- ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Μήπως είναι καλή η στιγμή για να μας αναλύσεις όμως και την προσωπική σου εκτίμηση.Καταπως κάνουμε εμείς?

---

Edited by - Empedoklis on 08/03/2005 12:45:24

Αυτό που επεσήμανε ο Γερμανός Φιλόσοφος Leibniz στην Teodicea, Θεοδικία του το ότι ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος απο όλους τους άλλους πιθανούς ατέλειωτους κόσμους, γίνεται αντικέιμενο κυνικής ειρωνίας απο την πλευρά του Voltaire όπου στο Candid αναφέρει ότι δεν χρειάζεται άλλο και μιά διαβολική κριτική που θα αποδεικνύνει ότι στην πραγματικότητα ο δικός μας κόσμος είναι χειρότερος δυνατός απο όλους τους πιθανούς κόσμους:

έπειτα υπάρχει και η εξής κυνική θέση του Pangloss όπου σαν απόλυτος κυνικός λαϊμπνιστής , δικαιολογεί και δέχεται τα πάντα όπως είναι, ακόμα και τα πιό αισχρά κακά στην ανθρωπότητα, βασιζόμενος σε μιά αρχή ουδετεροποίησης της σκέψης, προς τον ξένο απο μας, ανθρώπινο πόνο, ένα πόνο που αφορα τους άλλους και όχι εμάς, μιά κυνική λογική που μας αρκεί . " Στο Auschwitz σφάζουν και καίνε ανθρωπους στο βερολίνο και σε άλλες πόλεις μπορούν να χορευουν ",

και ο Βολταίρος χρησιμοποίησε κάποιον τέτοιο ειρωνικό σαρκασμό και κυνισμό στο philosophe Voltaire: στο `εργο Candid, όπου για πρώτη φορά στην Ιστορία θέτει φραγμο στην φιλοσοφική θέση της ηθικής υπερβατικής Θεοδικίας (θειας δικης ) στον κόσμο, θέτει φραγμό έναντι του φιλοσοφικού μηχανισμού του λαϊμπνιτζ και των προηηγουμένων του της Θεοδικίας (θειας δικης ), όπου αναφέρει ότι η τέλεια φύση λειτουργόντας ώς τέλεια μηχανή μπορεί να καταστρέψει, ένας μεγάλος καταστροφικός σεισμός για παράδειγμα δεν σκεπτεται τις συνέπειες στον άνθρωπο και ακολουθει την πορεια του, ( τελευταίο παράδειγμα το τσουνάμι στην νοτιοανατολική Ασία) όπου ερμηνέυεται σαν κακο απο τον Ανθρωπο, μα φτανει να πουμε κατι τετοιο!
Οχι βεβαια! Δεν φτανει γιατι υπαρχει η καταστροφή στη Χιροσιμα, στο Ναγκασάκι, στο Άουσβιτς οπου παρουσιαζεται η προοπτικη της ανεπανορθωτης καταστροφικής δράσης σαν αποτέλεσμα της ίδιας της ανθρωπινης συνείδησης, ο άνθρωπος λοιπον δυστυχως περνάει πανω απο τη φύση παρεμβαινει και επιβαλει, πρατει καταστροφη πρατει το ΚΑΚΟ !:

Το συμπερασμα ειναι η τελειότητα της φύσης και ο θαυμασμος μας γι αυτην δε φτάνει! Προκύπτει λοιπόν οτι στον Ανθρωπο πολλες φορες επικρατει μιά καταστροφικη μανία στη συνειδηση του! Ενα συμπερασμα βγαίνει οτι "οι Πολεμοι, (ατομικος πολεμος) συνειδητα μπορουν να καταστρεψουν περισσοτερο απο καθε ξεσπασμα της φυσης μέχρι του να καταστρεψουν ολοσχερώς την ανθρωποτητα και τον πλανητη ". Ο φιλοσοφικος στοχασμος λοιπον σε σχεση με την εννοια του ΚΑΚΟΥ και της ερμηνευτικης του αναλυσης στην Ανθρωπινη συνειδηση γίνεται σημερα, στη σύγχρονη εποχή παρα ποτε πιο αναγκαίος!

