- πως μπορώ ... (Για edit στον τίτλο θέματος) - Τεχνικά θέματα των Forums, Προβλήματα-Λύσεις
quote:
αν καποιος λοιπον λεει οτι πιστευει στο Θεο, αλλα δεν εκτελει τα εργα που θελει ο Θεος απο αυτον, (για παραδειγμα δεν εκκλησιαζεται) τι πιστη ειναι αυτη; πως μπορει να πιστευει περισσοτερο απο τον αλλο; (που για παραδειγμα δεν εκκλησιαζεται;)
Αγαπητέ eidos γνωρίζω άτομα που εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και κάνουν "μεγάλους σταυρούς" παρόλ'αυτά στην προσωπική τους ζωή είναι τόσο καθάρματα που όταν μπαίνουν στην εκκλησία θα έπρεπε να σβήναν τα κεριά.Δηλαδή ο εκκλησιασμός αποδεικνύει την πίστη και την αγάπη στο Θεό?Δεν είναι δηλαδή πρόσχημα για να είμαστε εντάξει με τον εαυτό μας?Να έχουμε μια "καβάτζα" βοήθειας από τον Θεό?
quote:
οσον αφορα την πιστη στον ανθρωπο, πεσμου αν θελεις γιατι καποιος θα πρεπει να θεσει τη πιστη του οπωσδηποτε στον και μονο στον ανθρωπο; με ποια προοπτικη; με ποια ελπιδα υποψιν;
Θα μου επιτρέψεις να σου απαντήσω και εγώ μιας και είμαι και εγώ ένα άτομο που πιστεύω στην δύναμη του ανθρώπου.Από όπου κι αν προέρχεται αυτή η δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας (εσύ το λες Θεό),δεν παύει να ανήκει σε εμάς.Εμείς την χειριζόμαστε,εμείς είμαστε ικανοί για τα μεγαλύτερα και για τα χειρότερα πράγματα.Κανείς δεν πρέπει να επεμβαίνει στην ελεύθερη βούληση του ατόμου.Ούτε καν το ίδιο το άτομο...(με προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες)
Impious Varmint
Το να πηγαίνει βέβαια κάποιος πιστός στην εκκλησία πιθανότατα να καλύπτει κάποιες δικές του ανάγκες ή να αισθάνεται και μ' αυτόν τον τρόπο σε μεγαλύτερο βαθμό την παρουσία του Θεού στην ζωή του.
Είναι κάτι λοιπόν που καλύπτει μια ανάγκη του ανθρώπου κι όχι του Θεού.
quote:
αν καποιος λοιπον λεει οτι πιστευει στο Θεο, αλλα δεν εκτελει τα εργα που θελει ο Θεος απο αυτον, (για παραδειγμα δεν εκκλησιαζεται) τι πιστη ειναι αυτη; πως μπορει να πιστευει περισσοτερο απο τον αλλο; (που για παραδειγμα δεν εκκλησιαζεται;)
και βεβαια η εκκλησια ειναι ενα ελαχιστο απο αυτα που πρεπει να κανει καποιος για να αποδεικνυει τη πιστη του. (υπαρχουν πολλοι περισσοτερα)
Δε μπορώ να δεχθώ ότι η Ανώτερη Δύναμη - ας την πούμε Θεό - θέλει κάτι από τους ανθρώπους.
Γιατί είναι απαραίτητο να θέλει κάτι?
Γιατί κάποιος που πηγαίνει συχνά στους τόπους λατρείας της θεότητας στην οποία πιστεύει έχει πάντα μεγαλύτερη πίστη από αυτόν ο οποίος δεν πιστεύει?
Για μένα η πίστη είναι θέμα καρδιάς κι όχι απλά εκτέλεσης κάποιων "καθηκόντων". 
Αναφέρεις όμως την φράση:
"και βεβαια η εκκλησια ειναι ενα ελαχιστο απο αυτα που πρεπει να κανει καποιος για να αποδεικνυει τη πιστη του. (υπαρχουν πολλοι περισσοτερα)"
Να αποδείξει σε ποιόν, αγαπητέ?
