- Όρος Πεντελικόν - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΣΗΜΕΡΑ ΕΓΙΝΑΝ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ. ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΜΕΓΛΑΗ ΤΥΧΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟ Κ.ΣΑΡΑΓΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΒΟΛΤΑ ΤΟΥ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥ. ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΟ STRANGE ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ. ΕΙΠΑΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΑΦΗ.
ΟΤΑΝ ΕΦΥΓΕ, ΚΑΤΕΥΘΗΝΘΗΚΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΑΡΧΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΗ, ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΟΣΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΕΙΔΑ, ΕΡΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΦΕΥΓΑΝ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΧΩΡΙΣ ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΩ.
ΥΣΤΕΡΑ ΟΜΩΣ....ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΠΑΛΙ ΕΚΕΙΝΗ Η ..."ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ". ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΡΑΧΟΥΣ. ΔΙΕΚΡΙΝΑ ΚΑΤΙ "ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ" ΣΤΗ ΦΩΝΗ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΤΗ ΦΩΝΗ ΑΥΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΗΧΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΥΛΙΟΥ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ Η ΦΩΝΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ. ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ, ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΡΑΤΗΣΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑ. ΔΟΞΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΠΡΟΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΓΡΑΨΑ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, Η ΕΝΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ. ΚΟΝΤΕΥΩ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
ΝΤΑΒΕΛΗΣ666
666
ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ
ΥΠΟΜΟΝΗ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΜΟΝΟ ΥΠΟΜΟΝΗ.Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΜΥΣΤΙΚΑ.Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΔΡΑΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ.Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ ΟΛΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ(ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ,ΑΥΤΑ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ).ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ
THE TRUTH IS OUT THERE.THE TRUTH IS FRONT OF YOUR EYES.OPEN YOUR EYES TO SEE IT. DON'T STAY BLIND.TRY.
όπως λέει και ο Λουκάς....ψυχραιμία....
Δεν έχω πάει ποτέ στην σπηλιά για διάφορους λόγους, έχω ακούσει όμως πολλές ιστορίες.
Μία από αυτές λέει ότι πολλoί άνθρωποι έχουν παρατηρήσει τη μετακίνηση της σκαλιστής στο βράχο παλάμης, η οποία βρίσκεται στον αριστερό τοίχο, μπαίνοντας στη Σπηλιά, περίπου 80 cm με 1 m από το έδαφος.
Τα τελευταία 15 χρόνια έχει μετακινηθεί τουλάχιστον τρεις φορές, και σε μία απ' αυτές είχε μετακινηθεί τουλάχιστον πέντε μέτρα οριζοντίως!
Μια που είσαι... τακτικός θαμώνας της σπηλιάς...έχεις παρατηρήσει εσύ κάτι το σχετικό;
Ευχαριστώ
Οταν γεννηθήκαμε δεν υπογράψαμε κανένα χαρτί...
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΣΤΑΓΜΟΙ ΜΑΣ...
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΜΑΣ (ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ) ΘΑ ΚΛΕΙΣΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ Ntavelis666.
ΟΠΟΤΕ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΑΣ Η ΚΑΛΗΤΕΡΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ.
ΟΠΟΤΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΘΕ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
TO ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΛΕΣ, ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΜΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΠΗΛΙΑ, ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΗΤΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΩΡΑ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ. ΔΥΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΤΑ ΕΙΔΑ ΣΕ ΣΗΜΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΩ ΕΛΕΓΞΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ. ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ! ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ, "ΙΣΩΣ ΠΗΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΚΕΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΑΛΙΣΕ". ΟΜΩΣ.....ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΗ ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ ΑΠΛΩΣ, ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΘΕΣΕΙΣ. ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΠΑΛΑΒΟ, ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ 'ΓΩ ΠΟΥ ΑΛΛΑ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ........
