- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
«Εσύ Αναστημένε συμφωνείς με τις αναφορές, μα όταν εγώ απαντώ πως δεν είναι έτσι, και σου γράφω τι σκέφτομαι, εσύ δεν το σχολιάζεις. Έτσι δεν ξέρω αν το εξετάζεις καν, η απλά περνάς σε κάτι άλλο…»
Η στείρα παράθεση του τάδε κειμένου που είπε ο τάδε «Άγιος» ή «Πατέρας» δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον υγιή διάλογο μεταξύ των μελών. Δίδουμε εδάφια και τμήματα κειμένων προκειμένου να αναδείξουμε μια τάση και όχι για να διαφημίσουμε τον εκάστοτε υποβολέα. Θαρρώ ότι ο προβληματισμός σου αγαπητέ Πλάτωνα θα παραμείνει αναπάντητος.
ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ:
«Για μένα δεν υπάρχει τέλος της σκέψης χωρίς ΕΞΑΓΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ.
Αυτό βέβαια είναι κάτι το οποίο προηγούμενα το απαξίωσες. Ο φιλόσοφος είπες δεν θα μπει σε μια τρύπα για να πολεμήσει τα πάθη του. Αλλά με ένα μαγικό τρόπο τα «εξαφανίζει» επειδή είναι.....φιλόσοφος!!!!!!!»
Είναι εξόχως οξύμωρο να ατενίζουμε τους ορίζοντες της φιλοσοφίας και ταυτόχρονα να έχουμε ορίσει έναν περιορισμένο ορίζοντα τον οποίο και προτιθέμεθα να….ατενίσουμε! Η φιλοσοφική προσέγγιση του Πλάτωνα, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι μια γνωστική οδό και όχι μια σχολαστική βάση με ψήγματα γνωστικών.
Εδώ υπάρχει μια τεράστια διαφορά, καθώς ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ αναζητά τα εργαλεία που θα «αποδείξουνε» την εγκυρότητα της χριστιανικής κοσμοθεώρησης, ενώ ο Πλάτωνας στερείται θέσφατων μονολιθικών απόψεων.
Το τι μπορεί να σημαίνει όμως ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ αυτός ο εξαγνισμός των παθών που ευαγγελίζεται ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ, μπορούμε να το αντιληφθούμε εάν ανατρέξουμε σε χειροπιαστά παραδείγματα της χριστιανοσύνης που ασπάστηκαν και εφάρμοσαν αυτή την «εξαγνιστική σοφία» που υπονοεί.
Δεν ξέρω πόσοι έχουνε διαβάσει τον Βίο του Αγίου Συμεών, αλλά είναι θαρρώ ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της σχολής.
Παραθέτω λοιπόν μια σύνοψη των κεφαλαίων 5-8, σε ελεύθερη μετάφραση και το πρωτότυπο όπου χρειάζεται.
Κεφ. 5. Ο Συμεών άρπαξε ένα σκοινί και το έδεσε τόσο σφιχτά γύρω από όλο το κορμί του (φασκιοι εαυτόν εν ολω τω σωματι αυτου). Ύστερα από ένα χρόνο και βάλε, ο Συμεών άρχισε να πληγιάζει. Συγκεκριμένα:
"Το σχοινίον κατέφαγεν τας σάρκας αυτού"
Οι ξεσκισμένες σάρκες, διαβάζουμε, κάλυψαν το σκοινί:
"Σκεπασθηναι το σχοινίον απο των σεσημμένων σαρκων"
Η βρώμα ήταν τέτοια, που…….κανείς δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα του!!
"Και απο της δυσωδίας αυτου ουκ εδυνατο τις εγγιστα αυτου στηναι."
Το κρεβάτι όπου κοιμόταν ο…σοφός και Άγιος Συμεών γέμισε ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ, με άλλα λόγια σκουλήκιασε!
"Η δε κοιτη αυτου επληρουτο σκωλήκων."
Ας προσέξουμε τώρα όμως την συνέχεια:
Ο τοπικός αρχιμανδρίτης έφριξε με την κατάσταση (εκθαμβος εγένετο) και καταλαβαίνει ότι «η κοίτη» του Συμεών είναι γεμάτη σκουλήκια- αλλά, έλα που από την βρώμα δεν μπορούσε να πλησιάσει!!
"Καταμανθανειν την κοιτην αυτου, και ευρησκει αυτην πεπληρωμενην σκωλήκων, και εκ της δυσωδίας ουκ ηδυνατο στηναι εκει."
Ο αρχιμανδρίτης του λέει τότε το αμίμητο:
Αλλοπαρμένε Συμεών, τράβα αλλού για να πεθάνεις!
"Άνθρωπε... αλλαχου άπελθε και απόθανε!"
Έπειτα διατάζει τους μοναχούς να γδύσουν τον Συμεών. Και τα είδαν ΟΛΑ παρακαλώ! Το ιμάτιο είχε κολλήσεις με τις σάπιες σάρκες και δεν έβγαινε με τίποτα. Επί τρεις ημέρες πάλευαν….
"Διαβρεχοντες αυτον υδατι χλιαρω συν ελαίω"
Και τελικά τα κατάφεραν.
"Μετα πολλής οδύνης αποδυσαι αυτον,"
Ώστε μαζί με την ρόμπα να βγουν και τα σάπια κρέατα.
"Ωστε συν τω ιματίω αποδαρηναι την σεσημμένην σάρκα αυτου."
Και τότε βρήκαν το σκοινί, δηλαδή ότι φαινόταν μέσα στις σάρκες,
"Μονον τας αρχάς του σχοινίου".
Τα σκουλήκια που ήταν μέσα στο σώμα του Συμεών, ήταν, λέει, αναρίθμητα και ξεπερνούσαν κάθε φαντασία!!!
"Των δε σκωλήκων των οντων εν εαυτω ουκ ην εικασμός"
Οι μοναχοί έμειναν άναυδοι και αναρωτιούνταν πώς θα αφαιρέσουν το σκοινί. Ο δε άγιος Συμεών:
"Έκραζε λέγων «συγχωρησατε μοι, αδελφοί, εάσατέ με αποθανειν ούτως τον κύνα τόν όζοντα»"
Με τα πολλά, ο Συμεών πήρε δρόμο από το μοναστήρι!
Και τι έκανε παρακαλώ ύστερα από λίγο?
Πήγε και έπεσε σε ένα φρέαρ (πηγάδι) γεμάτο φίδια, δαίμονες και άλλα καλά....
"Και ρίπτει εαυτον εν τω φρέατι εκείνω, και κρύβει εαυτόν εν τω πλαγίω του φρέατος...."
Τελικά, είναι απορίας άξιο το τι σοφίζεται η θρησκευτική μηχανή ώστε να πείσει για το «φως» που διαχέει και συνάμα την μέρα δεν φαίνεται…… 
Θα ξεκλέψω όμως λίγο σύντομα…
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
quote:
Εκτός εάν ψάρωσες με τα γκουρτσειφικά κρωξίματα ή την Μπλαβατσκική αθυροστομία.
Τέλος υπάρχει και μια άλλη εξήγηση.........να μην αντέχεις το λιβάνι.....
Υ.Γ Με όλα ψαρώνω...
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Δεν γνωρίζω εάν με την προηγούμενη τοποθέτηση μου κατανόησα το νόημα αυτών που έγραψες.
Δεν γνωρίζω επίσης εάν έχεις διάθεση για συνέχιση της κουβέντας.
