- self conflict - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ενα παραδειγμα:
Εκανα ενα post στο topic "ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ" και ελεγα σε ενα σημειο
quote:
Για να γινει αυτο το δυσαρεστο,θα υπαρχει λογος.
Ειναι σαν να λεω οτι ειναι γραφτο να γινει.οτι το λεει η μοιρα.Δεν πιστευω ομως στην μοιρα.Ειμαι της ιδεας οτι ελενχουμε την ζωη μας.Δεν ειναι η πρωτη φορα ομως που μου συνβαινει αυτο.Πολλες φορες,σε καποια συζητηση,λεω κατι και ξερω τι θα μου απαντησει ο συνομιλητης μου.Αλλες φορες,σκεφτομαι καποιο θεμα και νιωθω οτι κανω συζητηση μονος μου.Σκεφτομαι την αποψη μου αλλα μετα σκεφτομαι και τον "αντιλογο" και αυτο συνεχιζεται μεχρι να μην μπορω να βρω αλλον "αντιλογο".Ετσι καταληγω σε ενα συμπερασμα που μπορει να ειναι και αντιθετο με το αρχικο θεμα το οποιο υποστηριζα!!!
Δεν ξερω αν κανενας σας εχει κατι παρομοιο.Θα χαρω πολυ να ακουσω αποψεις μιας και δεν εχω συναντησει κανεναν εως τωρα που να εχει κατι παρομοιο.
StorM_GmA
Ισως επειδή συμβαίνει και σε μένα και νομίζω οτι συμβαίνει σ'όλους,ίσως να μην το έχω δώσει σημασία...
Πάντως πολλές φορές με 'χει τύχει να λέω κάτι και μετά να λέω:"Πώς μου 'ρθε αυτό και το 'πα;"και παρ'όλα αυτά "αισθάνομαι"(εκεί που εσύ λες ξέρω)την απάντηση του συνομιλητή μου.
Μου διμιουργεί μια αίσθηση οτι αυτό που είπα δεν τα 'πα εγώ αλλά κάποιος άλλος για μένα...και όταν ακούω την απάντηση οτι ζώ ένα είδος dejavu.
Για να μην πω τις άπειρες φορές που έρχομαι κόντρα μ'αυτά που λέω ή πιστεύω...Λέω στον εαυτό μου οτι είμαι ανύσηχο πνεύμα και το θεωρώ φυσιολογικό,τώρα αν είναι κάτι άλλο...
Δεν θα ελεγα οτι νιωθω κατι σαν deja-vu γιατι δεν νιωθω σαν καποτε τα ειχα ξανακουσει τα ιδια πραγματα αλλα σαν κατι μεσα μου να μου λεει την απαντηση.Πραγματικα μερικες φορες νιωθω οτι δεν υπαρχει λογος να συζητησω με καποιον για τον μονο λογο οτι θα ξερω τι θα πει.
φιλικα,StorM_GmA
Αστειεύομαι
Dejavu είναι όταν νιώθεις οτι τη στιγμή που ζεις ΤΩΡΑ την έχεις ξαναζήσει κι έχει να κάνει με την αίσθηση της όρασης αν δεν κάνω λάθος.
Αυτο που νιώθω εγώ είναι σαν de-javu της έκτης αίσθησης,της διαίσθησης ας πούμε,όπως το καταλαβαίνω το λέω δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος όρος.
Να φέρω ένα παράδειγμα μήπως και γίνω πιο κατανοητός:
Συναντάω ένα γνωστό μου στο δρόμο.Του λέω λοιπόν ως συνήθως "Γειά","Τί κάνεις;","Καλά είσαι;" μου απαντάει "Μια χαρά εσυ;" του λέω κι εγώ "Ολα καλά" και κανονικά συνεχίζουμε τον δρόμο μας.
Είναι όμως κάποιες φορές που γι'ανεξήγητους λόγους(έτσι μου βγαίνει;,κάποιος άλλος μιλάει;,διαίσθηση;)που το ρωτάω άσχετα πράγματα όπως:πώς πάει η δουλειά; ή τί κάνει ο τάδε; και σχεδόν πάντα αφού τελειώσω την ερώτηση "μου 'ρχεται" η απάντηση.(σ'αυτή τη φάση αισθάνομαι σαν να "κολλάει" ο χρόνος,όλα σταματούν γύρω μου για κλάσματα του δευτερολέπτου,και μου θυμίζει το οπτικό dejavu)
Κι η απάντηση έχει να κάνει με κάποιο νέο που δεν μπορεί βέβαια να το συζητήσει μες το δρόμο αλλά το'χα καταλάβει.Αυτό βέβαια μάλλον είναι ένα είδος τηλεπάθειας μάλλον αλλά ο τρόπος που εκδηλώνεται με κάνει εντύπωση.