Στον εαυτό του?
Στους γύρω του?
Στον Θεό στον οποίο πιστεύει?
Η πίστη μπορεί να αποδεικνύεται με άλλους τρόπους, πολύ πιο εσωτερικούς και πνευματικούς κι όχι με την ακολούθηση κάποιων κανόνων.
Τουλάχιστον, έτσι την αντιλαμβάνομαι εγώ.
quote:
οσον αφορα την πιστη στον ανθρωπο, πεσμου αν θελεις γιατι καποιος θα πρεπει να θεσει τη πιστη του οπωσδηποτε στον και μονο στον ανθρωπο; με ποια προοπτικη; με ποια ελπιδα υποψιν;
Νομίζω πως δεν ανέφερα κάπου να εναποθέσουμε την πίστη μας στον άνθρωπο. 
Επειδή μπορεί να μην καταλαβαίνω το ερώτημα σου και την φύση του, θα μπορούσες να μου εξηγήσεις λίγο καλύτερα τι εννοείς?
In anticipation of my resurrection...
I.V.
μου αρεσει οταν συμφωνουμε! αυτο λεω και εγω, καποιοι κανουν μεγαλους σταυρους χωρις να πιστευουν.
ο εκκλησιασμος ειναι ενας απο τους τροπους να αποδεικνυουμε αν πιστευουμε, ειπα πριν.
δεν ειναι ο μονος! και φυσικα αν καποιος εκκλησιαζεται και μετα στη ζωη του συνεχως βριζει για παραδειγμα, η εξαπατα τους αλλους, δευτερο παραδειγμα, οποία πίστη!
αναφερεσαι στη δυναμη του ανθρωπου. ενταξει υπαρχουν στιγμες που ο ανθρωπος ειναι δυνατος στο μυαλο και το νου. (και επομενως λεει και κανει δυνατα πραγματα)
αλλα κοιτα ποσο αδυναμος και περιορισμενος ειναι ο ανθρωπος τελικα: μην φας μια μερα, μην πιεις νερο δυο μερες, μην κοιμηθεις τρεις μερες. ας σου ανεβει ο πυρετος 39 και να δεις ποσο δυνατο ειναι το σωμα σου, και ας παει ο πυρετος στο 41 να δεις ποσο δυνατο ειναι το μυαλο σου. και οταν ερθει ο θανατος εκει ω!!δυνατε ανθρωπε!! διωξτον μακρια! αποφυγε τον!!
η αδυναμια μας φαινεται οχι μονο στο οτι δεν μπορουμε να κανουμε κατι σε παρομοιες καταστασεις, αλλα στο οτι δεν μπορουμε να αλλαξουμε αυτες τις καταστασεις.
επισης, δεν υποστηριζω οτι η δυναμη που εχουμε μεσα μας ειναι ο Θεος, υποστηριζω οτι την όποια δυναμη εχουμε μας την δινει ο Θεος.
D-I
λες οτι ο εκκλησιασμος καλυπτει μια αναγκη του ανθρωπου, και οχι του Θεου! συμφωνω απολυτα! ποια ανθρωπινη αναγκη καλυπτει οστοστω; την αναγκη του ανθρωπου να μαθει περισσοτερα για τον Δημιουργο του, και σε μια εκκλησια οπου ολοι μιλανε για τον Θεο με τον σωστο τροπο, εκει μπορει καποιος να μαθει για Αυτον.
(δεν αναφερομαι σε ναους και σε ψαλμωδιες βυζαντινες που ο απλος ανθρωπος παροτι του γαργαλανε το αυτι, δεν τους καταλαβαινει, και σαν συνεπεια , εκει κανενα οφελος πιστης δεν αποκτα)
με ρωτας γιατι καποιος πρεπει να αποδεικνυει τη πιστη του, και γιατι αυτο ειναι απαραιτητο.
