Empedoklis

Η σημασιολογική έννοια στον όρο Δόγμα αναφέρεται κυρίως στην
“ Aλήθεια” που προέρχεται απο αξιωματικές θρησκευτικές θέσεις!
Στον μεσαίωνα Δόγμα έιναι η “αλήθεια” που αποκαλύπτεται απο τον Θεό και έπειτα ορίζεται διαμέσου των επίσκοπων των εκκλησιών η τις ανώτατες αρχές της. Στην περιγραφική σημασία του όρου βρίσκουμε τον ακόλουθο χαρακτηρισμό: “Δόγμα είναι ένας ορισμός ο οποίος εκφράζεται επίσημα απο την ανώτατη αρχή της εκκλησίας η τις εκκλησιαστικές συνόδους ως η αποκαλυπτόμενη αλήθεια Θεoύ”! Επομένως η εννοιολογική σημασία του όρου βρίσκει τις ρίζες της στην θρησκευτική ορολογία! Συνεπώς Θρησκεία και δόγμα συμβαδίζουν! Το δόγμα όπως προηγουμένως αναφέρθηκε έχει και μιά άλλη σημαντική πτυχή στον ορισμό του και αυτή είναι η επίσημότητα στην διατύπωση του!

Φορμαλισμός και δόγμα!
Το δόγμα σαν “ αποκαλυπτόμενη αλήθεια Θεoύ ” ακολουθεί μιά φορμαλιστική εθιμοτυπική μορφοποίηση! Είναι πολύ σημαντική η εθιμοτυπική του διατύπωση γιατί έτσι υλοποιέιται και ενσωματώνει τον λόγου αλήθειας Θεού στον κόσμο!

Είναι πολυ σημαντική η Φορμαλιστική του διατύπωση σαν “ αξιωματική, Αναντίρρητη αλήθεια” όταν εκφράζεται απο τους εκκλησιαστικούς άρχοντες, τον PONTEFIX ΜΑXIMUS, ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ που διατυπώνει Verbum ex cathedra! H απο τον ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ! Οι οποίοι διατυπώνουν εν δήμω πιστών “αλήθεια εκ πίστεως, αλήθεια Θεού”! Το ίδιο συμβαίνει απο τις εκκλησιαστικές συνόδους. Η Διατύπωση του έρεται σε μεγάλες ιστορικές στιγμές με θριαμβευτική εθιμοτυπική λειτουργία! Όταν λοιπόν μεταδίδεται σαν λόγος αλήθειας Θεού, ο φορέας του λόγου του αποσπάται απο τα εγκόσμια δεσμά του λόγου και μεταδίδει αλήθεια! Διατυπώνει, μέσω του λόγου δοθέισας σοφίας, την Αλήθεια του θεού στους πιστούς!
Το δόγμα σαν εννοια λοιπόν ενέχεται στα ιστορικά δρώμενα του Χριστιανισμού και αποτελεί οροθετημένο χαρακτηρισμό σαν “ η αναντιρρητη δοξασία, αλήθεια, λόγου θεού στις γραφές,” στην
* ΒΙΒΛΟ και στην ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ η οποία δόθηκε σαν αλήθεια μη αποδεικτέα και άκριτη απο τους Ανθρώπους γιατί αποτελεί αρχέγονη απόλυτη αλήθεια σοφίας του Δημιουργού! Στον Χριστιανισμό λοιπόν οποίος ιστορικά έιναι το πιό σημαντικό σημείο αναφοράς στον ορισμό του, Δόγμα είναι, το περιεχόμενο της Αποκάλυψης του Θεού, το περιεχόμενο της διδασκαλίας της απόλυτης Αλήθειας του Θεικού λόγου που μεταδίδεται σαν δώρο ευλογίας αλλά και που εγκαθίσταται αξιωματικά σαν γνώμονας στην Ανθρώπινη συνείδηση!
Σύμφωνα με την θεολογική σημασία και προσδιδόμενη έννοια του Φιλοσοφικού Χριστιανισμού οι άνθρωποι δεν μπορούν να θέσουν “λογικές εντάσεις” στην Αλήθεια του δόγματος, η οποία Αλήθεια λόγου Θεού, γιατί στην περίπτωση που την θέτουν αποπειρώνται λογικά, άλογη υπέρβαση και ύβρη στην απόλυτη αρχέγονη σχέση τους με τον Δημιουργό, ένσταση στην πηγή κάθε αλήθειας στον θεικό λόγο που προέρχεται απο την ατελείωτη και ‘απειρη σοφία του!
Εδώ βρίσκεται λοιπόν η αιτία της απολυτότητας στην εννοιολογική σημασία του όρου Δόγμα, και βρίσκεται κυρίως στην απολυτότητα της ιδεολογικής σημασίας του ιδεαλιστικού λόγου!

Οι ρίζες του θα μπορουσαν επίσης να αναζητηθούν στην φορμαλιστική κοινωνιολογική φόρμα της ψυχολογικής ανάγκης των αρχάιων κοινωνιών
να θέτουν γνώμονες ηθικής δικαίου η σοφίας στην αναζήτηση ισορροπιών στις εσωτερικές σχέσεις της κοινωνίας! Τα δογματα συμβαδίζουν με τις Θρησκειες, και την Θεολογική διδασκαλία!
Όμως οι αρχαιότερες ρίζες του βρίσκονται στον ιδεαλισμό, τον βρίσκουμε στον Πλάτωνα και στους επόμενους του φορείς του νεοπλατωνισμού αλλά και σε κάθε απόπειρα εγκατάστασης γνωμόνων στον άνθρωπο για την αναζήτηση του τέλειου λόγου προερχόμενου απο τον τέλειο κόσμο, το κέντρο της σοφίας, τον πρώταρχικό κόσμο των ιδεών, την πηγή γνώσης του σύμπαντος επο!

Το Δόγμα θα μπορούσε επίσης να βρεί τις ρίζες του στα αρχαία πρωτόγονα πολιτικά και ηθικά “δίκαια” στα “Δίκαια” της Βαβυλώνας τα οποία ουσιαστικά αναφέρονται στις ηθικές δοθέισες αλήθειες της Ανώτερης Σοφίας για τον άνθρωπο και την ισσοροπία του κόσμου του.

Η σχέση του δόγματος με την φορμαλιστική του διατύπωση βρίσκει μακριά τις ρίζες της, “ Οι Αγύπτοι Ιερείς, οι Αστρολόγοι Χαλδάιοι, οι μάγοι της μεσσοποταμίας και της Βαβυλώνας, έχουν τον κατευθυντήριο ρόλο στην διατύπωση ηθικών direttive morales στις κοινωνείς τους, που αποτελούν αναντίρρητες ηθικοί κανόνες λόγου και σοφίας που διατυπώνονται απο φορείς που εκπροσωπούν τον θεϊκό λόγο εγκόσμια! Εκφράζονται μόνον απο διαμεσολαβητές σοφίας και γνώσης ,πάντα τους ιερείς, οι οποίοι έχουν βαθιά γνώση των πραγμάτων!” το προηγούμενο κέιμενο προέρχεται απο ανάγνωση και προσωπική μεταφορά πηγής απο έργο του Ιστορικόυ Πολύβιου 4ος Αιώνας πχ αναφερόμενο στην εμφάνιση και στις ρίζες του Δικαίου και του Ius στον Αρχαίοκόσμο! Δηλαδή, συνεχιζοντας την παράδοση, τα ιερατεία του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου και της Ρώμης διατυπώνουν ανάλογα όπως και παλαιώτερα στους Αρχαιότερους πολιτισμούς και μετέπειτα στον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΌ μέσω των ιερέων τους, Αλήθειες και κανόνες Δόγματα!
Ιερείς όπως στην Αρχαία Ρώμη οι sacerdotes e pontefix maximus, `ορο τον οποίο κληρονόμησε ο Πάπας, αναντίρρητες κατευθύνσεις direttive ηθικής βάσης για τους Ανθρώπους που προέρχονται απο την Σοφία των θεών! Και εδώ όπως και μετέπειτα ο τρόπος διατύπωσης του είναι εθιμοτυπικός!

Εδώ βρίσκεται η ρίζα της αιτίολόγησης του όρου Δόγμα η των επερχόμενων δογματισμών, που προέρχεται απο την ανάγκη διατύπωσης γνωμονων και απόλυτων ηθικών αλήθειων των ανθρώπων!
Είναι λοιπόν πολύ Αρχαία πρωταίτια και αρχέτυπα του δόγματος και των Δογματισμων και δεν αποτελούν άλλο παρα την οροθέτηση μιάς πραγματικότητας, μιάς ανάγκης που κατα περιόδους μεταδίδεται , επιβάλλεται, η εγκαθιστάται στην απόπειρα του να αποτελεί θεμέλιο ψυχολογικής κατεύθυνσης στο οποίο χτίζεται ηθικά έναι κοινωνικό σύστημα!
Το οποιοδήποτε συστημα έπειτα στην μετεξέλιξη των ηθικών ιδεολογικών δράσεων , Θρησκευτικά ρεύματα όπως ό Προτεσταντισμός * νέα δόγματική αλήθεια που αναιρεί το προηγούμενο καθολικό αλλά δεν αναιρεί την βάση του, το χριστιανικό δόγμα! Αλλά και το οποιοδήποτε οποιοδήποτε εξελισσόμενο ιδεολογικό ρεύμα δεν κάνει άλλο απο το να συνεχίζει την Διατύπωση αλήθειας που εξελίσεται ανάλογα της κοινωνικοπνευματικής ηθικής απο την οποία περιβάλλεται!

Παράδειγμα μετεξελλισσόμενου αποτελούν οι γραπτές Ιδεολογικές Διατυπώσεις του 18αιώνα και μετέπειτα που μέσω του ρομαντικισμού και μετέπειτα του θετικισσμού Διατυπώνουν αλήθειες Φιλοσοφίκές Δόγματα στην ταυτοποίηση της ηθικής ανόρθωσης της Πατρίδας και τού έθνους SHELING, πού δίνει
Νέα βάση δόγματος ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΘΝΟΥΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ υπόστρωμα για , την μετέπειτα εξέλιξη των Εθνικιστικών δόγματων τα δεν έχουνα να κάνουν άλλο απο την Διατύπωση των ηθικών γνωμόνων μέσω των “πολιτικών πλέον Ιερέων” που κινούνται στη βάση της direttiva σοφίας του κρατους έθνους! Ο Κομουνισμός και ο Σοσιαλισμός είναι κι αυτά πολιτικά δόγματα ανατροπής των προηγουμένων! Κάθε φορά δεν κάνει άλλο απο το να παρουσιάζεται ένα νέο διαμορφούμενο ΙΕΡΑΤΕΙΟ που στέλνει την απόλυτη αλήθεια του στους Ανθρώπους! Γνώμη μου είναι ότι δόγμα και δογματισμός αποτελούν ένα αρχέτυπο ψυχολογικό που αναδιαφαίνεται μέσω του εξελισσόμενου συλλογικού ασυνειδήτου, το οποίο έχει εντυπώσει αυτές τις αρχαίες, πλασματικές και μη, ανάγκες αναντιρρητων αληθειών.

Ποιά άραγε θα αποτελέσει την Δογματική αλήθεια αυτή την περίοδο? Και απο ποιούς μεταμορφούμενους “Ιερείς” θα μεταδοθεί η διατυπωθεί επίσημα στην Ανθρωπότητα!

Βλέποντας την διαμορφούμενη τεινόμενη κατάσταση στον κόσμο, σήμερα, καταλαβαίνω, ( χρησιμοποιώ το πρώτο πρόσωπο για έμφαση) ότι όλα τείνουν στην αναδιαμόρφωση νέων Ιερατείων τα οποία δεν θα κάνουν άλλο απο το να διατυπώνουν αλήθειες Σοφίας για το μέλλον, και απ’ότι φαίνεται, οι Βάσεις της “Νέας Εποχής” αναφέρονται σε νέους Ιερείς Ψυχολόγους ( ρητορικούς επαναστάτες της ανθρωπινης συνείδησης, η συνειδητότητας) οι πολιτικούς, που βρίσκουν ιδεολογικό καταφύγιο στην θεοσοφία, την παραψυχολογία, τον εσωτερισμό! Αλλα και παράλληλα απο νέους παραδοσιακότατους Ιερείς που εν τω μέσω της διάλυσης προτύπων και πολιτικοοικονομικών άλλαγων βρίσκουν την βάση η tribuna του MUFTH, ΙΕΡΕΑ, PONTEFIX, όλοι αυτοί PATRES, δηλαδή αρχέγονα, αρχέτυπα πρότυπα πατερναλιστικού ρόλου που Διατυπώνουν, αλλά και θα διατυπώσουν ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ και αυτή τη φορά στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποιούμενης δράσης αυτό θα αποτελέσει αναπόφευκτα ένα ΚΟΙΝΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΟΓΜΑ!
Εμπεδοκλής

Post scriptum: Με τα προγούμενα δε θέλω να παραθέσω “δογματική προβληματισμού ” ούτε να αναιρέσω η παροτρύνω άλλους για την αναθεώρηση στο Δόγμα, έχοντας κάποιο υποκρυβόμενο άιτιο για μια ψευδοριζοσπαστική επανάσταση της συνειδητότητας έναντι των δογμάτων! Η κατάθεση προβληματισμού για τις Βαθυτερες αιτίες αυτού, του Δόγματος, και η κριτική διάθεση, δεν μπορεί να διατυπώνει και την εναλλαγή στις θέσεις, την αναπόφευκτη εναλλαγή στην επιλογή θέσης για οποιοδήποτε πρόβλημα και αντιμετώπισης του!
Η εναλλαγή η οποία σαν εκκρεμές θέτει τη συνείδηση στο μέσον και κινείται προς τη όλη θεώρηση!
Όχι πάνω ούτε κάτω του συνειδητού! Διαφορετικά επαναφέρει η επανέρχεται στο αρχέτυπο του Δογματισμου!
Επομένως το μέσον της συνείδησης, δεν αποκλείει οποιαδήποτε Θέση, η θεώρηση, αλλά υποσημειώνει ότι χρειάζονται βάσεις και ανάλυση στην αναζήτηση της! Εναλλαγή που αναβαίνει και εξελισσεται συνεχόμενα και η οποία βρίσκει συγκεκριμένα σημεία αναφοράς, λογική βάση, βαθύτερη γνώση, αναζητεί τα βαθύτερα στοιχεία σύστασης του λόγου και της αιτίας των φαινομένων, μελετάει το πνέυμα όπως έχει διατυπωθεί ήδη στο παρελθόν βλεπει το παρόν και υποθέτει γνωρίζοντας τις αιτίες το μέλλον’ διαφορετικά αποτελεί φιλο/φλυαρία, η δέσμευση, μη ελευθερία πνέυματος και αμπελοφιλοσοφία η οποία γυμνώνεται όταν το ψευδοψυχολογικό της ενδυμα αμπέλου πέφτει, και ελπιζω, τουλάχιστον, να μην κρύβει κάτι άσχημο! συνειδητά η ασυνείδητα ένα κακό Δογμα!