Γιατι άλλο είναι να σκέφτεσαι το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή με κάποιον(τηλεπάθεια)και άλλο είναι αυτό που μόλις περιέγραψα.
Κι όταν λέω "μου'ρχεται" η απάντηση δεν ξέρω τι θ'απαντήσει ο άλλος(τα ακριβή λόγια που θα χρησιμοποιήσει) αλλά αισθάνομαι οτι κάτι "περίεργο" θ'απαντήσει.
Και μετά λέω "πως μου 'ρθε αυτό και το'πα;" και αισθάνομαι πολύ περίεργα.
Δεν ξέρω αν μπόρεσα να γίνω αντιληπτός αλλά αν κάποιος κατάλαβε και μπορεί να το εξηγήσει καλύτερα ας κάνει μια προσπάθεια.
Τι θα λέγατε παιδιά ότι ΟΛΟ αυτό το συναίσθημα που έχουΜΕ (ΚΑΙ εγώ το έχω αναγνωρίσει και ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ), δεν είναι τίποτα άλλο παρα η ΑΠΟΔΕΙΞΗ για την ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ!!!
Πολλοί είναι εκείνοι οι άνθρωποι, οι οποίοι ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΟΙ...
'Ομως μέσα απο την ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, κάποια στιγμή, ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΩΝΤΑΙ το μάταιο να είναι κάποιος ΑΠΟΛΥΤΟΣ...
Πολύ περισότερο δέ, όταν αυτός ο "κάποιος" είναι ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΥΣ ο εαυτός, ΠΡΙΝ την ανοδική ΕΞΕΛΙΞΗ!!!
Κοιτώντας λοιπόν "πίσω" αναγνωρίζουν το "λάθος" (λάθος στην ΑΝΩΤΕΡΗ κατάσταση), και αντιλαμβάνωνται ότι ΤΩΡΑ, δε θα μπορούσαν να υποστιρήξουν τα ίδια με τον ΑΠΟΛΥΤΟ τρόπο, αλλά με τον ΣΧΕΤΙΚΟ...
Σχετικό θεωρώ ότι "κάτι" εφαρμόζεται "πότε έτσι" και "πότε αλλιώς", ανάλογα με τον ΤΟΠΟ και τον ΧΡΟΝΟ.
'Αλλωστε ο ΤΟΠΟΣ & ο ΧΡΟΝΟΣ είναι οι πλέον ΣΧΕΤΙΚΕΣ έννοιες, που για τους περισότερους είναι η καθαρά ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.....
Κέλσος
Φυσικα και ο τοπος και ο χρονος ειναι σχετικες εννοιες μιας και δεν υπαρχει ΑΠΟΛΥΤΟΣ χρονος και ΑΠΟΛΥΤΟΣ τοπος.
Η απορια μου ειναι ομως η εξης: γιατι να μην μπορουμε να κανουμε αυτες τις σκεψεις στην αρχη της συζητησης?Εννοω οτι αμα μπορουσαμε να τις καναμε στην αρχη της συζητησης,δεν θα ειχαμε το προβλημα του οτι στην πορεια μπορει να αποδειξουμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ οτι αυτο που υποστηριζουμε ειναι λαθος.
Επισης φιλε Κελσο,θα ηθελα σε παρακαλω να μου εξηγησεις ΤΙ εννοεις με το "ανοδικη εξελιξη".
Ευχαριστω
StorM_GmA
quote:
Επισης φιλε Κελσο,θα ηθελα σε παρακαλω να μου εξηγησεις ΤΙ εννοεις με το "ανοδικη εξελιξη"
Φίλε μου, η Εξέλιξη είναι ΠΑΝΤΑ ΑΝΟΔΙΚΗ...