Θα ήθελα παρ΄ όλα αυτά να προσθέσω κάποιες σκέψεις για την θεώρηση των Πατέρων περί της ανοδικής πορείας της ψυχής
Αυτό το αναφέρω γιατί ο φυσικός «θάνατος» της σκέψης όπως αναφέρεις, με την ενατένιση της απεραντοσύνης του Τώρα, ή η ζωοποιός νέκρωση των παθών εκφράζει (ή μπορεί να εκφράζει) την ανοδική πορεία της ψυχής προς το Φως.
Συστηματικότερα από όλους τους Πατέρες απασχόλησε τον Γρηγόριο τον Νύσσης, η μελέτη και η περιγραφή της ανοδικής πορείας τής ψυχής. Διάχυτο είναι το θέμα σε όλο το συγγραφικό του έργο και αυτό του δίνει ενότητα.
Την ευκαιρία για τη συστηματική του ανάπτυξη έδωσε στο Γρηγόριο η ερμηνεία κειμένων τής Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, ο Μωυσής, οι ψαλμοί του Δαυίδ, το άσμα ασμάτων, οι μακαρισμοί.
Με τη βοήθεια τής αλληγορικής μεθόδου σε όλα αυτά τα κείμενα ανακαλύπτει ο Γρηγόριος το συμβολισμό της ανοδικής πορείας της ψυχής και διαγράφει τα στάδια και τους αναβαθμούς που ακολουθεί.
Κατά την ανάβαση της η ψυχή αφού λυτρωθεί από την αιχμαλωσία της «καταληπτικής φαντασίας», αφού, οδηγούμενη από την έφεση, αρχίσει την «άνοδο», αποκτά τέλος την αίσθηση της παρουσίας του θεού, που την συνοδεύει και την καθοδηγεί στην ανάβαση της. Ξέρει τώρα η ψυχή ότι δεν την οδηγεί η διάνοια, αλλά το ίδιο το πνεύμα του θεού. Έχει γίνει «οίκος θεού».
Ένα δύο παραστατικά και κύρια σημεία της πορείας, που δείχνουν το βαθύ μυστικό περιεχόμενο, τον μυστικό τόνο πού έδωσε ο Γρηγόριος στο στοχασμό του, και έγινε έτσι ο μεγάλος θεμελιωτής του χριστιανικού μυστικισμού .
Αυτόν κυρίως θα ακολουθήσει μετά ένα περίπου αιώνα, ο Ψευδοδιονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Μάξιμος ο Ομολογητής αργότερα, και δια μέσου αυτών όλη ή χορεία των μυστικών του Βυζαντίου και της Δύσεως. Ή ακτινοβολία του έμμεσα θα φωτίσει και τους Σλαύους ορθοδόξους, ως τον Μπερντιάεφ στις ημέρες μας, θα φτάσει ακόμη ως τον Γερμανό - Αυστριακό ποιητή Rilke πού διδάχθηκε τον μυστικισμό από την Ρωσική χριστιανική παράδοση.
Λέει λοιπόν ο Γρηγόριος ότι εκείνος που ανεβαίνει και εννοεί φυσικά τον καθαρό στη καρδιά όλο και φτάνει σε κάτι ανώτερο από όλα τα πριν, αυτό όμως το οποίο φτάνει «ούχ ορίζει εν εαυτώ το ζητούμενο, άλλα το πέρας του ευρεθέντος, αρχή προς την των υψηλότερων ευρεσιν γίνεται».
Είναι, λέει, η ανάβαση του όπως ή κλίμακα πού μόλις πατήσεις το ένα σκαλοπάτι της, άλλο αμέσως σκαλοπάτι καλεί το πόδι σου να σε ανεβάσει ψηλότερα. Έτσι ούτε εκείνος που ακολουθεί την άνοδο στέκεται ποτέ, ούτε ή έφεση του προς άνοδο σταματά.
Μια. νέα, ακόμη πιο δυνατή επιθυμία, όλο και τον ωθεί να οδεύει «πάντοτε δια των ανωτέρων προς το αόριστον».
Προς τον θεό δηλαδή. Το εσώτερο νόημα της πορείας είναι ότι ο άνθρωπος βλέπει πραγματικά μόνο όταν και σε όσο βαθμό ξεπερνά τη δική του δράση, όταν αφήνεται στη φώτιση του θείου φωτός.
Αυτό το ξεπέρασμα της «δικής του δράσης» όπως αναφέρεται παραπάνω κατανοώ ότι ενυπάρχει και στο δρόμο του φυσικού τέλους της σκέψης.....του διαλογισμού......σε μια άλλη μορφή.
**Αγαπητέ Πλωτίνε το λογοπαίγνιο μου δεν ήθελε να προσβάλει αλλά ούτε και να ψαρώσει. Ευχαριστώ για την εκτίμηση των γραφόμενων.....
Μόνο οι πληροφορίες που γράφεις στο εσωτερικά, εδώ και τόσο καιρό, χρίζουν ένα ευχαριστώ από μέρους μου. Αν ήμουν Χριστιανός με την έννοια του Πιστού, ίσως να είχα άλλη εντύπωση για σένα, μα για καλή μου τύχη, γνώρισα ένα διαφορετικο Χριστό. Δύσκολα σχηματίζω γνώμη για τους άλλους, ακόμα και αν αντιπαρατεθούμε έντονα, όπως και έγινε, τόσο με σένα όσο και με τον Αναστημένο. 
Αν όμως μου ξεφύγει και το κάνω, φροντίζω ώστε να μην αποχτήσει μια τελεσίδικη εικόνα, γιατί σκέφτομαι πως πάντα μπορούμε να συζητήσουμε, έστω και αν δεν συμφωνούμαι.
Χτες είδα ένα πολύ όμορφο Φιλμ, Million dollar baby,
αυτό που πείρε το Όσκαρ,
και είχε για Πρωταγωνιστή ένα προπονητή BOX,
που πριν πάει στο γυμναστήριο,
όπου κάθε μέρα δίδασκε την Τέχνη του σε άλλους,
τον δειχνει να πηγαίνει στην εκκλησία,
να προσεύχεται μα και να σπάει @@ στον παπα με ερωτήσεις του,
για την Τριαδικότητα και άλλα πολλά….
Ο Ίδιος ο Παπάς αναρωτιέται, πως είναι δυνατόν ένας (άπιστος) για αυτόν,….
να πηγαίνει κάθε μέρα εκκλησία…
και έχει μεγάλο ενδιαφέρον στη συνεχεία η δραματική προέκταση του φιλμ,
που δεν είναι ο προβληματισμός...αν είναι, η όχι…. κάποιος χριστιανός.
quote:
Για μένα δεν υπάρχει τέλος της σκέψης χωρίς ΕΞΑΓΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ.
Θεωρείς την σκέψη διαφορετική από το πάθος?
Υπάρχει πάθος δίχως σκέψη?
Μήπως και το Πάθος είναι σκέψη?
quote:
Αυτό βέβαια είναι κάτι το οποίο προηγούμενα το απαξίωσες. Ο φιλόσοφος είπες δεν θα μπει σε μια τρύπα για να πολεμήσει τα πάθη του. Αλλά με ένα μαγικό τρόπο τα «εξαφανίζει» επειδή είναι.....φιλόσοφος!!!!!!!
