- ZECHARIA SITCHIN - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Νάντια μου, δεν νομίζω ότι υπάρχει απάντηση στο ερώτημά σου. Εάν γνωρίζαμε γιατί και με ποιά κριτήρια πεθαίνουμε, θα είμασταν θεοί. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι έχεις και πάντα θα έχεις απορίες πάνω σε κάποια θέματα. Μόνο όποιος πεθαίνει κατανοεί τι πραγματικά συμβαίνει. Μα γιατί δεν έχω καθόλου περιέργεια? 
Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι έχουμε αποδώσει πολύ αρνητικό νόημα στην έννοια "θάνατος". Πολλοί πιστεύουν ότι είναι ένα νέο ξεκίνημα.
να σωσει και τα αλλα.Υποθετω μιλας εχοντας υποψη σου την Χριστιανικη
θρησκεια.Με την ιδια λογικη ομως δεν μπορει και να γινονται
τα διαφορα θαυματα για τα οποια μιλαει η Εκκλησια.Εγω δεν πιστευω
στα θαυματα.Η Εκκλησια ισχυριζεται πως γινονται θαυματα,υπαρχουν καποια ατομα που θεραπευτηκαν απο καποια αρρωστια επειδη προσευχηθηκαν
στον Θεο.Αυτο αν οντως γινοταν θα ηταν αδικια.Διοτι οπως λες φιλε
Cube θα επρεπε ο Θεος να βοηθησει και αλλους αρρωστους ανθρωπους
που εχουν προσευχηθει σε αυτον για να τους θεραπευσει.
Η ΓΝΩΜΗ μου πανω στο θεμα που συζηταμε ειναι πως καταρχην τιποτα
δεν ειναι τυχαιο.Ο ξαφνικος θανατος δεν ειναι τυχαιος.Ισως
η ζωη του καθενος να ειναι προδιεγεγραμενη ή οπως λεει ο φιλος
Κελσος ολα ειναι θεμα Καρματος.Νομιζεται πως ηταν τυχαιο
που καποιοι μαθητες δεν επεβαιναν στο λεωφορειο που τρακαρε
στα Τεμπη φετος;Ή οτι καποιοι μαθητες καθονταν στις μοιραιες
καρεκλες στην αριστερη μερια στο λεωφορειο και οι αλλοι
στην δεξια σειρα;
quote:ναι αλλα αν δεν γινοταν τιποτα θα ειχε καμια σημασια που καθησε ο καθενας? αν ηταν αδειο το πουλμαν και γινοταν το ατυχημα θα μιλαγε κανενας για θεωριες ζωης και θανατου? και τωρα λεμε οτι αυτοι που καθοντουσαν στα δεξια ηταν στο καρμα τους να πεθανουν αν ομως γινοταν μετωπικη θα λεγαμε οτι ηταν να πανε στον αλλο κοσμο αυτοι που καθοντουσαν στα μπροστινα καθισματα και θελω να πω με αυτα οτι οποιος παει απο ατυχημα δεν παει να πει οτι ειναι γραφτο του απλα συμβαινει ο θανατος δεν εχει κανενα μυστηριο απλα συμβαινει.
Νομιζεται πως ηταν τυχαιο
που καποιοι μαθητες δεν επεβαιναν στο λεωφορειο που τρακαρε
στα Τεμπη φετος;Ή οτι καποιοι μαθητες καθονταν στις μοιραιες
καρεκλες στην αριστερη μερια στο λεωφορειο και οι αλλοι
στην δεξια σειρα;
αν υποθεσουμε οτι στο κλασσικο παραδειγμα με το πουλμαν επεβαιναν ατομα με ανιατη ασθενεια θα ελεγε καποιος οτι ο θεος σταματησε το μαρτυριο τους? ή θα μιλαγαμε παλι για την μοιρα?
εγω παντως οσο αναφορα τα ατυχηματα δεν πιστευω παρα μονο στην διασταυρωση καποιων ενεργειων.
εχετε σκεφτει ποσες φορες εχει περασει ο θανατος απο διπλα μας και δεν πηραμε χαμπαρι?