Αυτό που επεσήμανε ο Γερμανός Φιλόσοφος Leibniz στην Teodicea, Θεοδικία του το ότι ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος απο όλους τους άλλους πιθανούς ατέλειωτους κόσμους, γίνεται αντικέιμενο κυνικής ειρωνίας απο την πλευρά του Voltaire όπου στο Candid αναφέρει ότι δεν χρειάζεται άλλο και μιά διαβολική κριτική που θα αποδεικνύνει ότι στην πραγματικότητα ο δικός μας κόσμος είναι χειρότερος δυνατός απο όλους τους πιθανούς κόσμους:

έπειτα υπάρχει και η εξής κυνική θέση του Pangloss όπου σαν απόλυτος κυνικός λαϊμπνιστής , δικαιολογεί και δέχεται τα πάντα όπως είναι, ακόμα και τα πιό αισχρά κακά στην ανθρωπότητα, βασιζόμενος σε μιά αρχή ουδετεροποίησης της σκέψης, προς τον ξένο απο μας, ανθρώπινο πόνο, ένα πόνο που αφορα τους άλλους και όχι εμάς, μιά κυνική λογική που μας αρκεί . " Στο Auschwitz σφάζουν και καίνε ανθρωπους στο βερολίνο και σε άλλες πόλεις μπορούν να χορευουν ",

και ο Βολταίρος χρησιμοποίησε κάποιον τέτοιο ειρωνικό σαρκασμό και κυνισμό στο philosophe Voltaire: στο `εργο Candid, όπου για πρώτη φορά στην Ιστορία θέτει φραγμο στην φιλοσοφική θέση της ηθικής υπερβατικής Θεοδικίας (θειας δικης ) στον κόσμο, θέτει φραγμό έναντι του φιλοσοφικού μηχανισμού του λαϊμπνιτζ και των προηηγουμένων του της Θεοδικίας (θειας δικης ), όπου αναφέρει ότι η τέλεια φύση λειτουργόντας ώς τέλεια μηχανή μπορεί να καταστρέψει, ένας μεγάλος καταστροφικός σεισμός για παράδειγμα δεν σκεπτεται τις συνέπειες στον άνθρωπο και ακολουθει την πορεια του, ( τελευταίο παράδειγμα το τσουνάμι στην νοτιοανατολική Ασία) όπου ερμηνέυεται σαν κακο απο τον Ανθρωπο, μα φτανει να πουμε κατι τετοιο!
Οχι βεβαια! Δεν φτανει γιατι υπαρχει η καταστροφή στη Χιροσιμα, στο Ναγκασάκι, στο Άουσβιτς οπου παρουσιαζεται η προοπτικη της ανεπανορθωτης καταστροφικής δράσης σαν αποτέλεσμα της ίδιας της ανθρωπινης συνείδησης, ο άνθρωπος λοιπον δυστυχως περνάει πανω απο τη φύση παρεμβαινει και επιβαλει, πρατει καταστροφη πρατει το ΚΑΚΟ !:

Το συμπερασμα ειναι η τελειότητα της φύσης και ο θαυμασμος μας γι αυτην δε φτάνει! Προκύπτει λοιπόν οτι στον Ανθρωπο πολλες φορες επικρατει μιά καταστροφικη μανία στη συνειδηση του! Ενα συμπερασμα βγαίνει οτι "οι Πολεμοι, (ατομικος πολεμος) συνειδητα μπορουν να καταστρεψουν περισσοτερο απο καθε ξεσπασμα της φυσης μέχρι του να καταστρεψουν ολοσχερώς την ανθρωποτητα και τον πλανητη ". Ο φιλοσοφικος στοχασμος λοιπον σε σχεση με την εννοια του ΚΑΚΟΥ και της ερμηνευτικης του αναλυσης στην Ανθρωπινη συνειδηση γίνεται σημερα, στη σύγχρονη εποχή παρα ποτε πιο αναγκαίος!

Το πρόβλημα γίνεται εφιαλτικό αν καταννοηθεί ότι το ΚΑΚΟ στη σύχρονη πολιτική σκέψη άγγιξε γιά πρώτη φορά στην Ανθρώπινη Ιστορία την Ιδεολογικοποιημένη φόρμα του έχοντας σαν κεντρικό πολιτικός σκοπός την εξουσία και σαν αυτοσκοπό τον γενικό Πόλεμο. Ο όρος απόλυτο ΚΑΚΟ εμφανίζεται στον σύγχρονο φιλοσοφικό στοχασμό για να προσδιορίσει τα ιδεολογικά κινήματα που ώθησαν την ανθρωπότητα στους δυο μεγάλους και πιό αιματηρούς πολέμους στην Ιστορία του Πλανήτη τον Α’ και B’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αιτια της παρουσιας του ΚΑΚΟΥ στην ανθρωπινη πραξη σαν καταστροφικο ανεπανορθωτο αποτελεσμα λοιπόν προβληματιζει. Ο Ανθρωπος δυστυχως εχει αποδείξη οτι πρατει το κακο και μαλιστα κατα περιοδους αυτο εκδηλωνεται ραγδαια και εξαπλωνεται αντίστοιχα ραγδαία στις συνειδησεις!

Το προβλημα του κακου λοιπον υπαρχει και στην Φιλοσοφια: Το ΚΑΚΟ σαν εννοια πραξης στην ανθρωπινη συνειδηση βασανισε και πρεπει να βασανιζει την δυτική σκεψη γιατι τα αποτελεσματα ειναι καταστροφικα, και όλη η Δυση αλλα και γενικοτερα όλη η ανθρωποτητα εψαξε την αιτια της παρουσιας του. Απ’ αυτή την άποψη στην παγκόσμια συνείδηση και στην αναζητηση της αιτίας του ΚΑΚΟΥ η Θεολογική σκέψη προσέφερε πολυ δυνατές απαντήσεις που επηρρεάζοθυν ακόμα ολόκληρη την Ανθρωπότητα, μπορεί βέβαια να ειπωθεί ότι είναι απλές, εκλαϊκευμένες, banal, μα απο την άποψη της ισχύος τους στο χρόνο, αξιόλογες. H Θεολογία έθεσε προβληματισμό για την καταστροφική μανία της φύσης αλλά και τη βαρβαρότητα τη βία τον προκαλούμενο θάνατο, θέλοντας να εξηγήση μάλλον τις τραγικές στιγμές της παρουσίας του!
Θεολογική αντιμετώπιση

Τα δύο μεγάλα Θεωρητικά αιτιολογικά μοντελα τα οποία τέθηκαν απο τον Χριστιανισμό είναι αυτά της:

Α) Θεϊκής Νέμεσις! Που επικεντρώνει την αντίληψη, ιδέα ότι ο Θεός τιμωρεί τον Άνθρωπο για το κακό που έπραξε.

Β) Θεοδικίας , Θείας Δίκης! Σύμφωνα με την οποία και το πιό ακραιο ΚΑΚΟ παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Θέιας λογικής οικονομίας, της σοφίας του Θεού! Όπου όλα γίνονται για το ΚΑΛΟ, έτσι το ΚΑΚΟ χάνει την σημασία του σ’αυτό το ιδεολογικό Θρησκευτικό Πλάισιο!
Η κεντρική Ιδέα αυτών των δύο μοντέλων λειτoυργεί σαν στάθμιση, σαν προβλεπόμενη εφαρμοσμένη θεϊκή ισσοροπία στον κόσμο όπου όλα ζυγίζονται απο τον Θεό που παρεμβαίνει και εξισορροπεί το κόσμο! Και με το πρώτο και με το δεύτερο μοντελο αντιμετώπισης κατοχυρώνεται η σωτηρία του Ανθρωπου και της συνείδησης του! Ο Βιβλίκός κατακλυσμός, *(εδω θα βρούμε ομοιότητες στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα),
θεμέλιο και του Χριστιανισμού, δεν είναι άλλο και η αφηγηματική εκλαϊκευση της Θείας δίκης: όπου στο τελος του Κόσμου οι κακοί θα τιμωρηθούν και θα εξαγνιστεί η ανθρωπότητα απ’αυτό, ενώ οι καλοί θα επιβραβευτούν αιώνια απο τον θεό. Το πρόβλημα όμως που τείνει να παραμενει άλυτο στον Χριστιανισμό είναι αυτό της ελέυθερίας της ανθρωπινης βούλησης! : αυτό το πρόβλημα το είχε απόλυτα συνειδητοποιείση ο Φιλοσοφος Karl Barth, όπου γι’αυτο το θέμα μίλησε στα έργα του σαν
"ο Σταυρός όπου ο Χριστιανισμός θα μείνει Φιλοσοφικά καρφωμένος ".

Το κακό το οποίο ο Άνθρωπος πράτει είναι– σύμφωνα με το μοντελο της νέμεσις – προκαλέι άλλο Κακό η – σύμφωνα με το μοντελο της Θείας δίκης – ανήκει στο πλαισιο της προοικονομιας του κόσμου, και εκτελείται σαν πράξη μέσω της ελευθερίας της επιλογής η , αλλιως, είναι αναγκαιο και δεν προέρχεται απο την ελευθερία της επιλογης? Στην περίπτωση της νέμεσις , φαινεται να προέχει η ελέυθερη βούληση, στο οποίο ο Θεος τιμωρεί τον Άνθρωπο για το κακό που έπραξε ελευθερα: ακολουθόντας αυτή την αντίληψη, για τους υποστηρικτές του μοντελου της νεμεσις η στα εβραϊκα της shoà δεν είναι άλλο και η σωστή τιμωρία του θεού στον Άνθρωπο. Διαφορετικό είναι αντίθετα το μοντελο της Θέιας δίκης, όπου το ΚΑΚΟ, περισσότερο απο το να έχει γίνει εκετελεστει συνειδητα απο τον άνθρωπο , αντίθετα έχει υποφερθεί σαν δράση που δέχεται παθητικά η ανθρώπινη συνείδηση, σαν να είμαστε παθητικοί δέκτες του ΚΑΚΟΥ, στόχοι των ανώτερων δυνάμεων: και έναντι αυτού του Παθητικά υποστόμενου ΚΑΚΟΥ ο Θεός παρεμβαίνει για να εξισορροπήσει και διορθώσει και ανορθωσει την αδυναμία του λάθους επαναφέροντας το ΚΑΛΟ. Είναι πάντως αλήθεια ότι και στις δύο περιπτώσεις, το κακό έχει μιά συγκεκριμένη σημασία και αιτία της παρουσίας του: στην περίπτωση νέμεσις, το υποφέρουμε γιατί το αξίζουμε; στην περίπτωση της Θείας δίκης, όποιος το υποφέρει θα αποζημιωθεί στην θεία κληρονομία απο τον θεό τον ίδιο.

Η ιδέα που αγγίζει τα δύο μοντέλα έιναι ότι το ΚΑΚΟ γίνεται μάλλον λυτρωτικό! Η ίδια η Φιλοσοφία της Ιστορίας του Βολτέρου Voltaire, εκ διαμέτρου ανίθετη του λαϊμπνιτζιανού μοντέλου, παρουσιάζει εμφανώς με κοσμικό τρόπο, τις βάσεις της ερμηνευτικής του ΚΑΚΟΥ της διαμέσου της θεολογικής προέλευσης: εάν απο ΤΟΝ Αυγουστίνο στον Bossuet, Μποσουέ, μιλάμε για την "θεολογία της Ιστορίας" σαν μιά απόπειρα του να αποκωδικοποιήσουμε την έννοια της ΙΣΤΟΡΙΑΣ (για ποιό λόγο αυτό το ΚΑΚΟ συμβαίνει ? και που οδηγεί σε ποιά κατευθυνση οδηγεί τον κόσμο ?) με πνευματικά ερμηνευτικά κλειδιά που δανειζόμαστε απο την θεολογία (η ενδεικτική απάντηση προνοητικότητας: η έννοια της Ιστορικότητας του βρίσκεται στην Θεϊκή Πρόνεια), με τον Voltaire το Θεολογική μοντέλο,της Θεϊκής Πρόνειας, καταρρέει στις ίδιες του τις βάσεις και μετατίθεται στην νέα ιδέα ότι την Ιστορία μας την γράφουμε εμείς οι ίδιοι.

