- Ποιος φοβαται τους κλοουν? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

...and the Predators will prevail...

quote:

---

Πιστευετε σε αυτο που λενε,οτι δηλαδη ορισμενες φορες μπαινουν πνευματα μεσα σε κουκλες και αυτες με τη σειρα τους...ζωντανευουν!!!??

---

ΜΑΛΛΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΤΟ ΘΡΙΛΕΡ Η ΚΟΥΚΛΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΦΟΒΙΣΕ .
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΟΥ ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ .

Brother will kill brother, spilling blood across the land, killing for religion, something I don't understand...

Η Ακρόπολη ανήκει σε αυτούς που την έχτισαν...

Πιο πιθανό είναι να υπήρξε μια περίπτωση αυθυποβολής. Τώρα για τη μητέρα σου που μετά από χρόνια είπε πως είχε ακούσει και αυτή πιάνο - τι να πω. Πολλές φορές η μνήμη μας παίζει παιχνίδια. Γενικά προτιμώ σ' αυτά τα πράγματα τις πιο λογικές εξηγήσεις και πιστεύω πως συνήθως κάτι τέτοιο ισχύει.

Πληροφοριακά και μόνο, μπορείς να διαβάσεις ένα άρθρο της κεντρικής σελίδας του ESOTERICA σχετικά με το φαινόμενο Poltergeist, αλλά δε χρειάζεται να το συσχετίσεις. Καμιά φορά, μόνο και η ιδέα μας για κάτι, μπορεί να προκαλέσει περίεργα φαινόμενα.

Το άρθρο:
Poltergeist
μια ψυχολογική προσέγγιση
κάνε κλικ^^^^

Ο φοβος που προκαλειτε απο τετοιου ειδους περιστατικα, δειχνει ενα ατομο εγωιστη στην κοινωνια, εσωστρεφη, αλλα πολυ ευαισθητο απο την αλλη οταν συμβαινει κατι στον εαυτο του. Δηλαδη ειναι ο ιδιος Κλουν στο κοινονικο του περιβαλλον. Προσπαθει και το κανει πραγματικοτητα να φοραει την μασκα του ωστε να κρυβετε σε καθε τι τον προβληματιζει και τον απασχολει με το να διασκεδαζει η να φοβιζει τους αλλους ξεχνωντας τα προβληματα του...εως οτου ερθει παλι η στιγμη που θα κλειστει στον εαυτο του και θα ευαισθητοποιηθει,μεχρι ο κυκλος των προυγουμενων φτανει στο ξεσπασμα.

Ολοι φοβομαστε κατι πολυ η λιγο. Ολοι εχουμε μια πικοιλια των παραπανω.

Φιλικα ΑΓΑΠΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΣΕΙΣ.

Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα λοιπόν, ο κλόουν είναι ένας "γνωστός κωμικός χαρακτήρας της παντομίμας και του τσίρκου, που αναγνωρίζεται από το ιδιαίτερο make up και το κοστούμι του, το καραγκοζιλίκι και τους αστεϊσμούς, με σκοπό να προκαλέσει εγκάρδιο γέλιο. Σε αντίθεση με τον παραδοσιακό βλάκα (fool) ή τον γελωτοποιό της αυλής (jester), συνήθως εκτελεί μια καθορισμένη ρουτίνα που χαρακτηρίζεται από ένα ελαφρύ γραφικό χιούμορ, παράλογες καταστάσεις και έντονη φυσική δράση".

Η προγονική μορφή του κλόουν, αυτή του γελωτοποιού υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και απ ότι φαίνεται οι περισσότεροι πολιτισμοί είχαν τους δικούς τους "κλόουν".

