- "Ο έρωτας είναι σαν τα φράγματα" - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Μεμονομενα,δεν μπορεις να βγαλεις συμπερασματα,δηλαδη να κρινεις με την λογικη μονο.
Αφησε το μυαλο σου και την καρδια σου ελευθερη και θα δεις που θα σε οδηγησουν,το μυαλο μερικες φορες μπορει να κανει λαθος,μεσα απο της ατελειωτες αναλυσεις,αλλα σκεψου σκεψου πως η καρδια δεν κανει ποτε λαθος.
Βαζοντας φραγματα το μονο που κερδιζεις,ειναι να πληγωνεις και να πληγωνεσαι και αυτο το παιχνιδι δεν εχει τελος.

Ειναι δυνατον να κρυφτεις απο τον εαυτο σου;

οσο και να το θελεις παντα μπροστα σου θα βρισκεις αυτο που πολεμας.

Δεν ξερω τι ειναι γραφτο και τι οχι,ξερω ομως πως τιποτε δεν ειναι τυχαιο οταν συμβαινει,οπως συμβαινει,και στην χρονικη στιγμη που συμβαινει.

Το να ξεφυγεις ειναι μια λυση,αν μεσα σου νιωθεις πως αυτο που σου ηρθε,δεν ειναι για σενα,πως δεν εισαι ετοιμη να το αντιμετωπισεις,οτι δεν σου χρειαζεται στην χρονικη στιγμη της ζωης σου,αφηνεις τον χρονο να περασει ωσπου να γιατρευτουν οι τυχων πληγες,που μπορει να ανοιξε,αλλα αυτο βεβαια,δεν γινεται απο την μια στιγμη στην αλλη,πατωντας ενα κουμπακι,να αλαξεις σελιδα,η να βρεις κατι αλλο πιο απλο που δεν θα σε προβληματιζει και πολυ.

Υπαρχει και η αλλη παραμετρος,να ειναι ενας ερωτας αυθυποβολη,αλλα κι αυτο μπορεις να το καταλαβεις το τι ειναι αληθεια και τι οχι με τον καιρο.
Αφησε ελευθερο τον εαυτο σου να σε οδηγησει,τα φραγματα και τα αυλακια ειναι για τους εργολαβους,και οχι γι αυτους που ερωτευονται,μην το σκεφτεσαι πολυ η αναλυση σκωτωνει την ομορφια της καθε στιγμης της αφαιρει τα χρωματα και την ισοπεδωνει.

Ζησε την στιγμη,μεινε ο εαυτος σου,αυτο που ο αλλος αγαπησε σε σενα,κι αν καποτε ερθει η στιγμη που θα δεις τον αλλον στα ματια,αυτον που αγαπας τοτε καταλαβαινεις την αληθεια,ως τοτε υπομονη.

μεινε ο εαυτος σου ετσι οπως εισαι.
Γαληνη!!!

Φιλικα

«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»

Ναι... Και πάλι είμαι εδώ χαμένη μες τις λέξεις,
για 'σένα θα γράφω πάλι για να 'ρθεις να με συντροφέψεις,
ταξίδι μεγάλο έχει αρχίσει,
κράτα το χέρι μου σφιχτά μην το αφήνεις,
κράτα με πλάϊ σου και μόνη σου ποτέ δεν θα μείνεις,
γι αυτά τα λόγια που γράφω όμως να 'ξερες πόσο φοβάμαι,
χίλιες εικόνες μες το μυαλό μου στριφογυρίζουν
και με πονάνε και με τρομάζει η κάθε νύχτα που με τυλίγει η σιωπή, είσαι μακριά και η θλίψη μου πλημμυρίζει την ψυχή.
Απόψε απέναντι μου σε βλέπω ξανά μέσα στα μάτια να με κοιτάς,
να μ' αγκαλιάζεις να ψιθυρίζεις γλυκά πως μόνο εμένα αγαπάς,
ξυπνώ απ' τ όνειρο αυτό και δεν σε βλέπω πουθενά κι όμως σε ένιωσα πως ήρθες και χάθηκες πάλι σαν σκιά,
υπομονή κάνε μου λες κάποτε θα 'μαστε μαζί,
υπομονή μου λες και κλαις θα 'ρθει η κατάλληλη στιγμή,
μα χάνονται οι ελπίδες μου, σβήνουν ξανά μέσα στο χρόνο,
σ' ακούω να λες πως μ' αγαπάς και ξαφνικά θολώνω,
ήρθε κι απόψε η μοναξιά και η καρδιά πάλι ραγίζει,
δακρύζει η ματιά στα ξαφνικά και στ' όνειρο η ψυχή γυρίζει...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ένας μικρός αρλεκίνος η ζωή μας
Ένας μύθος να μάθεις να κρύβεις το δάκρυ
πίσω από ένα χαμόγελο...