Χρησημοποίησα με αυτόν το τρόπο τις λέξεις για να ΤΟΝΙΣΩ το νήμα τους, τις έννοιες που κρύβουν και που είναι ΠΟΛΥ ΒΑΘΕΙΕΣ....
Στην ερώτησή σου που εσύ απλά περιόρισες μέσα σε μια συζήτηση (...πολλες φορες,σε καποια συζητηση... ...ετσι καταληγω σε ενα συμπερασμα που μπορει να ειναι και αντιθετο με το αρχικο θεμα το οποιο υποστηριζα!!!), εγώ θέλησα να ΔΕΙΞΩ ότι αυτό έχει να κάνει με πολύ μεγαλύτερα "πράγματα", όπως π.χ με τον ίδιο μας τον εαυτό, και το πώς ΒΛΕΠΑΜΕ τα πράγματα ΠΡΙΝ και πώς ΒΛΕΠΟΥΜΕ τα πράγματα ΤΩΡΑ.
Μεταξύ του ΠΡΙΝ και του ΤΩΡΑ μεσολαβεί η χρονική διάρκεια εκείνη που μπορεί να μας κάνει να μέσα απο ΠΟΙΚΙΛΙΑ ψυχικών καταστάσεων, να διαφοροποιούμαστε σε απόψεις και θέσεις μας...
Ελπίζω να σου διασαφήνησα την άποψή μου...
Φιλικά,
Κέλσος
Ειναι ενα θεμα αυτο που συζητατε εδω,που θα ηθελα να πω την γνωμη μου..
..Θα συμφωνησω με τον Κελσο,οτι αυτος που κανει τη παρεμβαση ειναι ο ιδιος μας ο ευατος,..ομως θα τολμησω μια παρατηρηση.Στη διαρκεια μιας συζητησης πχ,εκεινο που μοιαζει να συμβαινει καποιες φορες,ειναι οτι μας δινεται η ευκαιρια να εκφρασουμε σκεψεις που για καποιο καιρο,ηταν ετοιμες μεσα μας,αλλα δε δωθηκε η ευκαιρια να εκφραστουν.
Πολλες απο αυτες ανηκαν στο χωρο του ασυνειδητου,και 'δουλευονταν' απο μας με ενα υσηχο και σιγανο τροπο,μεχρι η εξελιξη μας μεσω διαφορων ψυχικων καταστασεων μας επιτρεπει να φερουμε στο φως .Μεχρι εδω ολα καλα.
Ομως,πιστευω οτι υπαρχει και η περιπτωση αυτος ο ευατος μας να παιρνει δυναμικα τα ηνια καποιες φορες,''να πιανει στον υπνο το συνειδητο μας'',και να εκφραζεται με τροπο που προκαλει εκπληξη οταν ακουμε τι λεμε...πολλες φορες μαλιστα,οτι λεμε δυναται να εχει σχεση με γεγονοτα και οχι σκεψεις,με γεγονοτα που αφορουν τον συνομιλητη μας πχ,η μια αλλη πολυ γενικοτερη κατασταση που μας αφορα εμεσα η αμεσα....(πιθανο μελλοντικο γεγονος η γεγονος που συμβαινει αρκετα μακρια μας).Το φαινομενο ειναι εντυπωσιακο ,οταν συμβαινει,αλλα ειναι δυσκολο στη παρατηρηση του,και πολυ ελεγχομενο οσον αφορα την ακριβεια του.Αφηνει δε, μια αισθηση αποριας ,και μια αισθηση οτι χρησιμοποιηθηκαμε σαν πομποι μεταδοσης ενος μυνηματος...
Ειλκρινα δε ξερω αν αυτη η παρατηρηση μου εχει να κανει με το θεμα της συζητησης σας,αυτο ηταν ομως που ηθελα να εκφρασω ''ακουγοντας'' σας...
με εκτιμηση
nNoe
Στο μήνυμά σου θίγεις διάφορες ψυχολογικές καταστάσεις που όλοι μας βιώνουμε λίγο ή πολύ, αλλά δεν τις παρατηρούμε όλοι μας.