Εφαρμόζεται με την πλήρη έννοια του Voltaire η κοσμικοποίηση, η αλλιώς το πέρασμα της συνείδησης απο τον Ουρανό στη Γη, απο ουράνιο γίνεται γήϊνο Αβθρώπινο: θα αναφερθώ πάλι στον Φοϋερμπαχ, Feuerbach, όπως έγραψα και στον φίλο Areios, θα μπορούσε να πλησιάζει τις επιθετικές θέσεις του στη θεολογική, χριστιανική αντίληψη, συμβαίνει ότι ο ΄Ανθρωπος παίρνει πίσω απο τον Ουρανό, αυτο που του ανήκει (όπου η δική του συνείδηση μέσω της θρησκέιας τον έιχε αυτοτοποθετήσει ); για τους ανθρωπους της θρησκείας τους "θρησκευτικούς" αυτό είναι ένα πραγματική ιδεολογική ιεροσυλία ενάντια του Ουρανού απ-όπου προερχόμαστε! Σχεδόν σαν να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας , απ όπου προέρχεται κάθε Κακό (Μηδενισμός, Νιχιλισμός, Θάνατος του Θεού! υπερβολική υπερηφάνεια, η ύβρης κτλ).

Με τη θέση των προηγουμένων ο συναγερμός που έθεσαν στην ανθρώπινη συνείδηση ήταν , ότι η λογική απαίτηση της επανάκτησης αυτών που ήταν στον τον Ουρανό την τέλεια ζωή στη μεταφορά τους σε μιά Γηινη ιδεολογκοποίηση, δυστυχώς και θα φέρει εφιάλτες και καταστροφές, η υλιστικοποίηση η κοσμικοποίηση των ιδεών η θεοποιημένη ύλη θα φέρει, και αυτό είναι αδιανόητο! Τα Γκούλαγκ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την απόλυτη ισοπέδωση και πεζοποίηση της σκέψης και της ελευθερίας στα απολυταρχικά καθεστώτα της δεξιοας και αριστερής ιδεολογίας, Πώς έγινε αυτό! Εκεί που ελπίζαμε ότι ο κόσμος η θα γίνει πιό δυνατός η πιό ίσος και δίκαιος, εκεί που αποδεσμευόμαστε απο την μακρόχρονη δέσμευση της σκέψης απο τις θρησκείες και το Χριστιανισμό, εκεί που μεταφέρουμε τη πνευματική ευθύνη και δύναμη μόνο στη λογική μας, συμβαίνουν τα πιό παράλογα!

Μήπως τραντάξαμε τα θεμέλια της ίδιας της σκέψης μας, μήπως η μηδενικοποίηση του Υπερβατισμού και του ιδεαλισμού καταρρεει την ύπαρξη μας! Μήπως ήταν κάτι ακόμα πιό βαθύ απο μιά προσκόλληση στην Θεϊκή φαντασίωση! Η ‘ολα τα προηγούμενα γεννήθηκαν απο την υπερβολική υπερηφάνεια του ανθρωπου να πάρει τη θέση του Θεού;

Η Φιλοσοφία μπορεί να βοηθήσει στην αναζήτηση της απάντησης, η Φιλοσοφία της Ιστορίας μπορεί να θέσει νέο προβληματισμό ξεκινώντας απο τον Βολταίρο,Voltaire, τοποθείται σε μιά θεμελιακή διχοτόμηση: Από τη μιά πλευρά, είναι ο κόσμος της Φύσης, όπου, δεδομένου, είναι ανεξάρτητη! Από τη άλλη πλευρά, υπαρχει ο κόσμος της Ιστορίας, που εκτείνεται στο μέγεθος του είναι μας (ότι γίνεται στο χρόνο γίνεται απο μας στο Χρόνο) και εμπεριέχει την έννοια των δικών μας ενεργειών: όπως έλεγε ο Τζιαμπατίστα Βίκο, οι πραγματικοί υπέυθυνοι της Ιστορίας είμαστε εμείς (verum ipsum factum). Βέβαια υπάρχουν πολιτισμοί που δεν θέτουν αυτή τη διχοτόμηση μεταξύ Φύσης και Ιστορίας (γιά παράδειγμα οι λαοί της άπω Ανατολής, όπως οι Γιαπωνέζοι θέτουν στο ίδιο αιτιολογικό σημέιο αναφοράς στο χρόνο την Ατομική βόμβα και τα tsunami, έιναι το ίδιο πράγμα; είναι ατυχείς στιγμές στ οχρόνο που συμβαίνουν και, έναντι των οποίων, και πρέπει να τα δεχτούμε να παραμείνουμε απαθείς ): οι έλληνες, οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι το να ασχοληθούν φιλοσοφικά με την ΙΣΤΟΡΙΑ θα ήταν μάλλον λάθος, και αυτό γιατί η Ιστορία γεννιέται με τους Έλληνες και είναι πρόωρη τώρα την πλάθουν είναι νεογέννητη, , και γιατί η Φιλοσοφία είναι κι αυτή Ελληνική και ακατέργαστο διαμάντι, τώρα θέτει τους προβληματισμούς στα φαινόμενα και στα πράγματα , και απο τη φύση της, η ελληνική σκέψη, η νεανική σκέψη των ελλήνων που εκπροσωπούν την παγκόσμια σκέψη της εποχής, ασχολείται με αυτά που είναι αιώνια και όχι με αυτά που είναι εφήμερα, είναι ακόμα νωρίς! Ασχολείται με τα pragmata, τα φαινόμενα, ριζωμένα στον κόσμο!

Η βαθeία έννοια της φύσης, θα μπορύσε να ειπωθεί ότι βρίσκεται στο ότι έχει έννοια: εκτός αν κάποιος βέβαια δεν ενασχοληθεί με την ιδιαίτερη σημασία του σκοπού της ύπαρξης των λουλουδιών, πάντοτε σημαντικου μα σ’αυτή την περίπτωση όχι σε προτεραιότητα. Έτσι ο Μάξ Βέμπερ, Max Weber, κατέθετε τη άποψη ότι στην αλλυσιδωτή, αλληλένδετη, σχέση των γεγονότων και φαινομένων της φύσης φαίνεται να έχουν μιά πλήρη και τέλεια σημασία (απο τη βροχή η γή πίνει τρέφεται και ανθεί! ο άνθρωπός επίσης αναπτύσει την καλλιέργεια της, χαρις την οποία τρέφεται κτλ), όμως , μόλις εμείς σπαμε ένα δεσμό στην αλυσίδα της φύσης έχει ακόμα τέλεια σημασία; Η βροχή με αυτή την έννοια έχει σημασία? Στην ανθρώπινες ενέργειες, έπειτα, κυριαρχεί το τυχαίο, η ασυνέπεια, η αταξία, η έκπληξη, το απρόσμενο: αυτό λοιπόν που έλκει την αναζήτηση και την ανθρώπινη σκέψη είναι είναι η " δυναμική της Ιστορίας " η "ετερογένεση των σκοπων dei fini" (το αποτέλεσμα των ατομικών πράξεων– σε κάθε μιά που υπάρχει σημασία – παράγει ένα αποτέλεσμα ίσως διαφορετικό απο το αρχικά προορισμένο).
Αυτό που είναι ακόμα πιό ενδιαφέρον είνα ότι Η Φιλοσοφία δεν περιορίζωνται στο να αντιμετωπίζουν μόνο το χαοτικό ασυμπτωματικό των ιστορικών γεγονότων μα προσπαθούν να το ξεπεράσουν εμβαθύνοντας: όπως ο Adam Smith στο έργο "το αόρατο χέρι ", ο Hegel στο "η οξύτητα της λογικής ".

Αυτό που οι σύγχρονοι Φιλόσοφοι υποδεικνύουν είναι να δώσουμε βαρύτητα στην ετερογένεση των σκοπών βρίσκοντας τον συμπτωματικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ιστορία. Διακρίνουν τον τέλειο, πειθαρχειμένο,οργανωμένο κόσμο της φύσης, εγκατεστημένο απο φυσικούς νόμους ελεγχόμενο απο τον θεόν, και απο την άλλη τον χαοτικά παραγώμενο κόσμο απο τον Άνθρωπο!

Αυτός είναι ο κόσμος της Ιστορίας. Ο πρώτος κόσμος στα χέρια του δημιουργού , που ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρέμβει μόνο να χρησιμοποίήσει (Φρανσις Μπεϊκον) ο δεύτερος ο κόσμος της Ιστορίας , κυβερνάται απο τον άνθρωπο και εξαιτίας , αυτου του γεγονότος, έιναι ο κόσμος που μπορέι γίνει απόλυτο χάος! Ο Μάρξ αυτό προσπάθησε να κάνει να υπευθυνοποιήσει κεντρικά τον άνθρωπο στην πράξη του σε σχέση με την εξέλιξη του παγκόσμιου κοινωνικοοικονομικού πολιτισμού, επαναλαμβάνωντας τηε φράση του ευαγγελλίου " δεν ξέρουν τι κάνουν, όμως το κάνουν " (Εδικιά ο Μάρξ προτίθεται να τους κάνει να συνειδητοποιήσουν στο να μην συνεχίσουν να είναι δούλοι σ-αυτούς που έχουν οικονομική δύναμη στον προσωποποιημένο καπιταλισμό δηλαδή , που κυριαρχεί δίχως αντίδραση όταν και εφόσον θεωρειται σαν φυσικό επόμενο! Και όχι σαν Ιστορικό προιόν συνειδητών ανθρώπινων δράσεων!). Η προβληματική λοιπόν στην οποία η Φιλοσοφικοποίηση της Ιστορίας καλεί τον άνθρωπο να απαντήσει είναι η ακόλουθη : Πώς μπορούμε να κάνουμε τον άμνθρωπο να συνειδγητοποιήση την ουσιαστική του ευθύνη έναντι των πράξεων του, την ηθική συνέπεια των πράξεων του, το να αποφύγει να πράτει το κακό, το καταστροφικό,το χαοτικό! Η ακόμα καλύτερα πως μπορεί να τεθεί τάξη στην ιστορική δυναμική και να οδηγηθεί σε καλά η μάλλον σε οργανωμένα αποτελέσματα!

Παράδειγμα είναι το Auschwitz, η Χιροσίμα, οι παγκόσμιοι πόλεμοι, οι καταστροφές, οι εκμετάλευση που προκαλεί δυστυχία! Πόνο και που μπορεί να καταστρέψει τα πάντα! Πρέπει μάλλον να δούμε τα εννοιολογικά εργαλεία και να δημιουργήσουμε τα κατάλληλα αμυντικά νοήματα στην τάση του ανθρώπου προς το ΚΑΚΟ η καλύτερα στην πράξη την ηθικά ασυνείδητη! .

Η ανησυχητική ερώτηση που ο φιλόσοφος και ο θεολόγος μπορoύν να θέσουν είναι η εξής: Που ήταν ο θεός όταν έγινε το tsunami στην νοτιοανατολική Ασία! Που μπορέι να συμβολίζει την καταστροφική σε φορές δραση απο την φύση: όμως η ερωτηση που είναι σημαντικότερη και πιό ισχυρή είναι αυτή, το tsunami ειναι τίποτα σε σχέση με τους πολέμους τις προκαλούμενες δυστυχίες και την προοπτική των καταστροφικών όπλων του Ανθρώπου για τον πλανήτη , που δια μεσου της πράξης του ΚΑΚΟΥ, της ασυνείδητης και κενής πραξης απο το κοινως εννοουμενο καλο, μπορέι να κανει τη γη " πραγματική Κόλαση "!

quote:

---

Μήπως είναι καλή η στιγμή για να μας αναλύσεις όμως και την προσωπική σου εκτίμηση.Καταπως κάνουμε εμείς?

---

Edited by - Empedoklis on 08/03/2005 12:45:24

ΜΑΛΛΟΝ Εκφραζεται μια Κλασική φοβοσκοπική-αντιχριστιανική αντίληψη σε θέσεις που δεν κατανοούνται και δυστυχώς αντιμετωπίζονται με μονομανία!
Το κακό σαν έννοια δεν εμπεριέχεται μόνο στο μυαλό των χριστιανών έχει αντιμετωπιστεί σαν πρόβλημα του ανθρώπου σε σχέση με την παγκόσμια ισορροποία της ανθρωπότητας απο την Φιλοσοφία και όχι μόνο. Προσωπικά δεν πιστέυω ότι μόνο ο χριστιανισμός μπορεί να δωσει την απάντηση. Λυπάμαι γιατί δεν γίνεται κατανοητό για μιά ακόμα φορά το νόημα των παραθέσεων, είναι σαν κάποιος να δειχνει το φεγγγάρι και ό άλλος να κοιτάζει μόνο τον δείκτη η να βλέπει έναν ανύπαρκτο δείκτη που σχηματίζεται μόνο στη σκέψη του σαν μονομανές είδωλο-αντιπάλος.

Σε σχέση με τις απαντήσεις που παραθέτεις το νόημα που βγαίνει είναι ότι το κακό σαν ανθρώπινη πράξη υπάρχει μόνο στην παραμορφωμένη εικόνα του κόσμου των Χριστιανών και απο τις αρχαιοπερσικές....ιδεες????. Ευτυχώς που έχεις βρεί το βασικό εχθρό στη σκεψη τον κεντρικό σου στόχο για να κατανοήσεις τα προβλήματα του κόσμου. Μα θα ρωτήσω κάτι απλό, το κακό, η εγκληματική πράξη, η βία, δεν υπήρχε πριν το χριστιανισμό η αφορά μόνον τον χριστιανισμό,μήπως μπορεί να εξηγηθέι η αποριφθεί σαν έννοια απο έναν μηδενιστικό αντιχριστιανισμό?