Υ.Γ ΕΧΩ ΚΛΕΙΣΕΙ ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΔΙΚΛΙΝΟ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΜΕ ΘΕΑ (ΤΙ ΑΛΛΟ ; ) ΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ. ΟΠΟΙΟΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΜΕ, ΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΝΤΑΒΕΛΗΣ666
666
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΕΝΑ ΔΙΚΛΙΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ(ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ).ΓΙΑΥΤΟ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΑ ΧΤΙΣΤΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΝΑ ΜΑΣ ΧΩΡΑ ΟΛΟΥΣ
ΦΙΛΕ ΝΤΑΒΕΛΗ ΕΙΠΑΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΦΑΝΕΡΩΘΟΥΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ.
THE TRUTH IS OUT THERE.THE TRUTH IS FRONT OF YOUR EYES.OPEN YOUR EYES TO SEE IT. DON'T STAY BLIND.TRY.
παρακολουθω απο μακρια λογω πιεσης,,, επαγγελαμτικης.
λιλιθ -η πρωτη γυναικα
Then I saw Its face....now I am Believer
Τι χαμπάρια?
ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ
Σήμερα κάποια μέλη του Foρum (Avatar, Old Tiger, Exεμβροτος, Αμαλία, Λίλιθ) αποφασίσαμε, παρά τον άσχημο καιρό να κάνουμε μία εκδρομή στην σπηλιά του Νταβέλη. Οι κλιματολογικές συνθήκες κάθε άλλο παρά καλές ήταν καθώς η θερμοκρασία ήταν κάτω το μηδενός, ενώ έπεφτε αρκετά πυκνό χιόνι.
Παρ'όλα αυτά ...αποζημιωθήκαμε.
Εντελώς τυχαία...γνωριστήκαμε με τον Νταβέλη...όχι τον γνωστό λήσταρχο...αλλά τον άλλο...ξέρετε τον 666...
Ο οποίος πολύ ευγενικά...και αφού μάλλον έπαθε την πλάκα του όταν κατάλαβε ποιοί είμαστε...μας ξενάγησε στην σπηλιά.
Μας έβαλε και ακούσαμε στο βίντεο την γυναικεία φωνή που είχε ηχογραφήσει...η οποία όμως μας έκανε την χάρη...να την ακούσουμε και εμείς Live...
Επισπρόσθετα γνωρισθήκαμε και με τον Διονύση...γνωστός και ως Satyros...o οποίος απ'ότι βλέπω έγινε ήδη μέλος του forum...
Παρακάτω υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες που τραβήχθηκαν στην σπηλιά
Υ.Γ.
Μόλις έλαβα ένα τηλεφώνημα...για κάτι που φαίνεται σε μία βιντεοκασέτα που τράβηξε κάποιο μέλος της ομάδας...περιμένουμε την κοινοποίηση του...
Οταν γεννηθήκαμε δεν υπογράψαμε κανένα χαρτί...
Μέθη...
Κάτι αλλάζει
και ας στενάζει
βουβό το δάκρυ των στιγμών,
Κάτι ανατέλλει
φιλί και μέλι
σ΄ένα μαράζι στεναγμών...
Δεν είναι πόνος η ζωή,
άσε να λένε
πάρε του χρόνου την κραυγή
κι ανάστησέ με...
Δεν είναι ψέμα οι καιροί
άσε να κλαίνε
πάντα οι μόνοι τυχεροί
είναι όσοι καίνε,
μέσα στη λήθη των καυμών
ότι ματώνει
και ρίχνουν στάχτες των λυγμών
σε Μάρτη χιόνι...
Δεν είναι πόνος οι καιροί
κατάλαβέ το
πάντα το κόκκινο κρασί
μεθάει σκέτο...
Δεν είναι τρόμος η φωτιά,
αν λείψει σβήνω
πετώ τα λάθη στην ψευτιά
το χέρι δίνω...
ΜΝΗΜΕΣ...
να κατρακυλήσης πιό βαθιά
στου κακού τη σκάλα
γιά τ΄ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώνουν ω χαρά!!!
Τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα...
