημία πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι, από την Ανατολή προς τη Δύση, στα τέλη του 1347. Ένας σύγχρονος χρονικογράφος, μάλιστα, επιβεβαιώνει ότι τον Ιανουάριο 1348, 3 γκαλεάτσες προσέγγισαν στη Γένοβα φορτωμένες με μπαχαρικά της Ανατολής. Μόλις διαπιστώθηκε ότι οι ταξιδιώτες ήταν μολυσμένοι, τους εξανάγκασαν σε φυγή. Τα πλοία προσόρμισαν και σε άλλα λιμάνια. Σε λίγο ολόκληρη η ιταλική χερσόνησος και από εκεί όλη η Ευρώπη δεχόταν τη μάστιγα της πανώλης. Ο Μαύρος Θάνατος ήταν γεγονός.
Ο λοιμός στην Ελλάδα
Ο ελλαδικός χώρος έζησε πολύ συχνά την επιδημία τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Την εποχή του Μαύρου Θανάτου, οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, της Εύβοιας της Κρήτης, της Λήμνου, της Θεσσαλονίκης και της νότιας Πελοποννήσου γνώρισαν τη θανατηφόρο νόσο. Αν και δεν υπάρχουν σαφή ποσοστικά στοιχεία για τον αριθμό των θυμάτων, κρατάμε μόνο την αναφορά ότι στην Κύπρο χάθηκε ο μισός πληθυσμός του νησιού. Αλλά τη μεγαλύτερη έξαρση η επιδημία παρουσίασε τον 18ο αιώνα, όπου αναφέρεται και το παράθεμα: "Εις τους 1778 εγένετο μέγας χειμών εν Κωνσταντινουπόλει. Τω αυτώ έτει συνέβη και μέγα θανατικό", μεταφέρει την πληροφορία ο Σπυρίδων Λάμπρος έναν αιώνα, και πάνω αργότερα. Είναι αλήθεια ότι η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε σταθερά την κύρια εστία της εισόδου της νόσου στον ελλαδικό χώρο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Κώστας Κωστής στη μελέτη του για την Πανώλη, και τα οποία εκτεταμένα χρησιμοποιούμε εδώ, σε ολόκληρο τον 18ο αιώνα μόλις δεκατέσσερις χρονιές δεν θα παρουσιαστεί η επιδημία. οι σκόρπιες αλλά πολυπληθείς πληροφορίες είναι αρκετές για να συμπεράνουμε ότι η πανώλη είχε εγκατασταθεί στον ελλαδικό χώρο. Το ύψος των θυμάτων δεν αναφέρεται πάντοτε.
Όμως, είναι προφανές ότι η ένταση και η θνησιμότητα που προκαλούσε η νόσος δεν ήταν πάντα ίδιες. Για παράδειγμα το 1741 ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης θα πληγεί σημαντικά. Στη φάση της έξαρσης, κατά το μήνα Ιούνιο, αναφέρονται 500 νεκροί ημερησίως. Την ίδια χρονιά η πανώλη ταξίδεψε και νοτιότερα, στην Αθήνα, με μικρότερες συνέπειες, αλλά και στη Ναύπακτο, όπου η συμφορά ήταν μεγάλη αφού η νόσος πήρε μορφή επιδημίας, αφήνοντας 2.000 νεκρούς.
Στο τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα, δηλαδή στη φάση εκείνη που ταυτίζεται με την οικονομική αναγέννηση του ελλαδικού χώρου, παρατηρείται η μεγαλύτερη έξαρση της παρουσίας της πανώλης. Χαρακτηριστικά, μόνο δύο χρονιές δεν αναφέρεται κρούσμα της αρρώστιας σε κανένα μέρος της ελληνικής χερσονήσου.
