- Ελληνικη Μυθολογια, Μυθος ή "Ιστορια" ? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Εν ταύτα δε τυγχάνουσι, νέκταρ και αμβροσία,
Και λόγοι κρύφιοι Θεών λεγόμενοι ανθρώποις.
Δι' όπερ και εκπέπτωκε Θεών της ομιλίας.
Το τα μυστήρια ειπείν, ως έφην αμυήτοις,
Καραιρεθέντα τε αρχής της αρχιερωσύνης,
Τοιοίσδε συνεπλάσαντο οι παλαιοί τοις μύθοις.
Το δε φυσιολόγημα το περί του ηλίου.
Τον λίθον τούτον οίεσθε διστακτικώ τω τρόπω,
Έφασαν ως τιμώρημα Ταντάλου πεφυκέναι,
Εκβεβλημένου μεν Θεών, αέρι δ' αρτυθέντος,
Και λίθον άνω κεφαλής κρεμάμενον σκοπούντος.
Τούτο μεν το τιμώρημα ζώντός φασίν Ταντάλου.
Παιδευτικώ τω τρόπω δε τους ζώντας εκπτοούντες,
Πράττειν μηδέν των απρεπών και παρανόμων βίω,
Έπλασαν, ως ο Τάνταλος καταφρονών των νόμων
Ενταύθα μεν τετύχηκε τοιαύτης τιμωρίας.
Θανών δ΄ άλλας εφέβρηκε βαρείας τας κολάσεις
Διψή γαρ ούτος και πεινά δίψαν και πείναν οίαν.
Μέσω γαρ λίμνης ίσταται χείλεσι προσκλυζούσης
Και μηλεών τε και ροϊών, απίων, άλλων δέντρων
Βριθώντων πάντων του καρπού, αν ουν πιείν θελήσει,
Ευθείς άπαν ξηρένεται το έδαφος εκείνο·
Αν δε πεινών και μηλεών, ή και ροϊών τι θέλη,
Τασδ' άνεμος ρίπτασκε ποτί νέφεα σκιοέντα.
έχεις τα των κολάσεων άμφω των του Ταντάλου,
Των ώντερ ζων τε πέπονθε, αι και αλληγορούνται,
Και των παρ' Άδη και ψευδών, πλην λυσιτελεστάτων,
Ως τους κακούς εκπτωουσών, ώστε μη βλάπτειν βίω.
Και λόγοι κρύφιοι Θεών λεγόμενοι ανθρώποις.
Δι' όπερ και εκπέπτωκε Θεών της ομιλίας.
Το τα μυστήρια ειπείν, ως έφην αμυήτοις,
Καραιρεθέντα τε αρχής της αρχιερωσύνης,
Τοιοίσδε συνεπλάσαντο οι παλαιοί τοις μύθοις.
Το δε φυσιολόγημα το περί του ηλίου.
Τον λίθον τούτον οίεσθε διστακτικώ τω τρόπω,
Έφασαν ως τιμώρημα Ταντάλου πεφυκέναι,
Εκβεβλημένου μεν Θεών, αέρι δ' αρτυθέντος,
Και λίθον άνω κεφαλής κρεμάμενον σκοπούντος.
Τούτο μεν το τιμώρημα ζώντός φασίν Ταντάλου.
Παιδευτικώ τω τρόπω δε τους ζώντας εκπτοούντες,
Πράττειν μηδέν των απρεπών και παρανόμων βίω,
Έπλασαν, ως ο Τάνταλος καταφρονών των νόμων
Ενταύθα μεν τετύχηκε τοιαύτης τιμωρίας.
Θανών δ΄ άλλας εφέβρηκε βαρείας τας κολάσεις
Διψή γαρ ούτος και πεινά δίψαν και πείναν οίαν.
Μέσω γαρ λίμνης ίσταται χείλεσι προσκλυζούσης
Και μηλεών τε και ροϊών, απίων, άλλων δέντρων
Βριθώντων πάντων του καρπού, αν ουν πιείν θελήσει,
Ευθείς άπαν ξηρένεται το έδαφος εκείνο·
Αν δε πεινών και μηλεών, ή και ροϊών τι θέλη,
Τασδ' άνεμος ρίπτασκε ποτί νέφεα σκιοέντα.
έχεις τα των κολάσεων άμφω των του Ταντάλου,
Των ώντερ ζων τε πέπονθε, αι και αλληγορούνται,
Και των παρ' Άδη και ψευδών, πλην λυσιτελεστάτων,
Ως τους κακούς εκπτωουσών, ώστε μη βλάπτειν βίω.
