- Ο Οιδίπους & ο Γρίφος της Σφίγγας - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Συμφωνω σαφεστατα οτι αναφερεται στον ανθρωπο..αλλα ποιον ανθρωπο?
τον Ανθρωπο (ανω θρωσκω=τα ανω φρονω δηλ του πνευματος)..αυτον τον ανθρωπο που ερευνωντας το Εγω του θα ανακαλυψει τεραστιες ψυχικες δυναμεις και θα αποκτησει εμπειρικες δυναμεις εφαρμοζοντας τις προδιαγραφες(σωματικες-πνευματικες) με τις οποιες κατασκευαστηκε..
αυτον τον Ανθρωπο που το Εγω θα το αντικαταστησει με το Εμεις καιθα ειναι αρωγος στις αναγκες του συνανθρωπου..
Σαφεστατα τα 4 στοιχεια που υπαρχουν στην Σφιγγα ειναι εγκοσμια και υπαρχουν ωστε να εννοησει ο Ανθρωπος οτι αν τα οικειοποιηθει θα φτασει στο επιπεδο του ιδεωδους ανθρωπου, στο επιπεδο της συνειδησης ορθων κατευθυνσεων..
Τοτε ερχεται η αρμονια και το κεφαλι της Σφιγγας(Ανθρωπος ιδεωδης) μπορει να ατενισει το Συμπαν( ΣΥΝ+ΠΑΝ=781 Η ΣΦΙΓΞ=781)..
Πού το ξέθαψες βρε Αέρα το θέμα αυτό?? Πω πω, παλιές εποχές esoterica!! Nτρέπομαι βέβαια για κάτι «μυστικιστικές» μπούρδες που έγραφα τότε, με παρηγορεί μόνο ότι ήμουν πιτσιρικάκι τότε.
Εδώ μιλάμε πάντως για έναν από τους σοφότερους αλλά και αινιγματικότερους και σκοτεινότερους αρχαίους Μύθους. Δεν είναι τυχαίο που ο εν λόγω μύθος διερευνήθηκε και ερμηνεύτηκε από τον Φρόυντ ως μία κατάβαση στην σκοτεινή άβυσσο του υποσυνειδήτου. Η δε εκπληκτική δομή του «Οιδίποδα Τυράννου» του Σοφοκλή πραγματικά προσομοιάζει με την δαιδαλώδη διαδικασία της ψυχανάλυσης, η οποία και οδηγεί τον ήρωα στην τραγική επίγνωση!
Όσον αφορά τώρα τον Γρίφο της Σφίγγας η δική μου ερμηνεία παραμένει η εξής: το νόημα του -όπως και η λύση του από τον Οιδίποδα- είναι αλληγορικό. Σε πρώτο επίπεδο υπάρχει η γνωστή λύση που ξέρουμε, πως δηλαδή ο Άνθρωπος είναι εκείνο το ον που στην αρχή της ζωής του περπατάει στα τέσσερα, κάποια στιγμή σηκώνεται και στέκεται στα δύο πόδια, ενώ προς το τέλος του βίου του χρειάζεται το τρίτο «πόδι», το μπαστουνάκι του, για να στηριχθεί. Ταυτόχρονα όμως η λύση του αινίγματος αφορά και τον ίδιο τον Οιδίποδα: σε βρεφική ηλικία οι γονείς του τον παράτησαν σε ένα δάσος -αρχικά ήθελα να το σκοτώσουν λόγω της γνωστής προφητείας-κατάρας, αλλά τελικά το λυπήθηκαν- αφήνοντάς το βρέφος να περιπλανιέται μόνο του μπουσουλώντας μέσ’τα δάση και ανάμεσα σε άγρια θηρία! Στη συνέχεια, και αφού ο Οιδίπους έχει πλέον ενηλικιωθεί, αποφασίζει να αναζητήσει τους γονείς του, λύνει το γνωστό γρίφο και γίνεται κραταιός βασιλιάς της Θήβας. Κάποια στιγμή όμως μαθαίνει την τραγική αλήθεια, τυφλώνεται, αυτοξεορίζεται από την Θήβα και στηριζόμενος στο μπαστούνι του (και βοηθούμενος από την κόρη του, την Αντιγόνη) κατευθύνεται προς την Αθήνα, όπου εξιλεώνεται και μεταβαίνει προς άρρητους τόπους (έτσι όπως μας τα περιγράφει και ο Σοφοκλής στον «Οιδίποδα επί Κολωνό»).
Το βαθύτερο όμως νόημα του Γρίφου θεωρώ πως αφορά την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους στο πέρασμα των Αιώνων.