Ο Φιλόσοφος κατανοεί την σκέψη και πως η ίδια δημιουργεί τον σκεπτόμενο. Γιατί μπορεί να ζεις στη σπηλιά, μα η σκέψη σου να τρέχει συνεχώς στη Μαρία...
quote:
Εάν μέσα σου έχεις πικρία δεν θα έχεις σκέψεις πικρίας;;;
Εάν μέσα σου έχεις ζήλια δεν θα έχεις σκέψεις ζήλιας;;;
Εάν μέσα σου έχεις φθόνο δεν θα έχεις φθονερές σκέψεις;;;
Και πως πάμε παραπέρα;;;
Με διαλογισμό,.......με γνώσεις προς την απεραντοσύνη του Τώρα......
Μάλιστα.
Αυτό επιδρά στα πάθη στη σκέψη ή και στα δύο.
Έχω λίγο χρόνο Αναστημένε, μα όταν μπορώ θα γράφω.
Αν θελήσεις πράγματι να δεις σε βάθος ένα πάθος,
κοίταξε το πάθος,
Και όχι τι λέει ο Ένας και ο Άλλος…..
Βρες χρόνο και ασχολήσου.
Μην του αντιστέκεσαι μα ούτε και να ενδίδεις,
απλά κινήσου μαζί του όταν παρουσιάζεται….
να είσαι ΕΝΑ,
όχι εγώ και αυτό….
όπως κάνεις όταν σκέφτεσαι,
εμείς οι Χριστιανοί….. και αυτοί…οι ΑΠΙΣΤΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ!
Με αλλά λόγια τότε ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό, όταν πιστεύει πώς δεν τον βλέπει όταν δεν παύει να πιστεύει ότι ο Θεός ξεπερνά απεριόριστα τις δυνάμεις του τότε, ενώ πιστεύει αυτό, ο Θεός είναι μέσα του, και ο άνθρωπος ζει γεμάτος με την αίσθηση της παρουσίας του.
Είναι φανερό πως η πορεία προς τα άνω είναι ουσιαστικά πορεία, σε βάθος.
Με την πορεία αυτή ο άνθρωπος γίνεται καθαρός, ελευθερώνεται από τα ίδια τα δικά του μέτρα και βλέπει, όταν δεν βλέπει.
Αυτό το νόημα έχει το «εντός γνόφου γενέσθαι», το να βρεθείς πέρα από την πολυπραγμοσύνη της διάνοιας, όπως αναλύει ο Νύσσης την κατάσταση αυτή.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς στην αρχή ποιο κέρδος φέρνει ή ανοδική πορεία αφού είναι χωρίς τέλος.
Να ποιο είναι το κέρδος κατά τον Νύσσης.
Πρώτα - πρώτα η ψυχή αποκτά το συναίσθημα της ενότητας της προς την ενδότατη φύση του παντός, το θεό, αισθάνεται την παρουσία του Θεού, γίνεται αληθινό κατοικητήριο του.
Έπειτα συνειδητοποιεί βαθύτατα ότι το μεγαλείο της θείας φύσεως δεν το γνωρίζει κανείς όταν το κατανοεί, αλλά όταν βλέπει ότι εκφεύγει κάθε ενάργεια και κάθε διανοητική δύναμη.
Αυτός είναι ο υψηλότερος βαθμός γνωριμίας με το θεό, πού την ίδια ώρα οδηγεί στη γνώση του εαυτού μας και στη γνώση των όντων , γνώση εκ των άνω εκ του Θεού, αλλά και ανυψώνει και τελειοποιεί την ψυχή στον ύψιστο βαθμό.
Γιατί πραγματώνει τότε η ψυχή μέσα της με τον καλύτερο τρόπο τη μετουσία της με το Θεό.
Εικόνα του Θεού είναι η ψυχή του ανθρώπου.
«Αν ήμουν Χριστιανός με την έννοια του Πιστού, ίσως να είχα άλλη εντύπωση για σένα, μα για καλή μου τύχη, γνώρισα ένα διαφορετικο Χριστό.»
Σε ευχαριστώ αγαπητέ Πλάτωνα για τα καλά σου λόγια, και να’σαι βέβαιος πως δεν σχολιάζω κείμενα τρίτων για «σπάσιμο» αλλά απλά και μόνο εκ πεποιθήσεως.
Πολλοί θεωρούν πως τα έχω με τον Χριστό και το χριστιανικό μήνυμα. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι!!
Τα έχω με τις ελεεινές πρακτικές του σχολαστικισμού και την καπηλεία στις αλληγορίες και τους συμβολισμούς των γνωστικών. Είτε αυτοί ήσαν Ιουδαίοι Σιμωνιακοί, Παυλιστές ή Εβιονίτες.
Δεν ταυτίζομαι απαραίτητα με κάτι, αλλά μου αρέσει η αναζήτηση της αλήθειας, όποια και εάν αυτή είναι και προέρχεται.
Για τους πραγματικούς χριστιανούς των χρόνων προ της κατασκευής του μύθου του Ευαγγελισμού, το «ευαγγέλιο», η «καλή είδηση», δεν είναι μια ιστορία γραμμένη σε ένα βιβλίο. Αντιθέτως, δίδασκαν πως «ευαγγέλιον έστι..η των υπερκοσμίων γνώσις». Και η ΓΝΩΣΗ αυτή μεταφέρονταν μέσω της αλληγορίας. Μέσω της καλής είδησης μεταφέρονταν οι αλήθειες και όχι η τυφλή και άκριτη αποδοχή.
Τα «καλά νέα» είναι ότι είναι δυνατή η πλήρης μεταμόρφωση της Ενσυναίσθησης. Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει τρόπος να υπερβούμε την δυστυχία που προβάλλουνε οι λαοπλάνοι θεουργοί. Τα καλά νέα είναι ότι ΥΠΑΡΧΕΙ μια φυσική κατάσταση ευτυχίας που αποτελεί κληρονομικό μας ΔΙΚΑΙΩΜΑ.
Πρόκειται λοιπόν για την ανακάλυψη της ίδιας της ουσιαστικής μας φύσης, που είναι ήδη καλή, έτσι ώστε να μπορούμε να ζούμε αυθόρμητα ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Η θρυλούμενη αθανασία δεν είναι μια αόριστη «μεταθανάτια τσουλήθρα» και ούτε ένα εισιτήριο για τον Παράδεισο ως ανταμοιβή για μια ζωή των δέκα εντολών. Είναι η άμεση συνειδητοποίηση, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, της πραγματικής μας ταυτότητας, που δεν γεννήθηκε ποτέ και επομένως δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ.
Το ταξίδι μύησης των γνωστικών χριστιανών οδηγεί στον αληθινό Χριστό. Στον Χριστό που κρύβουμε μέσα μας!
Ο Χριστός είναι μια μυστικιστική άχρονη μορφή, και όχι ένας κομπάρσος των αντιφάσεων και των διαχωριστικών γραμμών. Αυτός είναι και ο λόγος που φθίνουνε διαρκώς, μιας και αδυνατούν να πείσουνε για τα όσα δήθεν έπρεπε ή θα πρέπει να συμβούν ώστε να επιτευχθεί το μήνυμα που ψευδώς προβάλλουνε.
Ο Μαρκίων, εμπαίζοντας τους τυπολάτρες σχολαστικούς γράφει:
«Όταν ο Ιησούς κατέβηκε στην κόλαση, οι αμαρτωλοί άκουσαν τα λόγια του και σώθηκαν όλοι. Αλλά οι άγιοι, νομίζοντας ως συνήθως ότι τους υπέβαλλαν σε δοκιμασία, απέρριψαν τα λόγια του και καταδικάστηκαν όλοι»!
