- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Αυτο είναι που χρειάζεται προσοχή, αυτο το διαμορφωμένο, είναι το ΕΓΏ, όχι οι πληροφωριες, οι ιδέες, η εξυπνάδα,
μα το πως χρησημοποιουνται.
Έκανα μια ερώτηση, βλέπετε τη (σουπα) όπως έχει διαμορφωθεί. Αν πάτε να σκοτωσεται μέρος της, να την αναλυσετε να την αλλιωσετε να την αντικαταστατησετε, να την αρνηθητε, και ότι άλλο σκεφθητε, σουπα είναι, ( διλ.ψυχολογικος ΧΡΌΝΟΣ ) μπορειται να τη βάλετε στην άκρη, όπως θα βάζετε στην άκρη κάτι που σας εμποδίζει?
για μένα είναι στις ανθρώπινες δυνατότητες, γιατί το εμπόδιο για τον άλφα η βήτα λόγο, εμείς οι ίδιοι το δημιουργήσαμε.
Αν το κατανοήσετε σαν έννοια, αυτόματα είστε ΈΞΩ απο την επιρροή του, μα η κίνηση της σκέψης όπως έχει διαμορφωθεί και όπως λειτουργεί, εμποδίζει την συνεχή (έμπνευση, ομορφιά) και φέρνει τη συνέχεια του χρονου. (ΣΥΝΉΘΕΙΑ)
quote:Σωστός. Για αυτό και λέω ότι το έργο μας είναι μετά την παύση του νου. Ας πούμε δηλαδή ότι κάποιος φτάνει σε μια κατάσταση να ζει σχεδόν όλη την μέρα συνειδητός. Αυτό βέβαια θέλει πολύ πρακτική. Ας πούμε όμως ότι το καταφέρνει. Το έργο του ξεκινάει απο εκεί. Το να είσαι συνειδητός πάει να πει ότι μπορείς να "δεις" το Εγώ στη διάρκεια της μέρας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορείς και να το διαλύσεις.
Αν το κατανοήσετε σαν έννοια, αυτόματα είστε ΈΞΩ απο την επιρροή του, μα η κίνηση της σκέψης όπως έχει διαμορφωθεί και όπως λειτουργεί, εμποδίζει την συνεχή (έμπνευση, ομορφιά) και φέρνει τη συνέχεια του χρονου. (ΣΥΝΉΘΕΙΑ)
Ας υποθέσουμε ότι έρχεται μια σκέψη π.χ. 'Πρέπει να μαγειρέψω για μεσημέρι'
Ωραία. Κανένα πρόβλημα ως εδώ.
Ας πούμε ότι αρπάζοντας την ευκαιρία αυτής της σκέψης, πετάγεται από τα βάθη του υποσυνειδήτου, ένα Εγώ λαιμαργίας.
Αν εσύ τότε είσαι συνειδησιακά κοιμισμένος, η σκέψη που αρχικα έκανες παύει να είναι απλή σκέψη, και με τις ευλογίες του Εγώ, μετατρέπεται σε φαντασία.
Αρχίζεις λοιπόν υπο την επιρροή του Εγώ να φαντάζεσαι αυτό το καταπληκτικό πιάτο το οποίο θα ετοιμάσεις το μεσημέρι και πόσο νόστιμο θα είναι.
Αυτό δημιουργεί μια σκεπτομορφή "έξω" απο εσένα.
Η φαντασία είναι δημιουργική, και δημιουργεί παίρνοντας από την δικιά μας ενέργεια.
Σε αυτή τη σκεπτομορφή του μεσημεριανού πιάτου (η οποία αποτελείται απο λαχταριστή δικιά σου ενέργεια) θα προσκολληθούν ένα σωρό μικρά εγώ-οντότητες για να τραφούν.
Όμως, αυτή η ενέργεια που έχεις δημιουργήσει, η σκεπτομορφή, αναπόφευκτα θα γυρίσει κάποια στιγμή πίσω σε σένα.
Όταν το κάνει αυτό, θα γυρίσει πίσω μαζί με όοολα τα Εγώ που προσκολληθηκαν πάνω της στη διάρκεια της φαντασίωσης.
Συγχαρητήρια, κέρδισες μερικά ακόμα Εγώ.
Ας επιστρέψουμε όμως στην αρχή... ποιος τελικά ήταν αυτός που έκανε όλη τη φασαρία; Εντάξει, σίγουρα στην αρχή υπήρξε η σκέψη, όμως η σκέψη από μόνη της δεν είναι κακή, το να σκέφτεσαι είναι φυσιολογικό, άσχετα αν εμείς το έχουμε παρακάνει λόγω μηχανικότητας.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν πάνω σε αυτή τη σκέψη γαντζώνεται το ψυχολογικό Εγώ.
