- Τι δίνουμε σε μια σχέση? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Όταν παίρνουμε είναι σημαντικό να παίρνουμε με ευγνωμοσύνη.
Οι άνθρωποι είναι καθρέφτες και ότι δίνουμε αργά ή γρήγορα γυρίζει σε μας. Αν υπάρχει ευγνωμοσύνη-αναγνώριση πρέπει δίνουμε τα πάντα.
Το ερώτημα είναι αν δεν παίρνουμε τίποτα, ούτε καν την αντανάκλαση αυτού που δίνουμε; Τι γίνεται αν ο ένας είναι "Μαύρη Τρύπα".
Εδώ είναι τα δύσκολα. Μήπως όμως ο λόγος που το πιστεύουμε αυτό είναι ότι εμείς είμαστε η "Μαύρη Τρύπα"; Γιατί αν είναι ο άλλος, πως τον αναγνωρίσαμε αν τα χαρακτηριστικά που τον διακρίνουν δεν τα έχουμε; Μήπως δίνουμε με εγωϊσμό; Μήπως ζητάμε ανταλλάγματα από μια σχέση που εμείς με τον εαυτό μας συμφωνήσαμε ότι δικαιούμαστε, ερήμην του άλλου; Συνήθως αυτό που έχω δει στη ζωή είναι πως ο ένας απλά δεν έχει αντιληφθεί την πραγματικότητα του άλλου. Τον πιστεύει κάπως "αλλιώς". Μήπως θέλει να τον αλλάξει; Ποιό εύκολα μπορείς να αδειάσεις τη Μεσόγειο με ένα κουβά παρά να αλλάξεις κάποιον.
Κανείς δεν είναι τέλειος αλλά ο καθένας πρέπει να καταλαβαίνει και να αλλάζει μόνος του αυτά που ενοχλούν τον άλλο και κυρίως πρέπει να αντιλαμβάνεται με ποιόν έχει να κάνει, αν οι δικές του επιλογές -τελικά- ήταν σωστές. Ο άλλος ήταν και θα παραμείνει ο άλλος για όσο το επιθυμεί ή δυστυχώς ακόμα και αν αγωνίζεται για να αλλάξει.
Αθανάτων το ζειν. Bίος θνητών, σπουδή θανάτου.
κι αν δεν θες να αλλάξεις τον άλλο, αλλά να εξελιχθείς μαζί του? Αν βλέπεις πως βρίσκεσαι στον ίδιο δρόμο μ'αυτόν και απλώς μοιράζεστε την πορεία? Είναι κι αυτό μια περίπτωση. Κι αν ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είναι "μαύρη τρύπα", αλλά η ζωή ρουφάει εκείνη την περίοδο ό,τι βρει μπροστά της? Αν αγαπάς κάποιον τόσο πολύ που δεν χρειάζεσαι ούτε καθρέφτη για να καταλάβεις ποιος είναι και ποιος είσαι, αν αυτή η αγαπη είναι τόσο δυνατή που πονάει αλλά η ζωή σε πετάει μακριά του, τότε τι δίνεις και τι παίρνεις από μια σχέση? Κι αν ο θάνατος σε πετάξει ακόμα μακρύτερα απ'αυτόν που αγαπάς, και που σε διαβεβαιώ τότε είναι που η σχέση υπάρχει για πάντα, τι δίνεις και τι παίρνεις?
Αυτά και άλλα αναπάντητα ερωτήματα στο επόμενο επεισόδιο με τίτλο :"pigs in spaaaaace"....!
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Παλεύω δυό μέρες να συνδεθώ με το φόρουμ, τι γίνεται έριξαν ξόρκι στον server?
καλησπ...μέρα G.,
Αν αγαπάς τόσο πολύ τότε "είσαι ο άλλος" κανείς δε μπορεί να σε βοηθήσει ούτε και χρειάζεσαι βοήθεια, πρέπει να το αποδεχθείς.
Για το συναίσθημα το χωρισμού που αναφέρεις από τις συνθήκες της ζωής είχα γράψει κάποτε ένα ποίημα - και μια και άλλοι στην παρούσα συζήτηση χρησιμοποίησαν ποιητικό λόγο ας το γράψω:
"Τώρα στεκόμαστε στην άκρη μιας ακτής
εκεί που κύμα άγνωστο μας έχει αφήσει
και σαν αφρός που λάμπει την αυγή
το ίδιο κύμα πριν στα βάθη τον γυρίσει.