Νομίζεις άραγε πως εάν συνέβαινε σήμερα κάτι παρόμοιο, θα είχαμε μια διαφορετική συμπεριφορά από τους «χριστιανούς»?
Να’σαι καλά!
Μετά από μια διακοπή αρκετών ημερών η οποία έγινε γιατί θεωρώ ότι καλό είναι κάποιος να «κοντοστέκεται» για να ξαναδεί τι του είπαν μα κυρίως να ξαναδεί τι ο ίδιος έγραψε θεωρώ ότι είναι χρήσιμο (και για τη συνέχεια) να συνοψίσω τα βασικά θέματα στα οποία αναφέρθηκα μέχρι στιγμής:
Μια σύντομη ματιά θα μπορούσε να τα συνοψίσει ως εξής:
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΕΝΟΤΗΤΑ
Η φιλοσοφία είναι ή υψηλότερη έκφραση και ενσάρκωση τής δίψας για ενότητα.
Ή δίψα για ενότητα είναι ή ίδια ή ουσία του πνεύματος. Δε διαφέρει από την άποψη τούτη το έργο των Χριστιανών φιλοσόφων, των πατέρων της Εκκλησίας.
Ή ίδια δίψα για ενότητα το διέπει.
ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ
Μέσα από τη φιλοσοφική εξέλιξη τη θέση των αισθητών πραγμάτων θα την πάρουν οι λόγοι πού ανατρέχουν στην ουσία των όντων και συλλαμβάνουν την «αιτιολογία» τους.
Το νέο μεγάλο άλμα είναι ότι το πνεύμα ανακαλύπτει τώρα τη δύναμη και την αξία της πίστης και με την πίστη δέχεται την- αλήθεια «εξ αποκαλύψεως».
ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ
'Αλλά θα επιμείνουν οι ορθολογιστές — η υποταγή στο δόγμα; Ξεκινούν βέβαια από το δόγμα, από την πίστη, οι Πατέρες, αλλά έργο τους θέτουν την κατανόηση του δόγματος, με άλλα λόγια δέχονται ενορατικά το δόγμα. Ή πίστη έκπνευματώνεται.
Πρώτοι οι Χριστιανοί κατέδειξαν ότι ή πίστη δεν είναι κάτι το άλογο, ότι αντίθετα, όπως είπαν, ο λόγος χωρίς πίστη είναι άλογος, αυτοκαταστρέφεται, πέφτοντας στον απόλυτο σκεπτικισμό, ή στο μηδενισμό.
ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Ό Θεός, έχει συγκεντρώσει μέσα στον εαυτό του όλο το είναι, μοιάζει σαν «πέλαγος ουσίας άπειρον και αόριστον» πού δεν μπορεί να ορισθεί, γιατί δεν έχει πέρατα ξεπερνά «πάσαν έννοιαν και χρόνου και φύσεως».
Μόνο με το νου τον σκιαγραφούμε, «και τούτο λίαν αμυδρώς και μετρίως» βλέποντας όχι «τα κατ' αυτόν», αλλά «τα περί αυτόν» και πάλι και αυτό το «ίνδαλμα», το απείκασμα της αλήθειας δεν προφταίνουμε να το συγκρατήσουμε, μάς φεύγει πριν το κατανοήσουμε.
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΘΕΑΣΗ
Ο νοησιαρχικός φιλόσοφος είναι αναγκασμένος, ακολουθώντας τη λογική αναγκαιότητα να ορίσει τη γενική αρχή απάνω στην οποία συνθέτει τον κόσμο του επιστητού. Γνωρίζει, όταν ορίζει. Ό χριστιανός Θεολόγος θέτει ότι δεν μπορεί να ορίσει εκείνο πού πιστεύει, εκείνο πού δίνει ύπαρξη και ζωή στα πάντα. Και εξηγεί γιατί δεν μπορεί να ορίσει και όμως γνωρίζει το Θεό.
ΤΑΞΗ – ΧΑΟΣ
Oτι είναι ακατανόητο, θα πει στους νεωτέρους χρόνους ο Πασκάλ, δεν παύει να υπάρχει.
Ό ολιγόπιστος αρνείται να δεχτή την ένωση του θεού με τον άνθρωπο, γιατί δεν μπορεί να την καταλάβει ο Πασκάλ αντλεί επιχειρήματα από τους ασύμμετρους, τους άρρητους αριθμούς, πού αν και ανέκφραστοι υπάρχουν, για να τον αναγκάσει να σωπάσει μπροστά, στα μυστήρια της Γραφής.
Αυτή ακριβώς τη μανία των ορθολογιστών να τα κατανοήσουν όλα, όλα να τα ορίσουν, τη βλέπουν σα φλυαρία και δημοκοπία οι Πατέρες και αγωνίζονται σε κάθε περίπτωση να την ανασκευάσουν, να δείξουν ότι ή λογική ανάλυση δεν είναι δρόμος για να κατανόησει κανείς «το μέγα μυστήριο» του Χριστιανισμού.
Καμιά ανάλυση δεν θα κάνη το μυστήριο να μη είναι μυστήριο.
ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΗΣ
Για τον άνθρωπο όμως που κινείται προς Αυτόν, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ δεν ισχύει ο νόμος της ανταπόδοσης αλλά η Θεία Χάρη, απλά γιατί αυτός ο άνθρωπος ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΟ. Έτσι βλέπουν το θέμα οι Πατέρες. Μπροστά στο θειο είναι αναγκαία λέγει ο Μ. Βασίλειος ή σιωπή.
ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΤΗΤΑ
Ανάμεσα στη σκέψη και το αντικείμενο υπάρχει, η ίδια άβυσσος πού υπάρχει ανάμεσα στο λόγο πού εκφράζει την έννοια και τη σκέψη.
Η λέξη είναι ατελές σύμβολο με ελάχιστες αποχρώσεις της σκέψης το ίδιο και η σκέψη μένει αιώνια πιο κάτω από το αντικείμενο.
Έχει βέβαια ενάργεια μέσα της η έννοια όταν είναι «φαντασία καταληπτική» (Στωϊκός όρος), επιστημονική δηλαδή έννοια αν όμως η ψυχή προσκολληθεί σ' αυτή την ενάργεια, χάνει από τα χέρια της το ζωντανό αντικείμενο (παίρνει όπως είπαν ο Ναζιανζηνός και ο Μ. Βασίλειος για θεό κάτι από εκείνα πού μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει) και τότε «ζωή ουκ έχει».
Όταν συνειδητοποιήσει καλά τα όρια της καταληπτικότητος του, τότε βρίσκεται στα όρια του κόσμου της δημιουργίας, στο μεταίχμιο δημιουργίας και θεού και τότε ανάβει μέσα του η έφεση να ξεπεράσει τα σύνορα της δημιουργίας τότε η ψυχή μόνο μέσα στο άπειρο βρίσκει την ανάπαυση της.
ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Κατά την ανάβαση της η ψυχή αφού λυτρωθεί από την αιχμαλωσία της «καταληπτικής φαντασίας», αφού, οδηγούμενη από την έφεση, αρχίσει την «άνοδο», αποκτά τέλος την αίσθηση της παρουσίας του θεού, που την συνοδεύει και την καθοδηγεί στην ανάβαση της. Ξέρει τώρα η ψυχή ότι δεν την οδηγεί η διάνοια, αλλά το ίδιο το πνεύμα του θεού. Έχει γίνει «οίκος θεού».