Είναι προφανές ότι αν κάποιος είναι συνειδητός τη στιγμή της έκφρασης του Εγώ, τότε όταν αυτό βγαίνει απ' την κρυψώνα του κάπου στο υποσυνείδητο, υπο το φως της συνείδησης θα φανει.
Όπως αντιλαμβάνεστε, στο Εγώ δεν αρέσουν τα φώτα της δημοσιότητας (της συνείδησης στη προκειμένη περίπτωση) επομένως με το που αφυπνιστεί κάποιος τη στιγμή της έκφρασής του, και το δει, αυτό θα τρέξει κάπου να κρυφτεί.
Το υποσυνείδητο έχει 49 πόρτες.
Ας υποθέσουμε ότι το Εγώ της λαιμαργίας βγήκε από την πόρτα 27.
Όταν πέσει πάνω του το φως της συνείδησης, σε ποια πόρτα θα τρέξει να κρυφτεί;
Επειδή δεν θα προλάβει να ξαναβρει την δική του πόρτα, θα μπει σε οποιαδήποτε βρει εύκαιρη μπροστά του.
Ας υποθέσουμε ότι είναι πιο κοντά στην πόρτα 30.
Ανοίγει αυτή τη πόρτα για να κρυφτεί, όμως μέσα της υπάρχει ήδη ένα εγώ ζήλειας.
Είναι προφανές ότι δεν θα μείνει κρυμμένο για πολύ καιρό σε αυτό το μέρος. Θα προσπαθήσει λοιπόν με την πρώτη ευκαιρία να βγει απο εκεί και να επιστρέψει στην πόρτα 27 απ' όπου και ήρθε.
Αν εμείς δούμε το Εγώ, αλλά αμέσως μετά ξαναπέσουμε σε συνειδησιακό ύπνο, οι πιθανότητες είναι ότι το ίδιο ή κάποιο άλλο Εγώ, θα ξαναρχίσουν να εκφράζονται μέσω του νου μας.
Αν "παύσουμε" τη σκέψη, και ζούμε σε μια συνεχή κατάσταση έμπνευσης, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε Εγώ. Ο Βούδας αν και είχε φτάσει στη φώτιση, τον αναπαριστούσαν πάντα σε στάση διαλογισμού. Για ποιο λόγο; Γιατί είναι άλλο πράγμα το να είσαι συνείδητος ή ακόμα και φωτισμένος και άλλο πράγμα η διάλυση του Εγώ. Αν μπορείς να αναγνωρίζεις το Εγώ σου και αν μπορείς να το έχεις υπο έλεγχο, έχεις την αρχή της δουλειάς, όχι όμως όλη την δουλειά, γιατί το Εγώ δεν αρκεί να το αναγνωρίζεις ή να μην το αφήνεις να εκφράζεται μέσω του νου, πρέπει να το εξοντώσεις, να το αποβάλλεις πλήρως και απο τα 49 επίπεδα του υποσυνειδήτου.
Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί όπως έλεγε μια φίλη:
"Ο διαλογισμός χωρίς ενεργό ενατένιση και χωρίς πύρινο αγώνα, μπορεί να γίνει παγίδα των αδρανειών της ύλης."
(Meditation without aspiration and high striving can become a trap of the inertia of matter)
Μόλις σας έδωσα αρκετά προχωρημένη διδασκαλία, ελπίζω να το αναγνωρίζετε.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 30/12/2011 11:31:27
quote:Έχεις δίκαιο.
Φίλε δοκτορα, μου δίνεις την εντύπωση πως μερικές καταλαβαίνεις απόλυτα τι γράφεται, και άλλες φορές, δεν καταλαβαίνεις, (όχι γιατί δεν καταλαβαίνεις), μα γιατί δεν συμφωνεί με ότι έχεις διαφορφωσει μέσα σου.Αυτο είναι που χρειάζεται προσοχή, αυτο το διαμορφωμένο, είναι το ΕΓΏ, όχι οι πληροφωριες, οι ιδέες, η εξυπνάδα,
Θα σου πω όμως και τι συμβαίνει.