Αυτό που εντοπίζω εγώ προσωπικά στα λεγόμενά σου είναι κάτι που στο χώρο του εσωτερισμού το έχουν χαρακτηρίσει ως "ενθύμιση του εαυτού". Είναι μια στιγμή που κατά κάποιον τρόπο ο εαυτός σου σε ξαφνιάζει, και συ βιώνεις ένα στιγμιότυπο του εαυτού σου σαν να είσαι ένας τρίτος, ένας θεατής ή ακροατής. Έτσι εκείνη τη στιγμή ακούς τη φωνή σου να αντηχεί παράξενα, να λες λόγια που ακούγονται ξένα, λες και μέσα σου υπάρχει ένας πυρήνας που έχει ξεχωριστή συνείδηση και κείνη τη συγκεκριμένη στιγμή παίρνει τα ηνία και παρατηρεί τις εκδηλώσεις του συνηθισμένου "περιφερειακού" σου εαυτού.
Προσωπικά λοιπόν, επειδή κατά κόρον βίωνα αυτές τις ξεχωριστές στιγμές που περιγράφεις, βρήκα ικανοποιητική εξήγηση σε αυτό που λέγεται "ενθύμιση του εαυτού" και συγκεκριμένα στις διδασκαλίες του Γκουρτζίεφ. Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο να παρερμήνεψα τα γραφόμενά σου, αλλά από την προσωπική μου εμπειρία αυτά έχω να σου πω. Πιστεύω ότι δεν έχει σημασία τόσο από πού προέρχονται αυτές οι φράσεις που ξεστομίζεις σε κάποιο διάλογο ή εσωτερικό μονόλογο (εκτός αν αναφέρεσαι σε "προφητικά λόγια") αλλά σημασία έχει ότι εκείνη τη στιγμή εσύ παρατηρείς τον εαυτό σου - με όλες τις αντιφάσεις του - από ένα "άλλο σημείο παρατήρησης". Βγάζεις άκρη;
Αναφέρεσαι και στις διάφορες σκέψεις που κάνεις, όταν εξετάζεις ένα θέμα από όλες τις πλευρές. Κι ότι μπορεί να καταλήγεις σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα απ' ό,τι ξεκίνησες. Καλό μου ακούγεται αυτό. Όπως και το να μπορείς να δεις με τα μάτια του άλλου, να βλέπεις δηλαδή και την δική του άποψη για το θέμα. Καλό κι αυτό. Προσωπικά μου συμβαίνει συνεχώς. Αν μπορείς να το ελέγχεις, έτσι ώστε να μη μένεις τελικά "άλαλος", επειδή θα πιστεύεις ότι τελικά είναι ανώφελο να πεις το οτιδήποτε, τότε αυτό θα σου προσφέρει αρμονικότερες σχέσεις και ένα αίσθημα "δικαιοσύνης". Αλήθεια, πόσο Ζυγό έχεις στο ωροσκόπιό σου;
Φιλικά
Παιδια ομολογω οτι ο τροπος με τον οποιο δινετε ερμηνιες στο θεμα,με μπερδευει πολυ (χωρις να εννοω οτι εχει κατι ο τροπος σας,απλα το θεμα το οποιο συζηταμε,μου φαινεται αρκετα περιπλοκο.ελπιζω να μην παρεξηγηθηκε κανεις).
Φιλε/η Fairy δεν αναφερομαι σε προφητικα λογια.Βασικα,το "προβλημα" μου ειναι στο ΓΙΑΤΙ να μπορω να ξερω τι θα μου απαντησει ο αλλος πριν τον ακουσω?Παντως,εχω παρατηρησει οτι αυτο μου συμβαινει οταν ειμαι σιγουρος για κατι ετσι ωστε να "ξερω" την απαντηση του και να του απαντησω και γω αμεσως,αλλα και οταν δεν ειμαι σιγουρος για κατι,ωστε να σκεφτω τί θα απαντησω.
Χαιρομαι που το παθαινετε και σεις αυτο γιατι με οσους φιλους μου το εχω συζητησει,κανεις δεν το καθαινει.
StorM_GmA
Πραγματικά αρχίζει να αποκτάει πολύ ενδιαφέρον το θέμα...
Αυτό που "παθαίνεις" StorM_Gma νομίζω οτι είναι πιο πολύ ένα είδος τηλεπάθειας.Σου 'χει τύχει ν'απαντήσεις πρίν καν ο άλλος σε ρωτήσει;
Εμένα μου συμβαίνει αρκετά συχνά.