Το πρόβλημα γίνεται εφιαλτικό αν καταννοηθεί ότι το ΚΑΚΟ στη σύχρονη πολιτική σκέψη άγγιξε γιά πρώτη φορά στην Ανθρώπινη Ιστορία την Ιδεολογικοποιημένη φόρμα του έχοντας σαν κεντρικό πολιτικός σκοπός την εξουσία και σαν αυτοσκοπό τον γενικό Πόλεμο. Ο όρος απόλυτο ΚΑΚΟ εμφανίζεται στον σύγχρονο φιλοσοφικό στοχασμό για να προσδιορίσει τα ιδεολογικά κινήματα που ώθησαν την ανθρωπότητα στους δυο μεγάλους και πιό αιματηρούς πολέμους στην Ιστορία του Πλανήτη τον Α’ και B’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αιτια της παρουσιας του ΚΑΚΟΥ στην ανθρωπινη πραξη σαν καταστροφικο ανεπανορθωτο αποτελεσμα λοιπόν προβληματιζει. Ο Ανθρωπος δυστυχως εχει αποδείξη οτι πρατει το κακο και μαλιστα κατα περιοδους αυτο εκδηλωνεται ραγδαια και εξαπλωνεται αντίστοιχα ραγδαία στις συνειδησεις!

Το προβλημα του κακου λοιπον υπαρχει και στην Φιλοσοφια: Το ΚΑΚΟ σαν εννοια πραξης στην ανθρωπινη συνειδηση βασανισε και πρεπει να βασανιζει την δυτική σκεψη γιατι τα αποτελεσματα ειναι καταστροφικα, και όλη η Δυση αλλα και γενικοτερα όλη η ανθρωποτητα εψαξε την αιτια της παρουσιας του. Απ’ αυτή την άποψη στην παγκόσμια συνείδηση και στην αναζητηση της αιτίας του ΚΑΚΟΥ η Θεολογική σκέψη προσέφερε πολυ δυνατές απαντήσεις που επηρρεάζοθυν ακόμα ολόκληρη την Ανθρωπότητα, μπορεί βέβαια να ειπωθεί ότι είναι απλές, εκλαϊκευμένες, banal, μα απο την άποψη της ισχύος τους στο χρόνο, αξιόλογες. H Θεολογία έθεσε προβληματισμό για την καταστροφική μανία της φύσης αλλά και τη βαρβαρότητα τη βία τον προκαλούμενο θάνατο, θέλοντας να εξηγήση μάλλον τις τραγικές στιγμές της παρουσίας του!
Θεολογική αντιμετώπιση

Τα δύο μεγάλα Θεωρητικά αιτιολογικά μοντελα τα οποία τέθηκαν απο τον Χριστιανισμό είναι αυτά της:

Α) Θεϊκής Νέμεσις! Που επικεντρώνει την αντίληψη, ιδέα ότι ο Θεός τιμωρεί τον Άνθρωπο για το κακό που έπραξε.

Β) Θεοδικίας , Θείας Δίκης! Σύμφωνα με την οποία και το πιό ακραιο ΚΑΚΟ παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Θέιας λογικής οικονομίας, της σοφίας του Θεού! Όπου όλα γίνονται για το ΚΑΛΟ, έτσι το ΚΑΚΟ χάνει την σημασία του σ’αυτό το ιδεολογικό Θρησκευτικό Πλάισιο!
Η κεντρική Ιδέα αυτών των δύο μοντέλων λειτoυργεί σαν στάθμιση, σαν προβλεπόμενη εφαρμοσμένη θεϊκή ισσοροπία στον κόσμο όπου όλα ζυγίζονται απο τον Θεό που παρεμβαίνει και εξισορροπεί το κόσμο! Και με το πρώτο και με το δεύτερο μοντελο αντιμετώπισης κατοχυρώνεται η σωτηρία του Ανθρωπου και της συνείδησης του! Ο Βιβλίκός κατακλυσμός, *(εδω θα βρούμε ομοιότητες στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα),
θεμέλιο και του Χριστιανισμού, δεν είναι άλλο και η αφηγηματική εκλαϊκευση της Θείας δίκης: όπου στο τελος του Κόσμου οι κακοί θα τιμωρηθούν και θα εξαγνιστεί η ανθρωπότητα απ’αυτό, ενώ οι καλοί θα επιβραβευτούν αιώνια απο τον θεό. Το πρόβλημα όμως που τείνει να παραμενει άλυτο στον Χριστιανισμό είναι αυτό της ελέυθερίας της ανθρωπινης βούλησης! : αυτό το πρόβλημα το είχε απόλυτα συνειδητοποιείση ο Φιλοσοφος Karl Barth, όπου γι’αυτο το θέμα μίλησε στα έργα του σαν
"ο Σταυρός όπου ο Χριστιανισμός θα μείνει Φιλοσοφικά καρφωμένος ".