Η οικονομική άνθηση και η δημογραφική αύξηση μάλλον αποτέλεσαν παράγοντες που διευκόλυναν την εμφάνιση της αρρώστιας. Η ένταση της οικονομικής δραστηριότητας και η αύξηση της πυκνότητας του πληθυσμού ευνόησαν κατά τα φαινόμενα τη μετάδοση της πανώλης.
Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ
των ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ
* Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ είναι ιστορικός, Αν. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, ιστορικός στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών και δημοσιογράφος
Από την σελίδα του διαδυκτίου:
http://www.kairatos.com.gr/afieromata/aionaspanoyklas.htm
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Edited by - simori on 19/08/2007 13:49:10
O Υερσέν (Alexandre Yersin 1863-1943)
έναw από τους ευεργέτες της Ανθρωπότητας ο οποίος, άγνωστος στους περισσότερους εξ ημών, απάλλαξε με επίμονη και μοναχική μελέτη και έρευνα τους σύγχρονους ανθρώπους από τη φοβερή ασθένεια της πανούκλας.
Γεννήθηκε στο Lavaux της Ελβετίας και πέθανε στο Suoi Giao του σημερινού Βιετνάμ.
Το 1884 εγκαταστάθηκε ο Υερσέν στο Marburg της Γερμανίας για να σπουδάσει Ιατρική. Ήδη το 1885 πήγε όμως στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές, επειδή τον ενδιέφερε περισσότερο η εφαρμοσμένη κατεύθυνση των Γάλλων, έναντι της θεωρητικής των Γερμανών. Η διδακτορική του διατριβή παρουσιάστηκε στο «Ινστιτούτο Pasteur» και αφορούσε το θέμα της φυματίωσης. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο, όπου μαζί με τον συνεργάτη του Παστέρ, Roux, ανακάλυψε την τοξίνη της διφθερίτιδας. Το 1888 παρακολούθησε μαθήματα βακτηριολογίας στο Ινστιτούτο Υγιεινής «Robert Koch» στο Βερολίνο.
Για να μπορεί να εργαστεί ο Υερσέν ως γιατρός στη Γαλλία, πήρε την υπηκοότητα της χώρας και στη συνέχεια άρχισε να ταξιδεύει ως ναυτικός γιατρός. Στα χρόνια 1890-1891 βρέθηκε στη γαλλική αποικία της Ινδοκίνας, όπου εξερεύνησε την άγνωστη μέχρι τότε ενδοχώρα. Το 1894 ξέσπασε στη νότια Κίνα μια επιδημία, η οποία επηρέασε και όλες τις γύρω περιοχές. Ο Υερσέν πήρε εντολή να μελετήσει την επιδημία στο Χονγκ Κονγκ, όπου πολύ σύντομα ανακάλυψε το βακτήριο της πανώλους (πανούκλας, λοιμού) που ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του, yersinia pestis. Ο Υερσέν εντόπισε επίσης τον κύριο φορέα του βακτηρίου που ήταν οι αρουραίοι και οι ψύλλοι στη γούνα των αρουραίων. Παράλληλα με τον Υερσέν, αυμβολή στην καταπολέμηση της πανούκλας είχε και ο Ιάπωνας ερευνητής Shibasaburo Kitasato που μελετούσε επίσης την προέλευση και τον τρόπο εξάπλωσης της επιδημίας.
Το 1895 βρέθηκε ο Υερσέν πάλι στο «Ινστιτούτο Παστέρ» του Παρισιού, ερευνώντας με τους Roux, Calmette και Borrel για ένα εμβόλιο για την πανούκλα, το οποίο δοκιμάστηκε το 1896 με επιτυχία και σε ανθρώπους. Έτσι απαλλάχθηκε σταδιακά η Ανθρωπότητα από μία φοβερή επιδημική ασθένεια, η οποία σε παλαιότερες εποχές είχε αφανίσει δεκάδες εκατομμύρια ζωές (μαύρος θάνατος!)