ωστοσω ο ιδιος λες: "η πιστη μπορει να αποδεικνυεται με αλλους τροπους"
δηλαδη και εσυ δεχεσαι και ισως απαιτεις οτι η πιστη μπορει και πρεπει να αποδεικνυεται. (δεν συζηταμε το γιατι)
αποψη μου: οταν λεμε πίστη αναγκαστικα μιλαμε για κατι που φαινεται! η πιστη δεν κρυβεται. δεν ειναι κατι μονο εσωτερικο, δεν γινεται να ειναι μονο κατι εσωτερικο. (παραδειγμα, αυτο που εγω και εσυ πιστευουμε αποτυπωνεται στα γραπτα μας, δεν μπορουμε να το κρυψουμε)
να στο πω καλυτερα: εφοσον η πιστη μας ταυτιζεται με την όποια πεθοιθεση μας για οτιδηποτε, βεβαιως η πρωτιστη διεργασια ειναι εσωτερικη. (σκεφτομαστε: λες να ειναι ετσι, για να το ξαναδω, σωστο μου φαινεται, και τελος: αυτο ειναι!) εφοσον αυτη η εσωτερικη διεργασια περατωθει τοτε ο ανθρωπος ειναι σιγουρος, ειναι πεποισμενος, εχει πιστι δηλαδη.
αλλα αυτη η οποιαδηποτε πιστι, σε οτιδηποτε, δεν μπορει να κρυφτει, να παραμεινει εσωτερικη, ειναι στη φυση μας να θελουμε να την εξωτερικευσουμε, διαφορετικα δεν ειναι ακομα πιστη, ειναι ενα απο τα προηγουμενα σταδια (λες να ειναι ετσι, κ.τ.λ.)
λογικο συμπερασμα: απο αυτα που λεει και κανει καποιος, φαινεται η πιστι του, επισης απο αυτα που δεν κανει, (ασχετο αν τα λεει)φαινεται ποσο ρηχη ειναι η πιστη καποιου. (ακομα και αν ειναι πίστη σε μια πετρα)
στο αν ο Θεος θελει κατι απο τα νοημονα δημιουργηματα του, ο Θεος απαιτει υπακοη στους νομους του απο εμας. γιατι; γιατι με αυτο το τροπο θα υπαρχει ωφελεια για εμας, οχι για Εκεινον. (οι νομοι του, φυσικοι και ηθικοι απεργαζονται το δικο μας καλο,)
(οταν χρησιμοποιωντας την ελευθερη μας βουληση, καταλαβουμε και επιλεξουμε απο μονοι μας να υπακουμε τον Δημιουργο μας, τοτε δεν θα χρειαζεται και Εκεινος να απαιτει απο εμας να τον υπακουμε για το καλο μας. θα το κανουμε με βεβαιη καρδια.
(φυσικα ο Δημιουργος και δεν εχει την αναγκη μας με οποιοδηποτε τροπο, με αυτη την εννοια δεν μπορουμε να του δωσουμε οτιδηποτε)
Εάν πχ η ανάγκη του ήταν να μάθει περισσότερα για τον Θεό στον οποίο πιστεύει, πως θα μπορούσε να το καταφέρει αυτό εάν δεν κατανοεί πλήρως τα όσα λέγονται και ψάλλονται κατά την διάρκεια μιας λειτουργίας?
quote:
με ρωτας γιατι καποιος πρεπει να αποδεικνυει τη πιστη του, και γιατι αυτο ειναι απαραιτητο.
ωστοσω ο ιδιος λες: "η πιστη μπορει να αποδεικνυεται με αλλους τροπους"
δηλαδη και εσυ δεχεσαι και ισως απαιτεις οτι η πιστη μπορει και πρεπει να αποδεικνυεται. (δεν συζηταμε το γιατι)
Για την ακρίβεια, σκόπευα να χρησιμοποιήσω την λέξη που χρησιμοποίησες κι εσύ ο ίδιος.
Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι δεν υπάρχει ο λόγος να αποδεικνύεται η πίστη γιατί όταν αυτός που την έχει την βιώνει μέσα του καθημερινά κι εξαιτίας κι αυτής ωφελείται ως άνθρωπος κι ως συνειδητή οντότητα, η "απόδειξη" έχει ήδη επέλθει από μόνη της.
quote:
στο αν ο Θεος θελει κατι απο τα νοημονα δημιουργηματα του, ο Θεος απαιτει υπακοη στους νομους του απο εμας. γιατι; γιατι με αυτο το τροπο θα υπαρχει ωφελεια για εμας, οχι για Εκεινον.