Fairy μήπως μπορείς να μας δώσεις μια ιδέα απ'τις διδασκαλίες του Γκουρτζίεφ περιληπτικά γι'αυτό που λες "ενθύμιση του εαυτού";
StorM_GmA
Νομίζω και γω τελικά ότι αναφέρεσαι περισσότερο σε ένα είδος τηλεπάθειας, όπως είπε και ο ermis. Μήπως θα ήθελες να αναφέρεις ένα υπαρκτό παράδειγμα για αυτό που σου συμβαίνει, για να σε καταλάβουμε περισσότερο; 
Προς ermis :Θα προσπαθήσω να πω μερικά πράγματα για το θέμα αυτό, με τα δικά μου λόγια.
Η ενθύμιση του εαυτού είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία, αλλά μπορεί και να προκληθεί με κάποιους τρόπους, εφόσον κάποιος ασκηθεί σε αυτό.
Συνήθως βιώνουμε τη ζωή μας με έναν συνηθισμένο, ας πούμε μηχανικό τρόπο. Είμαστε λίγο ή πολύ αφηρημένοι, ακόμα και αν νομίζουμε ότι είμαστε συνειδητοί. Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάθε στιγμή της ζωής μας έχουμε επίγνωση του σώματός μας, των συναισθημάτων μας, των σκέψεών μας, της ολότητάς μας; Πιστεύω, όχι. Η συνηθισμένη κατάσταση είναι μηχανική, με κάποιες διαβαθμίσεις βέβαια, αλλά μηχανική.
Κάποιες σποραδικές στιγμές μπορεί κάποιος να νιώσει ένα διαφορετικό αίσθημα. Μπορεί να περπατάει αφηρημένος στο δρόμο και κάποια στιγμή να αναρωτηθεί "τι κάνω τώρα; πότε έστριψα και δεν το κατάλαβα!!!" Μπορεί να μπλεχτεί σε μια συνομιλία έντονη και κάτι μέσα του να πει "επ! κοίτα τώρα τι βλακείες λέω!". Μπορεί να διαβάζει απορροφημένος ένα βιβλίο και ξαφνικά σαν κάτι να τον ξυπνάει και να πει "ΕΓΩ διαβάζω.. τι περίεργο!" Μπορεί να πάει να μιλήσει και να τον τρομάξει ο ήχος της φωνής του και να σκεφτεί "ποιος μιλάει τώρα;". Αυτά τα ξαφνιάσματα είναι μια τυχαία ενθύμιση. Είναι μια έκλαμψη συνειδητοποίησης του εαυτού που ξεφεύγει από τη συνηθισμένη μηχανική ζωή μας.
Χρησιμοποιώντας ως αφορμή την ενθύμιση του εαυτού, μπορεί κάποιος να ασκηθεί σε εργασία παρατήρησης του εαυτού. Θα πρέπει όμως να προκαλεί μετά ο ίδιος αυτές τις ενθυμίσεις, επειδή δεν μπορεί να αρκεστεί στο τυχαίο της εκδήλωσής τους.
θυμαμαι ομως ενα περιστατικο,στο οποιο μιλουσα με τον κολλητο μου ο οποιος θελει να παρει μηχανακι και ειχαμε μια συζητηση οποτε στην αρχη ακομα της συζητησης,μου καρφωνεται στο μυαλο οτι στο τελος,θα του αποδειξω οτι εχω δικιο,δειχνοντας του εναν απο τυπο της φυσικης.Το περασα ομως στο ντουκου οποτε μετα απο αρκετη ωρα,αφου μου ειχε σπασει τα νευρα
,περνω ενα χαρτι και του εφαρμοζω εναν τυπο.Αφου του εξηγησα τι λεει ο τυπος,θυμηθηκα την σκεψη που μου ειχε καρφωθει στην αρχη!ενα πιο χαρακτηριστικο παραδειγμα,ηταν οταν γυριζαμε με το σχολειο απο την μονοημερι,οπου στο καραβι,εκει που καθομουν με την παρεα μου,βρισκει ενας φιλος μου εναν αναπτηρα και ακολουθησε ο εξης διαλογος:
(ο Δ ειναι ο φιλος μου και ο Ε ειμαι εγω)
Δ,βρικα εναν αναπτηρα!!!
Ε,δικος μου ειναι
(ξερω την απαντηση που θα μου δωσει και αρχιζω να προετοιμαζω την δικη μου)
Δ,και που το ξερω?