Το κακό το οποίο ο Άνθρωπος πράτει είναι– σύμφωνα με το μοντελο της νέμεσις – προκαλέι άλλο Κακό η – σύμφωνα με το μοντελο της Θείας δίκης – ανήκει στο πλαισιο της προοικονομιας του κόσμου, και εκτελείται σαν πράξη μέσω της ελευθερίας της επιλογής η , αλλιως, είναι αναγκαιο και δεν προέρχεται απο την ελευθερία της επιλογης? Στην περίπτωση της νέμεσις , φαινεται να προέχει η ελέυθερη βούληση, στο οποίο ο Θεος τιμωρεί τον Άνθρωπο για το κακό που έπραξε ελευθερα: ακολουθόντας αυτή την αντίληψη, για τους υποστηρικτές του μοντελου της νεμεσις η στα εβραϊκα της shoà δεν είναι άλλο και η σωστή τιμωρία του θεού στον Άνθρωπο. Διαφορετικό είναι αντίθετα το μοντελο της Θέιας δίκης, όπου το ΚΑΚΟ, περισσότερο απο το να έχει γίνει εκετελεστει συνειδητα απο τον άνθρωπο , αντίθετα έχει υποφερθεί σαν δράση που δέχεται παθητικά η ανθρώπινη συνείδηση, σαν να είμαστε παθητικοί δέκτες του ΚΑΚΟΥ, στόχοι των ανώτερων δυνάμεων: και έναντι αυτού του Παθητικά υποστόμενου ΚΑΚΟΥ ο Θεός παρεμβαίνει για να εξισορροπήσει και διορθώσει και ανορθωσει την αδυναμία του λάθους επαναφέροντας το ΚΑΛΟ. Είναι πάντως αλήθεια ότι και στις δύο περιπτώσεις, το κακό έχει μιά συγκεκριμένη σημασία και αιτία της παρουσίας του: στην περίπτωση νέμεσις, το υποφέρουμε γιατί το αξίζουμε; στην περίπτωση της Θείας δίκης, όποιος το υποφέρει θα αποζημιωθεί στην θεία κληρονομία απο τον θεό τον ίδιο.

Η ιδέα που αγγίζει τα δύο μοντέλα έιναι ότι το ΚΑΚΟ γίνεται μάλλον λυτρωτικό! Η ίδια η Φιλοσοφία της Ιστορίας του Βολτέρου Voltaire, εκ διαμέτρου ανίθετη του λαϊμπνιτζιανού μοντέλου, παρουσιάζει εμφανώς με κοσμικό τρόπο, τις βάσεις της ερμηνευτικής του ΚΑΚΟΥ της διαμέσου της θεολογικής προέλευσης: εάν απο ΤΟΝ Αυγουστίνο στον Bossuet, Μποσουέ, μιλάμε για την "θεολογία της Ιστορίας" σαν μιά απόπειρα του να αποκωδικοποιήσουμε την έννοια της ΙΣΤΟΡΙΑΣ (για ποιό λόγο αυτό το ΚΑΚΟ συμβαίνει ? και που οδηγεί σε ποιά κατευθυνση οδηγεί τον κόσμο ?) με πνευματικά ερμηνευτικά κλειδιά που δανειζόμαστε απο την θεολογία (η ενδεικτική απάντηση προνοητικότητας: η έννοια της Ιστορικότητας του βρίσκεται στην Θεϊκή Πρόνεια), με τον Voltaire το Θεολογική μοντέλο,της Θεϊκής Πρόνειας, καταρρέει στις ίδιες του τις βάσεις και μετατίθεται στην νέα ιδέα ότι την Ιστορία μας την γράφουμε εμείς οι ίδιοι.

