Walker
ΜέλοςGreece235Μηνύματα
45Θέματα
12/09/2004, 00:59:01Πρώτο μήνυμα
03/12/2004, 19:27:53Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
...... ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ,ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ???..
Πόσο καλά γνωρίζεις το πρόβλημα? Είναι πρόβλημα? Πόσο καλά γνωρίζεις εσένα? Και δεν μπορείς? Θυμάσαι το πρόβλημα που είχες και δεν μπορούσες να κάνεις κάτι? Πόσο μεγάλο ήταν? Πόση προσπάθεια έκανες? Με τι τελικό αποτέλεσμα? Απλά κάποιες φορές οι συνθήκες συνδράμουν ώστε ένα «πρόβλημα» να φαίνεται αξεπέραστο. Μπορεί το κόστος του να είναι πάρα πολύ μεγάλο, αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Δεν είναι το πρόβλημα.
Αγαπητή Σεμίνα. Εμένα δεν με χαλάει. Απλά είναι η άποψη μου. Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος έχει τον μοναδικό, δικό του τρόπο έκφρασης, γιατί και ο ίδιος είναι μοναδικός. Έχω αποδεχτεί αυτή την θέση, γιατί διαπίστωσα σε εμένα βασικά, ότι αυτό γινόταν άθελά μου. Εσύ είσαι εσύ. Μπορεί να μην γίνεται.
Προβλήματα. Πότε? Ποια στιγμή της ζωής μου? Σε τι κατάσταση ήμουνα? Έχω κλάψει γιατί μου έκλεψαν ένα σκυλάκι που είχα. Πολύ μεγάλο πρόβλημα τότε, εκείνη την στιγμή. Να χάνεις κάποια τάξη στο σχολείο. Να χάνεις την δουλειά σου. Να μην μπορείς να εκφραστείς όπως θα ήθελες. Να χάνεις άνθρωπο, άνθρωπο που αγαπάς, γιατί χώρισες, γιατί τον ανάγκασε η δουλειά να φύγει σε άλλη χώρα, για πάντα, και δεν μπορείς να πας μαζί, γιατί ο άνθρωπος που αγαπάς πέθανε. Να μην μπορεί να σε καταλάβει κάποιος. Να μην υπάρχει κάποιος δίπλα σου. Να μην μπορείς να μοιραστείς αυτό που έχεις. Και πόσα ακόμα δεν έχω δεχτεί σαν πρόβλημα. Όλα εκείνη την στιγμή, την συγκεκριμένη στιγμή, είναι πρόβλημα. Και μάλιστα πολύ μεγάλο. Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε για αυτό? Πώς το αντιμετωπίζουμε? Το αναγνωρίζουμε (βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα)?
Προβλήματα. Πότε? Ποια στιγμή της ζωής μου? Σε τι κατάσταση ήμουνα? Έχω κλάψει γιατί μου έκλεψαν ένα σκυλάκι που είχα. Πολύ μεγάλο πρόβλημα τότε, εκείνη την στιγμή. Να χάνεις κάποια τάξη στο σχολείο. Να χάνεις την δουλειά σου. Να μην μπορείς να εκφραστείς όπως θα ήθελες. Να χάνεις άνθρωπο, άνθρωπο που αγαπάς, γιατί χώρισες, γιατί τον ανάγκασε η δουλειά να φύγει σε άλλη χώρα, για πάντα, και δεν μπορείς να πας μαζί, γιατί ο άνθρωπος που αγαπάς πέθανε. Να μην μπορεί να σε καταλάβει κάποιος. Να μην υπάρχει κάποιος δίπλα σου. Να μην μπορείς να μοιραστείς αυτό που έχεις. Και πόσα ακόμα δεν έχω δεχτεί σαν πρόβλημα. Όλα εκείνη την στιγμή, την συγκεκριμένη στιγμή, είναι πρόβλημα. Και μάλιστα πολύ μεγάλο. Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε για αυτό? Πώς το αντιμετωπίζουμε? Το αναγνωρίζουμε (βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα)?
Φίλη Σεμίνα αυτό που λες «ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ..», δεν είναι σωστή έκφραση για μένα. Θα μπορούσες να πεις ένας τρόπος να ξεκουράζομαι, ένας τρόπος να ξαναγεμίζω μπαταρίες, ένας τρόπος να ξεφορτώνω (για το κλάμα). Και γιατί το λέω αυτό. Η εκφράσεις που χρησιμοποιούμε και εφόσον τις χρησιμοποιούμε συχνά, κάνουν προγραμματισμό. Αυτοπρογραμματιζόμαστε. Και η λέξη είναι «Διαφυγή» Δεν διαφεύγουμε από τα προβλήματα. Παίρνουμε δυνάμεις, τα αντιμετωπίζουμε, τα αναλύουμε, μαθαίνουμε, και τα λύνουμε. Όσο για τον πόνο που κάποια από αυτά έχουν, είναι το σκαρπέλο και σφυρί στα χέρια του γλύπτη (εσένα), για να φτιάξεις το δικό σου άγαλμα Εσένα
Φίλε krokodeilaki, ίσως είναι μια άλλη προσέγγιση στο θέμα, αλλά εδώ θα σου θυμίσω ότι στην αρχαιότητα και μέχρι πριν λίγα χρόνια, η κηδείες ήταν γιορτή και φορούσαν λευκά. Ίσως ακόμα, σε μερικούς τόπους, έχουν αυτό το πανάρχαιο έθιμο. Και βέβαια δεν ήταν η χαρά, του ότι ζούνε οι υπόλοιποι. Ίσως σήμερα έχουμε γίνει πολύ εγωιστές και για αυτό τα κλάματα και ο οδυρμός.
Μα αυτό ψάχνουμε να βρούμε Πόσο περίεργος είμαι (ο καθένας για εκείνον)? Είμαι άνθρωπος?
quote:
Ο άνθρωπος είναι περίεργο πλάσμα...
Μα αυτό ψάχνουμε να βρούμε Πόσο περίεργος είμαι (ο καθένας για εκείνον)? Είμαι άνθρωπος?
quote:
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΛΛΑ..ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.
Και όμως από εκεί θα προέλθει η γνώση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά που θα δεις θα αφορούν και εσένα. Μπορεί να γίνουν σε εμένα, στην γειτόνισσα, στην φίλη σου, σε άνθρωπο που είναι κοντά σου ή και μακριά σου.
quote:
ΕΧΩ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΚΑΠΩΣ..ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΧΩ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ..ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ..ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ..
Κάπως? Μήπως αυτό είναι και λίγο «κρύψιμο πίσω από το δάκτυλο»? Το να κοιτάζεις αλλού ? Μήπως είναι και λίγο επικίνδυνο να πέσεις σε καμιά κολώνα ή ακόμα χειρότερα σε καμιά τρύπα?? Και είναι πολλές αυτές……
Απλά παρατήρηση και εσωτερική ανάλυση, για να μπορέσεις την επόμενη φορά να μην επαναλάβεις, αυτό που έφταιξες εσύ. Όσο για τον άλλον, είναι επιλογή του.
Πολλές φορές ενώ ζητάμε άλλο, δεχόμαστε άλλο. Αυτό μας οδηγεί στο να καταλήξουμε σε διαφορετικό αποτέλεσμα, από αυτό που ο άλλος επιθυμούσε για εμάς. Εκεί κρύβεται η πιθανή αντίδραση η οποία βγαίνει σε διάφορες μορφές. Εγκειται στο χερι μας, να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά αίτια της αντίδρασης αυτής, όποια και να 'ναι.
Για σας παιδιά
Μέχρι πριν λίγο καιρό και εγώ δεν δεχόμουν το «πεπρωμένο» το «τυχαίο» κλπ. Όμως μετά από μια εμπειρία το περασμένο Πάσχα όλα άλλαξαν. Εν συντομία.
Μέσα από μια σειρά από τυχαία γεγονότα που έχουν ξεκινήσει κάπου 3 χρόνια πριν, 2 ιστιοπλοϊκά «αναγκασθήκαμε» να βρεθούμε στο νησί του Πόρου ανήμερα το Πάσχα. Εκεί το βράδυ αργά, ξημερώματα Δευτέρας, με «τυχαία» γεγονότα, βρεθήκαμε 5 άτομα, από τα 18 που είμασταν σε αυτό το ταξίδι, στο σημείο και την ώρα που έπεσε κάποιος σε γκρεμό…… Μετά από μια ολονύχτια προσπάθεια με τεχνητές αναπνοές και μαλάξεις, τελικά αυτός ο νέος σήμερα ζει κανονικά και χωρίς κανένα πρόβλημα. «Τυχαία» βρεθήκαμε εκεί….
Μα δεν είναι μόνο αυτό που έγινε εκεί Υπάρχουν ακόμα σε εξέλιξη μια σειρά από άλλα παράλληλα «τυχαία» γεγονότα που ακόμα είναι σε εξέλιξη και έχουν σχετιστεί έμμεσα με αυτό το γεγονός. Δεν ξέρω ούτε το γιατί έχουν γίνει ούτε το που θα καταλήξουν – οδηγήσουν. Το μόνο που μπορώ να πω για αυτή την στιγμή είναι ότι έχουν προκαλέσει τεράστιες αλλαγές τουλάχιστον σε εμένα, έχουν φέρει πόνο τουλάχιστον αυτή την στιγμή. Προσπάθησα να αποφύγω καταστάσεις, να κάνω διαφορετικές επιλογές. Δεν τα κατάφερα. Τελικά παραδόθηκα. Το που θα φτάσω δεν το ξέρω. «Θα δείξει» όπως κάποια φίλη μου λέει.
Τώρα γιατί γίνονται αυτά? Δεν μπορώ να δώσω ξεκάθαρη απάντηση.
Και το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορούμε εμείς με τις «σημερινές» επιλογές μας να επηρεάσουμε αυτά τα γεγονότα? Και μάλιστα την ώρα που είναι σε εξέλιξη?
Δεν νομίζω.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι επηρεάζουν δραματικά την ζωή μας.
Λόγο του ότι είναι σε εξέλιξη ακόμα αυτά τα "τυχαία" για εμένα, δεν είμαι και σε πολύ καλή κατάσταση για να εκφράσω γνώμη. Εκτώς από "περιπατητής" είμαι αυτή την ώρα και "παρατηρητής" του εαυτού μου βασικά. Να είστε καλά όλοι
Μέχρι πριν λίγο καιρό και εγώ δεν δεχόμουν το «πεπρωμένο» το «τυχαίο» κλπ. Όμως μετά από μια εμπειρία το περασμένο Πάσχα όλα άλλαξαν. Εν συντομία.
Μέσα από μια σειρά από τυχαία γεγονότα που έχουν ξεκινήσει κάπου 3 χρόνια πριν, 2 ιστιοπλοϊκά «αναγκασθήκαμε» να βρεθούμε στο νησί του Πόρου ανήμερα το Πάσχα. Εκεί το βράδυ αργά, ξημερώματα Δευτέρας, με «τυχαία» γεγονότα, βρεθήκαμε 5 άτομα, από τα 18 που είμασταν σε αυτό το ταξίδι, στο σημείο και την ώρα που έπεσε κάποιος σε γκρεμό…… Μετά από μια ολονύχτια προσπάθεια με τεχνητές αναπνοές και μαλάξεις, τελικά αυτός ο νέος σήμερα ζει κανονικά και χωρίς κανένα πρόβλημα. «Τυχαία» βρεθήκαμε εκεί….
Μα δεν είναι μόνο αυτό που έγινε εκεί Υπάρχουν ακόμα σε εξέλιξη μια σειρά από άλλα παράλληλα «τυχαία» γεγονότα που ακόμα είναι σε εξέλιξη και έχουν σχετιστεί έμμεσα με αυτό το γεγονός. Δεν ξέρω ούτε το γιατί έχουν γίνει ούτε το που θα καταλήξουν – οδηγήσουν. Το μόνο που μπορώ να πω για αυτή την στιγμή είναι ότι έχουν προκαλέσει τεράστιες αλλαγές τουλάχιστον σε εμένα, έχουν φέρει πόνο τουλάχιστον αυτή την στιγμή. Προσπάθησα να αποφύγω καταστάσεις, να κάνω διαφορετικές επιλογές. Δεν τα κατάφερα. Τελικά παραδόθηκα. Το που θα φτάσω δεν το ξέρω. «Θα δείξει» όπως κάποια φίλη μου λέει.
Τώρα γιατί γίνονται αυτά? Δεν μπορώ να δώσω ξεκάθαρη απάντηση.
Και το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορούμε εμείς με τις «σημερινές» επιλογές μας να επηρεάσουμε αυτά τα γεγονότα? Και μάλιστα την ώρα που είναι σε εξέλιξη?
Δεν νομίζω.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι επηρεάζουν δραματικά την ζωή μας.
Λόγο του ότι είναι σε εξέλιξη ακόμα αυτά τα "τυχαία" για εμένα, δεν είμαι και σε πολύ καλή κατάσταση για να εκφράσω γνώμη. Εκτώς από "περιπατητής" είμαι αυτή την ώρα και "παρατηρητής" του εαυτού μου βασικά. Να είστε καλά όλοι
Υπάρχουν πολλών ειδών πιέσεις. Η αναφορά μου σε αυτές είναι καθαρά στις εσωτερικές πιέσεις, που δημιουργούνται από την ανάγκη μας για το επόμενο βήμα…
Τον εαυτό μας μπορούμε να τον πιέσουμε…. Είναι ο τρόπος στο να μάθει.. Να αναγνωρίσει... Να αποδεχτεί.... Να βελτιώσει..... Να προχωρήσει μπροστά στο μονοπάτι του...... Δεν μπορείς να μείνεις με βήμα μετέωρο.........
Δεν μπορείς να πιέσεις τους ανθρώπους. Ακόμα και αυτούς που αγαπάμε. Απλά μπορείς να παρατηρείς με σκοπό να μάθεις.
Τι μπορεί αυτό το πλήθος να έχει στο μυαλό του? Ποια είναι αυτά που τους βασανίζουν? Τι παρωπίδες μπορεί να έχουν? Πόσο κατανοητό έκανες το ερώτημά σου? Ποιες είναι οι δικές σου ευθύνες?
Με κεντρίζεται.
Δηλαδή ο συγκεκριμένος αόρατος, μέσα από μια διαμάχη, έγινε γιατί δεν μπορεί να «αντιμετωπίσει» εσένα? Μήπως εδώ περικλείει και πιθανόν λάθη δικά σου?
Και τι γίνεται μεταξύ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ φίλων? Σχέσεων?
Δηλαδή ο συγκεκριμένος αόρατος, μέσα από μια διαμάχη, έγινε γιατί δεν μπορεί να «αντιμετωπίσει» εσένα? Μήπως εδώ περικλείει και πιθανόν λάθη δικά σου?
Και τι γίνεται μεταξύ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ φίλων? Σχέσεων?
Το να είσαι «αόρατος / η» μέσα σε κόσμο ίσως μπορεί να είναι και ασυνείδητη επιλογή σου ή ακόμα και προ-επιλογή σου. Ίσως το πρόβλημα εντοπίζεται όταν επιθυμείς να μην είσαι «αόρατος / η» Τι ? Γιατί? Πώς ? 
quote:
...... ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ,ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ???..
Πόσο καλά γνωρίζεις το πρόβλημα? Είναι πρόβλημα? Πόσο καλά γνωρίζεις εσένα? Και δεν μπορείς? Θυμάσαι το πρόβλημα που είχες και δεν μπορούσες να κάνεις κάτι? Πόσο μεγάλο ήταν? Πόση προσπάθεια έκανες? Με τι τελικό αποτέλεσμα? Απλά κάποιες φορές οι συνθήκες συνδράμουν ώστε ένα «πρόβλημα» να φαίνεται αξεπέραστο. Μπορεί το κόστος του να είναι πάρα πολύ μεγάλο, αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Δεν είναι το πρόβλημα.
Αγαπητή Σεμίνα. Εμένα δεν με χαλάει. Απλά είναι η άποψη μου. Σίγουρα ο κάθε άνθρωπος έχει τον μοναδικό, δικό του τρόπο έκφρασης, γιατί και ο ίδιος είναι μοναδικός. Έχω αποδεχτεί αυτή την θέση, γιατί διαπίστωσα σε εμένα βασικά, ότι αυτό γινόταν άθελά μου. Εσύ είσαι εσύ. Μπορεί να μην γίνεται.
Προβλήματα. Πότε? Ποια στιγμή της ζωής μου? Σε τι κατάσταση ήμουνα? Έχω κλάψει γιατί μου έκλεψαν ένα σκυλάκι που είχα. Πολύ μεγάλο πρόβλημα τότε, εκείνη την στιγμή. Να χάνεις κάποια τάξη στο σχολείο. Να χάνεις την δουλειά σου. Να μην μπορείς να εκφραστείς όπως θα ήθελες. Να χάνεις άνθρωπο, άνθρωπο που αγαπάς, γιατί χώρισες, γιατί τον ανάγκασε η δουλειά να φύγει σε άλλη χώρα, για πάντα, και δεν μπορείς να πας μαζί, γιατί ο άνθρωπος που αγαπάς πέθανε. Να μην μπορεί να σε καταλάβει κάποιος. Να μην υπάρχει κάποιος δίπλα σου. Να μην μπορείς να μοιραστείς αυτό που έχεις. Και πόσα ακόμα δεν έχω δεχτεί σαν πρόβλημα. Όλα εκείνη την στιγμή, την συγκεκριμένη στιγμή, είναι πρόβλημα. Και μάλιστα πολύ μεγάλο. Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε για αυτό? Πώς το αντιμετωπίζουμε? Το αναγνωρίζουμε (βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα)?
Προβλήματα. Πότε? Ποια στιγμή της ζωής μου? Σε τι κατάσταση ήμουνα? Έχω κλάψει γιατί μου έκλεψαν ένα σκυλάκι που είχα. Πολύ μεγάλο πρόβλημα τότε, εκείνη την στιγμή. Να χάνεις κάποια τάξη στο σχολείο. Να χάνεις την δουλειά σου. Να μην μπορείς να εκφραστείς όπως θα ήθελες. Να χάνεις άνθρωπο, άνθρωπο που αγαπάς, γιατί χώρισες, γιατί τον ανάγκασε η δουλειά να φύγει σε άλλη χώρα, για πάντα, και δεν μπορείς να πας μαζί, γιατί ο άνθρωπος που αγαπάς πέθανε. Να μην μπορεί να σε καταλάβει κάποιος. Να μην υπάρχει κάποιος δίπλα σου. Να μην μπορείς να μοιραστείς αυτό που έχεις. Και πόσα ακόμα δεν έχω δεχτεί σαν πρόβλημα. Όλα εκείνη την στιγμή, την συγκεκριμένη στιγμή, είναι πρόβλημα. Και μάλιστα πολύ μεγάλο. Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε για αυτό? Πώς το αντιμετωπίζουμε? Το αναγνωρίζουμε (βλέπουμε ότι υπάρχει πρόβλημα)?
Φίλη Σεμίνα αυτό που λες «ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ..», δεν είναι σωστή έκφραση για μένα. Θα μπορούσες να πεις ένας τρόπος να ξεκουράζομαι, ένας τρόπος να ξαναγεμίζω μπαταρίες, ένας τρόπος να ξεφορτώνω (για το κλάμα). Και γιατί το λέω αυτό. Η εκφράσεις που χρησιμοποιούμε και εφόσον τις χρησιμοποιούμε συχνά, κάνουν προγραμματισμό. Αυτοπρογραμματιζόμαστε. Και η λέξη είναι «Διαφυγή» Δεν διαφεύγουμε από τα προβλήματα. Παίρνουμε δυνάμεις, τα αντιμετωπίζουμε, τα αναλύουμε, μαθαίνουμε, και τα λύνουμε. Όσο για τον πόνο που κάποια από αυτά έχουν, είναι το σκαρπέλο και σφυρί στα χέρια του γλύπτη (εσένα), για να φτιάξεις το δικό σου άγαλμα Εσένα
Φίλε krokodeilaki, ίσως είναι μια άλλη προσέγγιση στο θέμα, αλλά εδώ θα σου θυμίσω ότι στην αρχαιότητα και μέχρι πριν λίγα χρόνια, η κηδείες ήταν γιορτή και φορούσαν λευκά. Ίσως ακόμα, σε μερικούς τόπους, έχουν αυτό το πανάρχαιο έθιμο. Και βέβαια δεν ήταν η χαρά, του ότι ζούνε οι υπόλοιποι. Ίσως σήμερα έχουμε γίνει πολύ εγωιστές και για αυτό τα κλάματα και ο οδυρμός.
Μα αυτό ψάχνουμε να βρούμε Πόσο περίεργος είμαι (ο καθένας για εκείνον)? Είμαι άνθρωπος?
quote:
Ο άνθρωπος είναι περίεργο πλάσμα...
Μα αυτό ψάχνουμε να βρούμε Πόσο περίεργος είμαι (ο καθένας για εκείνον)? Είμαι άνθρωπος?
quote:
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΛΛΑ..ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.
Και όμως από εκεί θα προέλθει η γνώση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά που θα δεις θα αφορούν και εσένα. Μπορεί να γίνουν σε εμένα, στην γειτόνισσα, στην φίλη σου, σε άνθρωπο που είναι κοντά σου ή και μακριά σου.
quote:
ΕΧΩ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΚΑΠΩΣ..ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΧΩ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ..ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ..ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ..
Κάπως? Μήπως αυτό είναι και λίγο «κρύψιμο πίσω από το δάκτυλο»? Το να κοιτάζεις αλλού ? Μήπως είναι και λίγο επικίνδυνο να πέσεις σε καμιά κολώνα ή ακόμα χειρότερα σε καμιά τρύπα?? Και είναι πολλές αυτές……