Οι αρχαίοι σοφοί, ρεαλιστικά σκεπτόμενοι, κατέτασσαν τον άνθρωπο μεταξύ των «ζώων» (όπως πχ. ο Αριστοτέλης που όριζε τον άνθρωπο ως «πολιτικό ζώο» ή ο Πλάτωνας που τον περιέγραφε ως «δίποδο άπτερο» κτλ). Ο Αναξίμανδρος μάλιστα ήταν ο πρώτος φιλόσοφος, απ’όσο γνωρίζουμε, που μίλησε για την εξελικτική πορεία των ειδών, λέγοντας ότι ο άνθρωπος προέρχεται από υδρόβια όντα που προσαρμόστηκαν στην ξηρά, δηλαδή από τα ψάρια! Η εν λόγω θεωρία βέβαια δεν αποκλείει την εσωτερική θεωρία των "κύκλων" όμως αυτό ας το αφήσουμε για αλλού....
Παρόμοια, οι αρχαίοι μυθοπλάστες αναφέρουν, μέσω του μυθικού γρίφου της Σφίγγας, ότι ο Άνθρωπος, στην πρώιμη και ακατέργαστη μορφή του, ήταν ον τετράποδο και άλογο, χωρίς νου και συνείδηση. Κάποια απροσδιόριστη όμως στιγμή συνέβη το εκπληκτικό και το τετράποδο αυτό ον άρχισε να στέκεται και να περπατά στα δύο!
Πάνω στο μεγάλο αυτό εξελικτικό βήμα έχουν επιχειρηθεί κάποιες «εσωτεριστικές» ερμηνείες όπως για παράδειγμα σε αυτή την αριστουργηματική ταινία, το «2001: H Οδύσσεια του Διαστήματος», όπου χάρη στην παρέμβαση υπερνοήμονων όντων έξω από τη γη -μέσω του θρυλικού μονόλιθου- ένα μέλος μίας ομάδας χιμπατζήδων «φωτίζεται», μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του. Η διάνοιά τους αρχίζει να λειτουργεί λογικότερα και πολυπλοκότερα, επινοώντας τα πρώτα εργαλεία, τα οποία αρχίζουν να δοκιμάζουν με τα χέρια τους (τα οποία πλέον σηκώνονται από το έδαφος) και χάρη στα οποία κυριαρχούν πάνω στις υπόλοιπες ομάδες θηρίων.
Για να επιστρέψουμε στα του αρχαίου Μύθου, η εκπληκτική στιγμή της φώτισης του Οιδίποδα, η αστραπιαία έκλαμψη που του φανερώνει τη λύση του αινίγματος, αλληγορεί την κομβική εκείνη στιγμή όπου για πρώτη φορά έλαμψε ο σπινθήρας της συνείδησης σε ένα από τα είδη του ζωϊκού βασιλείου! Η απάντηση του αινίγματος είναι ο «Άνθρωπος», όμως η πραγματική ερώτηση, η «εσωτερική» ερώτηση, αν προτιμάτε, είναι «ποιό είναι το μοναδικό ζώο που έχει συνείδηση του εαυτού του και της εξέλιξής του?», και η απάντηση είναι «ο Άνθρωπος». Διότι η στιγμιαία αυτή έκλαμψη του Οιδίποδα είναι αλληγορικά η πρώτη έκλαμψη αυτοσυνείδησης στο ζωϊκό βασίλειο, και αυτή η έκλαμψη οδήγησε το συγκεκριμένο είδος να κυριαρχήσει πάνω στην θηριώδη Φύση-Σφίγγα!
Εδώ βέβαια προκύπτει και το ερώτημα «ωραία, το τρίτο πόδι όμως τι αλληγορεί?». Η προσωπική μου ερμηνεία είναι ότι οι αρχαίοι μυθοπλάστες, διαθέτοντας το χάρισμα της φιλοσοφικής διόρασης μπόρεσαν να διασχίσουν τους αιώνες νοερά και να προβλέψουν την πορεία του ανθρώπινου είδους. Και η πορεία αυτή θα καταλήξει αργά ή γρήγορα (ήδη έχει αρχίσει να καταλήγει) στην εποχή της κυριαρχίας των Μηχανών, όταν δηλαδή ο «γερασμένος» και ανενεργός πλέον Άνθρωπος θα είναι ανήμπορος χωρίς το «τρίτο πόδι» του, δηλαδή τη Μηχανή, με την οποία θα είναι και διαρκώς "συνδεδεμένος"!
Πάνω σε αυτό, ο Πλάτωνας στους "Νόμους" προλέγει ότι η "αυτοματοποιημένη" εποχή του Κρόνου κάποια στιγμή θα επιστρέψει, η εποχή όπου ο άνθρωπος θα είναι αδρανής και όπου "τα πάντα θα γίνονται αυτόματα για εκείνον", εποχή που δεν φαίνεται να είναι και πολύ μακρυά!
quote:
Εδώ μιλάμε πάντως για έναν από τους σοφότερους αλλά και αινιγματικότερους και σκοτεινότερους αρχαίους Μύθους. Δεν είναι τυχαίο που ο εν λόγω μύθος διερευνήθηκε και ερμηνεύτηκε από τον Φρόυντ ως μία κατάβαση στην σκοτεινή άβυσσο του υποσυνειδήτου. Η δε εκπληκτική δομή του «Οιδίποδα Τυράννου» του Σοφοκλή πραγματικά προσομοιάζει με την δαιδαλώδη διαδικασία της ψυχανάλυσης, η οποία και οδηγεί τον ήρωα στην τραγική επίγνωση!