Γιατί όμως ο Θεός να απαιτεί, αγαπητέ μου?
Εφόσον δε μας έχει ανάγκη - όπως αναφέρεις στην συνέχεια - δεν έχει και κάποιο λόγο να απαιτεί από τα δημιουργήματα του κάτι.
Μήπως η εικόνα ενός Θεού που απαιτεί κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές από τα δημιουργήματα του - ακόμη κι αν αυτές αποσκοπούν στο δικό τους καλό και μόνο - είναι τελείως ανθρωποκεντρική?
In anticipation of my resurrection...
τελικα εχουμε τα ιδια πιστευω. Οσον αφορα τον εκκλησιασμο, λεμε το ιδιο πραγμα.
δεν μιλαμε για το κτιριο, δεν μιλαμε για ψαλμωδιες και περιφερομενους δισκους, μιλαμε για μια εκκλησια=συναξη ανθρωπων σε οποιοδηποτε χωρο, οπου να υπαρχει παραγματικη ωφελεια πιστης για αυτους.
σεβομαι απολυτα την αποψη σου για τη αποδειξη περι πιστης.
ομως η πιστη ειναι κατι οχι μονο εσωτερικο, αλλα και κατι εξωτερικο. διαφορετικα νομιζω ειναι απλη πεποιθεση, δεν ειναι πιστη.
(δηλαδη τελικα το προβλημα ειναι στο ποια λεξη χρησιμοποιουμε στη συγκεκριμενη περιπτωση)
για την απαιτηση του Θεου να τον υπακουμε, σκεψου το εξης:
ενας πατερας εξηγει στο νεαρο παιδι του, την ωφελεια και την μη ωφελεια απο μια συγκεκριμενη πραξη.
-παιδι μου μην περνας το δρομο, παρα μονο απο της ασπρες λωριδες, η το φαναρι, γιατι αλλιως μπορει να σε σκοτωσει καποιο αυτοκινητο
-οχι, εγω θα περναω το δρομο , απο οπου και οποτε θελω εγω.
ο πατερας αφου το παιδι του δεν μπορει να καταλαβει το καλο του, ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ στο παιδι του, να τον υπακουσει για να μην σκοτωθει.
(αυτο δεν σημαινει οτι το παιδι θα υπακουσει και παλι) (ισως το παιδι αλλαξει γνωμη και κανει προθυμα αυτο που του λεει ο πατερας του και που ειναι για το καλο του, αν το χτυπησει πολυ σοβαρα ενα αυτοκινητο) (μεχρι τοτε και μεχρι το παιδι να συναιτιστει, αν συνετιστει, ο πατερας θα ΑΠΑΙΤΕΙ απο το παιδι του να μην περναει απροσεκτα το δρομο, για να μην σκοτωθει)
Η πίστη μπορεί να λυτρώσει έναν άνθρωπο και μπορεί να τον καταστρέψει από την άλλη.
Και κύριο λόγο σ' αυτό παίζει το πως ο άνθρωπος εκλαμβάνει την πίστη του και κατά πόσο τον εξελίσσει.
Εάν δηλαδή ένας άνθρωπος επιθυμεί να βοηθήσει με τον κατάλληλο τρόπο κάθε φορά την κοινωνία του και τους συνανθρώπους του - βελτιώνοντας παράλληλα τον εαυτό του - με ταπεινότητα και σύνεση τότε ίσως να μπορούμε να πούμε ότι η εξωτερίκευση της πίστης του δεν ήταν για εκείνον αυτοσκοπός αλλά ένα στάδιο το οποίο ήρθε φυσικά κι ωφελεί τους συνανθρώπους του.