Σαν οπτασία εκεί στέκεις σκεπτική
με την καρδιά σ’ αμφιβολίας κρύο
σ’ άμμο απέραντη τα πόδια σου γυμνά
πρόσωπ’ αντίκρυ σ’ ήλιου χάδι,
παρακαλούσες τ’ άστρο της ζωής
της μοίρας να αλλάξει το υφάδι..."
νομίζω πως όσον αφορά το τι δίνεις και τι παίρνεις από μια τέτοια σχέση, εξαρτάται από τον καθένα δεν υπάρχουν κανόνες - θα το έλεγα πικρό προνόμιο. Ας μη γινόμαστε εγωϊστές όμως, πρέπει να δούμε αν η ζωή μας έχει ήδη μοιράσει άλλα χαρτιά και να παίξουμε με αυτά.
Για το θάνατο θα ήταν ασύνετο να δοκίμαζα να απαντήσω. Η ερώτηση περιέχει την απάντηση. Πάντως λένε πως η αγάπη είναι για πάντα, ο θάνατος όχι.
Υ.Γ.
Δεν ήξερα πως η μις Πίγκυ άνοιξε τόπικ, έχω χάσει πολλά επεισόδια.
....Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μην δίνουμε για να πάρουμε, αλλά παίρνουμε για να μπορουμε να δώσουμε πίσω..
Κι ο θάνατος είναι στιγμιαίος, όχι μονο για πάντα δεν κρατάει, αλλά ούτε για πάνω από ένα λεπτό... αν η αγάπη είναι υπαρκτή περνάει μέσα απ' τις πύλες του και συνεχίζει, μόνο που τότε δεν είναι ευδιάκριτη η σχέση...
Ναι, η μις Πίγκυ ξαναγύρισε.... να δούμε τώρα που θα γυρίσει και ο Κέρμιτ πως θα αντισταθεί στη γοητεία του..
Υ.Γ. Δεν ήταν spell, ήταν ενεργειακή μπάλα, αλλα αυτά είναι για προχωρημένους....
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Μαύρες τρύπες? Πως τις κατανοούμε? Υπάρχουν? Ή είναι αποτέλεσμα του τι και πως? Και η επικοινωνία σε μια σχέση. Τι ρόλο παίζει? Ειδικά σε αυτό. Στο τι δίνω και στο τι παίρνω. Γιατί όσο ποιο βαθιά και αγνή είναι η επικοινωνία τόσο ποιο ουσιαστικά και ολοκληρωμένα είναι αυτά που παίρνουμε και δίνουμε στην σχέση.
Θάνατος. Πολύ καλό ερώτημα. Τι υπάρχει μετά από ένα τέτοιο γεγονός? Πιστεύω ότι εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε το τι πραγματικά πέθανε και τι όχι. Και δεν χρειάζεται να είναι φυσικός θάνατος. Η αγάπη πέθανε… Ο έρωτας πέθανε… Η θύμηση σου… Η γνώση?? Πόσο πολύ ……
Και τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Και ο θάνατος είναι μονο μια στιγμή μεταστοιχειωσης...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
... εκεί που γνωρίζουν ότι είσαι Εκεί
...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...
Waiting...
OTAN ΠΛΗΣΙΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ
ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ
ΟΤΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΟΤΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ.
Η ΥΠΟ-ΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ Η ΕΝΑ ΠΛΕΓΜΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΕ
ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ.
gh
Θέλεις αποδείξεις ε; 
Εγώ μπορώ να σου προσφέρω μία λίστα με θέματα σχετικά με το ερώτημά σου. Στο τελευταίο, υπάρχει και μία ενδιαφέρουσα άποψη, που σχετίζεται με τις απτές αποδείξεις.
Καλή ανάγνωση!
Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Περί Ψυχής
Απόψεις για την Ψυχή στην Αρχαία Ελλάδα
Διαφορά Ψυχής- Πνεύματος
περι αθανασιας της ψυχης...
Άνθρωπος και Ψυχή
Πνευμα και Ψυχη
ΨΥΧΗ
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
σ'ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, αλλά...
έχασα τη μπάλα μ'αυτά που διάβασα!
Ξέρω πως η ερώτησή μου είναι "παιδιάστικη", μα αυτό είναι που την κάνει τόσο δύσκολη!
Δηλώνοντας, λοιπόν, πως "τα'χω ξανακούσει" αυτά,...
ξαναρωτώ:
ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ
ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΜΕΝΕΙ
ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ
ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ
να μου το πει για να αρχίσω να ελπίζω πως δεν θα πάει τσάμπα η ζωή μου
και θα πάψει να ισχύει το:
ΚΑΜΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ ! !
quote:
Αγαπητή Amalia,
σ'ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, αλλά...
έχασα τη μπάλα μ'αυτά που διάβασα!
Ξέρω πως η ερώτησή μου είναι "παιδιάστικη", μα αυτό είναι που την κάνει τόσο δύσκολη!
Δηλώνοντας, λοιπόν, πως "τα'χω ξανακούσει" αυτά,...
ξαναρωτώ:
ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ
ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΜΕΝΕΙ
ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ
ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ
να μου το πει για να αρχίσω να ελπίζω πως δεν θα πάει τσάμπα η ζωή μου
και θα πάψει να ισχύει το:
ΚΑΜΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ ! !
Οι αποδείξεις αγαπητέ/ή pixxie υπάρχουν και βρίσκοντα μέσα μας! Δεν μπορεί κάποιος να σου πει: να αυτό είναι η ψυχή, μα και να στο πει δεν θα το πιστέψεις αν δε το βιώσεις ο ίδιος. Και μπορείς να το βιώσεις ο ίδιος με εσωστροφή και διαλογισμό.
Οι απαντήσεις και ο τρόπος έχει δοθεί από αρχής του χρόνου. Όσοι πιστοί προσέλθετε!
Όμως ο Θεός αποκαλύπτει τον εαυτό Του σε αυτόν που έχει πραγματική επιθυμία να Τον βρεί.Όταν η ψυχή σου διψά να γυρίσει στο σπίτι του Πατέρα της και όχι από ματαιοδοξία και εγωισμό ότι κάτι θα μείνει από εμάς και ότι δεν θα χαθούμε, να είσαι σίγουρος πως θα έχεις ανταπόκριση.
Η ψυχή είναι Φως, είναι κομμάτι του Θεού και υπάρχει τρόπος να βιώσεις αυτό που πραγματικά είσαι, δηλάδή ψυχή και όχι το σώμα το οποίο είναι ένα προσωρινό ένδυμα το οποίο όταν εκπληρώσει το σκοπό του θα αποσυντεθεί.
Λέγεται στο μυστικισμό ότι ο Θεός ακούει τη φωνή ενός μυρμηγκιού αν βγαίνει από τη ψυχή του, περισσότερο από τη κλαγγή ενός ελέφαντα!
Μπορείς να βρεις τις αποδείξεις που ζητάς αγαπητέ/ή μου, αρκεί να το βάλεις πρώτη προτεραιότητα στη ζωή σου!
Φιλικά,
Η απόδειξη - παρ'όλα αυτά - της ύπαρξης της ψυχής δείχνει να είναι δυσεύρετη!
Μπορεί πολλοί να μιλούν για το πού πάει η ψυχή μετά το θάνατο ή πόσες ζωές ζούμε ή ποιό είναι το τελικό στάδιό της, αλλά στην απλή ερώτηση αν υπάρχει εξ αρχής δεν δίνονται σαφείς απαντήσεις.
Οι θρησκείες χαρακτηρίζονται από το δογματισμό (και μιλώ για ΟΛΕΣ τις θρησκείες).
Τα φιλοσοφικά ρεύματα από θεωρήσεις και αυτοαπορριπτώμενες σκέψεις.
Η "κοινή λογική" από την άγνοια.
Και έρχεται ο απλός καθημερινός άνθρωπος και ρωτά: "Δεν με ενδιαφέρει αν θα πάω στον παράδεισο ή την κόλαση, δεν με απασχολεί αν και πότε θα εκπληρώσω το σκοπό μου στη Γη ή αν έμαθα το "μάθημά" μου, αλλά θέλω να ξέρω αν αυτός που με δημιούργησε είχε στο "μυαλό" του εμένα; όλους; ή κανένα; Ζω το τώρα και τέλος; Είναι η ζωή μου μια πρόβα για μιαν άλλη καλύτερη; Αν ο Θεός είναι πανάγαθος και ελεήμων, γιατί δεν συγχώρεσε τον Αδάμ και την Εύα; Και άντε καλά αυτούς όχι, εγώ τι φταίω να με τιμωρεί με το "προπατορικό αμάρτημα"; Είναι η θρησκεία μας μια καλοστημένη προπαγάνδα; Αξίζει τον κόπο(γιατί είναι κόπος) να είμαι τόσο "καλός"; Γιατί παρόλα αυτά εγώ νιώθω μαλάκας; Γιατί όλοι μου λένε για "εσωτερικό φως" και εγώ δεν το βλέπω; Το έχει δει κανείς; Ποιός; Είμαι τόσο εγωιστής; Αν υπάρχει Θεός γιατί παίζει κρυφτούλι; Δεν με πείθουν τα:"Ο Θεός είναι τα πάντα","Ο Θεός είναι γύρω μας και μέσα μας","Ψάξε και θα βρεις","Διαλογίσου...".
Αν είχαμε φτιαχτεί για αυτό, γιατί τότε έχουμε την αφόρητη προσκόληση στη σάρκα;
Αν ο καθένας μας ήταν ο Δημιουργός, θα άλλαζε τίποτα απ'όλα αυτά;
To be cont.....
Στην εποχή που ζούμε γνωρίζουμε ότι, μέσω της τηλεόρασης, μπορούμε να δούμε και να ακούσουμε προγράμματα που μεταδίδονται από μακριά απλώς με το πάτημα ενός κουμπιού, συντονίζοντας έτσι τη συσκευή μας με συγκεκριμένο σταθμό. Σε κάποιες χώρες μπορούμε να συντονιστούμε με έναν ή δυο σταθμούς, ενώ σε άλλες μπορούμε να επιλέξουμε από εκατό και πλέον κανάλια.
Μολονότι όλοι οι σταθμοί εκπέμπουν ταυτόχρονα, εμείς ακούμε και βλέπουμε μόνον εκείνον το σταθμό στον οποίο είναι γυρισμένο το κουμπί της τηλεόρασης. Για να παρακολουθήσουμε κάποιο άλλο πρόγραμμα, πρέπει να γυρίσουμε το κουμπί σε άλλο κανάλι.
Κάθε άνθρωπος είναι επίσης ένας δέκτης. Ο εγκέφαλος και οι αισθήσεις μας είναι δομημένα με τέτοιο τρόπο, ώστε να είμαστε σε θέση να συντονιστούμε με τον εξωτερικό κόσμο. Βλέπουμε, ακούμε, μυρίζουμε, γευόμαστε και αγγίζουμε το εξωτερικό μας περιβάλλον.
Εστιάζοντας την προσοχή μας στις εντυπώσεις που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων, είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τι συμβαίνει γύρω μας στο φυσικό κόσμο. Ωστόσο, κάθε άνθρωπος έχει προικιστεί από το Θεό και μ’ ένα άλλο κανάλι. Ένα κανάλι που αντιλαμβάνεται και δέχεται μηνύματα από βασίλεια πέραν του φυσικού κόσμου.
Σε κάθε εποχή υπήρξαν άνθρωποι που είχαν αναφερθεί σε εμπειρίες που υπερβαίνουν τους νόμους του φυσικού κόσμου. Αν εξετάσουμε λεπτομερώς τα κείμενα και τα γραπτά των φιλοσόφων, των αγίων και των μυστών σε όλη την ιστορία, θα βρούμε αναφορές για εμπειρίες από βασίλεια υπερπέραν.
Αυτές οι αφηγήσεις περιλαμβάνουν μια ευρεία γκάμα καταγραφών, από περιγραφές της επαφής με πνεύματα και άλλα υπερφυσικά συμβάντα, μέχρι τις πτήσεις της ψυχής σε επουράνια βασίλεια που κατοικούνται από όντα με αιθερική ύλη. Αν διαβάσουμε τις αφηγήσεις των αγίων και των προφητών, ανακαλύπτουμε περιγραφές των εμπειριών που είχαν με τον ίδιο Θεό.