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
Θα μιλούσαμε για άδικο θάνατο αν είμασταν σίγουροι οτι απο εκεί και πέρα εξαφανιζόμαστε εντελώς και δεν απομένει τίποτα απο εμάς.Παρόλα αυτά ούτε και γι αυτό είμαστε σίγουροι.Προσωπικά βλέπω οτι ο θάνατος παρουσιάζει αναλογίες με τη γέννηση μιας και τα δυο φαινόμενα μας συμβαίνουν χωρίς να μας ρωτούν και φυσικά έχουν ένα στάδιο που μας είναι εντελώς άγνωστο (σε ποιά μορφή υπάρχουμε συνειδησιακά προ της γέννησης και σε ποιά μετά τον θάνατο).Τελικά ο ξαφνικός χαμός κάποιου είναι άδικος για εμάς που μένουμε απο πίσω και μας λείπει η ανταπόκριση του στα συναισθήματα μας.Για τον ίδιο τον άνθρωπο που έφυγε δε μπορούμε να ξέρουμε την άποψη του για το πώς βλέπει τον αιφνίδιο χαμό του.Μπορεί να ακολουθεί κάτι πολύ όμορφο και να ομολογεί οτι θα προτιμούσε να του είχε συμβεί πολύ νωρίτερα ή μπορεί αν ακολουθεί το απόλυτο 0 και για τη συνείδηση μας να μην έχει καθόλου άποψη.
Θα πώ κάτι τολμηρό και εύχομαι να μη με παρεξηγήσετε.Πενθούμε τους νεκρούς "ωφελιμιστικά" γιατί μας λείπουν τα ψυχικά (κατα βάση) ωφέλη που μας κάλυπτε η παρουσία τους.Όλες αυτές οι κρίσεις που διατυπώνουμε γύρω απο το θάνατο δεν αφορούν το άτομο που χάνεται αλλά το αποτέλεσμα που έφερ ο θάνατος του στη σχέση μας με τον μακαρίτη.
Βεβαίως είναι φυσιολογικό να αισθανόμαστε αυτόν τον πόνο της απώλειας αλλά αυτή η συναισθηματική συνδρομή κάνεις την κρίση μας γύρω απο τον θάνατο μη αντικειμενική,ακριβώς γιατί δεν ξέρουμε τις απόψεις (άν υπάρχουν) αυτών που έχουν περάσει το κατώφλι του.
Εχω διαβασει καποια βιβλια σχετικα με μεταθανατιες εμπειριες.
Αυτο που μου εκανε εντυπωση ηταν μια "ιστοριουλα" μιας γυναικας 65 ετων η οποια εζησε δυο φορες τετοια εμπειρια.
(Προσπαθω να τα γραψω οπως τα θυμαμαι, δυστηχως δεν εχω πλεον το βιβλιο αυτο για να μπορεσω να αντιγραψω ακριβως το τι εχει λεχθει εκει.)
Λοιπον αφου ενοιωσε οπως ολοι που εχουν τετοιες εμπειριες κ περασε απο το γνωστο τουνελ, εφτασε καπου που το μονο που υπηρχε ηταν απλετο φως και ενοιωθε εντονα μια θετικη παρουσια (το καλο ον οπως το ονομαζουν ολοι σαυτο το βιβλιο). Μια αλλη ερμηνεια ηταν οτι το φως αυτο ηταν το καλο ον.
Αυτο το καλο ον λοιπον, μιλουσε στη γυναικα χωρις να ακουει φωνη πραγματικη ομως (τηλεπαθητικα προφανως). Αυτο που θυμαμαι εντονα ειναι οτι του ειπε η γυναικα αυτη "Σε παρακαλω, θελω να επιστρεψω πισω" και το ον τη ρωτησε "γιατι?" και εκεινη απαντησε οτι θελει να επιστρεψει για τα παιδια της γιατι ακομα εχει πολλα να κανει γιαυτα μεχρι να αποκατασταθουν. Το ον τοτε την αφησε να γυρισει.
Η γυναικα αυτη ειχε κ δευτερη μεταθανατια εμπειρια μετα απο καποια χρονια. Παλι ομως ειπε στο "καλο ον" να την αφησει να γυρισει πισω. Το ον τη ρωτησε παλι "γιατι? τα παιδια σου εχουν πλεον αποκατασταθει. Τι σε κραταει πισω?" Η γυναικα απαντησε "Θελω να χορεψω, δεν εχω χορεψει αρκετα!" και το ον μαυτη τη δηλωσει της γυναικας "γελασε" και την αφησε να γυρισει κ παλι πισω!!!!