Όταν όμως αυτή η εξωτερίκευση αποτελεί έναν αυτοσκοπό, ο άνθρωπος αυτός είναι πιθανόν να θεωρήσει τον εαυτό του έναν αυτόκλητο Σωτήρα κι εξαιτίας αυτής του της πλάνης δημιουργούνται προβλήματα αφού στην ουσία βλάπτει κι εκείνον αλλά και τους γύρω του.
Σχετικά με το παράδειγμα με τον πατέρα και το παιδί που αναφέρεις, νομίζω πως αντιτίθεται στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου - όπως τουλάχιστον αυτή έχει αναφερθεί μέσα από κάποια θρησκευτικά συστήματα.
Ποιό είναι δηλαδή το νόημα της δημιουργίας μας αν μέσω θεϊκών παρεμβάσεων οφείλουμε να υπακούμε το Θείο Σχέδιο εξαρχής?
In anticipation of my resurrection...
δηλαδη εσυ πιστευεις οτι δεν εχει σημασια τι πιστευουμε τελικα; και οποιαδηποτε πιστη, σε οτιδηποτε, μπορει να φερει το επιθυμητο αποτελεσμα;
και οποιαδηποτε πιστη μπορει να μας βελτιωσει, τελικα;
δηλαδη τωρα που εμεις με τα γραφομενα μας, εξωτερικευουμε τη πιστη μας, θεωρουμαστε Σωτηρες;
νομιζω πως το να επιμενεις σε αυτο που πιστευεις, (και εφοσον δεν εχεις βρει κατι καλυτερο) ειναι θεμιτο.
το να συνεχισεις να πιστευεις σε κατι, που ξεκαθαρα αποδεικνυεται λαθος, ε! εκει ειναι φανατισμος, οχι πιστη. (γενικη διαπιστωση)
(εγω αυτη τη στιγμη, και επειδη βλεπω καπνους να βγαινουν ολο και περισσοτεροι απο το βουνο απεναντι, πιστευω και σου λεω οτι συντομα θα γινει εκρηξη ηφαιστιου. εσυ που η οπτικη σου γωνια δεν σου επιτρεπει να δεις τους καπνους, τι θα πρεπει να κανεις;)
1) να μεινεις εκει που εισαι και να σκοτωνεσαι να μου αποδειξεις, οτι πιστευω λαθος, γιατι καπνοι δεν υπαρχουν; (φανατισμος)
2) να πλησιασεις ωστε να δεις και εσυ τους καπνους, και ετσι να πιστεψεις, να αλαξοπιστησεις δηλαδη; (σωστη πιστη)
(ωστε η πιστη επιδεχεται διορθωση, και εξωτερικευση προς οφελος των αλλων)
θεωρεις οτι η προειδοποιηση απο την μερια μου, σε σενα, οτι επικειται εκρηξη, ειναι αυτοσκοπος; και αν ειναι, ειναι κακο αυτο τη συγκεκριμενη στιγμη που εκδηλωνεται;
οσον αφορα την ελευθερη βουληση, και το παραδειγμα που σου ανεφερα και μοιαζει ακραιο, σκεψου το εξης:
για καποια πραγματα ο ανθρωπος ετσι κι αλλιως, δεν μπορει να ασκησει ελευθερη βουληση. δηλαδη, ενω μπορει να επιλεξει τι θα φαει μια μερα, δεν μπορει να επιλεξει να μην φαει μια μερα.
ενω μπορει να επιλεξει να κοιμηθει στις δυο η ωρα το πρωι, δεν μπορει να επιλεξει να μην κοιμηθει.
ενω μπορει να επιλεξει να αρχισει να τρεχει δεν μπορει να επιλεξει το να τρεχει ασταματητα επι ενα χρονο, για παραδειγμα.
Επομενως:
ο ανθρωπος σαν δημιουργημα υποκειται σε καποιους νομους που εχουν τεθει απο τον Δημιουργο του. δεν μπορει να υπερβει αυτους τους κανονες και να συνεχιζει να ειναι καλα απο σωματικης και νοητικης αποψεως.