Σε επόμενο μήνυμα θα αναφερθώ σε κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την κατάληξη της συζήτησης έως αυτό το σημείο στην οποία θα μπορούσε να δοθεί ο τίτλος :
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ-ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ
Αντλώντας «έμπνευση» από τις σκέψεις του Πλάτωνα από εδώ αλλά και αλλού θα έθετα το παραπάνω θέμα σαν πρωταρχικό ζήτημα μιας ζωντανής αλλά και ανθρώπινης φιλοσοφίας μιας ουσιαστικής στάσης ζωής.
Μιας προσπάθειας που ωθεί τον άνθρωπο σε υψηλότερα επίπεδα, να γνωρίσει τον εαυτό του, να γίνει καλύτερος.
Κρατώ δύο πράγματα:
Παρακολούθησε το πάθος και δώσε χώρο σε αυτό
Και
Το πρώτο Φιλοσοφικό βήμα προς την κατανόηση του εαυτού, η κατανόηση του φόβου.
«Άκουσα» και κάτι άλλο σπουδαίο επίσης από τον Πλάτωνα.
ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ
Μήπως γνωρίζει κανείς τι είναι;;
quote:
Αντλώντας «έμπνευση» από τις σκέψεις του Πλάτωνα από εδώ αλλά και αλλού θα έθετα το παραπάνω θέμα σαν πρωταρχικό ζήτημα μιας ζωντανής αλλά και ανθρώπινης φιλοσοφίας μιας ουσιαστικής στάσης ζωής.
Μιας προσπάθειας που ωθεί τον άνθρωπο σε υψηλότερα επίπεδα, να γνωρίσει τον εαυτό του, να γίνει καλύτερος.
Κρατώ δύο πράγματα:
Παρακολούθησε το πάθος και δώσε χώρο σε αυτό
Και
Το πρώτο Φιλοσοφικό βήμα προς την κατανόηση του εαυτού, η κατανόηση του φόβου.
«Άκουσα» και κάτι άλλο σπουδαίο επίσης από τον Πλάτωνα.
ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ
Μήπως γνωρίζει κανείς τι είναι;;
Γεια σου Αναστημένε.
Απάντησα κάτι στην Ατμα για το φόβο, μα το γράφω και εδώ.
Ο φόβος είναι ενέργεια, και χρειάζεται να έρθει στην επιφάνεια.
Αυτό γίνεται όταν μαθαίνοντας πως λειτουργείς, αρχίσεις να γίνεσαι ένα μαζί του. Είναι σαν ένα δένδρο (μέσα), και όταν φυσάει, κουνιέται κάποιο φυλλαράκι. Όταν δεν του ξεφεύγεις, (με τις διάφορες φυγές ), γνωρίζεις σιγά σιγά το μικρό κλαδάκι, μετά τα μεγαλύτερα, μετά τον κορμό και τις ρίζες, και αν θελήσεις τις Αιτίες, (σπόρο, χώμα, νερό, και αέρα)
Πακέτο πάνε με το φόβο, το πάθος και η Αυτολυπηση.
Το πάθος χρειάζεται ενέργεια. Χρειάζεται ο εγκέφαλος την ενδορφινη του. Από το μικρότερο μεχρι το μεγαλύτερο παθος, νοιώθουμε εξάρτηση από αυτό, και κάνουμε τα πάντα για να το ικανοποιήσουμε.
Όταν κατανοήσουμε πως είναι μια (σπάταλη) ενέργειας, και πως γινεται να την διοχετεύσουμε για άλλους σκοπούς, έχει γίνει ένα καλό βήμα.
Το πρόβλημα είναι πως το παθος δουλεύει σε πολλά και διάφορα επίπεδα, (ασυνείδητα) και είναι δύσκολο να παρακολουθήσουμε τις κινήσεις του.
Χρειάζεσαι αρκετή ενέργεια και εγρήγορση ώστε να το προλαβαίνεις.
Έτσι μόνο δεν βρίσκεσαι μπρος σε καταστάσεις που ζητούν έντονα ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ, που είτε αντιστεκεσαι, (και αυτό είναι χάσιμο ενέργειας) είτε ικανοποιεις το πάθος.
Όταν το πάθος έχει μέτρο, μπορείς δηλαδή να το ελέγχεις, δεν γίνεται πρόβλημα, περισσότερο λειτουργεί σαν βαλβίδα ασφαλείας.
Παραπάνω περιέγραψα το πάθος της ευχαρίστησης, και είναι η κίνηση του εαυτού μας, η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ, γιατί υπάρχει και το ΠΑΘΟΣ με κεφαλαία, που έρχεται με την κατανόηση και ελευθερία από αυτή την κίνηση. Το λένε Πνεύμα, Αγάπη, Θεό, Νιρβάνα, Σύμπαν, Καλό, Άχρονο, Αλήθεια, και ότι άλλο θες, σημασία έχει, πως χωρίς αυτό, η ζωή ειναι περισσοτερο μαρτυριο, δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Τέλος, Η ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ.
Είναι μια κατάσταση του εαυτού μας, που δημιουργείται όταν κάποιος έχει μέσα, ένα Όνειρο, που το αναζητεί για πολύ καιρό, έχει εξαντλήσει πολλές δυνάμεις με συνεχείς προσπάθειες, μα αυτό δεν πραγματοποιείται.
Αυτό γιατί δημιουργειται μια εικόνα, του τι πρέπει καποιος να είναι, και η σύγκριση του με αυτό που πραγματικά είναι, προκαλεί συνειδητά η ασυνείδητα, αυτή την κατάσταση.
Ευχαριστώ για την απάντηση σου. Λες πολλά και ουσιαστικά πράγματα.
Το πάθος είναι μια σπατάλη ενέργειας. Ενεργοποιείται μέσα από τις αισθήσεις (με μια εικόνα, έναν ήχο κλπ) πολλές φορές ενεργοποιείται και χωρίς την συμμετοχή της λογικής από πληροφορίες του υποσυνείδητου.
Εκείνη τη στιγμή οποιαδήποτε τέτοια πληροφορία συνδέεται με τις εσωτερικές καταγραφές του κάθε ανθρώπου με κάποιο «αντίστοιχο» γεγονός πόνου.
Δηλ ένα γεγονός που δεν έχει εκτονωθεί συναισθηματικά και έχει καταγραφεί εσωτερικά σαν απώλεια.
Η συνείδηση με την παραμικρή «ευκαιρία» επαναφέρει τα γεγονότα που έχουν απώλειες (συναισθηματικές – ενεργειακές αγκυλώσεις)
Γιατί όμως αυτές οι «αγκυλώσεις» καταγράφονται σαν απώλεια; Με βάση ποιο κριτήριο;
Η απώλεια αυτή ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΦΟΒΟ. ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ.
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα νομίζω ότι τη παίρνω από την τοποθέτηση σου.
ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.
Τελικά πρέπει να στραφούμε ενάντια στην ΟΥΣΙΑ του ΕΑΥΤΟΥ;;;
Και εάν η ουσία του εαυτού είναι το «φιλήδονο πάθος» (όχι μόνο ερωτικό) τότε ξεκινάμε από την ίδια εκκίνηση με την άποψη για ανθρώπινη «αμαρτωλότητα» με την έννοια της κίνησης του εαυτού και όχι του τρόπου αντιμετώπισης.