Κ. Παλαμάς. Ο δωδεκάλογος του γύφτου. Προφητικός...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Ερμηνευτές: Μάριος Φραγκούλης
Όταν η άμμος τα μάτια κουράσει
Αναδύεται η πόλη ξανά
Σα να βγαίνει από αρρώστια βαριά
Της ερήμου το φως να χορτάσει
Είναι η πόλη που οι πλάνες γιορτάζουν
Των διδύμων ερώτων η γη
Κι όσοι εκεί τις σκιές τους γυμνάζουν
Στα όνειρά τους αργεί το πρωί
Μη μιλάς
Η σιωπή να σημαίνει
Μη κοιτάς
Στον καθρέφτη είμαι εσύ
Η καρδιά μου
Στην θάλασσα γέρνει
Στα νερά της εσένα να δει
Ταξιδεύουν νομάδες και πάνε
Οι εραστές που αγαπήσαν πολύ
Τη φωτιά που τους καίει ρωτάνε
Η μορφή του έρωτα τους που ζει
Όταν η άμμος τα μάτια κουράσει
Αναδύεται η πόλη ξανά
Ένα τέλειο ψέμα γεννά
Που και πάλι η ζωή θ’ αντιγράψει
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνευτές: Βασίλης Λέκκας, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μάριος Φραγκούλης
Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ, ενος νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πίκρες οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.
Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...
Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια 
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Ερμηνευτές: Τερμίτες
Εκεί που σβήνει ο Βοριάς
κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ'ένα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι
Και γράφω στίχους για σένα
θάλασσα, ερωμένη μου,
εκεί που σβήνει ο Βοριάς και το χαλάζι της θύελλας.
Εκεί κοιμάσαι γλυκά ναρκωμένη
απ'το πάλεμα ερωμένη μου
Αμαρτωλό μου μήλο, εκεί σε κλέβω,
σταγόνα σταγόνα, στίχο το στίχο,
εκεί χορεύω στο γυμνό σου κορμί
Με τα νιάτα να γυαλίζουν στον ιδρώτα σου σαν το νερό
στο σώμα μωρού που το 'πλυνε η μάνα του
Εκεί που σβήνει ο Βοριάς
κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ'ένα βλέμμα νυστέρι επικίνδυνο
Μ'ένα ποίημα αχόρταγο που δεν γράφεται γιατί δεν βρίσκω τέλος
εκεί βρίσκομαι και σε κοιτάζω ερωμένη μου
Ξημερώνει...
Γιατι τώρα??
Edited by - matmat on 11/01/2006 11:49:41
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ'τα μάτια, πίσω απ' της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε, το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή
Γιατί δεν έρχεσαι
Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει
κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει
μέχρι τον ήλιο ν' ανεβεί και να τον κάψει
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει
όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ' το ποτό
απ' το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει
κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλου μου το βυθό
Γιατί δεν έρχεσαι
Μια καταιγίδα θέλω να 'ρθει να μας πνίξει
σ' ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς
Ο,τι δεν γίναμε ποτέ να μην το δείξει
Να 'ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει
στην ανημπόρια της χαμένης μας ζωής
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
Απ' της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να 'ρθω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ, ποτέ όταν σε θέλω
κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
Γιατι τώρα??
Μίζερο φως
Διάφανα Κρίνα
Μίζερο φως, στο δωμάτιο
Πνιγμένες φωνές, απ' τον διάδρομο
Ένα άθλιο στρώμα, γεμάτο με αίμα
Ένα άψυχο σώμα, μ' ένα μαχαίρι στο δέρμα
Σκαλίζει μια φράση πάνω στο δέρμα μόνο με αίμα
Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα
Βήματα αργά, σέρνει το κορμί του
Μπρος στον καθρέφτη γέρνει τη μορφή του
Τα μάτια αδειανά, γεμάτα με αίμα
Ένα άψυχο σώμα, μ' ένα μαχαίρι στο δέρμα
Σκαλίζει μια φράση πάνω στο δέρμα μόνο με αίμα
Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα
Σφίγγει γερά, το μαχαίρι του
Το φέρνει αργά πάνω στο στήθος του
Τα μάτια κενά, ένα άθλιο τέρμα
Ένας τρελός, ένας τρελός μ' ένα μαχαίρι στο δέρμα
Σκαλίζει μια φράση πάνω στο δέρμα μόνο με αίμα
Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα
Γιατι τώρα??