Σχετικά με το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και το γεγονός ότι διαμορφώνεται στο υποσυνείδητο σκέφτηκα κι αυτό.Αυτή η αγάπη-έλξη για τη μητέρα/πατέρα αναλόγως δημιουργείται και εκφράζεται από το παιδί(αγόρι ή κορίτσι) ασυνείδητα.Κάνει μια επιλογή,μια διάκριση ανάμεσα στους δύο γονείς,προτιμά δλδ τον έναν αλλά όλο αυτό δεν γίνεται συνειδητά.Αντίθετα κατά τη γνώμη μου γίνεται εν αγνοία του υποκειμένου.
Σε αυτή την άγνοια θέλω να εστιάσω.Ο Οιδίπους σε όλο το μύθο πορεύεται μέσα στην άγνοια.Θεωρώ ότι είναι από τις πιο τραγικές φιγούρες που έχει φανταστεί ο ανθρώπινος νους καθώς μιλάμε για έναν άνθρωπο που ποτέ μα ποτέ δεν έκανε ένα βήμα γνωρίζοντας αλλά ακολουθούσε συνέχεια το κακορίζικό του.Από άγνοια σκοτώνει τον πατέρα του,ζευγαρώνει με τη μητέρα του κάνει μαζί της 4 παιδιά και ο ίδιος δεν υποπτεύεται τίποτα.Πρέπει να έρθει πάλι ο Τειρεσίας για να του ανοίξει-στην ουσία να του βγάλει-τα μάτια.Ίσως να κάνω λάθος αλλά πραγματικό σημείο δόξας και σοφίας αλλά και αρετής του Οιδίποδα είναι η απάντηση στο γρίφο της Σφίγγας.
Κάτι άλλο που θέλω έτσι να αναφέρω.Αρχικά παίρνω σαν δεδομένο ότι ο μύθος του Οιδίποδα δεν προέκυψε από παρθενογέννηση από το μυαλό του Σοφοκλή.Προϋπήρχε των τραγικών ποιημάτων από το Θηβαϊκό κύκλο.Οι σειρές αυτές μύθων γενικά παρουσιάζουν τους ήρωές τους με πάθη ανθώπινα μεν αλλά με μια καθαρότητα και μια αρετή που παρά τις όποιες ακολασίες στο τέλος τους λυτρώνει(κάθαρσις).
Με τον Οιδίποδα όμως δε συμβαίνει το ίδιο.Παρά το γεγονώς ότι κατάγεται από το ένδοξο γένος του Κάδμου που σκότωσε ολάκερο δράκο του Άρη και ίδρυσε τη Θήβα,ο Οιδίπους πέφτει στα Τάρταρα ενώ είναι ακόμα εν ζωή και μάλιστα για ανομήματα που έχει κάνει από άγνοια καθαρά(και η άγνοια ποινικά αποτελεί ελαφρυντικό).Πρόκειται ίσως για το μόνο πρόσωπο σε όλη την Ελληνική Μυθολογία που η μοίρα του φέρεται τόσο βάναυσα και άδικα και το χειρότερο χωρίς καμία λύτρωση.Δεν ξέρω αν η κόρη του η Αντιγόνη τον δικαιώνει μετέπειτα.Πάντως οι άλλοι απόγονοι δεν ήταν άξιοι των περιστάσεων.Οι γιοι αλληλοσφάχτηκαν για το θρόνο,η άλλη κόρη δείλιασε...Δεν ξέρω,πρόκειται περί χαοτικής καθαρά ιστορίας.Και μόνο που σκέφτομαι δλδ από τι περνάει ο Οιδίποδας με πιάνει η ψυχή.
Παρεμπιπτόντως πολύ καλό κι αυτό το θέμα αν και δεν αγγίζω καθόλου την εσωτερική-μυστικιστική πλευρά του.Επίσης τρομερό ρε kost ήταν και το αληθινό 666.
Πραγματικά Προμηθέα, πρόκειται για την πιο πονεμένη και τραγικότερη μορφή όλων! Η τραγωδία του Οιδίποδα έχει ονομαστεί και "τραγωδία του παρελθόντος" αφού, όπως λες, τα "αμαρτήματά" του συνέβησαν στο παρλεθόν και εν πλήρη αγνοία του. Ο Σοφοκλής σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος, όλοι οι τραγωδοί αντλούσαν το υλικό τους από προγενέστερους μύθους, όμως είναι εκπληκτικός ο τρόπος που προσεγγίζει το τρομερό αυτό δράμα!