Τι θελω ομως να τονισω μαυτη την "ιστοριουλα". Πρωτα απο ολα η γυναικα δεν ενοιςθε οτι απλως ειναι ενα καλο ον το οποιο εκδηλωνεται με τη μορφη φωτος. Ενοιωθε προφανως πολυ πιο σηαμντικα πραγματα που δεν θυμαμαι να τα διηγηθω επακριβως αλλα αυτο που μου εμεινε ειναι οτι ενοιωθε απεραντη αγαπη γυρω της , ηταν πολυ ομορφα, κατιττην κραταγε εκει σαν μαγνητης κ.λ.π
Δηλαδη ισως να ειναι επιλογη μας κατα καποιο τροπο. Ισως να πηγενουμε σε διαφορες στιγμες εκει (ητε μεσω "ονειρων" εξοσωματικων εμπειριων, κ.λ.π) και ισως να επιλεγουμε αν θα μεινουμε εκει η οχι.
Ισως να επιλεγουμε κ με αλλυσ μηχανισμους το να μη μεινουμε εκει π.χ. αν νοιωσουμε φοβο να μη μενουμε, κ.λ.π
Δυστηχως νομιζα οτι θα μπορουσα να τα εξηγησω καλυτερα ολα αυτα που θελω να πω, αλλα δεν μπορω να τα εκφρασω. Τα νοιωθω τοσο εντονα, αλλα δεν μπορω να τα κανω λογια. Αν καποιος καταλαβε τι πανω κατω θελω να πω ασ το σχοιασει κ ασ με βοηθησει με το να κανει καποια προσπαθεια να τα εκφρασει καλυτερα ολα αυτα.
Ενα ακομα παραδειγμα ειναι οτι απο καιρο εχω καποια παθηση με τη καρδια μου. Καποιες βραδιες οταν ξαπλωσω νοιωθω τοτο εντονους πονους που νομιζω οτι "αυτη τη φορα δεν τη γλιτωνω!" Και αμεσως αρχιζω και παρακαλαω αυτην την ανωτερη δυναμη, το Θεο, να μη με "παρει" ακομα, του λεω οτι θελω να μεινω και αυτο με βοηθαει πολυ με αποτελεσμα σε λιγη ωρα να περνανε κ οιπονοι.
Ισως καποιος πει οτι ειναι ανθυποβολη.....ποιος ξερει...παντως βοηθαει....κ το σημαντικοτερο ειναι οτι νοιωθω οτι "καποιος" με ακουει...δεν μπορω να τα εκσηγησω δυστηχως...
Συγχωρεστε με
Φιλικα
Ευχαριστω
μου απαντας με ερωτησεις?? [αυτη η εντυπωση μου διδεται...γιατί??]
LOGOS συμφωνω για την αντιμετωπιση του θεματος απο τους εναπομειναντες στην ζωή.
Οσο για μενα...
τείνω προς την αποψη οτι στην προκειμενη περιπτωση,
ΤΥΧΑΙΝΕΙ να ''φυγουν'' καποιοι αντι των διπλανων τους η καποιων αλλων και
φοβαμαι οτι δεν εχει να κανει με καμμια νομοτελεια.
Τα μισα παιδια στο πουλμαν που πεφτει χανονται,τα αλλα μισα καθονται μακρυτερα και
ΤΥΧΑΙΝΕΙ να την γλιτωσουν.
ΩΣΤΟΣΟ,ΘΑ ΛΥΠΟΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΝ ΠΟΤΕ ΜΑΘΑΙΝΑΜΕ ΟΤΙ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ...ΑΠΛΗΣ ΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ.
ΘΑ ΑΚΥΡΩΝΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΘΕΩΡΙΑ
ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΙΣΩΝΕ ΜΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑ Η ΤΑ ΦΡΟΥΤΑ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ,ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΜΕ ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ,
ΟΠΟΙΟΝ ΔΗΛΑΔΗ ΠΑΡΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ,ΤΟΝ ΠΗΡΕ...
ΕΤΣΙ,ΑΠΛΑ. [ΑΠΛΑ?]
περιττο να πω βεβαια,ποσο σημαντικη γινεται η ΣΤΙΓΜΗ,ΤΟ ΤΩΡΑ,αν ξερεις οτι
ΚΑΝΕΙΣ ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΓΓΥΑΤΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ....