Τον πρωτοβρίσκουμε στην αυλή του Φαραώ Dadkeri-Assi, κατά την διάρκεια της πέμπτης δυναστείας το 2.500 πΧ. ως πυγμαίο γελωτοποιό.
Από την αρχαία Ινδία μας έρχονται παραδοσιακές ιστορίες του Βασιλιά και του Γελωτοποιού και στην Κίνα οι γελωτοποιοί της αυλής δίνουν παράσταση τουλάχιστον από το 1818 πΧ.
Οι γελωτοποιοί -σε αντίθεση με τους σημερινούς κλόουν- είχαν μεγάλη ελευθερία λόγου. Συχνά ήταν οι μόνοι που μιλούσαν ανοιχτά μπροστά στο κοινό εναντίον βασιλικών αποφάσεων και μέσω του χιούμορ τους μπορούσαν να επηρεάσουν τα πολιτικά θέματα.
Μιά τέτοια περίπτωση μας έρχεται από την Κίνα το 300 πΧ, όταν ο Αυτοκράτορας Shih Huang-Ti έκτιζε το Σινικό τείχος και χιλιάδες εργάτες σκοτωνόντουσαν κατά την κατασκευή του. Ο Αυτοκράτορας είχε αποφασίσει να βάψει το τείχος, απόφαση που θα προκαλούσε ακόμα περισσότερους θανάτους. Ο γελωτοποιός του ο Yu Sze ήταν ο μόνος που τόλμησε να κάνει κριτική σε αυτό το σχέδιο και τελικά τον έπεισε να το ακυρώσει. Γι αυτό και σήμερα ο Yu Sze θεωρείται εθνικός ήρωας της Κίνας.

Οταν ο Κορτέζ κατέλαβε τον λαό των Ατζέκων το 1520 μΧ ανακάλυψε ότι η αυλή του Μοντεζούμα περιλάμβανε γελωτοποιούς όμοιους με αυτούς στην Ευρώπη. Ανάμεσα στους "θησαυρούς" που έστειλε ο Κορτέζ στον Πάπα Κλημέντιο VII υπήρχαν Ατζέκοι βλάκες (fools), νάνοι κλόουν, και καμπούρηδες καραγκιόζηδες. Οι περισσότερες φυλές της Αμερικής είχαν κάποιο τύπο κλόουν. Αυτοί έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και θρησκευτική ζωή της φυλής και σε μερικές περιπτώσεις πιστευόταν ότι μπορούσαν να γιατρέψουν κάποιες αρρώστιες.

Ο Ευρωπαίος γελωτοποιός και μετέπειτα κλόουν, έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα. Ηδη από τον 7ο πχ αιώνας στην Σπάρτη υπήρχαν οι Δεικηλίκται. Αυτοί οι γελωτοποιοί-μίμοι μιμούνταν τους πάντες, από τον βασιλιά μέχρι τους απλούς στρατιώτες, τους βλάκες, τους μάγους, τους σκλάβους ακόμα και τους θεούς.
Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν κινούνταν μόνο στην βασιλική αυλή αλλά στις λαικές συναθροίσεις όπου έπαιζαν μεμονωμένες σκηνές κωμωδιών ή δραμάτων. Ονομάζονται έτσι, επειδή εμφανιζόντουσαν ως ξόανα ή είδωλα ή φορώντας προσωπίδες ή διασκεύαζαν έτσι το πρόσωπό τους και το σώμα τους (παραγεμίζοντας τα ρούχα τους) ώστε να μιμούνται ένα συγκεκριμένο άτομο. Πολλές φορές ήταν φαλακροί. Αυτοί οι λαικοί και πρωτόγονοι θεατρικοί υποκριτές θεωρούντο κατώτερα και ασήμαντα όντα (υπάρχει σχετικό ανέκδοτο του βασιλιά Αγησίλαου όπου ονόμαζε περιφρονητικά τον τραγικό ποιητή Καλλιπίδη "δεικηλίκτα") και από τους Σικυώνες ονομαζόντουσαν "φαλλοφόροι" από τους Ιταλιώτες "Φλύακες", από τους Θηβαίους "εθελονταί" και από άλλους Ελληνες ""αυτοκάβδαλοι" ή "σοφισταί". Επίσης, φαίνεται ότι υπήρχαν και γυναίκες μίμοι.

Στην Ρώμη βρίσκουμε ένα παρόμοιο τύπο γελωτοποιών και μίμων. Αυτοί φορούσαν ψηλό καπέλο που κατέληγε σε κώνο (σαν των μάγων) και μία πολύχρωμη ρόμπα (σαν patchwork) και ήταν ο στόχος των αστείων, των τρικ και των προσβολών των υπολοίπων ηθοποιών.