Έχει ενδιαφέρον να δούμε την «αντίθεση»:
Ορθόδοξη νηπτική διδασκαλία
Και
Διαλογισμός – κατανόηση της κίνησης του εαυτού – ελευθερία.
quote:
Για τον άνθρωπο όμως που κινείται προς Αυτόν, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ δεν ισχύει ο νόμος της ανταπόδοσης αλλά η Θεία Χάρη, απλά γιατί αυτός ο άνθρωπος ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΟ
Αγαπητέ Αναστημένε για ποιόν λόγω ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει του Θείου μόνο εξαιτίας της θείας χάρης?
Για ποιο λόγω ο Θεός θα πρέπει να ενδιαφέρεται για το κτιστό και για τον άνθρωπο?
Λόγω της αγάπης?
Μήπως με το να αποδίδουμε ποιότητες κίνητρα ή σκοπούς στο άμορφο, στο άρηητο, στο άγνωστο, στο επέκεινα, αναιρούμε την ίδια του την άφατη υπόσταση?
Η πνευματική τελείωση δεν μπορεί να εκπορεύεται, (εάν και εφόσον εκπορεύεται) μόνο και μόνο από την αυτόβουλη δίχως θεϊκές παρεμβάσεις συνειδητή προσπάθεια του ανθρώπου να ομοιάσει όσον το δυνατόν περισσότερο με το όποιο ιδεατό πνευματικό του πρότυπο?
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Αγαπητοί φίλοι,
χαίρομαι διαβάζοντας τα κείμενα σας όπου ξεδιπλώνετε τις απόψεις σας τόσο εμπεριστατωμένα και κόσμια, παρά τις όποιες διαφωνίες σε ένα τόσο δύσκολο θέμα.
Η δική μου "οπτική" θα 'λεγα οτι είναι πιο κοντά στου Πλάτωνα. Αν και θεωρώ ότι κι o Schwabe είναι πολύ κοντά αλλά έχει κάποιες ελάχιστες "αγκιλώσεις" τις οποίες κάποιες στιγμές ενώ τις ξεπερνά ξαναεπιστρέφει..
Η φιλοσοφική σκέψη πιστεύω, για να λειτουργήσει χρειάζεται ελευθερία, φαντασία και άπλετο φως!
Εκείνο που ενδιαφέρει είναι η πραγματικότητα των πραγμάτων που μας παρέχει η φαντασία και το πνεύμα κι όχι η αίσθηση της οράσεως. Όσο κι αν φαίνεται οξύμορον η απουσία της φαντασίας μεταβάλλει τον άνθρωπο ανάπηρο της πραγματικότητας. Το να δείς τα πράγματα στην ριζική τους αθωότητα είναι κάτι διαφορετικό απο μια φυσική λατρεία ή μια ρομαντική ή απλώς μια αισθητική εμπειρία του φυσικού κόσμου.
Για ν' ανέβει ένα μυστήριο απο την ρίζα του ως τον καρπό και στο πιο μικρό λουλούδι, όπως πολύ εύστοχα λέει κι ο φίλος μου ο Πλάτωνας, χρειάζεται ένα μικρό θαύμα, είναι μια μικρή στιγμή απο ένα άδηλο θαύμα. Μόνο ενας μυημένος μπορεί να συμμετέχει σε αυτό το θαύμα, που άδηλοι νόμοι κρύβουν το γίγνεσθαι του.
Ασφαλώς υπάρχει το αίνιγμα και το μυστήριο αλλά δεν πρέπει να θεωρείται μια σκηνοθεσία που επωφελείται απο τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους. Είναι αυτό που παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως μόνο που τότε αποκτά ομορφιά που ελκύει, το Πάθος που λέει ο Πλάτωνας, που μας ελκύει και μας παρασύρει στο δρόμο προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας προς αυτό που μας υπερβαίνει! Είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση. Μόνο που εδώ την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης ίδιας με την πρώτη αλλά που πάει πολύ πιο βαθειά ως το ακρότατο σημείο που μπορεί να ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων του Ηλιου και του Άδη. Το φως το φυσικό που είναι ο Λόγος και το φως το Άκτιστον που είναι ο Θεός. Τώρα αν για την ανάγκη προσωποποίησης το ονομάζουμε Απόλλωνα ή Δία, Χριστό ή Παναγία δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που πέραν απο τα δόγματα μας επιτρέπεται.
Θάθελα να αναφερθώ στο "Πάθος" και κατ' επέκταση στον τρόπο που εννοώ τον κόσμο των αισθήσεων μια και εκεί το τοποθετεί ο φίλος Αναστημένος. Όταν μιλώ για αισθήσεις δεν εννοώ το προσιτό πρώτο ή δεύτερο επίπεδο τους αλλά το απώτατο, στο πνεύμα. Το πάθος σε αυτό το επίπεδο αποδοχής καθάρεται και οι οποιεσδήποτε ερωτικές προεκτάσεις αποπνέουν ένα άρωμα καθαρότητας, "αγιότητας" αν προτιμάς. Οι αισθήσεις μέσα απο τον αδιάκοπο καθαρμό τους φτάνουν στην "αγιότητα". Τότε η αναλογία τους θα επαναστραφεί επάνω στον υλικό κόσμο και θα τον επηρεάσει. Θα γίνει μια πηγή αθωότητας γεμάτη επαναστατικές δυνάμεις. Δυνάμεις που κατευθύνω κατεναντίον ενός κόσμου που δεν μπορεί να αποδεχτεί η συνείδηση μου, έτσι ώστε μέσω διαδοχικών μεταμορφώσεων να φέρω τον κόσμο αυτόν σε αρμονία με τα όνειρα μου. Ένα σύγχρονο είδος μαγείας ο μηχανισμός της οποίας οδηγεί στην ανακάλυψη της αληθινής μας πραγματικότητας με αφετηρία τον ιδεαλισμό στην επίτευξη μιας απελευθέρωσης απ' όλα τα δεσμά και μιας δικαιοσύνης μέσα στο απόλυτο φως..
Το πραγματικό νόημα της Ελευθερίας δε σημαίνει να κινούμαστε χωρίς εμπόδια στον χώρο που μας δόθηκε. Αλλά να τον επεκτείνουμε στη διάσταση των αναλογιών των αισθήσεων...
Τέλος νομίζω οτι ακόμη και το πιο παράλογο πράγμα μπορεί να γίνει διαφανές κι εννοώ ότι πίσω απο ένα συγκεκριμένο πράγμα μπορεί να φανεί κάτι διαφορετικό, και πίσω απ' αυτό ξανά κάτι άλλο και ούτω καθεξής. Αυτό το είδος διαπερατικότητας αποτελεί στόχο ζωής για μένα.
Δυστυχώς το κείμενο το έγραψα αποσπασματικά ξεκλέβωντας χρόνο απ' την δουλειά, γιαυτό συγχωρέστε μου την συμπυκνωμένη γραφή.
Να 'σται καλά!
Δεν πρεπει να γραψω, μα δεν Νυστάζω, θα το καταλαβεται παρακατω..
Μετράει η σοβαρότητα μα προπαντός το πως προσεγγίζεις το καθετί, μέσα και έξω. Αν ψάχνουμε το τι είπε ο τάδε πατέρας και ο τάδε φιλόσοφος, και μετά τα αναλύουμε και συγκρίνουμε, γεράσαμε.