αλλα...ας μην ξεφυγω απο το θεμα.
Οι νόμοι της κοσμικής δικαιοσύνης και ανταποδοτικότητας είναι πολύπλοκοι και δυσερμήνευτοι.
Τι προσωπικό κάρμα δεν είναι αυτόνομο, επηρεάζεται εκτός των άλλων από το φυλετικό και το πλανητικό κάρμα.
Φανταστείτε π.χ μία «μηλιά» που κάνει τους καλύτερους καρπούς σε ένα δάσος δίνοντας τροφή σε πολλούς ανθρώπους και ζώα.
Ένας κεραυνός είναι η αιτία σε κάποιο άλλο μακρινό σημείο του δάσους να ξεσπάσει πυρκαγιά, καίγοντας εντέλει όλα τα δένδρα του δάσους. Η «μηλιά» σε αυτή την περίπτωση «πέθανε» όχι λόγω αρρώστιας ή οποιαδήποτε άλλης αιτίας που είχε να κάνει με το ίδιο το δένδρο, αλλά με αιτίες που αφορούσαν ολόκληρο το δάσος..
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Καλο θα ηταν να επισκεφτεις καποιο Καρδιολογο.Δεν ειμαι γιατρος
αλλα αν νιωθεις καποιους πονους στην Καρδια μπορει
να ειναι και απο το αγχος.Διοτι εχω και εγω την εντυπωση πως καμια
φορα εχω κατι σαν τσιμπηματα στο αριστερο μου στηθος.Μπορει
βεβαια να οφειλεται και στο Ορθοπεδικο προβλημο που εχω(σκολιωση).Μηπως οι πονοι που εχεις δεν ειναι στην Καρδια αλλα
στο πισω μερος του αριστερου στηθους σου;Διοτι καμια φορα οταν εχουμε
ενα πονο στην αριστερη μερια στο στηθος μοιαζει σαν ο πονος
να προερχεται απο την καρδια.Οι συμβουλες που μπορω να σου δωσω εγω
ειναι να πινεις που και που κανενα ποτηρι κρασι,να μην τρως τροφες
με λιπαρα μεσα, να γυμναζεσαι.Διοτι απο οτι καταλαβα δεν εισαι μεγαλη σε ηλικια και ειναι κριμα απο τωρα να εχεις τετοια προβληματα.
Οσον αφορα τις επιθανατιες εμπειριες πρεπει να σου πω οτι απο την
επιστημη θεωρουνται ως παραισθησεις που προκαλουνται απο την εκλυση
ενδορφινων στον ανθρωπινο εγκεφαλο σε στιγμες μεγαλης εντασης.Καποιοι
ψυχολογοι ερμηνευουν τα οραματα σχετικα με το φως στην ακρη του σκοτεινου τουνελ στις επιθανατιες εμπειρειες ως μηχανιστικη αντιδραση
του αμφιβληστροειδους που εξαιτιας της ελλειψης οξυγονου αρχιζει
να πυροδοτει τους νευρωνες του.Και επειδη στο "βοθριο" της ωχρης
κηλιδας του αμφιβληστροειδους υπαρχουν πολλοι τετοιοι νευρωνες το αποτελεσμα ειναι οι ανθρωποι να βλεπουν ενα φωτεινο σημειο στην
ακρη του σκοτεινου τουνελ.Οσο για την αισθηση της αιωρησης πανω
απο το φυσικο σωμα πιστευουν οτι προκαλειται απο το μυαλο στην
προσπαθεια του να ανασυνθεσει μια δομη για τα στοιχεια που συνεχιζει
να λαμβανει την ωρα που καταρρεει η παρεγκεφαλιδα.
Ωστοσο δεν μπορουν να απαντησουν σε ενα σημαντικο ερωτημα.Αν οι επιθανατιες εμπειριες ειναι απλως χιμαιρες και αποτελεσμα ενος εγκεφαλου που καταρρει,τοτε πως ειναι δυνατον οι ανθρωποι
που ειχαν τις εμπειριες να απαντουν με ακριβεια σε ερωτηματα
που εχουν σχεση με πραγματα που υπαρχουν "περα και κατω απο το σωμα
τους" ή να παιρνουν συνειδητες αποφασεις για το αν θελουν να ζησουν
ή να πεθανουν.Γενικα νομιζω πως δεν πρεπει κανεις να αποκλεισει
αυτες τις επιθανατιες εμπειριες θεωρωντας τις απλως φαντασιες ανθρωπων.