σε αυτες λοιπον τις περιπτωσεις, και σε πολλες αλλες ο Δημιουργος ρυθμισε το βιολογικο μας ρολοι ωστε να ανταποκρινομαστε μονοι μας για το δικο μας καλο. (χωρις Εκεινος να χρειαζεται να απαιτει)
ολα εχουν να κανουν με το σωματικο μας καλο πρωτιστα, οπου οι ελευθερη βουληση μας ειναι σχετικη.
σε σχεση με το νου μας παλι, ο Δημιουργος δεν μας εβαλε περιορισμους τυπου, δεν μπορει να πεταξει γιατι αν παει να πεταξει θα πεσει απο ψηλα και θα σκοτωθει. μας ηθελε να διαφερουμε απο τα ζωα. να μπορουμε μονοι μας σκεφτωμενοι λογικα, και μονοι μας να επιλεγουμε το σωστο, το καλο για εμας.
μας αφησε να επιλεγουμε να σκεφτωμαστε οτι θελουμε. υπηρχαν περιορισμοι ως προς αυτο; υπηρχαν! καποια πραγματα δεν επρεπε να τα σκεφτουμε,
(δεν λεω οτι απαγορευοταν να σκεφτουμε οτιδηποτε, απλα δεν ηταν θεμιτο και πραγματοποιησιμο να τα σκεφτουμε) δεν επρεπε για παραδειγμα η σκεψη 'εγω δεν χρειαζομαι πια τον Δημιουργο μου' η 'μπορω να γινω εγω δημιουργος για τους αλλους'
η 'τι μου ειπε ο Δημιουργος μου; εγω θα κανω αυτο που θελω'
δεν ηταν θεμιτη, γιατι δεν μπορουσε να ηταν και πραγματοποιησιμη.
και δεν ηταν πραγματοποιησιμη επειδη ο ανθρωπος ειναι πλασμενος, και ταυτιζεται η προσωπικη του ευτυχια και ευχαριστηση μονο οταν ακουει και αποδεχεται τον Δημιουργο του.
επομενως η ελευθερη βουληση μας, εχει επι μερους ισχυ, εχει ορια. αν τα ξεπερασουμε, αυτο θα ειναι δυσμενες για εμας. ετσι εχει ρυθμισει τα ζητηματα ο Δημιουργος μας.
θα μου πεις δεν ειναι αδικο αυτο;
δεν ειναι αδικο, γιατι ο Θεος βλεπει τη δημιουργια του ως συνολο, και δεν μπορει ενα μερος της ολης δημιουργιας, (ο ανθρωπος) να ενεργει ανεξαρτητα και ετσιθελικα.
(και αυτο φαινεται στη πραξη, απο τα κακα που εχει προξενησει ο ανθρωπος και στον εαυτο του, και στο περιβαλον του επειδη χρησιμοποιεισε αλογα την οποια ελευθερη βουληση του)
επομενως με αυτη την εννοια ο Δημιουργος απαιτει απο εμας (καποια στιγμη θα επεμβει να συνετισει καποιους) και δεν ειναι κακο αυτο, εφοσον:
1) ειναι για το καλο μας
2) ειναι για το γενικοτερο καλο ολης της δημιουργιας του Θεου.
quote:
το να συνεχισεις να πιστευεις σε κατι, που ξεκαθαρα αποδεικνυεται λαθος, ε! εκει ειναι φανατισμος, οχι πιστη. (γενικη διαπιστωση)
Και πως μπορούμε αγαπητέ eidos να κρίνουμε αν μια αντίληψη είναι σωστή για να την ασπάζεται κάποιος?
Impious Varmint
τα δικα σου κριτηρια για να αποδεχτεις μια νεα αποψη ποια ειναι:
μηπως η λογικοτητα της, η συνεπεια της, η στερεες βασεις της, το αν προαγει το κοινο αλλα και επι μερους το προσωπικο σου συμφερον;
η μηπως το τι ειναι γενικα αποδεκτο, τι προαγεται ως λογικο και συμφερον, τι εξυπηρετει καποιους μονο, και οχι το συνολο;
μηπως ο φοβος, μηπως η μισοαγνοια, μηπως ο περιγυρος;
Φυσικά δεν εννοώ θρησκευτικές αιρέσεις οι οποίες είναι προφανές ότι βλάπτουν το άτομο...
quote:
δηλαδη τωρα που εμεις με τα γραφομενα μας, εξωτερικευουμε τη πιστη μας, θεωρουμαστε Σωτηρες;
νομιζω πως το να επιμενεις σε αυτο που πιστευεις, (και εφοσον δεν εχεις βρει κατι καλυτερο) ειναι θεμιτο.