Επαναλαμβάνω για μιά ακόμα φορά ότι η έννοια του κακού εχει αναζητηθεί απο όλη την πνευματική ανθρωπότητα πριν και μετά του χριστιανισμού και θα συνεχίζει να την προβληματίζει πάντα εφόσον υπάρχει.
Τα μορφοποιημένα αρχέτυπα του δεν επισημαίνουν την ουσία του. Η οντολογική του αναζήτηση είναι κάτι πολύ διαφορετικό και πολύ ευρύτερο απο τη χριστιανική θέση. Εγώ απλά παραθέτω ιδέες, μορφές, αρχέτυπα, συμβολιστικά στοιχεία και θέσεις η αντιθέσεις ( παρέθεσα και την Φιλοσοφική άποψη του Νίτσε με κείμενα έργου του απο την ΧΑΡ. ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ, βασικά στοιχεία του ΝΙΧΙΛΙΣΜΟΥ σαν αντιδιαστολή της θεώρησης της έννοιας του κακού στον χριστιανισμό, αλλά με τρόπο ανεξήγητο δεν έγινε καν αντιληπτή) έναντι του προβληματισμού της έννοιας του κακού έχουν εκφραστεί μεγάλοι Φιλόσοφοι και υπάρχουν ατέλειωτες και πολύ διάφορες και αντιθετικές πηγές εκτός του χριστιανισμού, Φιλόσοφοι όπως Πλατων, Σπινόζα, Λέϊμπνιτζ,Κίρκεγκαρντ, Χόμπς, Μάρξ,foyerbach, Χάϊντεγκερ Νίτσε KAI και πολλοί άλλοι, αναφέρονται στο πρόβλήμα του κακού.

Πιστευω επίης οτι δεν εγινε κατανοητο το οτι η αναζήτηση στην λογοτεχνία γίνεται για να παρουσίάσει πόσο έχει εμπνευσεί και αναπαράγει το αρχέτυπο του στο ανθρώπινο πνέυμα, τι πρεπει να απαντήσουμε σε όλες αυτές τις πηγές ότι και αυτη η ίδια η Φιλοσοφιά ο παγκόσμιος πνευματικός προβληματισμός και η παρουσία του στην τέχνη αποτελούν Χριστιανική παραμορφωση του κόσμου, αρκετά ισοπεδωτικό θα έλεγα! Θα ήταν μιά υπεραπλουστευτική και μονομανιακή εξήγηση, δηλαδη ότι όλα αυτα τα πνευματικά, φιλοσοφικά και λογοτεχνικά ρεύματα έμπεριέχουν σε διαλόγους και ποιητικούς στίχους στοιχεία του προσωποποιημένου κακού, γιατί ακολουθούν μιά λογική τησ παραμόρφωσης. Άρα ο Χριστιανισμός είναι πίο δυνατός απο κάθε άλλη πνευματική θέση εφόσον επηρρεάζει όλη την ανθρωπότητα, η αντικατοπρίζει κάτι που ήδη υπάρχει? π.χ ο Σαιξπηρικός λόγος , ο γερμανικός λογοτεχνικός εξπρεσιονισμός και η παρακμιακή λογοτεχνία που to αναπαρηγαγαν kai προβληματιστικαν και το μορφοποιήσαν στη σκέψη των μεγάλων λογοτεχνών και ποιητων, αυτή πάντα τη μορφη του οντολογικού αρχετυπου, όλοι αυτοί,μεγάλα ανθρώπινα πνεύματα και τα έργα τους ανήκουν στη χριστιανική παραμόρφωση?

Η μπορεί να εναι κάποιος βαθύτερος συμβολικοποιημένος υποσυνείδητος στοχασμός που τείνει σε μιά φιλοσοφική αντιμετώπιση των συγκρούσεων του πνεύματος, την εξήγηση στην ατέρμονη συγκρουση των ανθρώπων, τον ανθρώπινο΄πόνο, αυτή ακριβώς μπορεί να είναι η αναζήτηση του θέματος που εισήγαγα χωρίς να ακολουθώ κανένα προϋποτιθέμενο αξίωμα- δογμα. Και η αναζήτηση του δεν μπορεί να είναι ένα αντιδραστικό αντιδογμα που δεν κάνει άλλο απο το να μηδενίζει κάτι πολύ υπαρκτό!

Αν δεν υπήρχαν οι φανατισμένοι αντιχριστιανοί ο χριστιανισμός ποτέ δεν θα έπαιρνε αυτές τις διαστάσεις, είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Ότι κυνηγάμε με πνευματικο φανατισμό διαθλάτει τη σκέψη μας και δυστυχώς ο επιτιθέμενος του δικάιου, δεν βοηθάει στην καταστροφη κακών καθεστωτικών θέσεων, του νοηματικου θήραματος του, αλλά τελματώνει την ίδια τη σκέψη του. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί επηρρεασμένοι μηδενιστές και μετα-μοντερνοι δον κιχώτες που αναπαράγουν οι ίδιοι μια παραμορφωμένη πραγματικότητα, αυτήν την ιδια θέση που με μανία καταδιώκουν αυτήν υποστηρίζουν και ενδυναμώνουν. Δεν καταλαβαίνουν ότι θύτης και θήραμα, σε μιά χρόνια καταδίωξη, στο τέλος αλληλοεπηρεάζονται, γίνονται ένα, και το κυνήγι της αντιδρασης γίνεται φαύλος κύκλος. Οι ακραίες θέσεις δεν θέτουν ποτέ την ισορροπία αλλά την αποδυναμώνουν και σίγουρα δεν μπορούν να βοηθήσουν την αναζήτηση της αλήθειας. Ο Yakkelevits στην θέση της Εναλλαγής, η ακόμα ο Κιρκεγκαρντ πιστέυω θα μπορούσε να βοηθήσει μιά νέα αναζήτηση.

Αλλα λόγω του ότι ουδεν κακον αμιγές καλού οι θέσεις σου όσο μηδενιστικές, με την έννοια την φιλοσοφική, μπορούν να γεννούν άλλες θέσεις και αντιθέσεις. και πιστέυω στο τέλος ότι θα μπορούσαν να μας προβληματίσουν απο κοινού για την κακία στην ανθρώπινη πράξη!
χαίρομαι ότι ανέφερες και τον Αυγουστίνο κι αν ακόμα πολύ ξεπερασμένος απο τον Σπινόζα θα επανέλθω στη θέση της ανυπαρξίας του κακού!

Οι θέσεις σου σχεόδόν νιχιλιστικές, οι μηδενιστικές μα μαλλον αντιδραστικές θα μπορούσαν να έχουν σημείο αναφοράς στον Foyerbach και στην απόλυτα υλιστική του θέση. Ο Foyerbach έχει δύο βασικούς στόχους τη Θρησκεία, ιδιαίτερα το Χριστιανισμό και τον Έγγελς. Και οι δύο γι’ αυτόν είναι πηγές αποπροσανατολισμού της πραγματικότητας και θέτουν τη σκέψη εκτός του επικέντρου της πραγματικότητας συνώνυμο της ύλης.

Πανω απ’όλα όμως εχθρός του ανθρώπου είναι η θρησκέια που όπως λέει μιζεροποιεί, φτωχαίνει την ίδια τη ζωή με την προοπτική ελπίδας μιάς μελλοντικής μεταθάνατον ζωής . Όχι μόνον η Θρησκεία αλλοτριώνει τον άνθρωπο απο την πραγματικότητα η οποία τον θέτει σε έναν μη πραγματικό κόσμο, φανταστικό κόσμο, που τον αποπροσανατολίζει απο την ωμή πραγματικότητα.

Και για’υτό οι ιδιότητες του Θεού (η απέραντη γνώση, η δικαιοσύνη , η ευτυχία, η δύναμη, η ελευθερία ) στην πραγματικότητα ανήκουν στον άνθρωπο , που φτωχαίνει με το να τα παραδίδει σε ένα υπερβατικό όν, διαφορετικό απο τον ίδιο. Αυτές οι ιδιοτητες που θα έ[ρεπε να αποδίδονται στον άνθρωπο , δίνονται σε ένα μακρυνό άπιαστο όν, τον Θεό. Είναι λογικό ότι αποδίδοντας τις δικές σου ιδιότητες σου σε καποιον άλλο, μη αναγωρίζοντας τες, ο άνθρωπος αποδυναμώνεται και φτωχαίνει.

Για την ακρίβεια αλλοτριώνεται. Η θρησκεία, και ο Χριστιανισμός είναι οι πηγές και μορφές της αλλοτρίωσης του ανθρώπου. Όρος που ο Φοϋερμπαχ δανείζεται απο τον Hegel: μονο που ο χεγκελ θεωρούσε ότι το πνέυμα αλλοτριώνεται, στην αναγκαια διαλεκτική του πορεία, στην ύλη στο (In Sè), καθώς για τον Φοϋερμπαχ η ύλη είναι (ο άνθρωπος θεωρείται καθαρή ύλη) όπου αλλοτριώνεται στο πνέυμα , ο άνθρωπος χάνεται πιστεύοντας ότι είναι διαφορετικό απο αυτό που πραγματικά είναι: είναι ύλη και πιστευει ότι είναι πνέυμα ; έχει σαν μόνιμο σπίτι του τη γή, και πιστέυει ότι το πραγματικό του σπίτι είναι στον ουρανό.

Όμως και ο Foyerbax προβληματίζεται στην έννοια του κακού και την αποδίδει στην Ύλη, τον άνθρωπο δηλαδή!

1)όλα αυτά που αποδίδονται στο θεό τα κλέβουν απο τον άνθρωπο!

2)Πως θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο άνθρωπος είναι ένα όν που προέρχεται απο τον Θεό? Και το κακό στον κόσμο? Φόνοι, κλοπές, απάτες, προδοσίες, τσακωμοί, ψευτιές,συνομωσίες πόλεμοι, μίσοι, βία ώμοτητα,κυνισμός: όλα αυτά για τα οποία είναι ικανός ό άνθρωπος, αυτή η ύπαρξη είναι θεός?

Το κακό δεν εξαπλώνεται ποτέ άλλοτε τόσο καλά παρά μόνον όταν έχει ένα ιδανικό απέναντί του.
[Karl Kraus, γνωμικά και αντιγνωμικά (Pro domo et mundo, Di notte), Adelphi, Milano 1992, p. 333]

Μία απο τις απόψεις αντιμετωπίζει το θέμα διαφορετικά, όπως αυτή που αναφέρεται στον Αυγουστίνο στην αναζήτηση του τι είναι κακό, ο Αυγουστίνος μετά απο πολύχρονη αναζήτηση μιάς πλήρους απάντησης στην παρουσία του στον κόσομο, και βαθιά προβληματισμένος απο τις μανιχειστικές θέσεις ότι η φύση του θεού εμπεριέχει ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ μαζί, βαθιά προβληματισμένος σαν Φιλόσοφος του Χριστιανισμού, ΕΞΗΓΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΣΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ, στο έργο του Confessioni ( Απομνημονεύματα),` ο `ιδιος καταγραφει την δυσκολη πορεια του προς την κατακτηση της πιστης του και αναφερει οτι η πιο δραμματικη και δυσκολη πνευματικη του πορεια ειναι η αναζητηση εξηγησης στο γιατι υπαρχει και τι ειναι ΚΑΚΟΝ, η επιρροη του μανιχεισμου και η δογματικη εξηγηση της ελευθερης βουλησης τον προβληματιζει, μετα απο πολυχρονη μελετη γραφων και προβληματισμου καταληγει σε μια απαντηση στο προβλημα του ΚΑΚΟΥ, την απαντηση την βρισκει στην Ελληνικη σκεψη στον ΠΛΑΤΩΝΑ, και συγκεκριμενα σε ενα πνευματικο του φορεα του πλατωνισμού στον Πλωτινο που αναφερει `οτι ΤΟ ΚΑΚΟΝ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗ ΕΙΝΑΙ, ΤΟ ΚΑΚΟΝ ειναι κενο πραγματικοτητας, ειναι `αδειο και σαν τετοιο δεν μπορει να υπαρχει. Σαν τετοιο λοιπον δεν υπαρχει η ριζα του, η ρίζα του κακου που αντιτιθεται στο καλο η στην αρχη του καλου. Μα ο Αυγουστινος καταληγει στην εξης πιο πληρη διατυπωση το ΚΑΚΟ ειναι η απολυτη ελλειψη του ΚΑΛΟΥ. Στη σκεψη οπου παρουσιαζεται υπαρχει απολυτο κενο καλου.

Όμως συνεχίζει

Στον κόσμο δεν υπάρχει το απόλυτο κακο μα κατώτερες μορφες του, που υφίστανται σε μιά υποδεέστερη σχέση με την ανώτατη ύπαρξη του Θεού, αυτες οι μορφές εξαρτώνται απο τις οριοθετημένες φόρμες των δημιουργημάτων. Με άλλα λόγια λεει Ο Αυγουστίνος ότι ο Θεός είναι το Ανώτατο καλό και η ανώτατη ύπαρξη στην ιεραρχημένη σκάλα της δημιουργίας απορρεει απο το ανώτατο στα κατώτερα στοιχέια – άγγελοι , ζώα, φυτά – η ύπαρξη που είναι δημιούργημα δεν εμπεριέχει το απόλυτο είναι είναι μέρος του, ελλειπτική ύπαρξη, γι-αυτό και τέινει προς το Κακό στο αμάρτημα. Τίποτα απ-αυτα που έχει δημιουργηθεί είναι κακό; γίνεται κακό εάν προσκολλάται σ’αυτά σαν να είναι Θεός και εγκαταλείπει, για αυτά, το θεό . Εάν η ύπαρξη είναι καλόν, το κακό λοιπόν δεν /είναι , για τον Αυγουστίνο το κακό είναι έλλειψη, κενότητα του είναι και του καλού.
Τέλος το απόλυτο κακό δεν μπορεί να υπάρχει, υπάρχουν μόνον κακές ενέργειες που αν θεωρηθούν σφαιρικά, είναι μέρος της ταξης του σύμπαντος και τέλος έιναι μέρος του καλού; η αντίθετα το κακό είναι απόρροια λάθους, αμαρτίας, όπου λοιπόν εξαρτάται απο την κακή βούληση της ελευθερης ύπαρξης του ελεύθερου δημιούργήματος (άγγελος η άνθρωπος ): σαν φυσικό κακό , είναι απλά η συνέπεια του λάθους της βούλησης και του αμαρτήματος η αλλιώς της κακής ηθικής.