Αν σας πω πως κάποτε ανακάλυψα πως από την πολύ ανάλυση, είχα πάθει παράλυση, τι θα σκεφτείτε? Παράλυση, με την έννοια, ο Νους, ζούσε μέσα σε ένα καλούπι, αυτό που ο ίδιος καθημερινά ύφαινε.
Σιγά τα αυγά θα σκεφτείτε, έτσι λειτουργούμε οι περισσότεροι. Εμπειρίες, γνώσεις, στριφογυρίζουν στο μυαλό μας νύχτα μέρα, ακατάπαυστα. Έτσι και τα πάθη!
Βρε λέτε ο θεός να ξέχασε να μας βάλει ένα διακόπτη? 
Η τον έβαλε, και ακόμα δεν τον βρήκαμε?
Έχει ενδιαφέρον να κοιτάξουμε μαζί μια κίνηση που αναφέρει ο Πλάτωνας, την ονομάζει κυκλική, (η των σφαιρών), και ίσως έχει εμπνευσθεί από τον Ηράκλειτο, που πρώτος είπε πως στον κύκλο, αρχή και τέλος είναι το αυτό.
Ξέρεται γιατί?
Είναι απλό. Η επιθυμία (πάθος) έρχεται πάντα από το παρελθόν. Με σκέψη, η ότι άλλο, πάντα είναι ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Άμα είναι παρελθόν, είναι κίνηση στο χρόνο.
Κίνηση στο χρόνο, θα πει έχει κατεύθυνση, έχει αρχή και τέλος, από ένα σημείο Α, πάει σε ένα σημείο Β.
Γιατί να την πνίξω η να την σπαταλήσω την καημένη την επιθυμία, και να μην ερευνήσω πως γίνεται να εναρμονισθεί σε κάποια σφαίρα?
Και αν έχεις αρκετές επιθυμίες, που ξέρεις, ενέργεια είναι αυτή…. εδώ η επιστήμη μας λέει πως η θετική ενέργεια της ύλης, εξισορροπείται ακριβώς από την αρνητική ενέργεια του βαρυτικου πεδίου, αρα το σύμπαν μπορεί να ξεκινήσει με ΜΗΔΕΝΙΚΗ ενέργεια, και να δημιουργήσει Ύλη!
Ορίστε? 
Πόσοι θα τρέξουν να πουν, τι τον χρειαζόμαστε το θεούλη?
Εμ έλα που μας λένε πως το σύμπαν ξεκινάει κάποια στιγμή. Εδώ κολλάει ο θεούλης, μα δεν θα σας βασανίσω άλλο με τα κβαντο/θεολογικα μου, γιατί εγώ έχω ενέργεια (της επιθυμία) και λέω να δω πως γίνεται να την εναρμονίσω, σε σφαιρική κίνηση..
Ποτέ αισθάνεστε σαν σφαίρα?
Ακαδημαϊκή ερώτηση…
μα αν το βρείτε ίσως μπουν σε κίνηση και κάτι σφαίρες που έχουμε στο σώμα μας, και κοιμούνται, τσάκρκα κάποιοι τα λένε…
Ζήτω συγνώμη, αν δεν με καταλάβατε, μα μου δώσανε πορτοκαλάδα με βότκα μέσα, *(σπάνια πίνω) και είμαι ολίγον ζαλισμένος!
Καληνύχτα
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 18/03/2005 03:51:35
Εγώ σε περιμένω κάπου αλλού (τόπικ) να πιούμε μπιράλ και να μου δώσεις με τα "φώτα" σου ώθηση να "πετάξω" κι εσύ το έριξες στην βότκα.
Εκτός αυτού η βότκα είναι καλύτερη με λέμον.
συμφωνώ ότι σ' ένα ορισμένο επίπεδο πληρότητας υπάρχει μια τρίτη κατάσταση του πνεύματος όπου τα αντίθετα παύουν να υπάρχουν. Δεν υφίστανται πια αντίθετα πάνω απο ένα ορισμένο ύψος.
Κι εκεί μπορούμε να δούμε πως στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν προσδιορίζονται απο τον χρόνο και τον χώρο, ερχόμενα απο το παρελθόν και επεκτεινόμενα στο μέλλον, αλλά πως γεννιούνται και ξαναγεννιούνται απο την αρχή κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή το κάθε τι ξαναδημιουργείται απο την αρχή στα μέτρα που η καρδιά ορίζει-επιθυμεί.
Σ' αυτό το σημείο όμως θα διαφωνήσω μαζύ σου, γιατί ορίζεις ως αφετηρία της επιθυμίας το "παρελθόν". Θέτεις κατά την άποψη μου έναν περιορισμό κι έτσι παρακάτω αναγκάζεσε να ορίσεις σταθερές, αφετηρίες {σημείο Α και Β}. Βέβαια μετά κάνεις την υπέρβαση και καταλήγεις στο ίδιο συμπέρασμα με εμένα. Στο αέναο γίγνεσθαι. Θά 'θελα να το ανέλυες περισσότερο γιατί δεν το πολυκατάλαβα αυτό το σημείο του συλογισμού σου.
Όσο για την βότκα, ως οινο - πνευματώδες ποτό και μάλιστα με πορτοκάλι.. ηδύ - ποτον, μάλλον ως "ντόπα" του πάθους και του πνεύματος σου λειτούργεισαι!
Νάσαι καλά!
Μου αρέσει να γράφω αυθόρμητα, και ελευθέρα, και ποτέ για να δώσω κατεύθυνση σε κάποιον. Ξέρω πως είναι δύσκολη υπόθεση, αρκετοι προσπαθούμε για τις αρμονικές της κατανόησης και τις Σοφίας. Ομως να θυμασαι, κανείς δεν θα σου δώσει τα Φώτα της. Βαλτο βαθεια στο μυαλό σου, γιατί σε είδα να τρέχεις και αλλου. Από εσένα εξαρτάται αν θα τα βρεις, μέσα από τις σχέσεις σου με τον εαυτό σου, και την Ζωή.
Κάτι θα βρω να γράψω σύντομα στο άλλο τοπικ, μα εδώ, στη Σοφία, βρισκόμαστε μεταξύ φίλων. Είναι σχετικό το που γράφουμε, σημασία έχει ΤΙ γράφουμε.
Λορέντζο, άμα συνεχώς συμφωνούσες, θα καταντούσες πληκτικός!
Υπάρχει μια διάφορα από το να γίνεις απλός και το να είσαι απλός.
Είναι διαφορετικές σαν πορείες. Αν τελειώσει η επιθυμία του γίγνεσθαι, υπάρχει η δράση του είναι. Από το δεύτερο απέχουμε, έτσι γυρνώντας στο πρώτο, κοιτάμε αυτό που συνεχώς προβάλει ο Νους μας.
Και τι δεν έχει κάνει για την καταπράυνση του, πρέπει να το γνωρίζεις αρκετά καλά. Μα δεν μένουμε ποτέ με ένα αίσθημα, με ένα πάθος.
Ένα παράδειγμα.
Βλέπεις μια όμορφη γυναίκα, και υπάρχει θαυμασμός, ομορφιά. Μεχρι εκεί όλα καλά, μα δες μέσα, πως συγχρόνως ξεκινά μια Κίνηση. Την θέλεις,
εσύ σαν σημείο Α... κινείσαι προς τη γυναίκα, σημείο Β. (με την σκέψη εννοώ, γιατί διαφορετικά ίσως πέσει σφαλιάρα.)