Κάποια στιγμή η Ιοκάστη, για να καθησυχάσει τον υιό και σύζυγό της, του λέει "μην φοβάσαι τον χρησμό, πολλοί είδαν σε όνειρο ότι έσμιξαν με τη μητέρα τους", χωρίο που φανερώνει ότι οι αρχαίοι είχαν διερευνήσει τη φύση του υποσυνειδήτου, το σκοτεινό "άλογον". Ο δε Πλάτωνας κάπου λέει ότι "ακόμα και οι πιο ενάρετοι άνθρωποι στα όνειρά τους μερικές φορές διαπράττουν τις πιο παράλογες και κτηνώδεις πράξεις".
Είναι εκπληκτικό εάν σκεφτούμε την ψυχολογική άβυσσο των αρχαίων αυτών τραγωδιών. Τόσο ο Φρόυντ όσο και ο Γιουνγκ μελέτησαν αναλυτικά αυτά τα έργα, μαζί με τους αντίστοιχους μύθους, στα πλαίσια των ερευνών τους των σκοτεινότερων πτυχών του ανθρώπινου ψυχισμού, ανακαλύπτοντας εκεί τους αρχετυπικότερους συμβολισμούς του υποσυνειδήτου.
quote:
Ίσως να κάνω λάθος αλλά πραγματικό σημείο δόξας και σοφίας αλλά και αρετής του Οιδίποδα είναι η απάντηση στο γρίφο της Σφίγγας.
Συμφωνώ, η σωστή του απάντηση όμως ήταν και ο λόγος που γλύτωσε τη Θήβα από την κατάρα της Σφίγγας, για να γίνει στη συνέχεια βασιλιάς της και να παντρευτεί την μητέρα του...και ενώ προηγουμένως είχε εγκαταλείψει την Κόρινθο φοβούμενος μήπως σκοτώσει τον (μη-πραγματικό πατέρα του) και παντρευτεί την εκεί μη-πραγματική μητέρα του...άσ'τα να πάνε...το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον που λένε...
quote:
Εδώ βέβαια προκύπτει και το ερώτημα «ωραία, το τρίτο πόδι όμως τι αλληγορεί?». Η προσωπική μου ερμηνεία είναι ότι οι αρχαίοι μυθοπλάστες, διαθέτοντας το χάρισμα της φιλοσοφικής διόρασης μπόρεσαν να διασχίσουν τους αιώνες νοερά και να προβλέψουν την πορεία του ανθρώπινου είδους. Και η πορεία αυτή θα καταλήξει αργά ή γρήγορα (ήδη έχει αρχίσει να καταλήγει) στην εποχή της κυριαρχίας των Μηχανών, όταν δηλαδή ο «γερασμένος» και ανενεργός πλέον Άνθρωπος θα είναι ανήμπορος χωρίς το «τρίτο πόδι» του, δηλαδή τη Μηχανή, με την οποία θα είναι και διαρκώς "συνδεδεμένος"!
Φίλε kost, πιστεύω πως μια ερμηνεία όσον αφορά τον αποσυμβολισμό του τρίτου ποδιού στο μύθο του Οιδίποδα είναι αυτή που αναφέρεις.
Μια άλλη ερμηνεία - η οποία είναι κι η πιο διαδεδομένη - είναι ότι αυτό συνιστά το μπαστούνι που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος προκειμένου να κινηθεί όταν έχει πλέον γεράσει πολύ.
Μια άλλη ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι το τρίτο πόδι είναι όλα αυτά τα νοητικά και συναισθηματικά δεσμά που έχουν επιβληθεί σε έναν άνθρωπο, τόσο από τον ίδιο όσο κι από τον περίγυρο του.
Αυτά τα "δεσμά" λοιπόν ενώ τον βοήθησαν να πορευτεί στην ζωή του, μπορεί και να τον εμποδίζουν να κινηθεί πέρα από τα γνώριμα του μέρη ή τον εμποδίζουν να κινηθεί "γρήγορα".
Όσον αφορά το μύθο του Οιδίποδα εν γένει, είναι όντως μια από τις πιο σκοτεινές αφηγήσεις της ελληνικής παράδοσης κι ιστορίας.
Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σχετίζεται με την Θήβα, κάτι που συμβαίνει και με μια άλλη εξίσου τραγική ιστορία.
Αυτή της Νιόβης, της βασίλισσας της Θήβας η οποία έχασε μέσα σε λίγα λεπτά και τα 14 παιδιά της εξαιτίας της αλαζονείας και της υπεροψίας της. 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus :quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Εδώ βέβαια προκύπτει και το ερώτημα «ωραία, το τρίτο πόδι όμως τι αλληγορεί?». Η προσωπική μου ερμηνεία είναι ότι οι αρχαίοι μυθοπλάστες, διαθέτοντας το χάρισμα της φιλοσοφικής διόρασης μπόρεσαν να διασχίσουν τους αιώνες νοερά και να προβλέψουν την πορεία του ανθρώπινου είδους. Και η πορεία αυτή θα καταλήξει αργά ή γρήγορα (ήδη έχει αρχίσει να καταλήγει) στην εποχή της κυριαρχίας των Μηχανών, όταν δηλαδή ο «γερασμένος» και ανενεργός πλέον Άνθρωπος θα είναι ανήμπορος χωρίς το «τρίτο πόδι» του, δηλαδή τη Μηχανή, με την οποία θα είναι και διαρκώς "συνδεδεμένος"!