Το ότι πρoσωποποιείται η μη δεν πρέπει να αποτελεί γνώμονα ανάλυσης η αντιμετώπισης του φαινομένου γιατί μπορεί να τελματώσει την αναζήτηση της ουσίας της εμφάνισης του και της αιτίας του και τελματωθεί στην επιφανεια της `εννοιας. Αυτό δεν μπορει να αναλύσει την ίδια την έννοια, δεν μπορεί λοιπόν να λέμε ότι το κακό δεν υπάρχει επειδή δεν μας καλύπτει η μεταφορική του σημασία που εκφράστηκε συμβολικά και με γραφικό τρόπο, αυτό δεν μπορεί να μας οδηγεί να καταλήγουμε οτι είναι ανύπαρκτο, Το Κακό σαν πνευματικό προϊόν είναι παρόν! Παντού όπου παρόν είναι ο Άνθρωπος και η συνέιδηση του και πρέπει να προβληματίζει.

Η προσοποποίηση του καλύπτει ψυχολογικές βαθύτερες ανάγκες, ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να συμβολοποιέι καθετί για να αντικατοπρίσει την πραγματικότητα και να την εικονοποιησει στο νού του. Έχει και ειδικά στο παρελθόν , έιχε την βαθιά ανάγκη της εκλαϊκευσης και της απεικόνισης των εννοιών. Η μορφοποίηση της έννοιας του κακού λοιπόν είναι υπαρκτή όσο υπαρκτή είναι η πραγματική του ύπαρξη και η εννοιολογική του εμφανιση . Το οποιοδήποτε προϊον φαντασίας σ’αυτή την περίπτωση βασίζεται σε μιά υπαρκτή έννοια και δε να σημαίνει ότι οι υποθετικά ανύπαρκτες αποχρώσεις του μπορούν να ανυπαρκτοποιούν την ίδια την έννοια αυτό είναι ΑΥΤΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.
Πιστέυω ότι ένας οδηγός κατανόησης της αναπόφευκτης πραγματικης παρουσίας του και της έννοιας του είναι να βρεθεί σε κείμενα, καταγεγραμένο στη σκέψη των ανθρώπων απο το παρελθόν μέχρι σήμερα, και έτσι μπορεί να παρατηρηθεί σε όλες τις εμφανίσεις του σαν φαινόμενο Θεολογικό, ση Θρησκέια, στην Φιλοσοφία, στην Πολιτική, στην λογοτεχνία στην ποίηση, στο θέατρο στα ιδεολογικά ρευματα. Έτσι αν παρουσιαστεί και κατατεθέι σε μιά κατηγοριοποίηση μπορέι να κατανοηθεί και έπειτα τεθεί καλύτερα σε ανάλυση.

Υπαρχει μια περιοδος έξαρσης της παρουσιας του φαινομενου ΚΑΚΟΝ σαν λεκτικος ορισμος στην Φιλοσοφια αλλα΄κυρίως στη λογοτεχνια και στην ποιηση. Το φαινόμενο αυτό παρουσιαζεται την περίοδο της εκβιομηχανοποιησης ( Βιομηχανική επανάσταση) της ευρωπης που στον κοσμο παρουσιάζεται μιά ενδοσκοποικη στροφη της λογοτεχνιας και όχι μόνο . Αυτή η εποχή προδιορίζεται στην Θετικιστικη περιοδο και στην πρωτοπαρακμιακη λογοτεχνια της Βιομηχανοποιημενης κοινωνιας, ιδιαίτερα στη Βικτοριανη εποχη της Αγγλιας και αντιστοιχα την ίδια εποχή στην Ευρώπη. Επείτα παρουσιαζεται ιδιαίτερα στην κεντρική περίδοδο της παρακμιακης λογοτεχνιας. Όλη αυτη η περιοδος αντανακλα την αντιστοιχη εξελιξη της Φιλοσοφικης σκεψης του Θετικισμου ,του Ρομαντικισμου .
Η προσωποποιηση του ΚΑΚΟΥ πέρναει απο την βιβλικη ορολογία στην λογοτεχνία με τον όρο Διαβολος και αναφερεται σε πολλα λογοτεχνικά έργα και ξαφνικά βρισκεται σε έξαρση. Το αρχετυπο nomen περνάει στη συνείδηση των πιό μεγαλων πνευματικών ρευμάτων.

Το revival του ΚΑΚΟΥ σαν διαβολικο στοιχείο οφείλει πολλά στην λογοτεχνία της αρχής της νεωτερικότητας στην Ευρώπη. Οι στίχοι του ΚΑΚΟΥ οι σατανικοί στίχοι βρικονται παντού απο τον Γερμανικό εξπρεσιονισμο και την παρακμιακή λογοτεχνία και ποίηση και σε όλα τα νέα λογοτεχνικά ρευματα της εποχής, όπως στον Μπωντλερ και άλλους, όπου εμφανίζεται με ακιβεια η προσωποποίηση του.

ο Ιταλός ποιητής Carducci σε άρθρο του στην εφημερίδα της 28 δεκεμβριου 1869 "Il Popolo" αναφέρει χαρακτηριστικά την εννοιολογική του θέση στο ΚΑΚΟΝ μιλώντας για το δαιμόνιο : "Ο Σατανας μου, είναι ένα είδος περιπλανώμενου ιουδαίου που στην πανθεϊστική του μεταμόρφωση εμφανίζεται απο φαινόμενο σε φαινόμενο , απο μύθο σε μύθο, από άνθρωπο σε άνθρωπο, απο γενιά σε γενιά. Και αυτό γίνεται εδω και αιώνες. Εαν θα ήθελα να τον μορφοποιήσω , θα τον παρουσίαζα σαν τον αιώνια αθάνατο νέο, όπως οι Θεοί των Ελλήνων , όμως συνάμα αυστηρό και μελάγχολικό που στο περας του χρόνου παρουσιάζει διαμεσω μιάς γλυκείας μελαγχολίας, μιά φωτεινή υποκρυπτομενη ομορφιά. με ένα σπαθι στο ένα χέρι και έναν πυρσο φλόγας στο αλλό, αυτος ανεβαίνει απο οροσειρά σε οροσειρά κοιτάζοντας ψηλά .
Στον ύμνο του στον Διάβολο , του 1869, Καρντούτσι λέει: "Σε σενα αχαλίνωτε / ο φλογερός στίχος, / εσένα επικαλούμαι , Satana, / Βασιλιά . / Ιερέα , και το μέτρο σου ! / όχι , ιερέα, Satana / μην γυρίζεις πίσω ! / (...)". ο Διάβολος του Καρντούτσι , παρουσιάζεται σαν αντιερατικός επαναστάτης , συμβολίζει την την μη υποταγμενη σκεψη, τον επαναστάτη , την άρνηση στην παρούσα ηθική, τον σχετικισμό και άλλα ακόμα που έπειτα βρίσκουμε στη σκέψη άλλων ποιητών και συγγραφεών. Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΊΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΠΑΡΝΕΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.

Ο Μπωντλέρ Baudelaire (1821-1867), για το κακό και το δαιμόνιο στις λιτανίες Litanie Satana, γράφει: "Εσύ, ανάμεσα στους αγγέλους ο πιό όμορφος, ο πιό χαρισματικός, / ο Θεέ προδομένε απο την τυχηπου στερείσαι ελώγια και επαίνους , / o Satana, ας είσαι σπλαχινκος γι’aυτα που μακρά υπέφερα ! / Πρίγκιπα της εξορίας, μέσα σε άδικη τύχη , / και ποιός θα σε ανεβάσει, νικημένε, αλλά πάντα πιό δυνατέ , / o Satana, ας είσαι σπλαχινκος γι’aυτα που μακρά υπέφερα / (...)". Στην ποιητική του προσευχή λέει ακόμα : "Δόξα σε σενα , Satana, στον πίο ψηλό ουρανό / στον ουρανό όπου κάποτε βασίλευες και τώρα στο βάθος της κολάσεως / όπου η σιγή επικρατεί, νικημένε, ονειρέψου! / παρε την ψυχη μου μια μέρα για να κείτομαι στο πλαϊ σου / κάτω απο το δέντρο της επιστήμης την ώρα που τα κλαδιά της / πλέκονται , πρώιμη ώρα, πιό πάνω απο το μέτωπο σου"(C. Baudelaire, le fleur del mal στο ποιητικό του έργο Τα άνθη του ΚΑΚΟΥ). Satana και Lucifer επικαλούνται και ονομάζονται στην ευρύτερη Ευρωπαϊκή και παγκόσμια λογοτεχνια. Απο τον de Sade, ντε Σάδ, που αναφέρει ότι "όλα έιναι ΚΑΚΟ, και όλο το ΚΑΚΟ είναι έργο του Satana".

Ο Γουϊλιαμ Μπλεϊκ, William Blake (1757-1827), στο "Γάμος του Ουρανού και της Κολασεως " (1790), δοξάζει την επανάσταση του ανθρώπου ενάντια στον Θεό.

Ο Μίλτον, Milton (1608-1674) γράφει , στο 1667, στην εποποιέια "Ο Χαμένος Παράδεισος" που θα επηρρεάσει το "Η Φαντασία του Ρώσου" και, σε σχέση με μιά με΄λετη του , Valentin Boss, δημοσιευμενη το 1991, παρουσιάζει την έξαρση του φαινομένου της εμφάνισης του ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΚΑΚΟΥ στην παγκόσμια σκέψη απο τους περισσότερους και πιό χαρακτηριστικούς πνευματικούς φορείς του Εβδόμου αιώνα, όπου το διαβολικό στοιχείο εμφανίζεται ιδιαίτερα εδώ : η γοητεία της προσωπικότητας του Διαβόλου στον Χαμένο Παράδεισο του John Milton, που (όπως είχε γινει , αντίστοιχα,, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες) το προσωποποιημένο ΚΑΚΟ επαινείται για την ποιότητα του <<την ευγένεια του>> τον <<ηρωισμό του>> που ξαφνικά απο αντιήρωα μεταμορφώνεται σε θετικό ήρωα, και νέο αντικείμενο λατρείας - όχι μονο στη λογοτεχνία – μεχρι πουαρχίζει να εμπνεει μυστικές ομάδες και πνευματικά ρεύματα.

Φίλοι προσθέτω ένα θέμα σαν αντιδιαστολή τησ έννοιας του ΚΑΚΟΥ στην
στη Φιλοσοφική σκέψη και σε γραφές.
Όσον αφορά θέσεις σχετικά με αναφορές Φιλοσόφων στην έννοια του κακού, η σύντομη αναφορά στον Νίτσε μου δίνει εναυσμα για να κάνω μιά αναλυτική αναφορά η οποία πιστέυω να δώσει ένα κινητήριο έναυσμα για παιρετέρω απαντήσεις:
Στο έργο του Friedrich Nitcze, Die frohliche Wissenchaft H Χαρ.Επιστήμη “ οι Αφορισμοί( Αποφθέγματα)”.
Στο τρίτο κεφάλαιο του ΄έργου στην αναφορά, στον αφορισμό, με τίτλο. “Οι ρίζες του αμαρτήματος» αναφέρεται στη έννοια του κακού και του αμαρτήματος στην γνωστή προπατορική πράξη κακού απο τον άνθρωπο, για την οποία τιμωρείται, ότι η ίδια έχει εφευρεθεί απο την Ισραηλίτικη/ εβραϊκή φιλοσοφία Θρησκεία, η οποία θέλει να επιβάλει αυτή τη νοοτροπία στον κόσμο, και το αντιδιαστέλει με την ελληνική σκέψη που όπως λέει δεν περιέχει την έννοια της Μετανοιας προς τον Θεό για συγχώρεση! λεει ότι ο έλληνας θα γέλαγε απαντώντας ότι αυτό είναι νοοτροπία σκλάβων! Και αυτή η θέση επιβάλει μια αντιθετικότητα της Θεικής φύσης και ενέργειας με την ανθρώπινη φύση, τη διαχωρίζει την τέμνει συνδέοντας κάθε πράξη μόνο με την επίδραση της η τις συνέπειες της στο Υπερφυσικό επίπεδο! Αντί να συνδέιε λογικά τη δράση της στο φυσικό πεδίο!
Επίσης συνεχίζει αναφέροντας ότι ο Χριστιανισμός έθεσε σαν αποκορύφωμα και αυτοσκοπό την αυτομιζέρια του πνέυματος και την αυτοτιμώρηση και υποταγή του ανθρώπινου πνέυματος σ’αυτες. Στην μαζοχιστική υποταγή του ανθρώπου Χριστιανού στην τιμωρία του όταν θέλει να προχωρήσει στην ελευθερη δράση του. (Κατι σαν Διονυσιακή θέση μοιάζη) διαβάστε Βακχες και θά δείτε την επίδραση του Διονύσου στην αχαλίνωτη δράση του ανθρώπου μες τη μέθη της ελευθερίας! Δεν παίρνω θέση αναφέρω μόνο την αναφορά του Νίτσε στο κακό έπειτα στο έργο ο Αντίχριστος αναφέρεται στην έννοια του κακού:

“Τί είναι κακό; Οτιδήποτε προέρχεται απο την αδυναμία. Τί είναι ευτυχία; Το αίσθημα ότι η δύναμη αυξάνεται, ότι η αντίσταση υπερνικάται. Όχι ευχαρίστησις, αλλά περισσότερη δύναμη, όχι ειρήνη με κάθε κόστος, αλλά πόλεμος. Οι αδύνατοι θα πεθάνουν...Τί είναι περισσότερο βλαβερό από οποιοδήποτε ελάττωμα; Συμπάθεια στην αδυναμία-στον χριστιανισμό...
“Ο χριστιανισμός πάντα έπαιρνε το μέρος των αδυνάτων και κατωτέρων. Διέφθειρε και καταδίωξε τα πιό δυναμικά πνεύματα με το να παρουσιάζει τις ανώτερες πνευματικές αξίες ως αμαρτία, ως πλάνη.Ο χριστιανός είναι γεμάτος μίσος για τη σοφία, για την υπερηφάνεια, για το κουράγιο και την ελευθερία. Ο χριστιανός είναι γεμάτος μίσος για τις αισθήσεις, για την απόλαυση των αισθήσεων.Σε τελευταία ανάλυση, ποιός είναι ο σκοπός του ψεύδους; Το γεγονός ότι στον χριστιανισμό, ο «άγιος» σκοπός δεν είναι ορατός, είναι η αντίρρησή μου στα μέσα που χρησιμοποιεί. Μόνον κακοί σκοποί εμφανίζονται: η δηλητηρίαση της ανθρώπινης ζωής, η απαξίωση του σώματος, η υποβάθμιση του ανθρώπου με την χρήση της αμαρτίας, άρα και τα μέσα που χρησιμοποιεί είναι κακά.”