Ας πούμε ότι έρχεται κάποιος και σου λέει: "Ο διάβολος είναι καλός, μάλιστα έχει γεύση γλυκιά και άλλοτε ξινή, και κάνει καλό στον οργανισμό"
Αν ακούσεις κάτι τέτοιο τι θα σκεφτεις; Δε θα του πεις ότι έχει μπερδευτεί και δεν θα τον ρωτήσεις τι ακριβώς εννοεί με αυτό;
Μετά λοιπόν απο πολλες ανταλλαγές λόγων, τον ρωτάς: "Τι εννοείς όταν λες διάβολος;"
και σου απαντάει, "Όταν λέω διάβολο, εννοώ την πορτοκαλάδα, η πορτοκαλάδα έχει πολύ βιταμίνη C, και κάνει καλό στον οργανισμό, επίσης άλλοτε είναι γλυκιά και άλλοτε είναι ξινή (άγουρη)"
Και ρωτάς μετά "Και γιατί απόκαλείς την πορτοκαλάδα διάβολο, και δεν την αποκαλείς πορτοκαλάδα;" Και σου απαντάει "Και εσύ γιατί αποκαλείς τον διάβολο πορτοκαλάδα και δεν τον αποκαλείς διάβολο όπως εγώ;"
Όπως καταλαβαίνεις, δεν βγαίνει άκρη.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 30/12/2011 11:55:42
quote:quote:Μμμ... εδώ αναφέρεσαι σε δύο πράγματα: Στην πρώτη πρόταση αναφέρεσαι στο Εγώ και το μη-εγώ και στη δεύτερη στην έλλειψη εγώ. Ερώτηση: Τ είναι μη-Εγώ, τι η Έλλειψη-Εγώ, και ποια η διαφορά τους; (κατα τον τρόπο που εσύ νοηματοδοτείς αυτές τα πράγματα)
Η απουσία του εγώ και της επιθυμίας δε βρίσκεται μέσα στο ίδιο κουτί,στην ίδια σούπα,δεν ανήκει στο ίδιο σύνολο.
Ο αρχικός σπόρος του Εγώ περιέχει όλη τη πληροφορία κατασκευής[δημιουργίας του Εγώ]για να φτιάχνονται όσα και όποια Εγώ μπορεί να φανταστείς.
Ολόκληρο δέντρα και υπόδεντρα Εγώ μπορεί να φτιαχτούν απο τον αρχικό σπόρο Εγώ.
Είναι το πρότυπο,εκεί περιέχεται η δομική πληροφορία κατασκευής Εγώ.
Στην άρνηση του Εγώ για προσπάθεια απαλλαγής απ'αυτό,επειδή γίνεται στο ίδιο κουτί-σούπα-σύνολο, το Εγώ έχει λύση και φτιάχνει μη-Εγώ.
Το μη-Εγώ φωνάζει δυνατά και λέει "Ε! Εγώ είμαι το μη-Εγώ που αρνείται συνειδητά το Εγώ και βαδίζω στο δρόμο να μην έχω Εγώ".
Κλωνοποίηση της κλωνοποίησης αλλάζοντας μάσκες και ονόματα.
Το Εγώ μέσα στο ίδιο κουτί-σούπα-σύνολο έχει τη λύση ακόμα και όταν κατανοείς το Εγώ και το μη-Εγώ.
Λύση ακόμη κι όταν νομίζεις πως υπερβαίνεις το Εγώ και το μη-Εγώ.
Φτιάχνει ένα κενό-Εγώ.[μέσα στη σούπα είναι σούπερ-μάγος,μέγιστος-ταχυδακτυλουργός,φτιάχνει ότι δε μπορείς να φανταστείς,παπάδες]
Μετά σου λέει "Εντάξει φίλε, τώρα πια δεν έχεις Εγώ, τώρα τα κατάφερες,απαλλάχθηκες απο το Εγώ,τώρα πια είσαι ελεύθερος-κενός απο το Εγώ και απ'όλα τα Εγώ"...χεχε λες κι εσύ μετά "ωραία, είμαι σε καλό δρόμο"...χεχεχε[γελάει με τη σειρά του στη καμπούρα σου το Εγώ]
Την απουσία-Εγώ δε μπορεί να τη κατανοήσει το Εγώ γιατί είναι εκτός σούπας.
Εντός σούπας το Εγώ παίζει χάι-σούπερ-ντρούπερ-μπάλα[απλά δε παίζεται], εκτός σούπας όμως, όχι απλά δε ξέρει που του πάν τα πέντε, αλλά δε ξέρει καν τι είναι το εκτός σούπας.
quote:
quote:
Κομμάτια της συνείδησης έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.
Έτσι έχουμε επέκταση του ΕΓΩ με τη σούπα της συνείδησης.