*
Sesostris το ότι δεν σχολιάζουμε δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις.. Μην κόψεις τον συλλογισμό σου, εγώ προσωπικά σε διαβάζω προσηλωμένος :)
Πολύ ωραία η αρχαία γλώσσα, αλλά είναι λίγο δύσκολη για μένα. Μπορείς να δώσεις και την μετάφραση;
Και επίσης θέλω να μάθω από που ετυμολογείται ο Τάνταλος.
quote:
Μερικοί συγγραφείς όπως ο Τζετζης κ.α. προσπαθώντας να δουν πέρα από τον μύθο, γράφουν ότι ο Τάνταλος υπήρξε βασιλιάς της Φρυγίας και της Παφλαγονίας το 2587 .έτος της δημιουργίας, και είχε τα βασίλειά του στην Σίπυλο, όπου βρισκόταν και ο μεγαλοπρεπής τάφος του. Μελετούσε την φύση και έλεγε ότι ο ήλιος είναι διάπυρος σίδηρος ή λίθος. Επίσης ότι ήταν αγαθός άνθρωπος και η φήμη του είχε εξαπλωθεί μέχρι την Ινδία. Ήταν όμως ταυτόχρονα και ιερέας, και επειδή αποκάλυψε σε πολλούς τα απόρρητα μυστήρια τον γκρέμισαν από τον ναό και τον σκότωσαν, και από κει μυθολογήθηκε ότι τον έριξαν οι Θεοί από τον ουρανό. Τον δε Πέλοπα όπως γράφουν, τον γιάτρεψε ο ίδιος κόβοντας και καίγοντας τα σάπια κρέατα από τα τραύματά του, και από κει προήλθε ο μύθος ότι τον κατακρεούργησε και έφαγε τον ώμο του η Δήμητρα, δηλαδή η Γη στην οποία έθαψαν το σαπισμένο κρέας. Και επειδή στο επουλωμένο τραύμα το νέο δέρμα ήταν πιο λευκό από το αρχικό είπαν ότι ήταν ελεφάντινο. Όταν δε αργότερα σε ανάμνηση, οι Πελοπίδες το έβαλαν ως ανάμνηση του γεγονότος σαν σημείο στις σημαίες τους, πλάστηκε ο μύθος ότι είχαν και αυτοί ελεφάντινο τον ένα ώμο. Όπως και όταν αργότερα τον Πέλοπα τον πήρε ένας πειρατής, ο Πίνδαρος έγραψε ότι τον πήρε ο Ποσειδώνας.
*
Χμμμμμμ άλλο ένα δύστυχο θύμα των εκμεταλλευτών των ιερατείων, ή ένας ασεβής που τιμωρήθηκε δίκαια από τους ιερείς του Δωδεκαθέου;
Εκεί πήγαινε ο νους και πράγματι. Είναι σαν το αντίθετο του Άτλαντα.
τραντάζω < πιθ. τανταλίζω < τάνταλος
Υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία για τον Τάνταλο.
Μπορεί να είναι ο πλούσιος τσιγγούνης, που συσσωρεύει ένα σωρό αγαθά και πλούτη, αλλά δεν βάζει στο ξεραμένο από την πείνα στόμα του μπουκιά, φοβώντας μην αναλωθούν γρήγορα.
Ζει μέσα σε λίμνη από πλούτη, αλλά ο τσιγγούνης προτιμάει να πεθάνει παρά να ελαττωθεί η περιουσία του. Φοβάται να ξοδέψει τα λεφτά του, το σκέφτεται πολύ αν θα φάει κα θα πιει, και στο τέλος μένει νηστικός στον άδη της τσιγγουνιάς του.
Edited by - killuminati on 08/04/2014 19:30:00
Σέσοστρι περιμένω με ενδιαφέρον τα σχόλια σου.
Ελπίζω και τα δικά μου να τύχουν του ανάλογου σεβασμού, έτσι ώστε να διεξαχθεί ειρηνικός και φιλικός διάλογος με ανταλλαγή απόψεων.
quote:
Italos
Sesostris το ότι δεν σχολιάζουμε δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις.. Μην κόψεις τον συλλογισμό σου, εγώ προσωπικά σε διαβάζω προσηλωμένος :)
Φίλε Italos, μόνο που θα χρειαστή να κάνης και λίγη υπομονή, γιατί αφ' ενός τα κείμενα που αντιγράφω από την "ΩΓΥΓΙΑ" του Σταγειρήτη είναι γραμμένα στην αρχαΐζουσα και τα μεταφέρω στην νεοελληνική, και αφ ετέρου ψάχνω μέσα στις 636 σελίδες στο "ΒΙΒΛΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΣΤΪΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ" του Ιωάννη Τζέτζη για να βρω την απομυθοποίηση του μύθου του Πέλοπα. Εκτός τούτου όμως θα διακόψω αναγκαστικά για κάνα δυο μέρες γιατί θα πρέπη να κατεβώ στην Αθήνα και δεν μπορώ να κουβαλάω μαζί και το τμήμα της βιβλιοθήκης μου που έχω μεταφέρει εδώ. Οπότε καλή Παρασκευή πάλι, εκτός αν ξεκλέψω λίγο χρόνο χρόνο και γράψω κάτι από 'κει.
*
Ρε καημός νυχτιάτικα. Να μην μου μιλάνε ο Σέσοστρις και όλοι οι υπόλοιποι σοφοί και σοβαροί του σάιτ.
Φτου
Μετά τον θάνατο του Ταντάλου, ο Πέλοπας κληρονόμησε από τον πατέρα του το θρόνο της Παφλαγονίας και για ένα διάστημα εγκαταστάθηκε στην Ενετή, στις όχθες του Εύξεινου Πόντου, από όπου κυβερνούσε τη Λυδία και τη Φρυγία. Επειδή όμως τον εξεδίωξαν οι βάρβαροι από την Παφλαγονία επέστρεψε στην έδρα των προγόνων του, στο όρος Σίπυλο της Λυδίας . Όμως ο βασιλιάς της Τροίας Ίλος δεν τον άφησε να ζήσει ακόμα κι εκεί ειρηνικά και τον πρόσταξε να μεταφερθεί άλλου· τότε ο Πέλοπας πήρε τούς μυθικούς θησαυρούς του και πέρασε το Αιγαίο, αποφάσισμένος να ιδρύσει νέα χώρα για τον ίδιο και την πολυάριθμη ακολουθία του, αφού πρώτα θα ζητούσε σε γάμο την κόρη του βασιλιά της Πίσας και της Ηλιδας Οινόμαου, Ιπποδάμεια.
Ο Οινόμαος είχε βρει έναν πρωτότυπο τρόπο για να εμποδίση την Ιπποδάμεια να παντρευτεί είτε επειδή την είχε ερωτευτεί, είτε επειδή ειδοποιήθηκε από κάποιο μαντείο ότι ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Προκαλούσε λοιπόν κάθε επίδοξο μνηστήρα της σε αρματοδρομία, από την Πίσα πού βρισκόταν απέναντι στην Ολυμπία, μέχρι το βωμό του Ποσειδώνα στον Ισθμό της Κορίνθου. Αν ο Οινόμαος έφτανε το μνηστήρα εκείνος έπρεπε να πεθάνει, αν όμως νικούσε ο μνηστήρας θα έπαιρνε την Ιπποδάμεια και έπρεπε να πεθάνει ο Οινόμαος. Κατ αυτόν τον τρόπο ο Οινόμαος είχε σκοτώσει μέχρι τότε δώδεκα ή σύμφωνα με άλλους, δεκατρείς μνηστήρες και κάρφωνε τα κεφάλια τους από τις πύλες του παλατιού του,
Ο Πέλοπας νίκησε στην αρματοδρομία τον Οινόμαο με τη βοήθεια του ηνιόχου του Μύρτιλου, τάζοντάς του να περάση την πρώτη νύχτα του γάμου με την Ιπποδάμεια, έτσι αυτός έβγαλε τους πείρους από τούς άξονες του άρματος του Οινόμαου και τούς αντικατέστησε με κέρινους, και όταν τα άρματα έφτασαν στον Ισθμό, και ο Οινόμαος ύψωσε το δόρυ για να το μπήξει στην πλάτη του Πέλοπα, οι ρόδες του άρματος έφυγαν, ο ίδιος μπλέχτηκε στα συντρίμμια και τα άλογα τον έσυραν ώσπου πέθανε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Πέλοπας με το φτερωτό άρμα που του έδωσε ο Ποσειδώνας νίκησε τον Οινόμαο, ο οποίος μετά απ' αυτό αυτοκτόνησε, και κατ' άλλη εκδοχή πάλι, τον σκότωσε ο Πέλοπας. Ο οινόμαος πριν πεθάνει καταράστηκε τον Μύρτιλο να πεθάνη από το χέρι του Πέλοπα, και έτσι έγινε γιατί καθώς πλησίαζαν στο ακρωτήριο Γεραιστονότια της Εύβοιας ο Πέλοπας προκειμένου να μη τηρήση την υπόσχεσή του, έσπρωξε ξαφνικά τον Μύρτιλο και τον γκρέμισε από το άρμα με το κεφάλι στη θάλασσα. Προτού όμως τον καταπιούν τα κύματα ο Μύρτιλος καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του.
Μετά απ' αυτό πήγε στον ωκεανό για εξαγνισμό και καθαρίστηκε από τον Ήφαιστο, και στη συνέχεια επέστρεψε και παρέλαβε το βασίλειο του Οινόμαου. Την νίκη του Πέλοπα την εόρτασαν οι οπαδοί του σύμφωνα με τις φρυγικές συνήθειες χορεύοντας τον φρυγικό χορό κόρδακα (αρχαίο τσιφτετέλι
), και έχτισαν και ένα ναό της Κορδάκας Αρτέμιδας όπου θυσίαζαν για τα επινίκεια των βασιλέων στην Πίσα.
Ο Οινόμαος είχε βρει έναν πρωτότυπο τρόπο για να εμποδίση την Ιπποδάμεια να παντρευτεί είτε επειδή την είχε ερωτευτεί, είτε επειδή ειδοποιήθηκε από κάποιο μαντείο ότι ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Προκαλούσε λοιπόν κάθε επίδοξο μνηστήρα της σε αρματοδρομία, από την Πίσα πού βρισκόταν απέναντι στην Ολυμπία, μέχρι το βωμό του Ποσειδώνα στον Ισθμό της Κορίνθου. Αν ο Οινόμαος έφτανε το μνηστήρα εκείνος έπρεπε να πεθάνει, αν όμως νικούσε ο μνηστήρας θα έπαιρνε την Ιπποδάμεια και έπρεπε να πεθάνει ο Οινόμαος. Κατ αυτόν τον τρόπο ο Οινόμαος είχε σκοτώσει μέχρι τότε δώδεκα ή σύμφωνα με άλλους, δεκατρείς μνηστήρες και κάρφωνε τα κεφάλια τους από τις πύλες του παλατιού του,
Ο Πέλοπας νίκησε στην αρματοδρομία τον Οινόμαο με τη βοήθεια του ηνιόχου του Μύρτιλου, τάζοντάς του να περάση την πρώτη νύχτα του γάμου με την Ιπποδάμεια, έτσι αυτός έβγαλε τους πείρους από τούς άξονες του άρματος του Οινόμαου και τούς αντικατέστησε με κέρινους, και όταν τα άρματα έφτασαν στον Ισθμό, και ο Οινόμαος ύψωσε το δόρυ για να το μπήξει στην πλάτη του Πέλοπα, οι ρόδες του άρματος έφυγαν, ο ίδιος μπλέχτηκε στα συντρίμμια και τα άλογα τον έσυραν ώσπου πέθανε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Πέλοπας με το φτερωτό άρμα που του έδωσε ο Ποσειδώνας νίκησε τον Οινόμαο, ο οποίος μετά απ' αυτό αυτοκτόνησε, και κατ' άλλη εκδοχή πάλι, τον σκότωσε ο Πέλοπας. Ο οινόμαος πριν πεθάνει καταράστηκε τον Μύρτιλο να πεθάνη από το χέρι του Πέλοπα, και έτσι έγινε γιατί καθώς πλησίαζαν στο ακρωτήριο Γεραιστονότια της Εύβοιας ο Πέλοπας προκειμένου να μη τηρήση την υπόσχεσή του, έσπρωξε ξαφνικά τον Μύρτιλο και τον γκρέμισε από το άρμα με το κεφάλι στη θάλασσα. Προτού όμως τον καταπιούν τα κύματα ο Μύρτιλος καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του.
Μετά απ' αυτό πήγε στον ωκεανό για εξαγνισμό και καθαρίστηκε από τον Ήφαιστο, και στη συνέχεια επέστρεψε και παρέλαβε το βασίλειο του Οινόμαου. Την νίκη του Πέλοπα την εόρτασαν οι οπαδοί του σύμφωνα με τις φρυγικές συνήθειες χορεύοντας τον φρυγικό χορό κόρδακα (αρχαίο τσιφτετέλι
), και έχτισαν και ένα ναό της Κορδάκας Αρτέμιδας όπου θυσίαζαν για τα επινίκεια των βασιλέων στην Πίσα.
*
Ε ρε μάχες για τις εξουσίες, ίντριγκες, ύπουλες δολοφονίες!
Γι' αυτό οι μαλάκες οι Έλληνες δεν είδαν ακόμη προκοπή και τελικά υποδουλώθηκαν στους πονηρούς Εβραίους. Μια ζωή τρώγονται μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο άξιος... εγού ρε! Εγού ρε! Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;
Γεμάτη αγάπη η πράξη του να καρφώνει τα κεφάλια στις πύλες του παλατιού. Μου θυμίζει τις "κακές" πράξεις ανθρώπων στην Παλαιά Διαθήκη, λέμε τώρα!
Φαντάσου τώρα. Να στραβοκοιτάζονται όλοι μεταξύ τους για το ποιος θα αρπάξει την βασιλεία, τις γκόμενες, τα πλούτη, να βγαίνουν πισώπλατα μαχαίρια, να σπρώχονται σε γκρεμούς, να ρίχνονται από άρματα...
ε ρε μεγαλεία της αρχαιότητας.
Edited by - killuminati on 09/04/2014 06:34:28