Από το 1895 ασχολήθηκε ο Υερσέν στην Ινδοκίνα με βακτηριολογικές και άλλες συναφείς έρευνες και δημιούργησε φυτικές διασταυρώσεις, από τις οποίες έπαιρνε κινίνο. Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Ινδοκίνα, όπου πέθανε απομονωμένος.
οι επιδημικές ασθένειες και ειδικότερα η πανούκλα έχουν πανάρχαια ιστορία. Ακριβώς σ' αυτή την ασθένεια αποδίδονται πολλές επιδημίες κατά την Αρχαιότητα, σύμφωνα με περιγραφές π.χ. στο Έπος του Γκιλγκάμες, στην Παλαιά Διαθήκη, στην Αινιάδα, στις Θουκυδίδου Ξυγγραφές, όπου περιγράφεται ο πελοποννησιακός πόλεμος κ.ά. Ήδη εκείνες τις εποχές υπήρχε η υποψία ότι η διάδοση των επιδημιών σχετίζεται με τη συσσώρευση ανθρώπων στον περιορισμένο χώρο των πόλεων, όπως συμβαίνει αυτό σταδιακά με την οικονομική και κοινωνική εξέλιξη και απότομα σε εποχές πολέμων και φυσικών καταστροφών.
Πανούκλα ήταν πιθανόν και η επιδημία στη Ρώμη κατά την εποχή του Μάρκου Αυρήλιου, την οποία φαίνεται ότι μετέφεραν στρατιώτες που πήραν μέρος στο σκυθικό πόλεμο. Σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι όμως βέβαιο, για ποια επιδημική ασθένεια επρόκειτο κάθε φορά, πανώλη, ευλογιά, χολέρα ή κάποια άλλη. Η πανδημία πανούκλας του 542 μ.Χ. στο Βυζάντιο επί Ιουστινιανού φαίνεται να ακύρωσε πολλά στρατιωτικά και πολιτικά σχέδια και να προκάλεσε μια μεγάλη κρίση στο κράτος, όπως γράφει ο ιστορικός Προκόπιος.
Μεταξύ των ετών 1347 και 1353 διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη μια νέα επιδημία πανούκλας (βουβωνική πανώλη) η οποία, προερχόμενη από το Βυζάντιο και τη Μέση Ανατολή, αποδεκάτισε το μισό ευρωπαϊκό πληθυσμό και το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού και άλλαξε ριζικά την κοινωνική και πολιτική ζωή. Αυτή η επιδημία πέρασε από το Βυζάντιο την εποχή των εμφύλιων πολέμων του Ιωάννη Καντακουζηνού που διεκδικούσε το θρόνο από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Ε' και είναι προφανές ότι προκάλεσε τεράστια δημογραφική, οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση. Αυτός ο εμφύλιος πόλεμος και η λειψανδρία που προέκυψε από την επιδημία οδήγησαν, αφενός τον Καντακουζηνό να φέρει για βοήθειά του οθωμανικά στρατεύματα στην Ευρώπη, αφετέρου τον Ιωάννη Ε' να συμμαχήσει με Σέρβους και Βουλγάρους για τη δική του ενίσχυση. Έκτοτε βρίσκονται ανελλιπώς οι Οθωμανοί σε ευρωπαϊκό έδαφος, ενώ οι βόρειοι γείτονες τού Βυζαντίου, αντιστάσεως μη ούσης, αποσπούσαν και ενσωμάτωναν στο κράτος τους τη μια μετά την άλλη ελλαδικές επαρχίες του βυζαντινού κράτους.
Περίπου έναν αιώνα αργότερα, λίγο πριν από την πτώση της Κων/πολης, διαπέρασε το υπόλειμμα του βυζαντινού κράτους (περίπου τη σημερινή ανατολική Θράκη) ένα νέο κύμα πανούκλας, με το οποίο μειώθηκε ο πληθυσμός σχεδόν στο ένα δέκατο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που στα τελευταία χρόνια ανεξαρτησίας της Πόλης δεν υπήρχαν διαθέσιμοι μάχιμοι υπερασπιστές, δεδομένου ότι, η μεγάλη πλειοψηφία όσων είχαν επιβιώσει, βρίσκονταν (και εν αναμονή των πολεμικών εξελίξεων) στα μοναστήρια για ευχαριστήριες προσευχές.