Στον Μεσαίωνα και την αρχή της Αναγέννησης, οι γελωτοποιοί έδιναν παραστάσεις για τον βασιλιά και τους ευγενείς. Επαιζαν τον ρόλο της "δικλείδας ασφαλείας" και της "κοινής γνώμης". Είχαν την ελευθερία να απαντούν άμεσα σε κάποιο σχόλιο του βασιλιά, του επισκόπου και όλων των γραφιοκρατών της αυλής. Σατιρίζοντας τον καθένα, τις καταστάσεις και τα έθιμα, συχνά αποτελούσαν τους καταλύτες στις κοινωνικές αλλαγές.

Προς το τέλος του Μεσαίωνα στην Ιταλία εμφανίζονται και οι πρώτες ομάδες των επαγγελματιών κωμικών θεατρίνων (commedia dell'arte) όπου ταξείδευαν από πόλη σε πόλη και έδιναν τις παραστάσεις τους. Μέσα από αυτούς γεννήθηκε ο Αρλεκίνος, μια ιδιαίτερη μορφή όπου αρχικά εμφανιζόταν ως κωμικός "υπηρέτης" αλλά σιγά σιγά μετατράπηκε σε ένα γελωτοποιό που έκανε φάρσες και διάφορα ακροβατικά φορώντας μάσκα ντόμινο και αστείο καπέλο και συχνά ενοχλούσε τους θεατές, ραπίζοντάς τους με κάποιο ραβδί ή θορυβώδες ρόπαλο.

Ο Αγγλος κλόουν κατάγεται από τον Κακό χαρακτήρα των μεσαιωνικών έργων μυστηρίου (εδώ είμαστε) ένας παληάτσος και φαρσοποιός (δική μου λέξη) ζαβολιάρης που μπορούσε να ξεγελάσει ακόμα και τον ίδιο τον διάβολο. Από τους πρώτους επαγγελματίες επί σκηνής ήταν οι διάσημοι William Kempe και Robert Armin, και οι δύο συνδέονταν με την ομάδα του Σαίξπηρ.
Οι άγγλοι πουριτανοί έκλεισαν τα θέατρα το 1642 και όταν άνοιξαν πάλι το 1660 οι κλόουν δεν ήταν πιά ευπρόσδεκτοι και αναγκάστηκαν να περιορίσουν την δράση τους.

Ετσι τον 17ο αιώνα βρίσκουμε τους πρώτους αγγλικούς περιοδεύοντες θίασους στην ηπειρωτική Ευρώπη, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την γνωριμία του Γερμανικού κοινού με τους κλόουν, απ όπου ξεπήδησε ο χαρακτήρας του Pickelherring, που έμεινε αγαπητός στο Γερμανικό κοινό μέχρι τον 19ο αιώνα. Αυτός ο χαρακτήρας μοιάζει πολύ με τον σημερινό κλόουν, φορούσε μεγάλα παπούτσια, αδιάβροχο και καπέλο με μεγάλο περιλαίμιο.

Τον 17ο αιώνα επίσης στην Γαλλία εμφανίστηκε ο Πιερρότος χαρακτήρας που έμεινε αγαπητός μέχρι και σήμερα και περιγράφει έναν πιό χαζό και ερωτιάρη αρλεκίνο.

Το πρώτο τσίρκο φαίνεται ότι εμφανίζεται στην Αγγλία πάλι γύρω στο 1768. Ενας από τους πρώτους διάσημους κλόουν τσίρκου ήταν ο Joseph Grimaldi, που πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγία το 1805.

Το 1860 εμφανίζεται ένα άγνωστος κλόουν με τον όνομα "Αύγουστος" ο οποίος είχε μεγάλη στρογγυλή μύτη, ευρύχωρα ρούχα, μεγάλα παπούτσια και χαλαρούς τρόπους. Είχε βαμμένο το πρόσωπο άσπρο και πάντα κατέστρεφε το νούμερο με την σκάλα (υποθέτω ότι ήταν κάποιο ακροβατικό νούμερο του τσίρκου) εμφανιζόμενος την λάθος στιγμή για να τα κάνει όλα άνω-κάτω.

Αυτά!
Ελπίζω να ήταν ενδιαφέροντα!