--------------------------------------------------------------------------------
Φίλε kost, πιστεύω πως μια ερμηνεία όσον αφορά τον αποσυμβολισμό του τρίτου ποδιού στο μύθο του Οιδίποδα είναι αυτή που αναφέρεις.
Μια άλλη ερμηνεία - η οποία είναι κι η πιο διαδεδομένη - είναι ότι αυτό συνιστά το μπαστούνι που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος προκειμένου να κινηθεί όταν έχει πλέον γεράσει πολύ.
Μια άλλη ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι το τρίτο πόδι είναι όλα αυτά τα νοητικά και συναισθηματικά δεσμά που έχουν επιβληθεί σε έναν άνθρωπο, τόσο από τον ίδιο όσο κι από τον περίγυρο του.
Αυτά τα "δεσμά" λοιπόν ενώ τον βοήθησαν να πορευτεί στην ζωή του, μπορεί και να τον εμποδίζουν να κινηθεί πέρα από τα γνώριμα του μέρη ή τον εμποδίζουν να κινηθεί "γρήγορα".Όσον αφορά το μύθο του Οιδίποδα εν γένει, είναι όντως μια από τις πιο σκοτεινές αφηγήσεις της ελληνικής παράδοσης κι ιστορίας.
Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σχετίζεται με την Θήβα, κάτι που συμβαίνει και με μια άλλη εξίσου τραγική ιστορία.
Αυτή της Νιόβης, της βασίλισσας της Θήβας η οποία έχασε μέσα σε λίγα λεπτά και τα 14 παιδιά της εξαιτίας της αλαζονείας και της υπεροψίας της.
Και λίγα ... από ... Σφίγγα, φίλοι μου :
Ατένισέ με , λέει , είμαι η Σφίγγα – Φύση .
Άγγελος , αετός , λιοντάρι και ταύρος .
Έχω το σεπτό πρόσωπο ενός Θεού και το σώμα ενός φτερωτού και
βρυχώμενου ζώου .
Δεν έχεις ούτε τα νώτα μου , ούτε τα άγρια νύχια μου , ούτε τα φτερά μου , το στήθος σου όμως μοιάζει με το δικό μου .
Ποιος είσαι ;
Από πού έρχεσαι ;
Και πού πας ;
Βγήκες από το βόρβορο της γης ή κατέβηκες από το σπινθηροβόλο
δίσκο αυτού του ένδοξου ήλιου που ξεπροβάλλει από κει κάτω , από την αραβική οροσειρά ;
Εγώ υπάρχω , βλέπω , γνωρίζω από την αρχή του χρόνου .
Γιατί είμαι ένα από τα αιώνια Αρχέτυπα που ζουν μέσα στο
αδημιούργητο φως … μα … μου απαγορεύεται να μιλάω αλλιώς , μονάχα με την παρουσία μου εκφράζομαι .
Όσο για σένα , εφήμερε άνθρωπε , σκοτεινέ ταξιδιώτη , σκιά που διαβαίνεις ψάξε – και μάντεψε , αλλιώς – απελπίσου !
Σ’αυτή την αιχμηρή σαν βέλος ερώτηση , στην επιτακτική εντολή του φτερωτού ζώου , απάντησαν με χίλιους τρόπους στη ροή της ιστορίας οι μυθολογίες , οι θρησκείες , οι φιλοσοφίες … Καταπράϋναν , χωρίς όμως και να τη χορτάσουν , αυτή τη δίψα για αλήθεια που κατάκαιει την καρδιά του ανθρώπου .
Παρά τη διαφορά των δογμάτων και των ιεροτελεστιών , όλες συγκλίνουν και συμφωνούν σε ένα ουσιαστικό σημείο .
Με τις λατρείες τους , τα σύμβολά τους , τις θυσίες τους , τις διδασκαλίες τους , τις υποσχέσεις τους , αυτοί οι πνευματικοί οδηγοί δεν έπαψαν να λένε στους ανθρώπους :
“Έρχεσαι από έναν κόσμο θείο και μπορείς να επιστρέψεις σ’αυτόν αν το επιθυμείς . Υπάρχει μέσα σου κάτι το εφήμερο και κάτι το αιώνιο . Μη χρησιμοποιείς το πρώτο παρά μονάχα για να αναπτύξεις το δεύτερο”.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Οδηγός μας ας είναι η φαντασία μας . . .