Οι χριστιανοί κληρικοί του Μεσαίωνα στη Δύση απέδιδαν τα κύματα πανούκλας σε θεϊκή τιμωρία λόγω της αμαρτωλής ζωής των ανθρώπων, αλλά και σε μαγικές ενέργειες που προέρχονταν από τους Εβραίους, τις μάγισσες, τους αιρετικούς κλπ. Αποτέλεσμα ήταν να εντατικοποιούνται οι αντισημιτικές διώξεις και κατασχέσεις περιουσιών (αυτός ήταν και ο κύριος στόχος!) και να πληθαίνουν οι καταδίκες και εκτελέσεις «μαγισσών» και «αιρετικών» - δηλαδή κάθε ενοχλητικού και περίεργου γείτονα. Στη μεγάλη πανδημία του 14ου αιώνα διαδόθηκε στη δυτική Ευρώπη η συνήθεια να αυτομαστιγώνονται δημόσια όσοι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα προσβληθεί, δείχνοντας έτσι έμπρακτα τη μεταμέλεια για τις αμαρτίες τους - κάτι ανάλογο με αυτό που γίνεται τελετουργικά ακόμα σήμερα από τα μέλη κάποιων μουσουλμανικών αιρέσεων. Ο πάπας Clemens VI προσπάθησε να ελέγξει τη λαϊκή υστερία που είχε υποδαυλίσει αρχικά και για πολλές δεκαετίες η Εκκλησία και απαγόρευσε το έτος 1348 το αυτομαστίγωμα, αλλά δεν εισακούστηκε.
Μερικές εβδομάδες ή μερικούς μήνες μετά την έξαρση κάθε κύματος της επιδημίας καλούσαν οι κληρικοί τους πιστούς, όσους είχαν επιζήσει, να οργανώσουν λιτανείες και μαζικές προσευχές. Έτσι, όταν σταδιακά μειώνονταν οι θάνατοι, αποδιδόταν αυτό στη θεία εύνοια και οι αρχές τοποθετούσαν στο κέντρο των μεγάλων πόλεων «ευχαριστήριες στήλες» ή «στήλες πανούκλας», όπως λέγονται ακόμα.
Με τον εντοπισμό του αίτιου για την πανούκλα και τις άλλες όμοιες επιδημικές ασθένειες και την εξάλειψή τους με ιατρικά μέσα ξεχάστηκαν, όπως είναι κατανοητό, οι δεήσεις, οι λιτανείες, τα τάματα αλλά και όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν για «εξευμενισμό» του θεού. Στην κεντρική Ευρώπη έμειναν όμως μέχρι σήμερα αυτές οι στήλες για να θυμίζουν άλλη μια σκοτεινή πτυχή της θρησκοληψίας. Ενώ δε οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι αγνοούν ακόμα και για ποιο λόγο είχαν στηθεί αυτές οι στήλες, προς τιμή του Υερσέν που απάλλαξε την Ανθρωπότητα από αυτή τη φοβερή επιδημία, δεν υπάρχει ούτε και στο χωριό που γεννήθηκε ένα μικρό άγαλμα! Στην πρωτεύουσα Χανόι του Βιετνάμ υπάρχει πάντως εδώ και πολλές δεκαετίες μία «Λεωφόρος Υερσέν»!
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
<<ΣΤΗΛΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ>>
ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
http://sfrang.blogspot.com/2006/12/alexandre-yersin-1863-1943.html
http://sfrang.com/historia/graphics/site2/pest.htm
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......