Εφαρμόζεται με την πλήρη έννοια του Voltaire η κοσμικοποίηση, η αλλιώς το πέρασμα της συνείδησης απο τον Ουρανό στη Γη, απο ουράνιο γίνεται γήϊνο Αβθρώπινο: θα αναφερθώ πάλι στον Φοϋερμπαχ, Feuerbach, όπως έγραψα και στον φίλο Areios, θα μπορούσε να πλησιάζει τις επιθετικές θέσεις του στη θεολογική, χριστιανική αντίληψη, συμβαίνει ότι ο ΄Ανθρωπος παίρνει πίσω απο τον Ουρανό, αυτο που του ανήκει (όπου η δική του συνείδηση μέσω της θρησκέιας τον έιχε αυτοτοποθετήσει ); για τους ανθρωπους της θρησκείας τους "θρησκευτικούς" αυτό είναι ένα πραγματική ιδεολογική ιεροσυλία ενάντια του Ουρανού απ-όπου προερχόμαστε! Σχεδόν σαν να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας , απ όπου προέρχεται κάθε Κακό (Μηδενισμός, Νιχιλισμός, Θάνατος του Θεού! υπερβολική υπερηφάνεια, η ύβρης κτλ).

Με τη θέση των προηγουμένων ο συναγερμός που έθεσαν στην ανθρώπινη συνείδηση ήταν , ότι η λογική απαίτηση της επανάκτησης αυτών που ήταν στον τον Ουρανό την τέλεια ζωή στη μεταφορά τους σε μιά Γηινη ιδεολογκοποίηση, δυστυχώς και θα φέρει εφιάλτες και καταστροφές, η υλιστικοποίηση η κοσμικοποίηση των ιδεών η θεοποιημένη ύλη θα φέρει, και αυτό είναι αδιανόητο! Τα Γκούλαγκ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την απόλυτη ισοπέδωση και πεζοποίηση της σκέψης και της ελευθερίας στα απολυταρχικά καθεστώτα της δεξιοας και αριστερής ιδεολογίας, Πώς έγινε αυτό! Εκεί που ελπίζαμε ότι ο κόσμος η θα γίνει πιό δυνατός η πιό ίσος και δίκαιος, εκεί που αποδεσμευόμαστε απο την μακρόχρονη δέσμευση της σκέψης απο τις θρησκείες και το Χριστιανισμό, εκεί που μεταφέρουμε τη πνευματική ευθύνη και δύναμη μόνο στη λογική μας, συμβαίνουν τα πιό παράλογα!

Μήπως τραντάξαμε τα θεμέλια της ίδιας της σκέψης μας, μήπως η μηδενικοποίηση του Υπερβατισμού και του ιδεαλισμού καταρρεει την ύπαρξη μας! Μήπως ήταν κάτι ακόμα πιό βαθύ απο μιά προσκόλληση στην Θεϊκή φαντασίωση! Η ‘ολα τα προηγούμενα γεννήθηκαν απο την υπερβολική υπερηφάνεια του ανθρωπου να πάρει τη θέση του Θεού;