το να συνεχισεις να πιστευεις σε κατι, που ξεκαθαρα αποδεικνυεται λαθος, ε! εκει ειναι φανατισμος, οχι πιστη. (γενικη διαπιστωση)
Προσωπικά απέχω πάρα πολύ από το πρότυπο του Σωτήρα, φίλε μου!
Όσον αφορά την επιμονή κάποιου ανθρώπου σε κάποια θρησκευτική πίστη δεν την θεωρώ ούτε αθέμιτη ούτε ως ένα δείγμα φανατισμού.
Μπορεί πχ ένας άνθρωπος να είναι Βουδιστής και ταυτόχρονα να έχει μια ερευνητική διάθεση απέναντι στις άλλες θρησκείες, θέλοντας να γνωρίσει και τι πρεσβεύουν αλλά και τι ηθικά διδάγματα μπορεί να αποκομίσει από την γνωριμία του μαζί τους.
Η περίπτωση του φανατισμού όμως είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό από την απλή πίστη.
Στα λεγόμενα σου που παρέθεσα πιο πάνω υπογράμμισα μια συγκεκριμένη φράση.
Πιστεύεις ότι ο φανατισμός εκδηλώνεται μόνο στην περίπτωση που αναφέρεις?
Μήπως τα κριτήρια είναι περισσότερα?
Κατά την δική μου άποψη, ο φανατισμός εκδηλώνεται - μεταξύ άλλων - και μέσω μιας άρνησης κι απόρριψης εκ των προτέρων οτιδήποτε διαφορετικού από αυτό που εμείς αποδεχόμαστε ως ορθό.
Σχετικά με το παράδειγμα της προειδοποίησης σου πχ προς εμένα για τους καπνούς στο βουνό - η οποία δεν είναι απαραίτητα αυτοσκοπός για σένα - πιστεύω πως το καλύτερο θα ήταν να προσπαθήσω να πλησιάσω από κάποια ασφαλή απόσταση για να δω κι εγώ.
Ούτε να απορρίψω αυτό που μου λες επειδή δεν το αντικρύζω με τα μάτια μου αλλά ούτε και να το δεχθώ αβίαστα.
In anticipation of my resurrection...
Impious Varmint
quote:
.V.
τα δικα σου κριτηρια για να αποδεχτεις μια νεα αποψη ποια ειναι:μηπως η λογικοτητα της, η συνεπεια της, η στερεες βασεις της, το αν προαγει το κοινο αλλα και επι μερους το προσωπικο σου συμφερον;
η μηπως το τι ειναι γενικα αποδεκτο, τι προαγεται ως λογικο και συμφερον, τι εξυπηρετει καποιους μονο, και οχι το συνολο;
μηπως ο φοβος, μηπως η μισοαγνοια, μηπως ο περιγυρος
Η λογικότητα, οι στερεές βάσεις είναι τα καλύτερα στοιχεία που μας κάνουν να δεχτούμε μιά νέα άποψη.
Αντίθετα ο φόβος, η άγνοια, και ο περίγυρος σε συνδιασμό με την αδυναμία χαρακτήρα μας κάνουν να είμαστε προσκολλημένοι στις παλιές απόψεις και να απορρίπτουμε τις νέες όσο λογικές και άν φαίνονται.
Impious Varmint
Στον χώρο των forum παρατηρώ οτι οι συνομιλητές λένε ελεύθερα την γνώμη τους όπως την πιστεύουν, επειδή δέν υπάρχει ο σημαντικότερος παράγων του περίγυρου που τους κάνει σφιχτούς στην έκφραση των απόψεων τους.