Ε,δεν το ξερεις αλλα πρεπει να μου τον δωσεις.Εφ'οσων ειπες "βρικα εναν αναπτηρα" συμαινει οτι δεν ειναι δικος σου.Απεδιξε μου οτι δεν ειναι ουτε δικος μου.
(παλι ξερω την απαντηση του και αρχιζω να προσπαθω να κατευθηνω την συζητηση ετσι οπως εχω σκεφτει (ο ανθρωπος μπορει να κανει 5000 σκεψεις σε 1sec οποτε μεσα στα δευτερολεπτα που ο φιλος μου ελεγε την απαντηση,ειχα καταφερει να σκεφτω ολο τον διαλογο που θα ακολουθουσε και πραγματι ετσι ακολουθησε.))
Δ,δεν λεει πουθενα το ονομα σου
Ε,φερε μου την μπλουζα σου
Δ,τι να την κανεις
Ε,ειναι δικια μου
Δ,δεν ειναι δικια σου
Ε,ειναι.δεν λεει πουθενα το ονομα σου
Δ,εγω την φοραω ομως
Ε,και που ξερεις οτι ο αναπτηρας δεν επεσε απ'την τσεπη μου?
Δ,δεν το ξερω
Ε,ειμαι ο μονος που καπνιζει εδω που καθομαστε οποτε εχω πολλες πιθανοτητες
μου δινει τον αναπτηρα και φευγει!
Το περιεργο ειναι ομως οτι ο αναπτηρας ΔΕΝ ηταν δικος μου!!!
Φυσικα,δεν εκανα ολο αυτο το σκηνικο για εναν απλο αναπτηρα,απλα μου αρεσει να πειθω καποιον για κατι το οποιο ειναι λαθος!Εννοειται οτι δεν θα προσπαθισω να πεισω καποιον να πεσει απ'το μπαλκονι 
!
Πως γινεται ομως,ενω ΔΕΝ εχω την λεγομενη "δυναμη του λογου",να μπορω να δινω γερα επιχειρηματα???
StorM_GmA
Και,αν πάλι κατάλαβα καλά,μπορείς και χρισιμοποιείς όλες τις αισθήσεις σου(όχι μόνο τις γνωστές 5) για να αποδείξεις αυτό που θέλεις μέσα απο ένα διάλογο.
Δεν είμαι ειδικός στις τεχνικές του διαλόγου μόνο κάτι λίγα που ξέρω απο την σωκρατική μέθοδο.
Σ'ευχαριστώ Fairy για την απάντηση,συμφωνώ μ'αυτά που λες,αλλά θέλω να μου πεις,αν μπορείς,πως κανείς μπορεί να παρατηρήσει αυτο το φαινόμενο και με ποιες ασκήσεις γίνεται να το ελέγξεις.Αν μπορούσες να χρισιμοποιήσεις και κανένα παράδειγμα θα ήταν καλό.
Με δικά σου λόγια έτσι;
φιλε/η fairy,πραγματι ειναι αρκετα ενδιαφερον αυτα που λες και θα ηθελα να μας πεις τροπους να το παρακολουθησουμε οπως ειπε και ο φιλος ermis.
StorM_GmA
Μάλλον παρεξηγήθηκα λέγοντας για αισθήσεις μάλλον ήθελα να πω για την γλώσσα του σώματος,των ματιων κτλ.
Γιατι όταν μιλάς με κάποιον καταλαβαίνεις πολλές φορές τι θέλει να πει απ'τον τρόπο που σε κοιτάζει,απ'τις κινήσεις των χεριών του και γενικά απ'το "ύφος" που έχει εκείνη τη στιγμή έτσι δεν είναι;
Φαντάσου να μιλούσες σε κάποιον κι αυτός να σ'απαντούσε ανέκφραστος ανοιγοκλείνοντας μόνο το στόμα του...
Πώς θ'αντιδρούσες;
Ετσι λοιπόν πιστεύω οτι κάποιοι άνθρωποι έχουν το χάρισμα να "διαβάζουν" αυτές τις εκφράσεις και να καταφέρνουν να νιώσουν την σκέψη του άλλου μπαίνοντας καμιά φορά μέσα στο μυαλό του!
Δεν είναι λοιπόν πιο εύκολο μ'αυτόν τον τρόπο να κατευθήνεις μια συζήτηση;Είναι κάτι παρόμοιο αυτό που θέλω να πω μ'αυτό που λένε για τους πολιτικούς,που μπορούν να επικοινωνούν με τα πλήθη.
Πιάνουν τον "σφυγμό" του πλήθους αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Ούτε τη σκέψη τους διαβάζουν ούτε την ερώτηση ξέρουν ούτε την απάντηση.Απλα επικοινωνούν μ'έναν "ιδιαίτερο" τρόπο.
Ετσι λοιπόν κι εσυ σε προσωπικό επίπεδο έχοντας αυτό το χάρισμα να ξέρεις κατα κάποιο τρόπο το διάλογο...
Πρώτον είμαι παθούσα του όλου θέματος.Δηλαδή υπάρχει αυτή η επικοινωνία η τηλεπαθητική χωρίς ΄καν να μιλήσει ο άλλος.Τις περισσότερες φορές καταλαβαίνω και από την έκφραση των ματιών τι πρόκειται να μου ζητήσουν και πριν προλάβουν..εγώ το κάνω επειδή βαριέμαι να περιμένω να μου κάνουν την ερώτηση!Ως τώρα το είχα ενοποθέσει ότι μερικές φορες η αντίληψή μου με οδηγούσε γρήγορα στο τι θα ζητούσε ο άλλος(δήλαδή λίγο πιο γρήγορη στην αντιληψη των καταστάσεων από τους άλλους)λίγο εγωίστικό ακουγεται αλλά δεν υπερηφανεύτικά ποτέ για αυτό αντίθετα προσφαθούσα να ικανοποιώ τις ανάγκες των άλλων και να αισθάνονται ότι γίνονται αμέσως κατανοητοί!
Ένα δεύτερο που μου συμβαίνει είναι αυτό που αναφέρθηκε στην αρχή το "deja vue".Είναι ένα περίεργο συναίσθημα της στιγμής(του δευτερόλεπτου)που ενώ τελειώσει μια παρασταση τις στιγμής, ενα συναίσθημα,μια εικόνα,νομίζεις ότι την έχεις ξαναδει, εγώ νομίζω ότι όλες αυτές οι θύμησες τις έχω ονειρευτεί.Π.Χ κάνω μια συζήτηση με ένα άτομο και μόλις τελειώσω την προτασή μου ξαφνικά θυμάμαι ότι αυτό το εχω ξαναπει και γενικά όλη τη σκηνή την έχω ξαναζήσει στον ύπνο μου!Οταν το λέω με κοροϊδευουν και έτσι συνήθησα να το προσπερνάω!
Ευχαριστώ που με ακουσατε αν και σας κουρασα λίγο!Περιμένω τις απόψεις σας!
το θεωρω πολυ βαρετο.Οσο για την ερμηνεια που δινεις στο θεμα,πραγματικα δεν την ειχα ξανακουσει και με εντυπωσιασε.Το περιεργο ειναι ομως οτι το κανω ασυναισθητα.
quote:
αντίθετα προσφαθούσα να ικανοποιώ τις ανάγκες των άλλων και να αισθάνονται ότι γίνονται αμέσως κατανοητοί!
καλως ορισες στην παρεα μας ΜΕΛΑ.
Αυτο που λες το παθαινω και γω.Πολλες φορες,μου εχει τυχει να προσπαθει καποιος να μου πει κατι αλλα να μην τα καταφερνει και πολυ καλα αλλα να τον εχω κατανοησει.Επισης μου εχει συμβει,να συνομιλω με καποιον και καθως παω να του πω κατι,σαν να μου ερχεται η "θεια φωτηση" και να βλεπω τις αδυναμιες του αλλου δηλαδη οτι αυτο που παω να πω,δεν θα το καταλαβει ειτε γιατι ειναι περιπλοκο,ειτε γιατι πιθανοτατα να περιερχει καποια λεξη που να μην την ξερει.Εκτος ομως απο ενεργητικος,εχω βρεθει και στην παθητικη θεση,δηλαδη να μην μπορω να καταλαβω κατι περιπλοκο ή να μην ξερω καποια λεξη.Τοτε συμβαινει το πρωτο φαινομενο που ανεφερα,το οτι κατανοω.
StorM_GmA