Δεν πάιρνω θέση καταθέτω μόνο αυτή την άποψη και συνεχίζω ανιδιαστέλλοντας τη θέση του με το τι εστί κακό στις Γραφές

1- Προπατορικό αμάρτημα: Αδάμ Το αμάρτημα σαν αδυναμία και επιρροή στην επιλόγή της γνώσης του κακού! Αυτό έχει συνέπειες στον άνθρωπο μα δεν σημαίνει την τελείωση του! Η ελέυθερη βούληση που επετραπηκε στο ανθρώπινο πνέυμα τον υπευθυνοποιεί ένταντι των συνεπειών του κακού που αποφάσισε ό ίδιος να γνωρίσει!
"Ο κύριος έθεσε τον άνθρωπο στον κήπο της Εδεμ , γιά να τον καλλιεργεί και να τον φυλάσσει "( Γενν.στιχ 2, 15). Ο άνθρωπος όπως γνωρίζουμε, αντίθετα , αποκλειστικε απο αυτό τον τόπο του καλού και της ευτυχίας : "Ο κύριος ο Θεός τον εκδίωξε απο τον κήπο της Εδέμ "(στιχ 3, 23).

Οι γραφές διδάσκουν ότι "ότι το αμάρτημα τέθηκε στον κόσμο απο λάθος του ανθρώπου "(H. HAAG, Δοξασία Βιβλική του προπατορικού αμρτήμ,ατος, Brescia 1979, p 83).
Οι συγράφεις της Βίβλου καταυθέτουν το γεγονός ότι: στον κόσμο υπάρχει το ΚΑΚΟ . Εφόσον είναι αδιανόητο να προέρχεται απο τον Jahve ,Θεό, αυτό δεν μπορεί και να προκλήθηκε απο τον άνθρωπο. Αυτή η κατηγορηματική θέση θα οδηγήσει τον λιτό στη σκέψη ( ίδιον των γερμανών Φιλοσόφων) ΚΑΝΤ Kant να αναφέρει, με λακωνική λιτότητα απο το ισσοροπημένο λογικό πνέυμα του, ότι η λογική αιτία του ριζικού ΚΑΚΟΥ στην ανθρώπινη λογική είναι αδιανόητη : "Για μας δεν υπάρχει καμία κατανοητή, λογική αιτία απο την οποία το ΚΑΚΟ και πως εισάχθηκε στην Ηθική και στον κόσμο μάς " στο έργο του (Η θρησκεία στα όρια της κοινής λογικής, εκδοση Milano 1989, σελ 96). Δεν μας μένει λοιπόν απο το να κατανοήσουμε το γεγονός ότι : ΣΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!

2-Καλό και κακό λοιπόν είναι κατηγορηματικά διαχωρισμένες σαν έννοιες στη Βίβλο!

Θα συνεχίσω έπειτα απο θέσεις σας σ’αυτα
Ευχαριστώ τον nikosTheater και περιμένω θέση του στον διάλογο!

Το κακό δεν εξαπλώνεται ποτέ άλλοτε τόσο καλά παρα μόνον όταν έχει ένα ιδανικό απέναντί του.
[Karl Kraus, γνωμικά και αντιγνωμικά (Pro domo et mundo, Di notte), Adelphi, Milano 1992, p. 333]

Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο σοφός που να γνωρίζει όλο το κακό που κάνει.
[François de La Rochefoucauld, Massime, Rizzoli, Milano 1992, p. 84]

Η Πρωτη και μεγαλύτερη ανάγκη στον άνθρωπο έιναι να κατανοήσει το κακό και τις καταστροφές του στον κόσμο
[Bertrand Russell, Bertrand Russell, Longanesi, Milano 1982, σελ. 205]

Έπειτα η απάντηση απο όλες τις μεγάλες Θρησκείες στο πρόβλημα του κακού είναι, ακόμα αξιόλογη , όπως φαίνεται, στα μάτια ενός πνέυματος τόσο καθαρού και κριτικού σαν του Φρόϋδ(Freud : " Η Ψυχανάλυση δεν πρέπει να ντρέπεται αν και όταν μιλά για αγάπη, γιατί η θρησκεία μιλάει για το ίδιο πράγμα : Αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου "(αναφορά του H. HAERING, Το κακό στον κόσμο, σελ. 112).

Σε μονολόγους έργων του Σαίξπηρ η έννοια του κακού υπάρχει πάντα είναι μιά απο τις κεντρικότερες έννοιες στη δράση και στο δράμα των τραγικών ηρώων του, διαφαίνεται με διακριτικότητα και ποιητικότητα στα λόγια τους.

Μπορεί το δαιμόνιο να πεί ποτέ αλήθεια?
απο το έργο "Μάκβεθ" Του Σαίξπηρ

Μην πιστεψεις ποτέ ότι είναι αρεστό το να κάνεις κακό για δίκαιη υπόθεση,
γιατι έτσι θα ήταν νόμιμο, και απατηλά γεναιόδωρο,να κλεβεις με βία
στο όνομα της δικαιοσύνης

"Τρϊλος και Χρυσίδα "

Τα διεφθαρμένα χτυπήματα οι ύβρεις και οι προσβολές
του κόσμου,Βασιλιά μου,
με εξόργισαν τόσο που να μην έχω πλέον ενδοιασμούς για να διαπράξω οποιαδήποτε πράξη ,στο μισος μου για τον κόσμο.

απο το έργο
"Μάκβεθ" Του Σαίξπηρ

Ο διάβολος έχει τη δύναμη να προσλαμβάνει όψη αρεστή,
,και εξαιτίας της αδυναμίας μου και της μελαγχολίας μου ,
τη στιγμή που αυτός ασκεί μεγάλη εξουσία πάνω μου όπως σε οποιονδήποτε βρίσκεται σε μιά τετοια κατάσταση
,εξαπατά ώστε να οδηγήσει στην καταστροφή.
Απο το έργο του Σαίξπηρ
"Άμλετ"

Μοναχά όποιος βρίσκει τροφή στο κακό μπαίνοντας στο λαβύρινθο του
μίσους και της κακίας,τολμάει να κτυπάει τους πιό άξιους.
απο το έργο του Σαίξπηρ "Ενρικο VIII"

Αμλετ: και λοιπόν όσο κι αν είναι καθαρές και διάφανες οι αρετές τους, Όπως και η χάρη τους και στο μέγιστο
,εξαιτίας μιάς και μοναδικής
αδυναμίας φαίνονται διαφθορές στα μάτια του κόσμου.
Γιατί φτάνει η παρουσία ενός σπόρου του κακού για να γεννηθούν
υποψίες και στις πιό ευγενικές ψυχές ,
και να τις κατακρημνήσει στην αδικία.

απο το έργο του Σαίξπηρ "Άμλετ"

quote:

---

οταν λεω οτι οι απολογητες ειναι αγραμματοι δεν υπερβαλλω!

για οσους δε κανουν αρχαιες αναφορες στο κακο (οπως το εννουν απο χριστιανο-περσικη σκοπια) αφιερωνω το εξης:
ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΠΟΔΩΝ ΚΑΚΙΣΤΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟΝ
Αριστοτελης.

Για τον Ελληνα δεν υπαρχει κακος θεος ή κακος δαιμονας.
Η λατρεια της Φυσης και των Φιλων μας μας διδασκουν
την αφοβια και την ανυπαρξια του κακου.
Αφηνουμε ολοι την εκμεταλλευση του ανθρωπινου φοβου
μονοπωλειο στους ρασοφορους ποιμενες.

ΑΝΕΡΓΕ ΠΕΙΝΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΧΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

---

quote:

---

Για να αναρωτηθει και να προβληματιστει ο ανθρωπος.Ειναι ο ιωνος που θα δειξει τι θα συμβει στη ΓΗ και το χρησιμοποιησε κατ'εμου για να τον βγαλει απο τη παθητικοτητα να τον ενεργοποιησει και να του δημιουργησει συνηδηση.Ειναι η δοκιμασια που θα πρεπει να αντιμετωπισουμε η τελικα η αντιφαση στο οτι το κακο δεν ειναι το μονο προβλημα που εχει να αντιμετωπισει ο ανθρωπος σημερα αλλα και η ζηλοφθωνια καθως και αλλα.Τελος πιστευω οτι μπορει να δειχνει την λαθως πορεια του ανθρωπου και οτι θα επρεπε να ειχε καταπολεμηθει απο την εποχη του Αδαμ και της ευας ετσι ωστε να μην προσπεσουμε στα σημερινα λαθη.Χρησιμοποιητε ως μετρο εξελιξης στην ιστορια του ανθρωπου και δειχνει οτι ενω ο Θεος μας το κληροδοτησε λογω δικου μας λαθους εμεις συνεχιζουμε να πεφτουμε σε παραπτωματα και εχουμε δημιουργησει μιρια ακομα.Για αυτο θα πρεπει να αποτελεσει μετρο συγκρισης στο οτι ο Θεος μας εδωσε 1 κακο και εμεις εχουμε μιρια μηπως πρεπει να προσπαθησουμε να τα περιορισουμε? αυτα και κλεινω κατα τη γνωμη μου ειναι δοκιμασιες που επιβαλει ο θεος σε εμας γιατι κατα βαθως και εμεις μεσα μας κρυβουμε ενα μικρο θεο, και ο ιδιος θα μας το αναγνωριζει αυτο.

---

Η αιτία του κακού βρίσκεται στην ευθραυστη h αδύναμη φύση του Ανθρώπου; Είναι ελέυθερος μα και αδύναμος; επηρρεάζεται απο τους θεούς, όπως βρίσκουμε σε όλες τις θρησκέιες, στη Βίβλο όπου βρισκουμε και το Θεό του κακού, όπου επηρεάζεται απο τον όφη, εδώ δια-φαίνεται μιά ακόμα φορά η ηθική αδυναμία στην ανθρώπινη συνείδηση.

Οι απόψεις που καταγράφονται σε γραφές όλων των θρησκείων συγκλίνουν ότι Το κακό οτι δεν είναι μέρος μας αλλά εξω απο μας μα μολονότι εξωγενες ήταν και ειναι και όπως βλέπουμε και μπορούμε να υποθέσουμς και μετα απο μας παντα παρον: Αποτελει αναπόσπαστο μερος της Ιστορικης εμπειριας της ανθρωποτητας, και καθενας μας το βρίσκει καταγεγγραμένο πάντα στον κόσμο.
Πόσοι απο εσάς δε θα λέγατε οτι αυτό το κακο βρισκεται στις συνειδήσεις που προκαλούν πολεμους, δολιοτητα,βια ,εκλημα, μισος, καταστροφική μανία, στην απληστία και στην ωμότητα που μας περιτγυρίζει; Υπάρχει λοιπόν η έννοια που δηλώνει όλα αυτά και πού βασίζεται; Ποια κατα τη γνώμη σας θα μπορ΄υσε να είναι η λύση

Μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει απο την αρχαίότερη "μάστιγα" που ταλανίζει τον κόσμο, να απελευθερωθεί και να ενεργεί μόνο με βάση το καλό η είναι αναπόφευκτη;

Αυτή η εισαγωγή ήταν μιά πρώτη παρουσίαση θέσης, θα συνεχίσω την ανάλυση στο τι εστί πως καταγράφετε και διαμορφώνεται εννοιλογικά στην Αρχαιοελληνική Φιλοσοφία, στη Βίβλο, στη σκέψη του δυτικού μεσαίωνα και στην νεώτερη και σύγχρονη εποχή ανάλογα με τις θέσεις σας.
Σαν ρητό αναφέρω και αυτό που έγραψε ο Βίας ο Πρινέυς όταν στην όταν του ζητήθηκε να γράψει ένα ρητό στην είσοδο του μαντείου των δελφών που θα έμελε ανεξητιλος οδηγός στη σκέψη των μεταγενέστερων αντίθετα απο τους άλλους που ανέφεραν ρητά όπως γνώθι σ'αυτόν και άλλα αυτος έγραψε

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΙ!

Ξεκινώ την σκέψη μου ως εξής:

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον στο σύμπαν, το οποίο μπορεί να προγραμματίσει τον εαυτό του. Αρκεί να ξεπεράσει το κατώτερο επίπεδο συνειδητότητας και να ενεργοποιήσει την πνευματική του υπόσταση.

Αυτού του είδους ρητορικά σχήματα΄όπως ο άνθρωπος το μοναδικό όν στο ΣΥΜΠΑΝ που μπορεί να προγραμματίσει τον εαυτό του! κατώτερο επίπεδο συνειδητότητας τι σημαίνει? Διαφαίνονται ψίγματα παραψυχολογίας!αρα Δογματισμός Θυμάσαι! ΔΟΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
Αυτό που λες το γνωρίζεις η απλά το διατυπώνεις έχοντας διαβάσει καποιο έργο που αναφέρεται στον ενδεχόμενο αυτοπρογραμματισμό!!!!!
του Ανθρώπουόταν ξεπεράσει το κατώτερο επίπεδο συνειδητότητα!!!!
έχεις αυτοπρογραμματιστεί ξεπερνώντας το κατώτερο επίπεδο συνειδητότητας σου!
Διαφώτισε μας σε παρακαλώ ακρίβώς αν το γνωρίζεις η αν απλά πετάς ένα σύνθημα!
Μα θυμάσαι και το εξής όπως έλεγε ο Σβίων Η ανθρώπινη συνείδηση τείνει στην ματαιοδοξία!