Απο αυτό που περιέγραψες ως συνείδηση, αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον με αυτή τη λέξη δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα, αλλα διαφορετικά πράγματα. Αν θες αντί για συνείδηση, μπορώ να λέω Είναι. Το Είναι.Το Είναι του ανθρώπου λοιπόν, δεν έρχεται σε σύγκρουση μεταξύ του, είναι Ένα. Αυτός που συγκρούεται είναι οι διάφορες οντότητες-εγώ οι οποίες φυλακίζουν μέσα τους μέρη του Είναι μας, το οποία πρέπει να τα απελευθερώσουμε αν θέλουμε να σταματήσει η σύγκρουση.
Με πιο απλά λογάκια.
Ο άνθρωπος έχει μια Χ ενέργεια. Επίσης ο άνθρωπος έχει νου και συναίσθημα (και άλλα πράγματα).Την ενέργεια λοιπόν αυτή, εμφανίζονται κάποιες ας τις πούμε οντότητες, οι οποίες "τρώνε" από αυτή και την φυλακίζουν μέσα τους.
Όταν λοιπόν η οντότητα-Εγώ φωλιάζει στην ενεργειακή μας οντότητα, ελέγχει αυτομάτως τον νου μας (ανάλογα με το πόσο ισχυρή είναι) καθώς και συναισθήματα και άλλες δικές μας λειτουργίες. Είναι σαν ένας Ιός δηλαδή. Ανα πάσα στιγμή μπορεί χιλιάδες Εγώ να ελέγχουν τον νου μας 9εξού και η συνεχής φλυαρία του νου).
Εμείς για να πάρουμε την ενέργεια μας πίσω, και να αποβάλλουμε την επιρροή αυτών των οντοτήτων-εγώ, πρέπει να τις σκοτώσουμε. Πρέπει να πάρουμε την ενέργειά μας πίσω. Είναι κατανοητό αυτό που λέω;Όταν τις σκοτώνουμε, η ενέργειά τους επιστρέφει στο Είναι μας.
(Αυτό δεν είναι το τέλος του έργου, το έργο συνεχίζει και πέρα απο εκεί)Εσύ πώς θα έλεγες το ίδιο πράγμα που είπα με δικά σου λόγια;(εφόσον συμφωνείς)
A,γεια σου. Καλά το πάμε.
Αυτό που λες με το έργο που συνεχίζει και πέρα απο εκεί, έχει ψωμί σε διάφορες πλευρές.
Για να δούμε το τι παίζεται, αρκεί να πώ γι'όσους ασχολούνται και είναι επηρεασμένοι με τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, γκουρού, δασκάλους και τα σχετικά, ότι οι ίδιοι οι γκουρού-δάσκαλοι διαλογιστικών ρευμάτων κάνουν αναθεωρήσεις[revision(s)] στις θεωρίες τους.
Μ'ένα απλό ψάξιμο στο ίντερνετ μπορεί να βρεί κάποιος ότι δάσκαλοι-γκουρού[όχι όλοι] διαλογιστικών ρευμάτων έχουν ξεκινήσει με το revision 0, μετά το revision 1, revision 2 και τώρα π.χ. το revision 3,κ.ο.κ[απο το πολύ ριβίζιον,η θεωρία τους θα γίνει γιουροβίζιον], ενώ ορισμένοι[όχι όλοι]παρατρεχάμενοι-μυημένοι[μερικοί εξ αυτών καπάτσοι-καταφερτζήδες,και σ'αυτά κουστωδίες,έγραψα σε προηγούμενο πόστ σχετικά] σε διάφορες χώρες ανά την υφήλιο έχουν μείνει να ασχολούνται και να μιλάνε ξανά και ξανά με το revision 0, άντε και το revision 1[κι σ'αυτά ευαγγέλια].
Υπάρχουν γραπτές πληροφορίες στο ίντερνετ αλλά και βίντεο στο youtube,όπου εξηγούνται τα νέα ριβίζιον απο μυημένους των γκουρού ή απο άσχετα άτομα που έχουν ψάξει εις βάθος την αλήθεια[αναζητητές της αλήθειας].
Σ'ένα απ' αυτά λένε ανοιχτά πια ότι, η ιδέα και καλά των εκλεκτών[λίγων-ελάχιστων] ψυχών που έρχεται να σώσει ένας φωτισμένος γκουρού-δάσκαλος και να τις οδηγήσει στην αληθινή τους αιώνια χώρα, στο αληθινό τους αιώνιο σπίτι, η θεωρία αυτή εγκαταλείπεται και αναθεωρείται στο ότι αυτή η περιβόητη εσωτερική γνώση ανήκει σε όλους τους ανθρώπους και όχι σε λίγους-εκλεκτούς.