«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»

Τα χρώματα…
-Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
-Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
-Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
-Τί χρώμα έχει η χαρά;
-Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
-Και η μοναξιά;
-Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
-Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
-Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
-...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
-Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
-Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
-Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ’ αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό... Και δάκρυσε ...

Ζω...
-Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;
-Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απ’ τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ’ αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ…
-Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ’ αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην απόγνωση. Κι εσύ, θα’ ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι’ αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. ʼντε στην υγειά σου!

Ελπίζω…
-Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ’ αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;
.......................................................................................................
-ʼυριο θα ’ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ’ άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ’αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να ’χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. ʼντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιός έιναι ο δυνατός;
-Ποιός είναι ο δυνατός;
Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
-Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι.
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους.
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες.
Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.
Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε.
Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:
-Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!
............................................................................................................
«Προσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ’ ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χαλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ’ αγαλματα μόνο δε λυγάνε».

Ονειρεύονται... και ελπίζουν...
-Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
-Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
-Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
-Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
-Όμορφη βραδιά απόψε. ʼκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...
-Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται...
Ονειρεύονται και ελπίζουν...

Το Χρώμα του Φεγγαριού

«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»

Θα 'θελα να 'σουνα εδώ
να μπερδευτείς μέσα στη νύχτα
και πριν προλάβω να σε δω
να πεις απλά μια καληνύχτα...

Μ' ένα φιλί στα χείλη μου
μια ανάσα και ένα χάδι,
η μοναξιά είναι φίλη μου
παρέα στο σκοτάδι...

Έλα και σκόρπισε το φως
ως της ψυχής την άκρη,
γιατί είναι η σκέψη πειρασμός
κι αγάπη πια ένα δάκρυ...

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

μα η λύσσα του αγέρα
τη βροχή δυναμώνει
και τα δυό τους παρέα
τα ποτάμια φουντώνουν

δε σε σώζει κανένας
η βροχή θα σε πάρει
και σα φύλλο θα τρέχεις
στον αφρό στο ποτάμι.

αλλά ξέρεις, μονάχα
μόνο εσύ θα μπορέσεις
να καλέσεις τον ήλιο
και τη μπόρα να διώξεις.

δεν το ξέρεις;...
δε θέλεις!
κατά βάθος σου αρέσει
που σε παίρνει η μπόρα
κατά βάθος, το ξέρεις...
προκαλείς τις σταγόνες
και φωνάζεις ανέμους
και κινείς τα ποτάμια,

γιατί ο έρωτας θέλεις
να πλημμυρίσει τα πάντα!

αφιερωμένο
στον έρωτά σου και στο δικό μου...

μόλις διάβασα το μήνυμα με το απόσπασμα από τον Μαρκές.

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Αλλοτε πάλι δεν γνωρίζουμε που να σταματάμε για έναν έρωτα που ζήσαμε και που ολόκληρη η ψυχή αποζητά κι άλλοτε δεν ξέρουμε που να ψάξουμε για να τον βρούμε...

και καταλήγει το ίδιο συναίσθημα που κάνει μια μέρα ηλιόλουστη και ευτυχισμένη να κάνει μια άλλη μέρα να έχει καταιγίδα στην ψυχή μας...

Τι είναι άραγε χειρότερο? Να αποζητάς έναν έρωτα, να τον χάνεις ή να μην ξέρεις που να σταματήσεις να τον χρειάζεσαι?

τελευταία ο έρωτας μου μοιάζει με την νοσταλγία...

"Σ'όλο το ταξίδι δεν μ'αφησε η νοσταλγία
δεν λέω πως ήταν σαν την σκιά μου
έστεκε πλάι μου ακόμη και μες στο σκοτάδι
δεν λέω πως ήταν σαν τα χέρια και τα πόδια μου
όταν κοιμόμαστε χάνονται χέρια και πόδια
κι εγώ δεν έχανα τη νοσταλγία ούτε στον υπνο μου
σ'όλο το ταξίδι δεν μ'αφησε η νοσταλγία
δεν λέω πως ήταν πείνα ή δίψα ή επιθυμία
για δροσιά μες στην κάψα ή για ζεστασιά μες το κρύο
ήταν κάτι που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί,
δεν ήταν χαρά ή λύπη που να 'χει σχέση
με τις πόλεις, τα σύννεφα, τα τραγούδια,
τις μνήμες, βρισκόταν μέσα σε μένα κι έξω από μένα
σ'όλο το ταξίδι η νοσταλγία δεν μ'αφησε
κι απ' το ταξίδι όλο, μόνο η νοσταλγία μου'μεινε."

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους

Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο

Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας

Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!

Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου

Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω

Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών

Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα διοσμαρίνια

-Μα πού γύριζες

Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σου 'λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Ή πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα πού γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα

Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του

Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών

Όπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση

Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος

Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας

Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους

Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στον μαΐστρο.