Όταν βρίσκουμε τόσες πολλές αφηγήσεις σε όλες τις θρησκείες, σε όλες τις χώρες και σε όλες τις χρονικές περιόδους, είναι δύσκολο να τις αγνοήσουμε, θεωρώντας τες απλώς και μόνον ταξίδια της φαντασίας. Είναι τόσες πολλές οι αναλογίες και οι ομοιότητες στα γραπτά ανθρώπων που ποτέ δεν είχαν καν ακούσει ο ένας για τον άλλον, ώστε αναρωτιέται κανείς αν πράγματι υπάρχουν περιοχές υπερπέραν, στις οποίες μπορούμε να ταξιδέψουμε.
Ενώ απολαμβάνουμε να διαβάζουμε αυτές τις εμπειρίες και τις βρίσκουμε συναρπαστικές, μόνον ένας τρόπος υπάρχει να επιβεβαιώσουμε αν είναι αληθινές ή όχι. Το διάβασμα για ανώτερες περιοχές μπορεί να εξάπτει την περιέργειά μας, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή τους. Η θεωρητική γνώση βρίσκεται στη σφαίρα της πίστης.
Για έμπρακτη απόδειξη είναι απαραίτητο να βιώσουμε την εμπειρία του υπερπέραν.
Φιλικά,
πράγματι..η "γκάμα" της αντίληψης του εγκεφάλου μας είναι πολύ περιορισμένη. Η ακοή, η όραση και οι άλλες "αισθήσεις" μας λειτουργούν σε κάποια κανάλια και σε κάποια όχι.
Αν ,όμως, ήταν απαραίτητα αυτά τα "κανάλια" δεν θα ήταν ενεργοποιημένα από τον κατασκευαστή;
Δεν θα ήταν "ηλίου φαεινότερο" το κάθε τι που τώρα απλά το φανταζόμαστε;
Γιατί όλες αυτές οι "μαρτυρίες" των αγίων και άλλων να είναι μη μετρήσιμες;
Γιατί να επικοινωνούμε "τηλε-παθητικά" μέσω αυτού του εργαλείου: του PC;
Κάποιοι λένε πως ΟΛΑ ξεκινούν τον εγκέφαλό μας. Οι "αισθήσεις" και τα "συναισθήματά" μας είναι χημικές ενώσεις και αντιδράσεις που λαμβάνουν χώρα στο κεφάλι μας. Η έννοια της "αγάπης" δεν είναι τίποτ'άλλο από την έμφυτη αντίδρασή μας να προστατέψουμε τα/τους οικεία/ους μας, προστατεύοντας έτσι τα γονίδιά μας. Κατ'επέκταση αυτό έχει να κάνει και με την έννοια της "φιλοπατρίας", της "φιλίας", κ.ά.
Αν, λοιπόν, ξεκόψουμε τα "συναισθήματα" και τις έμφυτες παρορμήσεις από την "Ψυχή" τότε τι μένει; Το "Πνεύμα";
Τι είναι Πνεύμα; Οι γνώσεις που κατά τη διάρκεια της ζωής του ένας άνθρωπος αποκτά; Οι πληροφορίες που συγκεντρώνει, έτσι ώστε να τον βοηθήσουν στη καλύτερη διαβίωση-επιβίωσή του; Οι εμπειρίες και τα "παθήματα-μαθήματα";
Ρωτώ: "Αν σβήσει το PC, μένει τίποτα από τη μνήμη του; Όλα αυτά τα φανταστικά πράγματα που μπορεί να κάνει που πάνε; Η "Αθανασία της Ψυχής" μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από το πέρασμα των γονιδίων και της συλλογικής μας μνήμης στα παιδιά μας;"
Υπάρχει τίποτα εκεί έξω;....
PS to ATMA: Μου δίνεις την αίσθηση του σύννεφου! Κάποιες φορές είσαι ένα μικρό συννεφάκι σ'ένα καταγάλανο ηλιόλουστο ουρανό και κάποιες άλλες φορές φέρνεις καταιγίδα με φοβερές αστραπές.
Άρον σταύρωσον Αυτόν....αλλά γιατί; Μήπως γιατί δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταύρωση; Φως χωρίς Σκοτάδι; Καλό χωρίς Κακό;
Φιλικά...