Η αιώνια αληθινή χώρα ή το αιώνιο αληθινό σπίτι και καλά των φωτισμένων ψυχών, λένε τώρα ότι αναθεωρείται[κι άλλο ριβίζιον!] και ότι δεν υπάρχει κάποια αληθινή χώρα παρά μόνο η Ενότητα, η ολότητα και η μοναδικότητα, το Ένα[Oneness]
Λένε επίσης ότι το εσωτερικό λίνκ με οραματισμούς γκουρού-δασκάλων και μεθόδους επανάληψης αγίων ονομάτων Θεού,γκουρού και τέτοια είναι υπόθεση πλασίμπο.
Λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ κάνει καλό, έρχεται στο φώς η γυμνή αλήθεια.
quote:quote:Συμφωνούμε, αλλά ποια είναι η "μηχανή" στην οποία αναφέρεσαι; Προφανώς ο νους.
Γιατί που είδες να λέω κάτι αντίθετο;
Αυτό λέω απ' την αρχή σε ότι έχω ποστάρει σ'αυτό το θέμα.
Μάλλον δεν έχεις κατανοήσει αυτά που έχω γράψει.
Το καλό-κακό είναι το ίδιο πράγμα και είναι του ΕΓΩ.
Όταν σβήσει η μηχανή, έρχεται απουσία του ΕΓΩ και είναι εκτός καλού-κακού.
Ξαναδες αυτά που έχω ποστάρει στο θέμα.
Πρόσεξε, το να σταματήσει η μηχανή του νου, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει Εγώ. Αλλά με το σταμάτημα της μηχανής του νου, το Εγώ δεν μπορεί ποια να ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ, το Εγώ δεν μπορεί πια να τραφεί (άρα και να σου κλέψει περισσότερη ενέργεια). Όχι όμως ότι δεν υπάρχει. Το ότι χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο δεν σημαίνει ότι το λιοντάρι έχει φύγει.
χεχε...έτσι είναι όπως το λες αλλά κοίτα,
Η μηχανή είναι η σκέψη.
Η σκέψη είναι η αντίδραση της μνήμης.
Η μνήμη είναι το γνωστό και η σούπα που λέει και ο φίλτατος Πλάτωνας.
Στο γνωστό μπορεί να τραφεί το Εγώ όπως λες, στο άγνωστο όμως δε μπορεί[τελεί εν απουσία],υποσιτίζεται και γίνεται ατροφικό.
Γι'αυτό έγραψα και παραπάνω στο φίλτατο ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ για το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που είπε, την ιστορία με τη γέφυρα,τον άγγελο και τον διάβολο.
Τη ξαναγράφω:
quote:
Φίλτατοι,
Μια ιστορία λέει:Περπατάς στη μέση μιας γέφυρας ψηλά και κάτω είναι φωτιά,άβυσσος,ότι θες να φανταστείς.
Πίσω σου στέκεται ένας άγγελος και μπροστά σου ένας διάβολος.
Και οι δύο σου κουνάνε το μαντήλι και κάνουν την ίδια ερώτηση,με ποιόν είσαι,σε ποιανού μεριά θα πας.
Εσύ ρωτάς, υπάρχει τρίτη λύση;
Υπάρχει, πηδάς στην άβυσσο.[ιστορία είναι,το νόημα έχει σημασία,μη πάει να πηδήξει κανένας σε καμιά άβυσσο ή σε κάνα γκρεμό, έτσι;...χεχε]
Ο άγγελος πίσω και ο διάβολος μπρος που σου κουνάνε το μαντήλι και σε καλούν είναι το γνωστό. Είτε έτσι ή αλλιώς μέσα στη σούπα πας.
Η τρίτη λύση[πηδάς στην άβυσσο,στη φωτιά] είναι το άγνωστο.
Για να δούμε τι σου έχει γράψει και ο φίλτατος Πλάτωνας παραπάνω:
quote:
Δρ.
.
.
.
Θυμάσαι σε μια συζήτηση παλαιότερα, για τον κύριο αρνολντ, που σου έγραψα, πως δεν θα σου γράψω περεταιρω? χτες βράδυ περπατουσα στο κέντρο στη Βιέννη, και απέναντι απο τον Αγιο στεφανο, βρισκόταν το γκρίζο κτήριο, όπως στο περιέγραψα, χωρίς α το έχω ξαναδεί. Μου ήρθες στο μυαλό,(σουπα) δρ. (για λίγα δευτερόλεπτα) γιατί το υπόλοιπο για μένα η πραγματικότητα είναι μέσα σε ένα (!) θαύμα-στικο!
Το πιάνεις;[ρητορικό]
τo puzzle της χιλιετίας