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας

Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Εκεί που θα μπορώ να μείνω
Εκεί που θα μπορώ να ξαποστάσω
Εκεί που θα μπορέσω να μοιραστώ
Εκεί που θα μπορέσω να δώσω
Εκεί που θα ταιριάζει

Είχα ξεχάσει ποια τι έψαχνα
Απλά τριγύρναγα, πολύ καιρό, κουρασμένος
Κουρασμένος στην ψυχή
Μέχρι που βρέθηκα εκεί, πριν καιρό
Τρόμαξα, θυμήθηκα όλα εκείνα
Εκείνα που είχα ονειρευτεί
Εκείνα που είχα για παραμύθι

Ο φόβος ήταν τέτοιος, που πήγα αλλού
έστω για μια μέρα, έστω για λίγη ώρα
Κι’ όμως το άρωμα πρέπει να με είχε πιάσει
Δεν μπορούσα να ξεχάσω την εικόνα
Δεν μπορούσα να μην θυμάμαι
Όπου και να πήγα, όπου και να βρέθηκα,
δεν μπόρεσα, να βγει απ’ το μυαλό μου

Παρόλο που ήμουνα μίλια μακριά,
εκεί ήταν το μυαλό μου
Και νάτος πάλι ο τόπος αυτός
μπροστά μου, δίπλα μου, δίπλα του, πρωί πρωί

Δεν το επιδίωξα, το αναζητούσα όμως
Προσπάθησα να το αποφύγω
Μα δεν γινόταν, ήρθε μόνο του
Και όταν ήρθε, πάλι κρατιόμουνα
Απασχολούσα εμένα μ’ άλλα
Κι όμως πάλι μας έφερε, ακόμα ποιο κοντά

Μας έδωσε το κοινό ταξίδι
Την άγρια τη θάλασσα
Τα όμορφα τοπία, την μουσική
Τις όμορφες τις μυρωδιές, το χάδι του αέρα
Μας γνώρισε την θέληση για ζωή
Μας έφερε δίπλα στον θάνατο και στη ζωή

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω
Φοβάμαι να μιλήσω, φοβάμαι να ανοιχτώ
Είμαι μακριά αλλά και τόσο κοντά
Έτσι αισθάνομαι, αλλά και πάλι, αν κάνω λάθος?
Δεν θέλω να την πληγώσω Δεν θέλω να πληγωθώ
Γιατί ο καθένας έχει να κάνει την δικιά του διαδρομή
Μακάρι να μπορούσα νάξερα, αν μπορέσουν να γίνουνε κοινές

Carim

Περπατησα και χαθηκα κι εγω.

Εστρωσα τ αστρα και κοιμηθηκα
διπλα στο κυπαρισσι
και τοτε το μονο που απομεινε
ηταν η μνημη
ελευθερη και γαληνια.
Το σωμα μου ασπρος ποταμος
το σωμα μου ασπρη λιμνη
που ακομη και οι λεξεις ειχαν χασει την σημασια τους.
Απογυμνωσα τον εαυτο μου και μεσα απο το ψεμμα,ειδα να ανατελλουν,χιλιαδες μικρες αληθειες.

Και πανω απ ολα η δικη μου αληθεια

η δικη μου προσβαση
στην αρμονια και το χαος
του Συμπαντος.

Με βρηκαν οι παλιρροιες
με βρηκε η καταχνια
με βρηκε η διψα η ασωτη.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΣ;
ο δρομος μου αταξιδευτος.

ΠΑΩ Σ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ.

στην ΝΕΚΥΙΑ κατεβαινω
δεν με χωραει ο σπαραγμος
δεν με χωραει ο Αδης.
Περπατησα και χαθηκα
σε σωματα αγνωστα
διχως μνημη,διχως σημασια.

Ηξερα τι ζητουσα
Ζητουσα την ληθη
ΤΗΝ ΛΗΣΜΟΝΙΑ.
Θελω να τραγουδησω
τον λυπημενο αγγελο
ενα τραγουδι απο βροντη
και αστραπη και ΟΡΚΟ-που επανω του ο θανατος δεν πιανει.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΣ;
μοναχικος ταξιδευτης στο ασπρο μονοπατι.
Περπατησα,περπατησα πολυ
καμια φωνη ωστοσο
καμια σιωπη δεν ηταν αρκετη
να καλυψει την δικη της φωνη
την φωνη της ψυχης μου.

Και πηγα ακομη πιο περα
στα συνορα της λογικης και του παραλογου
εκει εσκαψα βαθεια μεσα μου και ειδα την απολυτη μαυριλα
και μια πληγη που αιμοραγουσε.
Εκει ειδα και το ΛΕΥΚΟ ΦΩΣ

και ξερω πως παλι
εκει θα παω
εκει φυγας και κυνηγημενος
αναζητωντας το ανεφικτο
σε ακεφαλα σωματα
στην χωρα των λυγμων
στην κοινωνια της ληθης.
Αγνωστος
Σ.Π

«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»