Η Φιλοσοφία μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση της απάντησης, η Φιλοσοφία της Ιστορίας μπορεί να θέσει νέο προβληματισμό ξεκινώντας απο τον Βολταίρο,Voltaire, τοποθείται σε μιά θεμελιακή διχοτόμηση: Από τη μιά πλευρά, είναι ο κόσμος της Φύσης, όπου, δεδομένου, είναι ανεξάρτητη! Από τη άλλη πλευρά, υπαρχει ο κόσμος της Ιστορίας, που εκτείνεται στο μέγεθος του είναι μας (ότι γίνεται στο χρόνο γίνεται απο μας στο Χρόνο) και εμπεριέχει την έννοια των δικών μας ενεργειών: όπως έλεγε ο Τζιαμπατίστα Βίκο, οι πραγματικοί υπέυθυνοι της Ιστορίας είμαστε εμείς (verum ipsum factum). Βέβαια υπάρχουν πολιτισμοί που δεν θέτουν αυτή τη διχοτόμηση μεταξύ Φύσης και Ιστορίας (γιά παράδειγμα οι λαοί της άπω Ανατολής, όπως οι Γιαπωνέζοι θέτουν στο ίδιο αιτιολογικό σημέιο αναφοράς στο χρόνο την Ατομική βόμβα και τα tsunami, έιναι το ίδιο πράγμα; είναι ατυχείς στιγμές στ οχρόνο που συμβαίνουν και, έναντι των οποίων, και πρέπει να τα δεχτούμε να παραμείνουμε απαθείς ): οι έλληνες, οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι το να ασχοληθούν φιλοσοφικά με την ΙΣΤΟΡΙΑ θα ήταν μάλλον λάθος, και αυτό γιατί η Ιστορία γεννιέται με τους Έλληνες και είναι πρόωρη τώρα την πλάθουν είναι νεογέννητη, , και γιατί η Φιλοσοφία είναι κι αυτή Ελληνική και ακατέργαστο διαμάντι, τώρα θέτει τους προβληματισμούς στα φαινόμενα και στα πράγματα , και απο τη φύση της, η ελληνική σκέψη, η νεανική σκέψη των ελλήνων που εκπροσωπούν την παγκόσμια σκέψη της εποχής, ασχολείται με αυτά που είναι αιώνια και όχι με αυτά που είναι εφήμερα, είναι ακόμα νωρίς! Ασχολείται με τα pragmata, τα φαινόμενα, ριζωμένα στον κόσμο!

Η βαθeία έννοια της φύσης, θα μπορύσε να ειπωθεί ότι βρίσκεται στο ότι έχει έννοια: εκτός αν κάποιος βέβαια δεν ενασχοληθεί με την ιδιαίτερη σημασία του σκοπού της ύπαρξης των λουλουδιών, πάντοτε σημαντικου μα σ’αυτή την περίπτωση όχι σε προτεραιότητα. Έτσι ο Μάξ Βέμπερ, Max Weber, κατέθετε τη άποψη ότι στην αλλυσιδωτή, αλληλένδετη, σχέση των γεγονότων και φαινομένων της φύσης φαίνεται να έχουν μιά πλήρη και τέλεια σημασία (απο τη βροχή η γή πίνει τρέφεται και ανθεί! ο άνθρωπός επίσης αναπτύσει την καλλιέργεια της, χαρις την οποία τρέφεται κτλ), όμως , μόλις εμείς σπαμε ένα δεσμό στην αλυσίδα της φύσης έχει ακόμα τέλεια σημασία; Η βροχή με αυτή την έννοια έχει σημασία? Στην ανθρώπινες ενέργειες, έπειτα, κυριαρχεί το τυχαίο, η ασυνέπεια, η αταξία, η έκπληξη, το απρόσμενο: αυτό λοιπόν που έλκει την αναζήτηση και την ανθρώπινη σκέψη είναι είναι η " δυναμική της Ιστορίας " η "ετερογένεση των σκοπων dei fini" (το αποτέλεσμα των ατομικών πράξεων– σε κάθε μιά που υπάρχει σημασία – παράγει ένα αποτέλεσμα ίσως διαφορετικό απο το αρχικά προορισμένο).
Αυτό που είναι ακόμα πιό ενδιαφέρον είνα ότι Η Φιλοσοφία δεν περιορίζωνται στο να αντιμετωπίζουν μόνο το χαοτικό ασυμπτωματικό των ιστορικών γεγονότων μα προσπαθούν να το ξεπεράσουν εμβαθύνοντας: όπως ο Adam Smith στο έργο "το αόρατο χέρι ", ο Hegel στο "η οξύτητα της λογικής ".

Αυτό που οι σύγχρονοι Φιλόσοφοι υποδεικνύουν είναι να δώσουμε βαρύτητα στην ετερογένεση των σκοπών βρίσκοντας τον συμπτωματικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ιστορία. Διακρίνουν τον τέλειο, πειθαρχειμένο,οργανωμένο κόσμο της φύσης, εγκατεστημένο απο φυσικούς νόμους ελεγχόμενο απο τον θεόν, και απο την άλλη τον χαοτικά παραγώμενο κόσμο απο τον Άνθρωπο!