Απέναντι από τη Βαβυλώνα , σκοτεινή μητρόπολη του δεσποτισμού , η Αίγυπτος ήταν στον αρχαίο κόσμο μια περίφημη ακρόπολη της ιερής επιστήμης , ένα σχολείο για τους πιο επιφανείς προφήτες , ένα απομονωτήριο και ένα εργαστήρι των πιο διακεκριμένων παραδόσεων της ανθρωπότητας .
Χάρη σε απεριόριστες έρευνες και σε αξιοθαύμαστες εργασίες , ο αιγυπτιακός λαός , μας είναι σήμερα περισσότερο γνωστός από οιονδήποτε πολιτισμό που προηγήθηκε του Ελληνικού , γιατί μας ανοίγει την ιστορία του , γραμμένη σε σελίδες από πέτρα .
Ανακαλύπτονται τα μνημεία , αποκρυπτογραφούνται τα ιερογλυφικά .
Και όμως μένει ακόμα να διεισδύσουμε στο πιο βαθύ μυστήριο της σκέψης της . Αυτό το μυστήριο είναι το απόκρυφο δόγμα των ιερέων της . Αυτή η διδασκαλία , επιστημονικά ανεπτυγμένη μέσα στους ναούς , συνετά καλυμμένη από τα μυστήρια , μας δείχνει με μιάς την ψυχή της Αιγύπτου , το μυστικό , της πολιτικής της και τον πρωταρχικό ρόλο της στην παγκόσμια ιστορία .
Οι ιστορικοί μας μιλάνε για τους Φαραώ στον ίδιο τόνο με τους δεσπότες της Νινευή και της Βαβυλώνας .
Για αυτούς η Αίγυπτος είναι μια απόλυτη μοναρχία κατακτητική όπως η Ασσυρία και δε διαφέρει παρά στο ότι διήρκεσε μερικές χιλιετηρίδες περισσότερο .
Αμφιβάλλουν ότι στην Ασσυρία η βασιλεία έπνιξε τον κλήρο για να τον έχει σαν όργανο , ενώ στην Αίγυπτο ο κλήρος διαμόρφωνε τη βασιλεία , δεν την απαρνήθηκε ποτέ , ακόμα και στις χειρότερες εποχές , επιβαλλόμενος στους βασιλείς , κυνηγώντας τους δεσπότες , κυβερνώντας πάντα το έθνος , και αυτό λόγω μίας διανοητικής ανωτερότητας , από μία σοφία βαθιά κρυμμένη ότι κανένα εκπαιδευτικό σώμα δεν την έφτασε σε καμία χώρα ποτέ !
Φοβάμαι να το πιστέψω . Γιατί χωρίς να βγάλουμε τις αναρίθμητες συνέπειες αυτού του ουσιώδους πράγματος οι ιστορικοί μας μόλις το πρόσεξαν και φαίνονται να μην έδωσαν καμιά σημασία .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Καταπράϋναν , χωρίς όμως και να τη χορτάσουν , αυτή τη δίψα για αλήθεια που κατάκαιει την καρδιά του ανθρώπου
Πόσο ακόρεστη είναι όμως αυτή η δίψα μας για γνώση...και πόσο της λείπει η σοφία?
Διότι σαν παιδιά -έτσι δηλαδή όπως πρέπει να είμαστε- συνήθως αγνοούμε τι είναι αυτό που ευχόμαστε να αποκτήσουμε. Διότι εάν γνωρίζαμε τι είναι αυτό που πραγματικά υπάρχει για να γνωρίσουμε τότε μάλλον θα τρέχαμε πίσω στο αγαπημένο και ασφαλές μας σπήλαιο των απατηλών μορφών και ψευδαισθήσεων.
«Δυστυχείς όσοι δεν μπορούν να λύσουν το αίνιγμά μου....διδάσκει η Σφίγγα...διότι σαν ονείρου σκιές θα περιπλανιώνται, πάντα αβέβαιες και καταδικασμένες να ακουλουθούν τυφλά τον μεταβλητό κύκλο του θατέρου και της εξέλιξης...χωρίς Νόημα, χωρίς Λόγο...
Δυστυχέστερος όμως όλων αυτός που θα λύσει το αίνιγμά μου...διότι αυτός θα βουλιάξει στην πιο σκοτεινή άβυσσο».
Και το όνομα εκείνου που το έλυσε «Οιδίπους», εκείνου που από την πρώτη στιγμή της ζωής μυήθηκε στον Πόνο. Η ετυμολογία του ονόματός του σημαίνει «αυτός με το οίδημα στα πόδια». Από βρέφος ο πατέρας του τού τρύπησε τις φτέρνες του και τον άφησε να περιπλανιέται μονάχος ανάμεσα σε άγρια θηρία...το «Οιδίπους» όμως μπορεί να ειδωθεί και ως «αυτός που γνωρίζει», από το «οίδα». Διότι ο Πόνος και η Γνώση είναι συνοδοιπόροι...