Άσπρο τρένο
Μανώλης Φάμελος
Στο άσπρο τρένο αναβάτης
ένας ακόμα επιβάτης
πάντα το ήθελες να κάνεις
ένα ταξίδι μακρινό και ας πεθάνεις.
Δε σε χωρούσε αυτό το σώμα
ήταν για σένα μια φυλακή.
Δε μου χεις στείλει ακόμα νέα
κι εγώ στα ίδια γυροφέρνω συνεχώς.
Έχουν περάσει πολλά φεγγάρια
σ' έχουν ξεχάσει, σ' έχουν ξεγράψει
Το τελευταίο σου ταξίδι
είναι για μένα μια ανάμνηση θολή
Γιατι τώρα??
Uriah Heep
July Morning
There I was on a july morning
Looking for love
With the strength
Of a new day dawning
And the beautiful sun
At the sound
Of the first bird singing
I was leaving for home
With the storm
And the night behind me
And a road of my own
With the day came the resolution
I’ll be looking for you
La la la la ¡
I was looking for love
In the strangest places
Wasn’t a stone
That I left unturned
Must have tried more
Than a thousand faces
But not one was aware
Of the fire that burned
In my heart, in my mind, in my soul
La la la la
There I was on a july morning
I was looking for love
With the strength
Of a new day dawning
And the beautiful sun
And at the sound
Of the first bird singing
I was leaving for home
With the storm
And the night behind me
Yeah, and a road of my own
Beatles
Yesterday
Yesterday, all my troubles seemed so far away
Now it looks as though they’re here to stay
Oh, I believe in yesterday.
Suddenly, I’m not half the man I used to be,
There’s a shadow hanging over me.
Oh, yesterday came suddenly.
Why she had to go I don’t know she woldn’t say.
I said something wrong, now I long for yesterday.
Yesterday, love was such an easy game to play.
Now I need a place to hide away.
Oh, I believe in yesterday.
Mm mm mm mm mm.
Γιατι τώρα??
Ξέρω πως δε ζητάω συγγνώμες
και αδιαφορώ για τις υπόλοιπες γνώμες
ακούω μόνο την καρδιά μου και ενεργώ σε κάθε της θέλημα
και έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλημα
μα αναζητώ επίμονα εκείνα που έχουνε έρωτα
και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω
Κράτησα μια φράση απ' ό,τι μου χες πει εκείνο το βράδυ
ένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά σου
καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι και ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινες τουλίπες
κι εσύ μου πες "συγγνώμη μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα
ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα
και έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα, για να μη πληγωθούμε αργότερα"
Θεέ μου, μη χειρότερα.
Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..
Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις
και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω
Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..
Έκανα τα πάντα
ο κανόνας έλεγε αγάπη και αφοσίωση
και εξοικείωση με κάθε σου τρέλα
χορούς στη βροχή, κολύμπι το Νοέμβριο
γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα
Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξε
Θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια
Δε θα μιλάω σουαχίλι στο σκύλο σου
και δε θα κελαηδούν electro-dance τα περιστέρια
Φώτα λάμπουν όπως πρώτα
μόνη είμαι κι είσαι πιόνι
μη μου λες να γυρίσω
μόνη θα συνεχίσω..
Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις
και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου
και το ξέρω πως τώρα θα σαι μόνη σου
και δε μου φαίνεται παράλογο
μα θα μ'ήθελες πίσω
Πάθος ήμουν κι όχι λάθος
τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...
Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο
πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο
που χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα
με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα
και έβρεχε μικρές πυγολαμπίδες
για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες
που χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα
δικός σου για πάντα
Μη ζητάς άλλη εξήγηση
δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις
μες στα όρια του κόσμου σου
δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις..
Zακ Στεφάνου