πιστευω πως τιποτα δεν γινεται η γινεται τυχαια.
τα παντα εχουν ενα νοημα-εναν σκοπο..ισως και περισσοτερους.
οσο περιπλοκο ειναι το νοημα,αλλο τοσο περιπλοκος ισως ειναι και ο σκοπος.
δεν κατανοουμε πολλες φορες τον σκοπο της ζωης ,οπως δεν μπορουμε να κατανοησουμε και τον σκοπο του θανατου,ποσο μαλλον αν ο θανατος ειναι ξαφνικος.
ποιες ειναι οι διαδικασιες και οι διεργασιες που επιτελουνται, ωστε να γεννηθει η οχι ενας ανθρωπος?
ο ξαφνικος θανατος ενος αγαπημενου προσωπου ,μας δραστηριοποιει στο να αφυπνιστουμε,στο να σκεφτουμε τι ειχαμε,τι χασαμε ,τι θα μπορουσαμε να ειχαμε κανει και δεν καναμε ,τι ειπαμε που ισως δεν επρεπε ποτε να μην ειχαμε πει.
ολα παιζουν ρολο,ο θανατος ενος ανθρωπου αυτοματα ξεκινα διεργασιες ,αυτοματα δραστηριοποιει ολες τις αισθησεις και λειτουργιες.
αυτοματα μας κανει να συνηδητοποιουμε την πραγματικοτητα,την οποια πραγματικοτητα βιωνει ο καθενας μας.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 01/10/2003 18:23:40
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΘΕΜΑ ΤΥΧΗΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΘΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ.
ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΟΣΟ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑΣ ΘΑ ΠΡΟΚΛΗΘΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ.
ΦΙΛΙΚΑ ΤΑΚΗΣ
TAKISHIN
μετα ηρθε η ζωη
και μετα ο θανατος
ολα ακολουθουν την φυσικη ροη τους
η φυση δουλευει σαν ρολοι και μαλλον ειναι ενα ρολοι
δεν υπαρχει ξαφνικος θανατος ουτε και θανατος που θα ερθει υπαρχει μονο ο θανατος που ξεκιναει μονο οταν αφησουμε την τελευταια μας πνοη
και αφου ο θανατος αρχιζει απο της αλλαγες του κενου και της ζωης γιατι να μην ειναι και η εναρξη καποιας αλλης αλλαγης?
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
Καλημέρα σας.
Φίλοι μου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα δυσάρεστο γεγονός που συνέβη πρόσφατα.
Την Κυριακή, 1/8/04, ένα νέο παιδί, μόλις 17 χρονών χάθηκε στο Βόλο , μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας που τόσο πολύ αγαπούσε, κάνοντας ψαροντούφεκο.
Η ειρωνεία είναι ότι μια εβδομάδα πριν είχε πάρει και το πτυχίο του από την Σχολή Καταδύσεων.
Θρήνος και οδυρμός για την οικογένειά του και όχι μόνο.
Αυτό που θα ήθελα να σας ρωτήσω και παρακαλώ αυτούς που γνωρίζουν να βοηθήσουν,είναι το εξής :
Τι γίνεται με μια ψυχούλα που φεύγει τόσο ξαφνικά και βίαια;
Σίγουρα πρέπει να ένιωσε μεγάλο σοκ και φοβάμαι μήπως είναι σε σύγχυση.
Μήπως η ψυχούλα του δεν έχει αντιληφθεί τι της συνέβη.
Μήπως περιπλανιέται άσκοπα……. Μήπως ….. μήπως…
Μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι για να βρει τη γαλήνη του.
Σας ευχαριστώ και περιμένω να μου απαντήσετε.
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΠΥΡΟ
Θα σου πρότεινα να διαβάσεις το βιβλίο της Dion Fortune "Μέσα από τις Πύλες του Θανάτου", Εκδόσεις Ιάμβλιχος.
Μία σύνοψη του βιβλίου υπάρχει από το μέλος thoth εδώ: Κάρμα & Μετενσάρκωση (σειρά γνώσης)
"Virtus Junxit Mors Non Separabit"(Whom virtue unites, death will not separate)
Ταξίδι στο άγνωστο