Και ιδού και τα λόγια ενός σύγχρονου Οιδίποδα, ενός άνδρα που φαίνεται να έλυσε το αίνιγμα της δικιάς του Σφίγγας, και γι’αυτό υπέφερε πολύ, και γι’αυτό τελικά τυφλώθηκε από την ίδια του τη γνώση.
«H πιό πονεμένη μορφή της ελληνικής σκηνής, ο δύστυχος Οιδίποδας, επινοήθηκε απ' τον Σοφοκλή ως ο ευγενικός και γενναιόψυχος άνθρωπος, ο καταδικασμένος, παρά τη σοφία του, στην πλάνη και την αθλιότητα....ο μύθος ψιθυρίζει στο αυτί μας πως η σοφία, κι ακριβώς η διονυσιακή σοφία, είναι μία παρα φύση βδελυγμία• πως εκείνος, που με τη γνώση του, γκρεμίζει τη φύση στην άβυσσο του μηδενός, θα πρέπει, περιμένοντας, να δοκιμάσει πάνω στο ίδιο το κεφάλι του τα αποτελέσματα της αποσύνθεσης της φύσης, η αιχμή της σοφίας γυρίζει πάλι εναντίον του σοφού• η σοφία είναι έγκλημα κατά της φύσης (Φρίντριχ Νίτσε, «η Γέννηση της Τραγωδίας»).
Αρχικά, το πρόβλημα είναι η Άγνοια.
Στη συνέχεια όμως το πρόβλημα είναι η Γνώση...και πιο συγκεκριμένα η Συνειδητότητα...ένας τέλεια συνειδητός άνθρωπος είναι ένα καταραμένο πλάσμα που υποφέρει και στο παραμικρό ερέθισμα των αισθήσεων...που καταλήγει σαν τον Οιδίποδα να μην θέλει να βλέπει τίποτα από τον απαίσιο αυτό κόσμο που είναι καμωμένος από πόνο...και που εάν γινόταν θα «βούλωνε ακόμα και τα αυτιά του» ώστε και να μην τον ακούει...
Και τελικά λοιπόν άξιζε το ακριβό αυτό τίμημα για εκείνους που εισέδυσαν στα πιο σκοτεινά άβατα?
Ναι! ο Άνθρωπος γεννήθηκε για να ανεβαίνει ψηλά, να καταδύεται βαθιά και να υπερβαίνει διαρκώς τα μέτρα που εκείνος επινοεί. Η Υπέρβαση και η Ύβρις είναι τόσο έμφυτες στο ον αυτό που περπατάει στη γη αλλά κοιτάει και στον ουρανό...και που είναι το μόνο είδος που πορεύεται σύμφωνα με τη δελφική εντολή του «Γνώθι Σαυτόν»...αυτός όμως ο σκοτεινός χρησμός ούτε λέγει ούτε αποκρύπτει...σημαίνει...και αντίκρυ στον φωτοβόλο Απόλλωνα
θα στέκει πάντα μία άγνωστη και θηριώδης Σφίγγα...τι θα γινόμασταν άλλωστε χωρίς αινίγματα!
quote:
kost :Αρχικά, το πρόβλημα είναι η Άγνοια.
Στη συνέχεια όμως το πρόβλημα είναι η Γνώση...και πιο συγκεκριμένα η Συνειδητότητα...ένας τέλεια συνειδητός άνθρωπος είναι ένα καταραμένο πλάσμα που υποφέρει και στο παραμικρό ερέθισμα των αισθήσεων...που καταλήγει σαν τον Οιδίποδα να μην θέλει να βλέπει τίποτα από τον απαίσιο αυτό κόσμο που είναι καμωμένος από πόνο...και που εάν γινόταν θα «βούλωνε ακόμα και τα αυτιά του» ώστε και να μην τον ακούει...
Και τελικά λοιπόν άξιζε το ακριβό αυτό τίμημα για εκείνους που εισέδυσαν στα πιο σκοτεινά άβατα?
Ναι! ο Άνθρωπος γεννήθηκε για να ανεβαίνει ψηλά, να καταδύεται βαθιά και να υπερβαίνει διαρκώς τα μέτρα που εκείνος επινοεί. Η Υπέρβαση και η Ύβρις είναι τόσο έμφυτες στο ον αυτό που περπατάει στη γη αλλά κοιτάει και στον ουρανό...και που είναι το μόνο είδος που πορεύεται σύμφωνα με τη δελφική εντολή του «Γνώθι Σαυτόν»...αυτός όμως ο σκοτεινός χρησμός ούτε λέγει ούτε αποκρύπτει...σημαίνει...και αντίκρυ στον φωτοβόλο Απόλλωνα
θα στέκει πάντα μία άγνωστη και θηριώδης Σφίγγα...τι θα γινόμασταν άλλωστε χωρίς αινίγματα!
Μια ανάλυση, φίλε Kost, που δεν σηκώνει σχόλια ...