Αυτός είναι ο κόσμος της Ιστορίας. Ο πρώτος κόσμος στα χέρια του δημιουργού , που ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρέμβει μόνο να χρησιμοποίήσει (Φρανσις Μπεϊκον) ο δεύτερος ο κόσμος της Ιστορίας , κυβερνάται απο τον άνθρωπο και εξαιτίας , αυτου του γεγονότος, έιναι ο κόσμος που μπορέι γίνει απόλυτο χάος! Ο Μάρξ αυτό προσπάθησε να κάνει να υπευθυνοποιήσει κεντρικά τον άνθρωπο στην πράξη του σε σχέση με την εξέλιξη του παγκόσμιου κοινωνικοοικονομικού πολιτισμού, επαναλαμβάνωντας τηε φράση του ευαγγελλίου " δεν ξέρουν τι κάνουν, όμως το κάνουν " (Εδικιά ο Μάρξ προτίθεται να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν στο να μην συνεχίσουν να είναι δούλοι σ-αυτούς που έχουν οικονομική δύναμη στον προσωποποιημένο καπιταλισμό δηλαδή , που κυριαρχεί δίχως αντίδραση όταν και εφόσον θεωρειται σαν φυσικό επόμενο! Και όχι σαν Ιστορικό προιόν συνειδητών ανθρώπινων δράσεων!). Η προβληματική λοιπόν στην οποία η Φιλοσοφικοποίηση της Ιστορίας καλεί τον άνθρωπο να απαντήσει είναι η ακόλουθη : Πώς μπορούμε να κάνουμε τον άμνθρωπο να συνειδγητοποιήση την ουσιαστική του ευθύνη έναντι των πράξεων του, την ηθική συνέπεια των πράξεων του, το να αποφύγει να πράτει το κακό, το καταστροφικό,το χαοτικό! Η ακόμα καλύτερα πως μπορεί να τεθεί τάξη στην ιστορική δυναμική και να οδηγηθεί σε καλά η μάλλον σε οργανωμένα αποτελέσματα!

Παράδειγμα είναι το Auschwitz, η Χιροσίμα, οι παγκόσμιοι πόλεμοι, οι καταστροφές, οι εκμετάλευση που προκαλεί δυστυχία! Πόνο και που μπορεί να καταστρέψει τα πάντα! Πρέπει μάλλον να δούμε τα εννοιολογικά εργαλεία και να δημιουργήσουμε τα κατάλληλα αμυντικά νοήματα στην τάση του ανθρώπου προς το ΚΑΚΟ η καλύτερα στην πράξη την ηθικά ασυνείδητη! .

Η ανησυχητική ερώτηση που ο φιλόσοφος και ο θεολόγος μπορoύν να θέσουν είναι η εξής: Που ήταν ο θεός όταν έγινε το tsunami στην νοτιοανατολική Ασία! Που μπορέι να συμβολίζει την καταστροφική σε φορές δραση απο την φύση: όμως η ερωτηση που είναι σημαντικότερη και πιό ισχυρή είναι αυτή, το tsunami ειναι τίποτα σε σχέση με τους πολέμους τις προκαλούμενες δυστυχίες και την προοπτική των καταστροφικών όπλων του Ανθρώπου για τον πλανήτη , που δια μεσου της πράξης του ΚΑΚΟΥ, της ασυνείδητης και κενής πραξης απο το κοινως εννοουμενο καλο, μπορέι να κανει τη γη " πραγματική Κόλαση "!

quote:

---

Empedoklis: Η ανησυχητική ερώτηση που ο φιλόσοφος και ο θεολόγος μπορoύν να θέσουν είναι η εξής: Που ήταν ο θεός όταν έγινε το tsunami στην νοτιοανατολική Ασία! Που μπορέι να συμβολίζει την καταστροφική σε φορές δραση απο την φύση: όμως η ερωτηση που είναι σημαντικότερη και πιό ισχυρή είναι αυτή, το tsunami ειναι τίποτα σε σχέση με τους πολέμους τις προκαλούμενες δυστυχίες και την προοπτική των καταστροφικών όπλων του Ανθρώπου για τον πλανήτη , που δια μεσου της πράξης του ΚΑΚΟΥ, της ασυνείδητης και κενής πραξης απο το κοινως εννοουμενο καλο, μπορέι να κανει τη γη " πραγματική Κόλαση "!

---

ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!