Αυτό σαν σκέψη είναι το διαμορφωμένο, το παρελθόν. Αν κάτι σου αρέσει, ένα όμορφο σπίτι, μα δεν σε ενδιαφέρει γιατί έχεις όμορφο σπίτι, δεν ξεκινάει αυτή η κίνηση.
Γιατί?
Οι γνώσεις (παρελθόν) σου λένε απλα πως τετοιο έχεις. Βεβαια υπαρχει και το αρρωστο που συνεχως θελει...Αλλο αυτο.
Η επιθυμία, για μια κόκα κόλα, για ένα σπίτι, η για το θεό, είναι η ίδια σαν κίνηση, (αλλάζει μονο σαν ένταση, και διαθέσιμη ενέργεια.)
Μα όταν γεννιέται μέσα σου, μια ένταση και ομορφιά αισθήματος, χωρίς αντικείμενο, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Αν το Α είσαι εσύ, και το Β είναι το αντικείμενο (της επιθυμίας,το ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟ) σε αυτή την περίπτωση, το Α και το Β συμπίπτουν. Νους και καρδιά είναι ομόκεντρα. Σαν μια σφαιρα. Δεν υπάρχει ηθικό λεκτικός φράκτης, ούτε διαίρεση σαυτό και εκείνο, επομένως η συμπάθεια, αγάπη αν θες,(αχ αυτή η λέξη, πως είναι παρεξηγημένη) δεν γεννιέται από ένα αντικείμενο. Η δράση που γεννιέται από την αντίδραση (ψυχολογικό γίγνεσθαι), δημιουργεί αναπόφευκτα σύγκρουση και πόνο.
Και εσύ να είσαι καλά.
Χεχε μολις κατεβασα ένα Αμαρεττο,(η συνεχεια του χτες)... λες να με μαλώσει η Αρετή?
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 18/03/2005 15:26:45
Υπήρξες απόλυτα σαφής φίλε μου και πολύ φοβούμαι ότι θα καταντήσουμε πληκτικοί... συμφωνούντες και πάλι.
Κοίτα να δεις που χαχα! στο τέλος θα το ρίξουμε στο πιοτό...
Άντε γειά μας!!!!!
quote:
Αγαπητή Αρετή,Μου αρέσει να γράφω αυθόρμητα, και ελευθέρα, και ποτέ για να δώσω κατεύθυνση σε κάποιον. Ξέρω πως είναι δύσκολη υπόθεση, αρκετοι προσπαθούμε για τις αρμονικές της κατανόησης και τις Σοφίας. Ομως να θυμασαι, κανείς δεν θα σου δώσει τα Φώτα της. Βαλτο βαθεια στο μυαλό σου, γιατί σε είδα να τρέχεις και αλλου. Από εσένα εξαρτάται αν θα τα βρεις, μέσα από τις σχέσεις σου με τον εαυτό σου, και την Ζωή.
Κάτι θα βρω να γράψω σύντομα στο άλλο τοπικ, μα εδώ, στη Σοφία, βρισκόμαστε μεταξύ φίλων. Είναι σχετικό το που γράφουμε, σημασία έχει ΤΙ γράφουμε.
Γλυκέ μου Πλάτωνα (ελπίζω να μου επιτρέπεις την προσφώνηση;)
ξεκίνησα να σου απαντήσω αλλά θυμήθηκα μια Ιταλική ρήση που λέει πως "η δεύτερη σκέψη είναι πάντα η καλύτερη" και αποφάσισα να σου απαντήσω απ' αλλού (τοπικ) αφού πρώτα:
α) σε προτρέψω να ξαναΔεις στο quote αυτά που μου λες.
β) θυμηθείς πως δεν ζήτησα από κανέναν τα Φώτα της σοφίας
(Η σοφία, όπως εσύ καλύτερα γνωρίζεις, δεν είναι κάτι που διδάσκεται)
γ) ξεχωρίσεις το "δίνω κατεύθυνση" που λες
από το "δώσε μου ώθηση" (να ξανα πετάξω γιατί έσπασαν τα φτερά μου) που είπα.
δ) με συγχωρήσεις που το ζήτησα από εσένα. Το έκανα γιατί με εξέφρασε ο τρόπος σκέψης σου και με άγγιξε ο τρόπος που ξετυλίγεις τις σκέψεις σου.
ΥΓ.
Τα υπόλοιπα (που είπες και που θέλουν άλλη συζήτηση) στα συγχωρώ γιατί ξέρω πως ήσουν υπό την επήρεια του αναισθητικού φαρμάκου που μας βοηθάει να αντέξουμε την εγχείρηση της ζωής (αλκοόλ) όπως έλεγε ο Μπ. Σω.
Σημ. Την επομένη θα σε μαλώσω σίγουρα.
Καλό βράδυ.
Είναι αλήθεια κεφαλαιώδες το ερώτημα που θέτεις.
Μα Θεία χάρη είναι τα πάντα. Το ότι ζούμε είναι θεία χάρη, το ότι αναπνέουμε είναι θεία χάρη, το ότι υπάρχουμε είναι θεία χάρη.
Γιατί η ύπαρξη μας είναι η απόδειξη της Αγάπης και της χάρης του θεού.
Η Χάρη του θεού, είναι η ΔΥΝΑΜΗ του θεού. Είναι αυτή που δημιούργησε τον κόσμο των δυνάμεων.
Θεία χάρη είναι η Αγάπη, είναι η δημιουργική δύναμη του θείου που από το μηδέν δημιουργεί την ΥΠΑΡΞΗ.
Η χάρη του θεού είναι η ενέργεια που συντηρεί τα πάντα, είναι αυτή που εμψυχώνει το θαύμα της ζωής.
Η χάρη του Θεού είναι καθαρτική – εξαγνιστική ενέργεια. Εδώ δεν συμμετέχουν όλα τα όντα αλλά μόνο αυτά που είναι ικανά να αναγνωρίσουν αυτή την εξαγνιστική ενέργεια, να την αναζητήσουν και πάνω από όλα να εκφράσουν θεληματικά και ελεύθερα την πορεία τους προς αυτή.
Δεν αναιρείται η άφατη υπόσταση του θεού γιατί δεν αποδίδουμε σκοπούς αλλά αναγνωρίζουμε τη δράση-αγάπη του θείου. Και αυτή τη δράση-αγάπη δεν την συνδέουμε με την θεία υπόσταση αλλά με τις ΘΕΙΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ με τις οποίες μπορεί ο άνθρωπος να έρθει σε επαφή.
Η πνευματική τελείωση όπως την περιγράφεις μπορώ να τη δεχτώ σαν μια πνευματική μορφοποίηση-ταυτοποίηση αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι θέωση ή το «καθ΄ ομοίωση» όπως περιγράφεται.
Αντιθέτως κατά τη γνώμη μου για να φτάσεις στην πνευματική τελείωση – θέωση πρέπει να ελευθερωθείς από οποιαδήποτε πνευματικά πρότυπα (γιατί ο θεός είναι άγνωστος κατά την ουσία Του) και να αφήσεις την δημιουργική δύναμη του θεού ή την αγάπη του θεού ή την χάρη του θεού να σε οδηγήσει σε Αυτόν.
Αγαπητέ φίλε Πλωτίνε πιστεύω σε ένα Θεό τρελό από αγάπη για κάθε πλάσμα του και όχι σε ένα αποκύημα φόβου ή ΘΕΟΥΛΗ όπως υποτιμητικά αναφέρει ο Πλάτωνας.
Για αυτό και μερικές φορές τρελαίνομε….