- Ο "αόρατος" άνθρωπος - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

Να είσαι μέσα σε κόσμο, να μιλάς κι όμως οι απαντήσεις που παίρνεις να είναι μηχανικές και μέσα στα πλαίσια μιας τυπικής ευγένειας....

---

Εννοείς ότι σε αυτήν την περίπτωση παρατηρείς τους άλλους μέσα από κάποια "αποστασιοποίηση" κι έχεις τη δυνατότητα να παρατηρείς τις συμπεριφορές τους, χωρίς να επεμβαίνει η προσωπική ταύτιση;

Ζήσε τη στιγμή!

Αυτό μου συμβαίνει κάθε φορά που επιθυμώ να με "προσέξουν". Λες και το κάνουν επίτηδες.
Και το καταλαβαίνω μετά ότι "ήθελα να με προσέξουν". Ποτέ εκείνη την ώρα.

Στην πορεία δοκίμασα να μην το "προσπαθώ" και διαπίστωσα, μετά από χρόνο, ότι μόνο τότε "πραγματικά με πρόσεχαν".

Ζήσε τη στιγμή!

quote:

---

Ωρες ώρες έχω την αισθηση οτι είμαι αόρατη ..... Σας έχει συμβεί ποτέ αυτό ? Να είσαι μέσα σε κόσμο, να μιλάς κι όμως οι απαντήσεις που παίρνεις να είναι μηχανικές και μέσα στα πλαίσια μιας τυπικής ευγένειας.... Ευτυχώς, αυτό δεν είναι μόνιμη κατάσταση (μάλλον το αντίθετο θα έλεγα) γιατί θα είχα αρχίσει να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα την ίδια και τον τρόπο που εγώ επικοινωνώ με τους άλλους. Ή με το είδος των απόψεων που εκφράζω.... Δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό, αλλά εκείνη την ώρα νιώθω πιο μόνη από ποτέ... Η καθαρή μοναξιά δεν μ' ενοχλεί, ξέρετε του τύπου μόνη τρώω, μόνη κοιμάμαι, μόνη πάω στη δουλειά και μόνη γυρίζω... Αλλά να είσαι σ' ένα μέρος που εσύ διάλεξες για να ανοίξεις και μοιραστείς κάποια πράγματα και να γίνεσαι ο αόρατος άνθρωπος μου φάνηκε κάπως περίεργο... Ξαναρωτάω λοιπόν, συμβαίνει και σε άλλους?

...για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος...

---

...Galadriel...σκεφτηκες μηπως...δεν γινομαστε εμεις οι αορατοι....μα ειναι μιαν αλλη πραγματιοτητα που μας μετακινει...με διαφορετικη ταχυτητα...απο τους αλλους...; λες και φτανεις πρινκαι περιμενεις παλι εσενα να περασεις απο απεναντι...ενακατι..
εχει τυχει να διαπερασει το βλεμμα μου ατομα αδιαφορα/περαστικα-
...μα ξερεις-η κενοτητα σαν περπατανε..ωσαν σαρκια..δεν δηλωνει την οπωσδηποτε δικη σου αορατοτητα...:)
αν κα υπαρχει και τουτη...σαν τη θεσεις σε λειτουργια..(καμμια σχεση με την εκεινη μπερτα του Χαρυ..)

Ειναι η κενοτητα... που επιβιωνει....κι εσυ απλα, μολις εχεις καταφερει να συλλαβεις με τον...γυμνο...οφθαλμο..//
σκεψου πως αυτο γινεται εντονοτερο...σαν εχει και αφγερα..
παρατηρησε πσο αορατη μπορεινα γινεις..σαν χαθεις παρατηρωντας τους ανθρωπους ..ενω βρισκεσαι σε εν κινησει λεωφορειο...
αορατοτητα η χασιμο μεσα στην....κινηση του τιποτε στο χρονο της ρουτινας...

ας παω για υπνο...χαρηκα που εθεσες τετοια ροη-
ωραιο θεμα...καλως ηρθες εσωτερικοτερα:)

ΑΤΜΑ

"...σαν ακουσεις αγερα,
ειναι η γαληνη
που βρυκολακκιασε.."Ο.Ε.

clickonmebabe..

Ο αέρας πάλι ειδικά σε μένα ξυπνάει ας το πούμε "ικανότητες" που πραγματικά με εντυπωσιάζουν, λες και γίνομαι ένα μαζί του...

και παραφράζοντας τον ποιητή:
δεν είναι αγέρας αυτός, δεν είναι αχός
ανθρώπινος. Ακούγεται να φτάνει
σαν τελευταία κραυγή, στα βάθη της νυχτός
κάποιου πόχει πεθάνει..