Μετά η ρητορική θέση όπως,επιπεδο!κατώτερο!συνειδητότητα!
ενεργοποιήσει την πνευματική του υπόσταση!?
ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΓΜΑ
Παίρνεις θέση για τα επίεδα της συνειδησης μαλλον όπως γράφεις στον υπερθετικό συνειδητότητα! σαν να έχεις ήδη γνωρίσει τη διαφορά τσυ

Είμαστε έτοιμοι να σταθούμε στη θύρα της μυήσεως με αγνή ψυχή και άδειο μυαλό;

Σταθούμε στη θυρα της μυήσεως!!!
με αγνή ψυχή και άδειο μυαλό !!!!
Ακριβώς αυτό φοβάμαι! Θυμίζει κύρηγμα θρησκευτικού δόγματος

Και φέρνω το εξής παράδειγμα:

Για χρόνια πίστευαν (δόγμα) ότι κανείς δεν μπορούσε να σπάσει το ρεκόρ των 4 λεπτών στο τρέξιμο για το μίλι.
Όταν το κατέρριψε ο Roger Banister, την ίδια χρονιά το κατέρριψαν άλλοι εκατό και σήμερα, κατέβηκε ένα λεπτό πιο κάτω!

Αυτό είναι σπάσιμο ρεκόρ όχι καταρευσση δόγματος

Είμαστε έτοιμοι να σπάσουμε τα όρια;
Είμαστε έτοιμοι να πετάξουμε από πάνω μας τα δόγματα;
Είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε ανά πάσα στιγμή και να ανατρέψουμε πρώτα εμάς και μετά το σύμπαν ακολουθώντας τον παγκόσμιο ρυθμό της εξέλιξης, ο οποίος είναι το μόνο "σταθερό" σημείο της Δημιουργίας που καλείται Κόσμος;
Ωραία ρητορεία παγκόσμιος ρυθμός εξέλιξης σταθερο σημείο
είναι λίγο αυτοαναιρετικό εξέλιξη σταθερο!
.
.

ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΝΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΣΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΔΟΓΜΑ ΕΦΟΣΟΝ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ! ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ!
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΟΤΑΝ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ
ΚΤΛ ΟΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΓΡΑΨΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ!

ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΟ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΤΕΧΕΙΣ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΟΥ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΣ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ Η ΑΛΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΠΡΟΦΗΤΗ Η ΘΕΙΚΟΥ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ. Η ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ INSTRUCTTOR ΠΟΥ ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΛΟΓΕΙ!

ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
ΚΑΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ, ΤΙ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ!
ΕΔΩ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΗ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΘΕΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ

ΔΟΓΜΑ = ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΚ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΜΟΝΟ ΕΡΕΥΝΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΟΡΡΙΨΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΝΤΑΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ!

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ

quote:

---

η ψυχη ειναι ενα συμπυκνωμα "ενεργειας" απο το ιδιο υλικο με την "θαλασσα ενεργειας" μεσα στην οποια πλεει.

κατι σαν τον σβωλο μες την κρεμα...

την θαλασσα "ενεργειας" ονομαστε την οπως θελετε.

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

---

Edited by - Empedoklis on 28/02/2005 22:04:24

quote:

---

Φιλε εμπεδοκλή

Μια ψυχή αποτελείται απο την σοφία αλλα και μια σοφία εμπεριέχει

έμψυχη οντότητα μέσα της πνευματικής υπόστασης.

Η ψυχή είναι ένμορφη μέσα μας και ίσως άμορφη όταν φύγει γιατι

περνάει σε άλλη διάσταση.

Μπορώ να μιλώ βάση πλατωνικής ψυχολογικης ιδεολογικής αντίληψης και

οχι θεολογικής αντίληψης η πιστεύω αύτο είναι άλλο.

Οι φιλόσοφοι θεολόγοι είναι άλλη σύμπλεξη μιλάω για αρχαία αντίληψη

και άποψη οσο αστείο να σου φανεί.

Όντως το περί ψυχής και συμπόσιο του πλάτων είναι καταπληκτικά.

Επίσης είμαι θαυμαστής του Περικλή που ήταν μεταρρυθμιστής και

φοβερός ρήτορας αναμόρφωσε την Αθήνα οριστικά.

Ο περικλής πίστευε εις το δίκαιον και οι θεωρίες και οι πράξεις του

είχαν χριστιανικές βλέψεις αφου πλησίαζαν πολύ αυτά που έλεγαν οι

χριστιανοί στον αιώνα του Χρυσού Περικλέος.

Είναι γνώση δική μου αφού γαλουχήθηκα με αντίληψη φιλοσοφική

αλλα πολλες φορές διαβάζω για να εντριφήσσω την γνώση.

Η αθανασία της ψυχής είναι μεταβατικό στάδιο οτι αυτοδημιουργειται

η οχι εσυ τι μπορείς να απαντήσεις;

η αγάπη είναι παντοτινή

gh

---

quote:

---

Η ΨΥΧΗ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ.
ΕΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΙΞΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ
gh

---

Η ΨΥΧΗ ΣΑΝ ΕΝΝΟΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΗ! ΣΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΝΑΛΥΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΔΕΛΕΧΗΣ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΟΛΗ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΩΝ

Α) ΠΛΑΤΟΝΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ

Β(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ. ΚΡΙΤΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ. Η ΨΥΧΗ ΠΡΟΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΘΟΔΙΚΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΓΗΙΝΟ ΚΟΣΜΟ!
ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΡΕΙΑΣ ΓΝΩΣΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΙΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΑΠ-ΟΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ!
Η ΨΥΧΗ ΣΤΗΝ ΔΗΛΙΟΥΡΓΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΡΟΥΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΤΕΛΕΙΑΣ ΓΝΩΣΗΣ ΕΝΘΥΜΕΙΤΕ, ΚΑΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ, ΟΤΑΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ!
ΔΗΛΑΔΗ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΓΗΙΝΗ ΖΩΗ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΘΝΗΤΟ ΟΠΟΥ ΖΕΙ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ!

ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ
Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙ ΕΝΔΕΛΕΧΩΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ A PRIORI ΤΗΝ ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ!

ΜΕΣΩ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΘΕΣΗΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΕΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
ΘΕΟΣΟΦΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ,ΚΤΛ
ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ
ΑΛΛΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΩ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙ ΕΣΤΙ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ

Διαμεσου των αιωνων βρηκε εκφραστές και πνευματικούς ερευνητες σε μια μακροχρονη αναζήτηση της εννοιας!
Αναφέρει ο Αριστοτέλης στο έργο περί Ψυχής στην ανάλυση της εννοιας της από θέσεις Αρχαιώτερων Φιλοσόφων :

Αυλος
Κινητήριος δύναμη
Αρχή κίνησης
Αέρας
Αιθερικό
Φωτιά και θερμότητα
Ψύχος
Ο Ηράκλειρτος Υποστηρίζει ότι είναι Αθάνατη!
Διογένης Υποστηρίζει ότι είναι Αήρ!
Ο κριτίας Αίμα!
Οιπερισσοτεροι συγκλίνουν στην περιγραφή της ότι η ψυχή αποτελέι την λεπτότερη μορφή ύλης ,ασώματος, κινούσαν
Δίσως υλική μορφή φυσικού σώματος και συναμα κινητήρια δύναμη σωμάτων!
όλοι συγκλίνουν στον ορισμό τρίων χαρακτηριστικων στοιχείων για την Ψυχή!

α)ΚΙΝΗΣΗ
Β) ΑΙΣΘΗΣΗ
Γ)ΑΣΩΜΑΤΗ!
αεί κινούμενος
ασωματω
αισθήσει

quote:

---

το κακο και το καλο ειναι εφευρεσεις του ανθρωπου.

δεν υπαρχουν στην Φυση και στο Συμπαν!

Ό Άνθρωπος φίλε jonniebegood δεν είναι μέρος της Φύσης και του Σύμπαντος; Eίναι ανύπαρκτος αυτός και η λογική του στη φύση και στο σύμπαν; To κακό σαν Ανθρώπινη πράξη είναι ανύπαρκτο στη Φύση;
An και εφέυρεση η καταστροφικό προϊόν ενστικτου και λογικής που προέρχεται απ τον πρώωρο Νεοφλοιο, ο προβληματισμός μας έναντι των καταστροφικών του αποτελεσμάτων τι έιναι; η λογική της ηθικής τι είναι;
Απο το πρωτόγονο νεοφλοιο σου μπορείς να καταστρεφεις αλλά να προβληματίζεσαι, να δημιουργείς.
Δυστυχώς είμαστε μόνο Άνθρωποι!

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

---

Γιαυτό το λόγο στην νεά θεματική αναζήτηση της εννοιολογικής αλλά και ιστορικής αναζήτησης του κακού θέτω όπως ακολουθεί της έναρξη αναζήτησης αρχιζοντας απο την σημασία της έννοιας πρώτα όπως παρουσιάζεται σε αρχαία ελληνικά κείμενα.

Το κακό σαν έννοια στον ΑρχαιοΕληνικό Πολιτισμό
Ο Ελληνικος Πολιτισμος της Αρχαιότητας, οπως αλλοι μεγαλοι πολιτισμοι, θεωρουσε το κακό σαν απόρροια της προαιώνιας παρουσιας του πόνου στο Σύμπαν, της αναπόφευκτης δυστυχίας του Ανθρώπου στον κόσμο η οποία αιτιάζεται στην εμφάνιση του κακού.
Ηδη Ο Σολων αο τον 6 ο Αιωνα π.χ παρατηρει “ Δεν υπαρχει Ανθρωπος απόλυτα ευτυχης, εναντι του Ηλιου όλοι οι άνθρωποι ειναι δυστυχεις” αλλες πηγες για την εννοιολογικη σημασια του κακου αποτελει η αρχαιοελληνικη ποιηση `οπως οι πυθικες ωδές, και οι (III, vv. 28-32). Η οποιες θετουν επιφυλακη στην ανθρωπινη συνειδηση εναντια στις ματαιοδοξες ελπιδες για επιτυχια αυτων που τεινουν στο κακο σχετικά δθαβάζουμε : “ μεταξύ των σνθρωπων υπάρχει αυτή ( ανθρώπινη φύση) που υποτιμά αυτο που έχει και φιλοδοξεί τη δύναμη, επηρρεασμένη απο την άρρωστη και μάταια φαντασία του κακού μες τον πόνο βρίσκεται γιατί ακολουθέι τις μάταιες ελπίδες του και φαύλου κυκλου του! "(ivi, III, vv. 28-32).
H ανθρώπινη ζωή ως επι το πλείστον είναι πολιορκημένη απο τον πόνο και τη δυστυχία. φτάνει να ρίξουμε μιά ματιά στην πραγματικότητα απο την αρχαιότητα μέρχρι και σήμερα εκτός μικρών σχετικά λαμπρών περιόδων, στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αλλα και στο μεγαλύτερο μέρος του Πλανήτη, απο το παρελθόν μέχρι σήμερα, υπαρχουν οι πόλεμοι, η φτώχεια, η μιζέρια, η εκμεταλευση και δυστυχία. Ο άνθρωπος λογικά δεν τα επιθυμεί, μα αντι να τα απωθει και να απομακρυνεται απ΄αυτα, τα υποφέρει γιατί μπλεκεται στα δίχτυα του κακού “ o πόνος η δυστυχία και η βια διωκει τον ανθρωπο μέσω του κακού, έτσι αυτός δεν αποφευγει μα υποφερει”. H ελληνική λέξη πάθος στη γεννηση της ορίζεται σαν συμβάν, συνδέεται με κατι που συνέβει. Στη σημασία του αυτό που συμβαινει, που προ - έρχεται, που είναι εξωγενές, δεν είναι μερος μας αλλα το υπο - φέρουμε , πάθος λοιπόν αυτο που μας συμβαινει, αυτο που μας κτυπά χωρις να το θέλουμε, ειναι επομένως αρνητικο, ειναι δυστύχημα, δεινοπάθημα!