Ας δώσω, όμως, μια μικρή συνέχεια στην Αιγυπτιακή Σφίγγα ...
Δεν είναι εν τούτοις αναγκαίο να είναι κάποιος αρχαιολόγος ή γλωσσολόγος για να καταλάβει ότι το απέραντο μίσος μεταξύ Ασσυρίας και Αιγύπτου προήλθε από το τι αυτοί οι δύο λαοί αντιπροσώπευαν στον κόσμο , δύο στοιχεία αντίθετα και το ότι ο αιγυπτιακός λαός όφειλε τη μεγάλη διάρκειά του σε ένα σκελετό εκκλησιαστικό και επιστημονικό , πιο δυνατό από όλες τις επαναστάσεις .
Μετά την αριανή εποχή , διασχίζοντας την ταραγμένη περίοδο που ακολούθησε τους βεδικούς καιρούς , μέχρι την περσική κατάληψη και την αλεξανδρινή εποχή , δηλαδή για ένα διάστημα περισσότερο από πέντε χιλιάδες χρόνια , η Αίγυπτος ήταν το φρούριο των καθαρών και των υψηλών διδασκαλιών , των οποίων το σύνολο αποτελεί την επιστήμη των στοιχείων και το οποίο θα μπορούσε να κληθεί η εσωτερική ορθοδοξία της αρχαιότητας .
Πενήντα δυναστείες μπόρεσαν να διαδεχθούν η μία την άλλη , και ο Νείλος να παρασύρει τις προσχώσεις του πάνω σε ολόκληρους οικισμούς .
Η φοινικική εισβολή μπόρεσε να κατακλύσει τη χώρα και να εξοριστεί : στο μέσον των ρευμάτων της ιστορίας , κάτω από την επιφανειακή ειδωλολατρία του εξωτερικού πολυθεϊσμού της , η Αίγυπτος φυλά το παλιό βάθος της απόκρυφης θεολογίας της και της ιερατικής οργανώσεως .
Αντιστέκεται στους αιώνες όπως η πυραμίδα της Γκίζας μισοκρυμμένη κάτω από την άμμο αλλά ανέπαφη .
Χάρη σ’αυτήν την απραξία της Σφίγγας κρατώντας το μυστικό της με αυτήν την αντίσταση του γρανίτη , η Αίγυπτος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο διαμορφώνεται η θρησκευτική σκέψη της ανθρωπότητας περνώντας από την Ασία στην Ευρώπη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αλλά , από πού αντλούνται ιδέες , αν όχι από το οργανικό απόθεμα της γηραιάς Αιγύπτου ;
Ο Μωυσής και ο Ορφέας δημιούργησαν δύο θρησκείες αντιτιθέμενες και εξαίσιες , η μία από τον στυφό μονοθεϊσμό της , η άλλη από τον εκθαμβωτικό πολυθεϊσμό της.
Αλλά σε τι καλούπι σχηματίσθηκε η ευφυΐα τους ;
Πού θα βρεί ο ένας τη δύναμη , την ενέργεια , το θράσος να ξαναφτιάξει ένα λαό ημιάγριο, όπως ο χαλκός σε ένα καμίνι, και ο άλλος τη μαγεία , του να μιλούν οι θεοί, σα μια κουρδισμένη λύρα, στην ψυχή αυτών των βαρβάρων ;
Στους ναούς του Όσιρη στην αρχαία Θήβα που οι μυημένοι αποκαλούν η πόλη του ήλιου ή Ηλιακή αψίδα – γιατί περιείχε τη σύνθεση της θείας επιστήμης και όλα τα μυστικά της μυήσεως .
Όλα τα χρόνια στο θερινό ηλιοστάσιο , όταν πέφτουν οι χειμαρρώδεις βροχές της Αβησσυνίας , ο Νείλος αλλάζει χρώμα και παίρνει αυτή την απόχρωση του αίματος για την οποία μιλάει η Βίβλος .
Αλλά όρθιοι , πάνω στα γρανιτένια πλατώματα κάτω από τον ήλιο που τυφλώνει , οι ναοί φτιαγμένοι στους βράχους , οι νεκροπόλεις , οι πυλώνες , οι πυραμίδες αντανακλούν τη μεγαλοπρέπεια των ερειπίων τους μέσα στο Νείλο , αλλαγμένο σε θάλασσα .
Έτσι ο αιγυπτιακός κλήρος διέσχισε τους αιώνες με την οργάνωσή του και τα σύμβολά του , μυστηριώδεις πράξεις για πολύ καιρό ανεξάρτητες από την επιστήμη του .
Μέσα σε αυτούς τους ναούς , σ’αυτές τις κρύπτες και σε αυτές τις πυραμίδες θα δημιουργηθεί η περήφανη διδασκαλία , του φωτεινού λόγου , του παγκόσμιου λόγου που ο Μωυσής θα ξανακλείσει στο χρυσό κιβώτιό του .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά