- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Οπότε γυρίζουμε και εδώ στο γνωστό ερώτημα :quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Μιλάμε για ένα άνθρωπο αποτέλεσμα τυχαίας εξέλιξης που σαν σκοπό του έχει να γνωρίσει το κοσμικό του περιβάλλον
ή
Μιλάμε για ένα άνθρωπο δημιούργημα κάποιου ανώτερου νοός που σα σκοπό του έχει την αναζήτηση και τη βίωση Του;;;;
--------------------------------------------------------------------------------ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ
quote:
Αυτο ειναι Αναστημενε, το πρωτο Φιλοσοφικο βημα προς την κατανοηση του εαυτου, η κατανοηση του φοβου.ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Γενναται λοιπον σε μενα μια απορια:
Ο μεν ΠΛΑΤΩΝΑΣ, προσδιοριζει σαν πρωτο Φιλοσοφικο βημα προς την κατανοηση του εαυτου, την κατανοηση του φοβου.
Να συμπερανω αγαπητε μου φιλοσοφε, οτι προεχει η κατανοηση του εαυτου, η αυτογνωσια:
ΤΟ ΓΝΩΘΙΣ ΑΥΤΟΝ ;;;
Οποτε με την αυτογνωσια φτανουμε και στην αληθινη κατανοηση του κοσμικου περιβαλλοντος;
Ο δε ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ προσδιοριζει ως πρωταρχικο σκοπο την αναζητηση και βιωση του ανωτερου "Νοος".
Να συμπερανω αγαπητε μου πιστε οτι προεχει η πιστη;
Οποτε μεσω της πιστης φτανουμε στην αληθινη κατανοηση η μονον στη "μεταφυσικη" βιωση Του;
Ποιον δρομο θα συνιστουσατε να ακολουθησει ο απο μηδενικου σημειου ορμωμενος αναζητητης;
Τον δρομο της ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ η της ΠΙΣΤΗΣ ;;;
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΠΟΥ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΜΟΥ ΛΥΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Π-Ι-Σ-Τ-Η...
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΨΑΧΝΩ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΤΗ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΤΙ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ;
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
"ΟΥΚ ΑΙΣΧΥΝΩ ΤΑ ΙΕΡΑ ΟΠΛΑ ΟΥΔΕ ΛΕΙΨΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗΝ ΟΠΟΥ ΑΝ ΣΤΟΙΧΗΣΩ ΑΜΥΝΩ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΙΕΡΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΠΛΕΙΩ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΕΙΩ.........."
Η συζήτηση έχει φτάσει σε ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο. Το πρόβλημα είναι ότι τίθενται πάρα πολλά σημαντικά θέματα ταυτόχρονα και δεν είναι δυνατό να συζητηθούν μαζί.
Θεωρώ ότι το κύριο θέμα που τίθεται είναι η «αντίθεση» επίγνωσης – πίστης όπως το έθεσε ο Ryche ή αυτογνωσίας – πίστης όπως το έθεσε ο Πασχάλης.
Πάνω σε αυτό λοιπόν ο Πλάτωνας τοποθετείται :
quote:
Η πίστη για τον Φιλόσοφο δεν έχει αντικείμενο, απλά υπάρχει.
Αγάπη και πίστη, δεν βρίσκονται στη σφαίρα των αισθήσεων, συνυπάρχουν, και είναι αναίτιες.
Πάνω σε αυτό θα ήθελα μια βαθύτερη ανάλυση.
Η δίκη μου άποψη είναι εξαρχής ότι δεν μιλάμε για δύο ξεχωριστά ή αντίθετα πράγματα. Ίσα-ίσα που το ένα προϋποθέτει το άλλο.
Εάν δεν έχεις επίγνωση του εαυτού σου (αδυναμίας-δύναμης) δεν μπορείς να πιστέψεις σε κάποιο ανώτερο νου. Εάν πιστεύεις ότι είσαι θεός ή ότι μπορείς να γίνεις, δεν χρειάζεται να πιστέψεις σε κάποιο άλλο Θεό.
Επιμένω όμως ότι η βασική αντίθεση από την οποία πρέπει να ξεκινήσουμε είναι:
Μιλάμε για ένα άνθρωπο αποτέλεσμα τυχαίας εξέλιξης που σαν σκοπό του έχει να γνωρίσει το κοσμικό του περιβάλλον
ή
Μιλάμε για ένα άνθρωπο δημιούργημα κάποιου ανώτερου νοός που σα σκοπό του έχει την αναζήτηση και τη βίωση Του;;;;
Και αυτό γιατί το λέω. Γιατί η απάντηση στη παραπάνω ερώτηση είναι αποτέλεσμα πίστης και μόνο πίστης. Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει το Θεό, και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την ανυπαρξία Του.
Η απάντηση λοιπόν στη παραπάνω ερώτηση θα βάλει τις ΒΑΣΕΙΣ και της επίγνωσης-αυτογνωσίας αλλά και της πίστης.
Για παράδειγμα. Εάν δέχεσαι ότι ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα τυχαίας εξέλιξης που σαν σκοπό του έχει να γνωρίσει το κοσμικό του περιβάλλον, τότε εκ προοιμίου απορρίπτεις την ύπαρξη του ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΝΤΟΣ.
Τότε η αυτογνωσία σου δεν θα έχει σαν κριτήριο την τελειότητα του Θεού αλλά τη δική σου «τελειότητα». Το γνώθι σε αυτόν ότι βλέπει θα το κατανοεί σαν χαρακτηριστικό ή μηχανισμό του ανθρωπίνου όντος.
Από την άλλη εάν μιλάμε για ένα άνθρωπο δημιούργημα κάποιου ανώτερου νου που σα σκοπό του έχει την αναζήτηση και τη βίωση Του, η επίγνωση και η αυτογνωσία θα του είναι χρήσιμη για την ενίσχυση της πίστης δηλαδή θα τον ωθεί προς εσωτερική τελείωση.
Η αυτογνωσία λοιπόν ευθύς εξαρχής θα του αποκαλύπτει όχι το ανθρώπινο ον αλλά την «πτωτική» κατάσταση του, θα του δείχνει τι είναι σε σχέση με αυτό που θα έπρεπε να είναι.
Στο διάλογο δεν πρέπει να απορρίπτουμε τίποτα. Περιμένω να ακούσω για την κατανόηση του εαυτού. Πως η κατανόηση του εσωτερικού μηχανισμού οδηγεί στην εσωτερική καθαρότητα; Πως η κατανόηση του φόβου οδηγεί στο να μη φοβόμαστε;
Στο ερώτημα του αγαπητού Πασχάλη δεν θα ήθελα να απαντήσω αμέσως για να μη κυλήσει η συζήτηση με δηλώσεις, αλλά νομίζω ότι η απάντηση θα δοθεί από την ίδια την εξέλιξη.
Σαν αρχή λέω πίστη και αυτογνωσία.
Γιατί πίστη χωρίς επίγνωση του εαυτού μας είναι νεκρή πίστη έως και επικίνδυνη. Ο δρόμος προς την ένωση με το θείο δεν οδηγεί στη μεταφυσική βίωση του αλλά στη ένωση – εσωτερικός φωτισμός που είναι η μόνη αληθινή κατανόηση.
Σου μεταφέρω κάτι που μου άρεσε:
Διότι εάν ενωθείς με το Φως
Αυτό όλα θα στα διδάξει
Συμεών Νέος Θεολόγος (Λ 601-2)
Έχω γράψει και πιο πριν κάτι που με εκφράζει απόλυτα αλλά δεν γίνεται εύκολα κατανοητό:
quote:
Ξεκινούν βέβαια από το δόγμα, από την πίστη, οι Πατέρες, αλλά έργο τους θέτουν την κατανόηση του δόγματος, με άλλα λόγια δέχονται ενορατικά το δόγμα. Ή πίστη εκπνευματώνεται.
Αγαπητέ ΑΖΩΕΛ στη πρώτη σελίδα του συγκεκριμένου θέματος στο ποστ με τίτλο ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ αναφέρω τη γνώμη μου για αυτό που ζητάς.
Τελικά πόσο μπορούμε να εκφραστούμε και να μεταφέρουμε ο ένας στον άλλο ένα βίωμα;
Τελικά εαν κάτι δεν είναι αισθητικά αντιληπτό πρέπει ο άνθρωπος να το απορρίπτει;
ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΤΗΤΑ
Το πρώτο πρόβλημα που μας παρουσιάζεται όταν τίθεται θέμα αντιληπτότητας είναι το όνομα που θα του δώσουμε για να επικοινωνούμε.
«Πανώνυμον» διερωτάται ο Ναζιανζηνός, αν πρέπει να ονομάσει τον θεό.
Τον ίδιο καιρό ο φίλος του ο Γρηγόριος ο Νύσσης δανείζεται ένα στίχο από το άσμα ασμάτων για να εκφράσει το ίδιο πράγμα στο βάθος, το άκατάληπτο του θεού : «Μύρον έκκενωθέν όνομα σου».
Όπως, εξηγεί, όταν έχουν αδειάσει μύρο από ένα αγγείο, αγνοούμε το ίδιο το μύρο στη φύση του, και μόνο από την αμυδρή ποιότητα των ατμών πού έχουν παραμείνει «στοχασμό τίνα περί του έκκενωθέντος μύρου ποιούμεθα» το ίδιο μας συμβαίνει και με το Θεό.
Με το να είναι ληπτός ο θεός ως προς τα γνωρίσματα του, λέγει ο Ναζιανζηνός, μας έλκει προς αυτόν.
Με το να είναι άληπτος ως προς την ουσία του προκαλεί το θαυμασμό, ο θαυμασμός γεννά την έφεση να τον πλησιάσουμε.
Αυτή ή έφεση, αποζητά την ικανοποίηση της, και βάζει σε ανοδική πορεία το θεωρητικό νου.
Η πορεία είναι χωρίς τέλος, χωρίς τέρμα, αφού ο στόχος της, το να δει και να γνωρίσει τον θεό, είναι κάτι πού ξεπερνά απόλυτα τον άνθρωπο.
Στο μεγάλο δοκίμιο του «προς Εύνομιον», όπου ανασκευάζει τις απόψεις για τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος του συμπατριώτη του Εύνομίου, ο Γρηγόριος ο Νύσσης κύρια φροντίδα του έχει να δείξει ότι οι έννοιες είναι μακρινές αναλογίες, απλές προσεγγίσεις της άπειρα πλούσιας πραγματικότητας του θεού.
Είναι συμβολικά σήμαντρα που δείχνουν την κατεύθυνση, χωρίς ποτέ να φτάνουν το αντικείμενο τους.
Ανάμεσα στη σκέψη και το αντικείμενο υπάρχει, λέει, η ίδια άβυσσος πού υπάρχει ανάμεσα στο λόγο πού εκφράζει την έννοια και τη σκέψη.
Η λέξη είναι ατελές σύμβολο με ελάχιστες αποχρώσεις της σκέψης το ίδιο και η σκέψη μένει αιώνια πιο κάτω από το αντικείμενο.
Έχει βέβαια ενάργεια μέσα της η έννοια όταν είναι «φαντασία καταληπτική» (Στωϊκός όρος), επιστημονική δηλαδή έννοια αν όμως η ψυχή προσκολληθεί σ' αυτή την ενάργεια, χάνει από τα χέρια της το ζωντανό αντικείμενο (παίρνει όπως είπαν ο Ναζιανζηνός και ο Μ. Βασίλειος για θεό κάτι από εκείνα πού μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει) και τότε «ζωή ουκ έχει».
Γενικά και ο λόγος της δημιουργίας και η ουσία των όντων μας είναι άγνωστα για πάντα, προσθέτει ο Νύσσης, μόνο ο θεός τα γνωρίζει. Κι αφού είναι έτσι, εκείνο πού μένει στον άνθρωπο είναι μόνο η ανοδική πορεία προς τον Λόγο , με την οποία «κατά τίνα αναλογία εις γνώσιν έρχεται».
Πρέπει να προσθέσω στους παραπάνω συλλογισμούς ότι αν το αντικείμενο γενικά αντιτίθεται στη σύλληψη του από το νου του ανθρώπου, αυτό δε σημαίνει πώς είναι από τη φύση του «αντιλογικό».
Δεν είναι, γιατί «καθ' εαυτό» είναι ένας λόγος του θεού κάθε αντικείμενο, αλλά ξεφεύγει γιατί έχει εσωτερικότητα και πνευματικότητα.
Ή ψυχή λ.χ. είναι ακατάληπτη, γιατί είναι εικόνα του θεού. Ώστε το ακατάληπτο είναι την ίδια ώρα κάτι το τέλειο.
Με την βαθύτατη τούτη ανάλυση ο Γρηγόριος ο Νύσσης καταδεικνύει, πώς ότι κι αν βλέπει ο άνθρωπος, αυτό το πλάσμα, το δημιούργημα, με τα δικά του μέτρα τον ΕΑΥΤΟ του βλέπει.
Όταν συνειδητοποιήσει καλά τα όρια της καταληπτικότητος του, τότε βρίσκεται στα όρια του κόσμου της δημιουργίας, στο μεταίχμιο δημιουργίας και θεού και τότε ανάβει μέσα του η έφεση να ξεπεράσει τα σύνορα της δημιουργίας τότε η ψυχή μόνο μέσα στο άπειρο βρίσκει την ανάπαυση της.
Μήπως και αυτό είναι ΕΠΙΓΝΩΣΗ;;;;
quote:
Αγαπητοί φίλοι
Η συζήτηση έχει φτάσει σε ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο. Το πρόβλημα είναι ότι τίθενται πάρα πολλά σημαντικά θέματα ταυτόχρονα και δεν είναι δυνατό να συζητηθούν μαζί.
Θεωρώ ότι το κύριο θέμα που τίθεται είναι η «αντίθεση» επίγνωσης – πίστης όπως το έθεσε ο Ryche ή αυτογνωσίας – πίστης όπως το έθεσε ο Πασχάλης.
Πάνω σε αυτό λοιπόν ο Πλάτωνας τοποθετείται :
quote:
Η πίστη για τον Φιλόσοφο δεν έχει αντικείμενο, απλά υπάρχει.
Αγάπη και πίστη, δεν βρίσκονται στη σφαίρα των αισθήσεων, συνυπάρχουν, και είναι αναίτιες.
Πάνω σε αυτό θα ήθελα μια βαθύτερη ανάλυση.
Γεια σου Αναστημενε,
Βλέπω πως στην ουσία, δεν υπάρχει διάλογος, μιας και μεταφέρεις , λόγια Πατέρων, και Φιλόσοφων, *(είναι πάντα Φιλοσοφικές οι σκέψεις, διάβασε Αριστοτέλη, Πλάτωνα, Πλωτίνο τροποποιημένες σε εκκλησιαστικά και θεάρεστα πιστεύω.)
θα προσπαθήσω να πω, πως οτι γράφεις, σε κάποιο που δεν τα ζει, χρησιμεύει λιγο η και σε τίποτα. Είναι απλές γνώσεις, που προέρχονται από σκέψεις, και εχουν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της εμπειρίας, που οι θεοσεβούμενοι προσπαθούν χρόνια τώρα να βιώσουν.
quote:
Η δίκη μου άποψη είναι εξαρχής ότι δεν μιλάμε για δύο ξεχωριστά ή αντίθετα πράγματα. Ίσα-ίσα που το ένα προϋποθέτει το άλλο.
Έλα τότε να τα βρούμε.
quote:
Εάν δεν έχεις επίγνωση του εαυτού σου (αδυναμίας-δύναμης) δεν μπορείς να πιστέψεις σε κάποιο ανώτερο νου. Εάν πιστεύεις ότι είσαι θεός ή ότι μπορείς να γίνεις, δεν χρειάζεται να πιστέψεις σε κάποιο άλλο Θεό.Επιμένω όμως ότι η βασική αντίθεση από την οποία πρέπει να ξεκινήσουμε είναι:
Μιλάμε για ένα άνθρωπο αποτέλεσμα τυχαίας εξέλιξης που σαν σκοπό του έχει να γνωρίσει το κοσμικό του περιβάλλον
ή
Μιλάμε για ένα άνθρωπο δημιούργημα κάποιου ανώτερου νοός που σα σκοπό του έχει την αναζήτηση και τη βίωση Του;;;;
Εδώ είναι το μεγαλύτερο λάθος.
Έχεις απλά δυο υποθέσεις, και κανένα γεγονός.
Ζητάς επιλογή και απόφανση σε δυο υποθέσεις, χωρίς να λάβεις υπ όψιν, πως επιλογή σημαίνει όχι μόνο σύγκρουση, μα είναι εμπόδιο στο να δεις... μιας και ζητάς ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ!
Τι θα έλεγες Αναστημένε, αν κάποιος σου έλεγε πως υπάρχει το να βλέπεις, και όχι αυτός που βλέπει και το αντικείμενο που βλέπει?
Που θα την έβαζες την πίστη και την Αγάπη, αφού ξεκαθάριζες πως είναι ταυτόσημες?
Στις αισθήσεις? Δεν θα έπεφτες από εδώ? Στο υποκείμενο δηλαδή?
Το θέλεις στο εκεί? Το μεταφυσικό (θεό)? Πάλι σε λάθος είσαι, μιας και η λέξη αναζήτηση του και βίωση του…τον καθιστά κάπου, άρα το αντικείμενο, ο θεός,…απέναντι!
Να οι εμπειρίες του άγιου…
Μα αν αυτα ολα, είναι προεκτάσεις του νου από την διαμόρφωση που έχει υποστεί, εσένα φαίνετε να μην σε ανησυχεί, ούτε και σε προβληματίζει!
Μαθαίνω για κάτι, έχει να κάνει με το ΖΩ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΜΕΣΑ, με ΑΙΣΘΗΜΑ όχι ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!
Σημαίνει πως έρχομαι σε επαφή μαζί του, όχι θεωρητικά, ούτε λεκτικά, μα πραγματικά!
Και αν αυτό αληθεύει,
είναι πολύ πιο σημαντικό για μένα να κατανοήσω την δύναμη που δημιουργεί την ψευδαίσθηση, παρά την πραγματικότητα... που μπορεί να είναι ο θεός.
Αυτή είναι κατανόηση, (μαθαινω δες πιο πανω) και δεν ξεκινά από το θεό, μα από κοντα, τον εαυτό!
quote:
Και αυτό γιατί το λέω. Γιατί η απάντηση στη παραπάνω ερώτηση είναι αποτέλεσμα πίστης και μόνο πίστης. Κανένας δεν μπορεί να αποδείξει το Θεό, και κανείς δεν μπορεί να αποδείξει την ανυπαρξία Του.
Και όμως! Κινειται!
quote:
Η απάντηση λοιπόν στη παραπάνω ερώτηση θα βάλει τις ΒΑΣΕΙΣ και της επίγνωσης-αυτογνωσίας αλλά και της πίστης.Για παράδειγμα. Εάν δέχεσαι ότι ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα τυχαίας εξέλιξης που σαν σκοπό του έχει να γνωρίσει το κοσμικό του περιβάλλον, τότε εκ προοιμίου απορρίπτεις την ύπαρξη του ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΟΝΤΟΣ.
Δεν είναι άσπρο η μαύρο η ζωή, μα κάτι που αλλάζει στιγμή με την στιγμή! Ρεει!
quote:
Τότε η αυτογνωσία σου δεν θα έχει σαν κριτήριο την τελειότητα του Θεού αλλά τη δική σου «τελειότητα». Το γνώθι σε αυτόν ότι βλέπει θα το κατανοεί σαν χαρακτηριστικό ή μηχανισμό του ανθρωπίνου όντος.
Πρώτα αυτό, γιατί χωρίς,.... το άλλο είναι Όνειρο απατηλό.
quote:
Από την άλλη εάν μιλάμε για ένα άνθρωπο δημιούργημα κάποιου ανώτερου νου που σα σκοπό του έχει την αναζήτηση και τη βίωση Του, η επίγνωση και η αυτογνωσία θα του είναι χρήσιμη για την ενίσχυση της πίστης δηλαδή θα τον ωθεί προς εσωτερική τελείωση.Η αυτογνωσία λοιπόν ευθύς εξαρχής θα του αποκαλύπτει όχι το ανθρώπινο ον αλλά την «πτωτική» κατάσταση του, θα του δείχνει τι είναι σε σχέση με αυτό που θα έπρεπε να είναι.
Και αν αυτό που επρεπε να είναι είναι σαπουνόφουσκες, ο άνθρωπος καταντάει σαν τον Μητροπολίτη ΑΤΤΙΚΗΣ…(3 δις στην τράπεζα, και εκκλησία κάτω και βίλα από πάνω!!!)
*(ξέρεις πως σε αγαπώ Αναστημένε, μα δίχως μπηχτές, Πλάτωνας δεν υπάρχει!)
quote:
Στο διάλογο δεν πρέπει να απορρίπτουμε τίποτα. Περιμένω να ακούσω για την κατανόηση του εαυτού. Πως η κατανόηση του εσωτερικού μηχανισμού οδηγεί στην εσωτερική καθαρότητα; Πως η κατανόηση του φόβου οδηγεί στο να μη φοβόμαστε;
Κάπου αλλού κάτι έγραψα, στα μεταφέρω γιατί δεν έχω πολύ χρόνο, και Μετα ρώτα ότι θες.
To be or not to be,
Είναι ο εαυτός μας
αναλογεί σε ένα μοδελλο,
που παντα λεει πως κατι,
μαρέσει η δεν μαρέσει,
Με όλη την ΑΝΩΡΗΜΩΤΗΤΑ… που τα συνοδεύει,
μιας και ιερείς…. και θεό κρατούμενοι,
ακολουθούν πάντα ένα μοδελλο!
που βασίζεται στις γνώσεις που απόχτησαν
οι οποίες,
ελέγχουν και διαμορφώνουν συνεχώς
κάθε εμπειρία….
ποτέ δεν τελειώνουν
μιας και ζητάνε ακριβώς
… περισσότερη η λιγότερη….εμπειρία.
Αυτό ακριβως, να εισαι η να μην εισαι!
To be or not to be….
το άνθισμα της Σκέψης
είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
αυτό είναι θάνατος,
και ειναι
το φυσικό τέλος της ΣΚΕΨΗΣ….
που είναι
διαύγεια,σιωπή,διαλογισμός,
Αυτό περνάει μέσα από τις γνώσεις,
*(που τις χρησιμοποιούν μόνο στην ΑΝΑΓΚΗ)
προς την άγνωστη απεραντοσύνη
του ΤΩΡΑ,
που ο φόβος των εγκλωβισμένων
δεν γνωρίζει,
Τυλιγμένοι σε ψεύτικους θεούς και συνήθειες
Τρέφουν τις ψευδαισθήσεις τους
γαντζωμένοι στο Χρόνο,
στις απατηλές παραδώσεις
της σιγουριάς του αύριο…
*(εικόνα του θεούλη, και όχι το γεγονός)
και της ΑΥΤΟΥΠΝΩΣΗΣ!
Στον φίλο Πλάτωνα.
Ο πολλούς αιώνες πρίν.
Ο ακόμα χλωρός μες στην φωτιά.
Ο άκοπος απο τον ουρανό.
{Άξιον Εστί}
Παίς ειμί γάς και ουρανού αστερόοντος
αυτάρ γένος εμοί αθάνατον
Ορφέας
αγαπημένη φράση του Αγγ. Σικελιανού
Η πίστη και η γνώση είναι δύο παράλληλοι δρόμοι προσέγγισης της πραγματικότητας.
Δύο διαφορετικές δυνατότητες διάνοιξης της ανθρώπινης συνειδητότητας προς τον εξωτερικό κόσμο.
Δύο μέθοδοι σύνδεσης της υποκειμενικότητας με την αντικειμενικότητα. Δύο προοπτικές συσχέτισης του προσώπου με το σύμπαν.
Δύο τρόποι αλληλοσυσχέτισης της προσωπικής εσωτερικότητας με την αντικειμενική εξωτερικότητα.
Θα μπορούσαμε να «συνδέσουμε» τη πίστη με Ενόραση – Διαίσθηση με εσωτερικότητα και με την Πνευματική διάσταση του σύμπαντος, ενώ η γνώση συνδέεται με τη Νόηση – Αίσθηση την Εξωτερικότητα. και την Υλική διάσταση του σύμπαντος.
Καθώς αναπτύσσεται η συζήτηση ανακαλύπτω ότι η δυνατότητα να μεταφέρω το προσωπικό βίωμα δια μέσω εννοιών σαν την πίστη και όλες τις άλλες παρόμοιες έννοιες γίνεται πολύ δύσκολο. Και αυτό συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις όπου προσπαθείς να μεταφέρεις το αποτέλεσμα μιας προσωπικής σχέσης.
Η σχέση με την Αλήθεια Χριστό δεν είναι νοητική, γνωσιακή, συναισθηματική, πρακτική ή εμπειρική. Είναι σχέση προσωπική, βαθύτατα υπαρξιακή, καθολικά μεταμορφωτική. "μέχρι να μορφωθεί ο Χριστός μέσα μας"
Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η ουσία.
Το πέρασμα από την διάσταση της ζωντανής, προσωπικής σχέσης με τον Θεό, στο επίπεδο του κονσερβοποιημένου, θρησκευτικού λόγου προδίδει την ουσία και την αλήθεια της πνευματικής εμπειρίας.
Εδώ δημιουργείται μια πιο αδιόρατη αλλοίωση της καθαρότητας της πίστης και συμβαίνει με την απολιθωματική αναγωγή της ζωντανής πίστης στο επίπεδο των θεολογικών εννοιών. Οι νοησιαρχικές, εκλογικευτικές διατυπώσεις της συστηματικής θεολογίας, αφαιρούν τον πνευματικό χυμό με τον οποίο είναι φορτισμένη η ζωντανή πνευματική μαρτυρία.
Καθώς η πνευματική ζωή ανάγεται στον υπαρξιακά και οντολογικά αλλότριο ορίζοντα της κατανόησης απεμπολεί το μυστηριακό της βάθος. Καθώς προσαρμόζεται στις δυνατότητες της νόησης, γυμνώνεται από το μυστικό πλούτο της Χάρης και εκπίπτει στο ξηρό επίπεδο του λόγου.
Η πίστη θεμελιώνεται στον Θεό. Δεν αποδεικνύεται πειραματικά, αποκαλύπτεται προσωπικά.
Στον βιωματικό ορίζοντα της πνευματικής εγρήγορσης, κριτήριο της Αλήθειας γίνεται ο συντονισμός της ζωής με το θέλημα του Θεού.
Διότι δεν είναι δυνατόν να υποταχθεί η υπέρλογη διάσταση της πνευματικότητας στα έλλογα, αξιολογικά κριτήρια της αντικειμενικότητας.
Τα πνευματικά κριτήρια αληθινότητας αναιρούν την πρωτοκαθεδρία της έλλογης τάξης. Στην σφαίρα του πνεύματος η πίστη δεν αξιολογείται από την επιστήμη. Η πίστη αξιολογεί την πνευματική αξιοπιστία των έλλογων, αντικειμενικών κριτηρίων.
"Διαμέσου της αβλεψίας και της αγνωσίας να δούμε και να γνωρίσουμε αυτόν που είναι επάνω από κάθε θέα και γνώση, ακριβώς με το μη ιδείν και με το μη γνώναι (διότι αυτό είναι η πραγματική θέα και γνώση)".
Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου 2
Τα αυθεντικά, πνευματικά ερωτήματα δεν επιδέχονται διανοητικές απαντήσεις. Διότι δεν πηγάζουν από λογικές απορίες αλλά από υπαρξιακή αγωνία. Η απάντηση σ' αυτή την αγωνία δεν μπορεί να είναι θεωρητική αλλά θεραπευτική ή καλύτερα αγιαστική. Η υπαρξιακή απορία δεν καλύπτεται με την φτώχεια των πολλών λόγων αλλά με την πληρότητα της Θείας Αγάπης.
quote:
Βλέπω πως στην ουσία, δεν υπάρχει διάλογος, μιας και μεταφέρεις , λόγια Πατέρων, και Φιλόσοφων,
Ειλικρινά δεν κατανοώ πως εννοείς το διάλογο Πλάτωνα. Δεν καταλαβαίνω τι ενοχλεί η μεταφορά λόγων Πατέρων ή Φιλοσόφων από τη στιγμή που συμφωνώ με τη συγκεκριμένη αναφορά.
Ταυτόχρονα όμως εσύ για καθαρά λόγους εντυπώσεων μεταφέρεις τα επιχειρήματα τύπου ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ για τους παπάδες, τα αυτοκίνητα τους, και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Δυστυχώς βλέπω ότι το κάνεις και σε άλλα τόπικ.
Πιστεύω ότι μπορούμε να συζητήσουμε. Αν το επιθυμείς πραγματικά.
quote:
Ειλικρινά δεν κατανοώ πως εννοείς το διάλογο Πλάτωνα. Δεν καταλαβαίνω τι ενοχλεί η μεταφορά λόγων Πατέρων ή Φιλοσόφων από τη στιγμή που συμφωνώ με τη συγκεκριμένη αναφορά.
Εσύ Αναστημένε συμφωνείς με τις αναφορές, μα όταν εγώ απαντώ πως δεν είναι έτσι, και σου γράφω τι σκέφτομαι, εσύ δεν το σχολιάζεις. Έτσι δεν ξέρω αν το εξετάζεις καν, η απλά περνάς σε κάτι άλλο…
Αυτό δεν λέγεται διάλογος, μα Quote!
quote:
Ταυτόχρονα όμως εσύ για καθαρά λόγους εντυπώσεων μεταφέρεις τα επιχειρήματα τύπου ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ για τους παπάδες, τα αυτοκίνητα τους, και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Δυστυχώς βλέπω ότι το κάνεις και σε άλλα τόπικ.
Δεν ψάχνω για εντυπώσεις.
Οι παπάδες και οι ιεράρχες,
ασπάζονται ότι και εσύ,
λένε ότι λες,
και οι πράξεις τους, είναι μπροστά στα μάτια μας.
Πίστεψε με, ανάφερα πολύ λίγα, ακόμα και στο Θρησκεία.
Για τη συνεχεία της συζήτησης, αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να τα βρούμε, πέραν της οποίας καλοπροαίρετης επιθυμίας.
Συνέχισε να γράφεις, εγώ θα διαβάζω.
quote:
quote:
το άνθισμα της Σκέψης
είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
αυτό είναι θάνατος,
και ειναι
το φυσικό τέλος της ΣΚΕΨΗΣ….
που είναι
διαύγεια,σιωπή,διαλογισμός,
Αυτό περνάει μέσα από τις γνώσεις,
*(που τις χρησιμοποιούν μόνο στην ΑΝΑΓΚΗ)
προς την άγνωστη απεραντοσύνη
του ΤΩΡΑ,
που ο φόβος των εγκλωβισμένων
δεν γνωρίζει,
Τι είναι σκέψη;;
Αποτελεί μια μορφή που περιπλανάται στον αέρα και έλκεται;
Είναι κάτι που πηγάζει από εσωτερικές ανησυχίες και καταστάσεις;
Εάν είναι κάτι από τα προηγούμενα το άνθισμα της σκέψης είναι ελευθερία ή σκλαβιά;
Για εμένα η ύπαρξη της σκέψης είναι ο βασικός παράγοντας που κόβει την επαφή με το Τώρα.
Η Ζωοποιός νέκρωση που αναφέρει ο Όσιος περιλαμβάνει και το φυσικό τέλος της σκέψης, αλλά πάνω από όλα την εσωτερική σιωπή.
Για μένα δεν υπάρχει τέλος της σκέψης χωρίς ΕΞΑΓΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ.
Αυτό βέβαια είναι κάτι το οποίο προηγούμενα το απαξίωσες. Ο φιλόσοφος είπες δεν θα μπει σε μια τρύπα για να πολεμήσει τα πάθη του. Αλλά με ένα μαγικό τρόπο τα «εξαφανίζει» επειδή είναι.....φιλόσοφος!!!!!!!
Εάν μέσα σου έχεις πικρία δεν θα έχεις σκέψεις πικρίας;;;
Εάν μέσα σου έχεις ζήλια δεν θα έχεις σκέψεις ζήλιας;;;
Εάν μέσα σου έχεις φθόνο δεν θα έχεις φθονερές σκέψεις;;;
Και πως πάμε παραπέρα;;;
Με διαλογισμό,.......με γνώσεις προς την απεραντοσύνη του Τώρα......
Μάλιστα.
Αυτό επιδρά στα πάθη στη σκέψη ή και στα δύο.
ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΕΙ ή ΕΚΤΟΝΏΝΕΙ τα πάθη;;;
Βλέπεις δεν έχω πρόβλημα να σχολιάσω αυτά που πραγματικά δίνονται με καλή διάθεση.
Πλάτωνα των παπάδων οι πράξεις είναι εμπρός μας, και δεν έχω πρόβλημα να τις καυτηριάσω (κάτι που έχω κάνει).
Οι δικές μας πράξεις όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΣ για αυτό ας είμαστε ταπεινοί.
Ας κοιτάξουμε λίγο και τον εαυτό μας αλλιώς θα βλέπουμε μόνο σκέψεις και όχι πάθη.
Αγαπητέ Πλωτίνε που χάθηκες. Εάν δεν βρίσκεις ενδιαφέρον δεν θα σε αδικήσω καθόλου.
Εκτός εάν ψάρωσες με τα γκουρτσειφικά κρωξίματα ή την Μπλαβατσκική αθυροστομία.
Τέλος υπάρχει και μια άλλη εξήγηση.........να μην αντέχεις το λιβάνι.....