Να'στε όλοι καλά

Λοιπόν : ας πάρουμε για αρχή την εγωπάθεια δεν μπορεί να είσαι εγωπαθής και να βιώνεις εμπειρίες αορατότητας, εξ ορισμού αποκλείει το ένα το άλλο. Οταν το πάθος επικεντρώνεται στον εαυτό μας σπάνια βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι, ίσα ίσα που νομίζουμε ότι είμαστε και ορατοί απ'όλους....

Τώρα στο θέμα της περιθωριοποιήσης : βρίσκεται στον αντίποδα της εγωπάθειας... ο άνθρωπος που αφήνεται να περιθωριοποιηθεί δεν ενδιαφέρεται για το αν είναι ορατός από τους άλλους, αφού στην ουσία δεν είναι ορατός από τον εαυτό του.... Εδώ βέβαια οφείλω να διευκρινήσω πως δεν βάζω σ' αυτήν την κατηγορία όσους αναζητώντας απαντήσεις για τον κόσμο αποξενώνονται απ'αυτόν. Μιλάω για αυτούς που αφήνουν τον εαυτό τους στο περιθώριο από κάποια αφορμή που συνήθως ούτε θυμούνται πια...

Οσο για το αν είναι αμυντικός μηχανισμός... μπορεί να συμβαίνει κι αυτό μερικές φορές, αν πράγματι καταφέρνουμε να είμαστε "αόρατοι" τις στιγμές που μας χρειάζεται είναι ένα συν για τη ζωή μας.

Εμένα όμως με απασχολεί ότι αυτό γίνεται πέρα από τη δική μας θέληση...

Οσο για τον μη έλεγχο της ζωής μας θέλεις να μου εξηγήσεις λίγο περισσότερο πως το εννοείς σε σχέση με το θέμα ?

Ευχαριστώ εκ των προτέρων, ξέρω ότι σε ζάλισα λίγο...

όταν λέω εγωπάθεια ενοώ την εγωπάθεια των άλλων που δεν τουσ αφήνει να δούνε πέρα απο το μικρόκοσμο της καθημερινότητας τους:)

στο θέμα της περιθωριοποιήσης εγώ βάζου τους απόμαχους της αναζήτησης που έχασαν το ενδιαφέρον και πλέον παθητικά απλά ζουν.. 9δυστιχώς προς τα εκεί τήνω και εγώ..)

Για τον αν γίνεται χωρίς τη θέληση μας.. αυτό νομίζω εξαρτάται απο την ένοια της θέλησης. εαν θέληση είναι η εξωτερικευμένη έκφραση επιθυμιών μας τότε όχι δεν γίνεται απο δικιά μα θέληση.. αλλά αν θεωρήσουμε σαν θέληση την ανάγκη του οργανισμού για πνευματική ανάπαυλα ίσως ενδόμυχα οδηγούμαστε πως αυτή την κατάσταση.

Δε θυμάμαι ακριβώς τι ενοούσα με το μη ελεγχο της ζωής μας απλά λογικά ήθελα να πω ότι ίσως δεν μπορούμε να ελέβξουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις όχι φυσικά με κυριαρχικό εγωιστικό τρόπο αλλα στο γεγονός ότι δεν μπορούμε ίσως απο ανασφάλεια να δείξουμε το πραγματικό μας ευατό λόγω της χαμηλής αυτοπεποίθησης..

Δεν με ζάλησες καθόλπυ.. λατρεύω την συζήτηση και ειδικά για θέματα που με αγγίζουν άμεσα... :)

quote:

---

Ο αέρας πάλι ειδικά σε μένα ξυπνάει ας το πούμε "ικανότητες" που πραγματικά με εντυπωσιάζουν, λες και γίνομαι ένα μαζί του...

---

---ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ,Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ...:-----

"ΣΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ..ΑΓΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΒΡΥΚΟΛΑΚΙΑΣΕ.."

--ΕΧΩ ΝΟΙΩΣΕΙ ΑΟΡΑΤΗ ....//ΑΛΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ...:)

clickonmebabe..

quote:

---

όταν λέω εγωπάθεια ενοώ την εγωπάθεια των άλλων που δεν τουσ αφήνει να δούνε πέρα απο το μικρόκοσμο της καθημερινότητας τους:)

---

Το "πρόβλημα" μου αν το δούμε έτσι βρίσκεται σε κάποιες επιλεγμένες στιγμές.. ισως καμμιά φορά έχει σχέση με την αθωώτητα που εκπέμπει κανείς.