Το κακό σαν Πάθος και πάθημα γιατι υφίσταται σύμφωνα με τους Αρχαίους έλληνες;
Όμως γιατί στον άνθρωπο συμβαίνει το κακό, γιατί ο άνθρωπος υποφέρει, γιατι συμβαίνουν δυστυχιες που τον καταδιωκουν; Ο πόνος και το κακον δεν μπορουν και να προβληματισουν τον άνθρωπο “ Αυτό λοιπόν το κακον, για τους Αρχαίους έλληνες εμφανίζεται απο την προ - έλευση ενός ριζικού αίτιου ενός αρχαίου συμβάντος, η παθήματος, που οδήγησε στο σχίσμα της ανθρωπινης φύσης, ένα παθημα αρχαίο που συνεχιζει να τον ταλανίζει και που αγγιζει όλη την πραγματικότητα!
Ο κόσμος στην απέραντη ωραιότητα του, την οργανικότητα και ταξη που τον χαρακτηριζουν φέρει πλέον κατι το αρνητικό! Η ανθρωπινη φύση εχει την αχχιλειον πτέρνα της, ειναι εύθραυστη! Ο πόνος λοιπόν που υποφέρει ο άνθρωπος προέρχεται απο μιά αρχαία εναρκτήρια αιτία εμφάνισης του `ιδιου του κακου! Το ουδέτερο ουσιαστικο ΚΑΚΟΝ σημαίνεται σαν αιτία πόνου και δυστυχίας η οποία εμφανιζεται σαν ‘ελλειψη, σαν προκαλούμενο κενό της ανθρώπινης συνείδησης, η συνείδηση δεν ειναι πλήρης και είναι αδύνατη ! Το ΚΑΚΟΝ συνώνυμο της ελλειψης του καλού, της αρετης του ωραίου, `οταν εμφανίστηκε και οταν εμφανιζεται παιρνει τη θεση τους !
Η τραγική Θεώρηση του ΚΑΚΟΥ
Στην Τραγωδία οι έλληνες βλέπουν το κακό σαν αιτία της παρέβασης των Θεών στην Ανθρώπινη συνείδηση! Απο τους θεούς ο άνθρωπος τιμωρείται και υποφέρει. Οι Θεοί δίνουν το καλόν αλλά και το Κακόν! Οι έλληνες στην τραγωδία θεωρούν ότι το κακό είνα αναπόφευκτο, το κακό είναι Τραγικά αναπόφευκτο! Η Ουσία της τραγικής έννοιας έιναι η εξής: Το κακό δεν εξαλείπτεται απο την ζωή του Ανθρώπου! Αιτία είναι το ότι δεν υπάρχει Ο ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ, ΑΜΦΟΤΕΡΑ ΣΟΙΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ.. Ο Ανθρωπος λοιπόν είναι εγλωβισμένος εξ’ αρχής σε μιά διαπλεκούμενη υφή νοήσεως που συσταίνεται απο το κακόν και το καλόν μαζί! Έτσι ο Άνθρωπος προσπαθεί με τη δύναμη της νοήσης να ξεμπλέξει αυτή την διαπλοκή! Όσο κι αν ο άνθρωπος προσπαθεί απο μόνος του δεν έχει την απόλυτη δύναμη του διαχωρισμού γιατί αυτή η ίδια η φύση του συντίθεται στο κακό και το καλό! (Χρήζει λοιπόν οδηγούς φωτός ο άνθρωπος για να ξεφύγει), στην προσπαθεια του ακολουθεί μια τραγική πορεία. Οι Τραγικοί ήρωες πιστευουν ότι με την δύναμη τους το νού τους, μπορούν να λυσουν την τραγική κατάσταση τους , αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι βρίσκονται μεσα σε ένα θεϊκό παιγνίδι όπου το θρασος και η υπερβολική υπερηφανεια υποπίπτουν στην ύβρη, πχ *Οιδίποδας! Όπου Οι θεοί οδηγούν τον τραγικό ηρωα άνθρωπο στην τύφλωση!

Ο άνθρωπος τυφλώνεται απο τους Θεούς και έτσι οδηγείται στο κακό!
Ο άνθρωπος σύμφωνα με τον Αισχύλο, είναι υποχείριο του κακού! Απο το οποίο οδηγειται σε τραγικές επιλογες. Μα αυτό το κακό βρίσκει τις ρίζες του στη Θεϊκή πράξη!
Διαβάζουμε: “ Ποιός θα μπορέσει ποτέ μαλλον να διώξει τον σπόρο του κακού και της κατάρας απο τα σπίτια μας; Δεμένη είναι η Ανθρώπινη φύση, δεμένη απο τον Άθε είναι η Ανθρωπότητα! ” " (Αγαμέμνων , π.β. 1565-1566).Ποιός είναι ο Άθε; Αυτή η λέξη η όνομα περιγράφει την αιτία της `ιδιας της ατυχίας που πέφτει στον Άνθρωπο. Αλλα και την ατια η οποια οδηγει τους Ανθρωπους σε τραγικα λαθη, ακομα περισσοτερο αυτος ειναι ο Δαιμων αιτία που προκαλει την τυφλωση στους ανθρωπους! Για τους Αρχαιους Ελληνες λοιπον ο Ανθρωπος βρισκεται κατω απο την επιρροη ανωτερων δυναμεων, που τυφλωνουν το νου του και τον ωθουν να κανει ενεγειες εσφαλμενες και τραγικες τις οποιες, σε φυσιολογικες συνθηκες, ιδιος θα τις κατεδίκαζε!!! Κατ αυτη την αποψη εμεις οι `Ανθρωποι ειμαστε Θυτες και θυματα μαζι! Αλλα μπορει να ειπωθει πλέον Θυματα και θυτες μιας τραγικης και `ατυχης μοιρας!
Η ύβρης και η υπερβολικη υπερηφανεια θεωρούμενη σε πολλά αρχαιοελληνικά κέιμενα αιτια της “ τυφλωσης” του νου του Ανθρωπου!
Γιατί οι Θεοί προκαλούν το κακό μέσω της τύφλωσης του νου του Ανθρώπου; Για τους Αρχαίους έλληνες οι Θεοί σπρωχνουν τον άνθρωπο στο κακό απο ζηλοφθονία! Στον αισχύλο βρίσκουμε αυτη την πολύ αρχαία άποψη, « όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην κορύφωση της ευτυχίας του γεννά απογόνους και πεθαίνει όχι δίχως άσχημα, μα για τις επόμενες γενεες του και τους απογόνους του σπέρνει πόνο ατέλειωτο!» "(Αγαμέμνων , π.β. 750-756). Το να αναφερεις ομως τοσο μικροψυχες σε Θεους γινεται απαραδεκτο και αφορητο, για τον Ασχυλο, η εννοια του φθονου, δεν αποτελει για τους Θεους μια εξηση αποδεκτη, απο ηθικη αποψη, το οτι οι Θεοι δηλαδη ενεργουν καταστροφικα για τον Ανθρωπο! `ετσι φτανει η αιτιολογηση σε ενα πιο ωριμο σταδιο, ο Ανθρωπος δεχεται το κακο λογω του οτι ο ιδιος υποπιπτει σε σφαλματα λογω της υπερβολικης του υπερηφανειας η οποια προκαλει την ΥΒΡΗ εναντια στους ηθικους αρχαιους νομους με συνεπακόλουθο να τιμωρειται απο τους θεους για να εξαγνιστει και καθαριστει! "
Ετσι βρισκουμε στον Ασχυλο τη σχέση μεταξυ υβρεως και Αθε: "Μιά αρχαία υβρις γέννησε μιά νεώτερη υβρη που αργα η γρηγορα δυστυχιες θα φερει και οταν θαρθει η ημερα της γεννησης της τοτε ο Ανικητος Αθες θα ξεσπασει, και ο μαυρος Αθες κυνικος και αδιστακτος θα καταστρεφει τα σπιτια! " (Αγαμενων , π.β. 763-770).

Το αρχαιο έγκλημα των Τιτάνων
Σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία οι άνθρωποι είναι απόγονοι των Τιτανων, προερχονται απο την σταχτη τους που προκλήθηκε απο την τιμωρια του Δια οταν τους κατεστρεψε εκδικωντας το εγκλημα τους κατα του Θεϊκου Διονύσου, μικρου υιού των Θεων.
Απο τη μία πλευρά είναι απόγονοι των κακων τιτανων απο την αλλη έχουν τη φυση του θεϊκού καλού Διονύσου! Απο τον οποίο οι Τιτανες ειχαν θραφει! Οι άνθρωποι έχουν κληρονομησει λοιπόν ένα έγκλημα προανθρωπινο που για να εξαγνιστει χρήζει μια συνεχομενη τιμωρια και μετενσαρκωση . Έτσι φτανουμε στην έννοια της εξόριστης ψυχής , η ψυχή εξόριστη έρχεται στον κόσμο της τιμωρίας και το κακού για να πονέσει και εξαγνίσει το έγκλημα!

Αυτά σαν εισαγωγή ελπίζω να τέθηκε σωστά αυτό το ουσιαστικό θέμα διαλόγου.
Θα με ενδιέφερε να μπει σε διαλεκτική βάση με όλους τους φίλους χρήστες. Τι είναι κακο για σας,
κακό σαν ενέργεια στον κόσμο. Γιά παράδειγμα πέρα απο την προηγούμενη εισαγωγική παράθεση κακό γιά μένα είναι η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ στον κόσμο η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ μέσω των πολέμων της βίας και της τρομοκρατίας. Κακό είναι η απώλεια της Δημοκρατίας και η πλύση εγκεφάλου των μέσων ενημέρωσης προς τις μαζες. Κακό είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας. Η εκμεταλευση των ανθρωπων και η βια,
Η έλλειψη της ελευθερίας.
Πιστεύω επίσης πέρα απο τα προηγούμενα που μπορεί να φανούν σαν αφορισμοί με τη φιλοσοφική έννοια, πιστευω πως στη ζωή του καθενός μας επίσης πέρα απο τις ρητορείες, παρουσιάζεται ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ σε όλους μας, το ΔΙΛΛΗΜΑ του κακού και του κακού σαν πράξη!
Αυτο είναι όπως το AUT AUT του KIRKEGARD ο οποίος λέει
Στην Ανθρώπινη φύση υπάρχουν διάφοροι χαρακτήρες Ανθρώπων,
σε όλους παρουσιάζεται καθημερινά ενα aut aut οι χαρακτήρες οι οποίοι ενεργούν βάση αισθητικών προτύπων *έιμαι αυτό που είμαι γιατί το επέλεξα βάση επιφανειακών προτύπων που ήδη υπάρχουν για παράδειγμα το ότι έγινα ιερέας φοράω ράσα και ευλογώ, μπορεί να έγινε με βάση μιά αισθητική επιφανειακή επιλογή του να έχω αυτό το ΡΟΛΟ του καλού στην πράξη όμως δεν μπορώ να το εφαρμόσω γιατί δεν είναι η επιλογή μου βαθιά συνειδητή, αυτοί οι τύποι των ανθρώπων και σύμφβωνα με τον ΚΙΡΚΕΓΑΡΔ είναι οι περισσότεροι, επιλέγουν να ΕΙΝΑΙ όπως πιστεύουν πρότυπα καλού αλλα δεν κάνουν άλλο παρα κακό. Η αισθητική επιλογή γίνεται αντιληπτή στην πράξη ζωής όπου αυτοι οι χαρακτήρες δεν λαμβάνουν ευθύνες ηθικές που μπορεί να είναι και επίπονες.

Η άλλη πλευρά είναι η ΗΘΙΚΗ πλευρά η Ηθική επιλογή η η επιλογή της Ηθικής όπου οι άνθρωποι δεν αποφέυγουν ευθύνες και επιλέγουν πολλές φορες και συνειδητά το δύσκολο το οποίο όμως μπορεί να είναι ηθικά ωφέλιμο!

Πιστέυετε ότι το κακό είναι μιά προυπάχουσα πραγματικότητα που έχει να κάνει με τις επιλογές μας εγώ πιστέυω πως υπάρχει το κακό και πως εκφράζεται μέσω των πράξεων μας σε καθημερινή βάση!

Α) Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΠΟΜΕΝΩΣ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΓΡΑΦΕΣ!

Β) Ο ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕ ΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΥΓΚΕΧΥΜΜΕΝΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ, ΜΥΣΤΙΚΗΣΤΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ Α)

Γ) ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ Α ΘΕΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΗΣΩ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ! ΑΠΛΑ ΑΡΧΙΚΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΠΟΙΩ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ.

Ο θεος ειναι τριαδικος οπως αναφερεται στις γραφες Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
Ένας στην ΟΥΣΙΑ, Τριαδικός στις ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ!
Οι Τρεις Υποστάσεις οι Τρια ΠΡΟΣΩΠΑ είναι> Ο ΠΑΤΗΡ, Ο ΥΙΟΣ, ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!

ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΣΩΜΑ ΗΛΙΟY :
Δίσκος, Φώς, Θερμότητα συνιστούν ENA ΣΩΜΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ τον Φωτοδότη Ηλιο!

Στην Θεολογική του Αντιμετώπιση το θέμα θα μπορούσε να βρεί συγκεκριμμένες αναλύσεις>
Στο έργο του Θωμά του Ακινάτη BOETIUM DE TRINITATE. Αναφέρεται η αδυναμία των ανθρώπινων αισθήσεων στου να συλλάβει την ένωση των υποστάσων.
Ο ίδιος παίρνοντας σημέια αναφοράς απο τον Αριστοτέλη,τον Αγιο Αυγουστίνο, Τον Διονυσιο και άλλους αναφέρει το οτί γνωρίζουμε απο μεταδιδόμενες γνώσεις την Αλήθεια στην τριαδικότητα του Θεού! Μεταδιδόμενες ΓΝΏΣΕΙΣ Μεσω των γραφων σχετικά με ην υφή του! Οι ίδιες γραφές αποτελούν πηγή! Κατά τα άλλα αναφέρει σχετικά:
Η θεώρηση του θεού στην ολότητα του είναι αδύνατη! ΌΜΩΣ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΟΥ Η ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ! Η ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΟΧΙ ΟΜΩΣ Η ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ, ΔΙΟΤΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ!
ΤΟ ΑΠΟΚΥΗΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ , ΕΠΙ –ΔΡΑΣΗ,
ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΩΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ!

ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΝ ΠΗΓΗ?
ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ:
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΕΩΡΟΝΤΑΣ ΤΗΝ * ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ, ΑΝΤΚΡΥΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ , ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΣΠΗΛΙΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΟΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΜΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΛΛΟ ΓΥΡΙΣΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΩΛΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΩΜΕΝΑ ΜΕΣΩ ΣΚΙΩΝ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΦΩΣ ΕΧΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΟΤΙ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΜΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΚΙΕΣ ! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΙΔΩΛΑ ΣΚΙΩΝ, ΑΝΤΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΦΩΤΟΣ ΟΤΑΝ ΞΑΦΝΟΥ ΘΕΩΡΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ ΤΥΦΛΩΝΟΝΤΑΙ! ΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΟΕΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΕΩΡΗΣΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ!

ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΕΣ!

Αυτη ειναι μιά νεά Θέση συγκεκριμενοποιημένη σε αναφορές και πηγή θέση στο Θέμα.

Εμπεδοκλής