- 666 = ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΗΡΙΟΝ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Αγαπητέ 'Φιλόσοφε'...
ναι μεν -όπως έχω δηλώσει- συμφωνώ με την διαδικασία της ανάλυσης του ορισμού των εννοιών, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι μία μέθοδος που οδηγεί από μόνη της στην Κατανόηση.
Είναι η αρχική συνθήκη.
Μήπως εσύ εμμένεις υπερβολικά σε αυτήν;
Πιστεύεις ότι οι λέξεις είναι ποτέ δυνατόν να αποκαλύψουν εντελώς τίς εσώτερες διαστάσεις που ένας συγγραφέας αντιλαμβάνεται; (ο Βιτγκενστάιν έλεγε χαρακτηριστικά "υπάρχουν όντως πράγματα που δεν χωράνε μέσα στις λέξεις. Τα πράγματα αυτά δείχνουν τον εαυτό τους"
Και ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: "...ούτε λέγει, ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει"
Αυτός που προσπαθεί να κατανοήσει τις εσωτερικές διδασκαλίες συλλέγοντας πληροφορίες ή κάνοντας συγκριτική ιστορική έρευνα, θα βρεθεί αργά ή γρήγορα σε αδιέξοδο και σύγχυση.
Η διαδικασία είναι Μυητική (ότι και αν καταλαβαίνεις με αυτό). Δεν αρκούν τα νοητικά εργαλεία κατανόησης, παρότι σημαντικά.
Λές ότι η Μπλαβάτσκυ δεν γνώριζε σε βάθος τα πρωτότυπα κείμενα!!
Στην θέση σου θα επιφυλασσόμουν να προβώ σε δηλώσεις για το τι γνώριζε και τι όχι...
Εκεί που θα συμφωνούσα μαζί σου είναι ως προς το λανθασμένο των άκαμπτων διαχωρισμών των πεδίων - "σωμάτων" του ανθρώπου.
Ασφαλώς και δεν υιοθέτησα κάποιον τέτοιον διαχωρισμό.
Δεν μίλησα για δύο Νόες, αλλά για δύο καταστάσεις του Νού.
Δεν θεωρώ σκόπιμο να συνεχίσω να αντιπαραθέτω επιχειρήματα επί του θέματος, και προσωπικά δεν με προβληματίζει ουσιαστικά αν αυτό που -τέλος πάντως- ονομάζουμε 'ΕΓΩ' αφορά μόνο το νοητικό σώμα ή αγγίζει και το βουδικό.
Όταν συλλάβουμε την εσώτερη ΕΝΟΤΗΤΑ και αλληλεπίδραση των πεδίων του Κόσμου, τότε καταλαβαίνουμε ότι οι εξωτερικές διαιρέσεις και κατατάξεις γίνονται χάριν συζητήσεως και νοητικής κατανόησης και δεν είναι πραγματικές, παρότι έχουν σημασία.
Είσαι σίγουρος ότι κατανοείς τι σημαίνει το:
ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ, που αναφέρεις;
Το "ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ" δεν είναι 'ΕΓΩ', αλλά Συν-ταύτιση, με διατήρηση έστω της ατομικότητας. Ας συμφωνήσουμε, εν πάση περιπτώσει, ότι το "ΕΓΩ ΕΙΜΙ ο τάδε..." αναφέρεται σε ένα ανθρώπινο ΕΓΩ, και το 'ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ" εκφωνείται (εκτος των άλλων) από το Πνεύμα - Μονάδα του ανθρώπου που έχει εγκαταλείψει το ανθρώπινο γήινο ΕΓΩ του.
Ρωτάς:
quote:
Δεν κατάλαβα αυτό που είπες για τα φυτά ...Μήπως εννοείς ότι το ζωτικό τους σώμα είναι πιο τελειοποιημένο από του ανθρώπου;
Απλά μετέφερα κατά ένα μέρος κάποια πληροφορία που δίνεται σχετικά με αυτό το βασίλειο, το οποίο (πάνω στις δικές του ιδιόμορφες γραμμές)θεωρείται περισσότερο εξελιγμένο από τα άλλα, με την έννοια ότι έχει ολοκληρώσει τον σκοπό του (Εσωτερική Ψυχολογία -Μπέιλη)
quote:
Επίσης δεν κατάλαβα το παράδειγμα με το ίζημα... Όταν αναφερόμαστε στα επίπεδα αυτά δεν έχουν αποκλειστικά "χωρικό νόημα" αλλά είναι όπως ένα διάγραμμα που σημειώνουμε συχνότητες και άλλα μεγέθη και κανουμε συσχετίσεις. Μερικά διαγράμμτα έχουν συγχυθεί και σε αυτό το θέμα,διότι οι "μαθητές" δεν αντιλαμβάνονταν πάντα ότι μπορεί αν αναφέρονται σε διαφορετικά μεγέθη ή να είναι μόνο "συχνοτικά" ή μόνο "χωρικά".
Ο ΧΩΡΟΣ είναι μία ευρύτατη έννοια. Εμπεριέχει τα πάντα. Εντός του ΧΩΡΟΥ υπάρχουν όλες οι συχνότητες. Σε αυτό το σημείο είσαι εσύ που επιχειρείς να κάνεις διαχωρισμό. Που μπορεί να παρατηρηθεί μία συχνότητα, αν όχι εντός κάποιου πεδίου - χώρου;
Είπα πως "τα βαρύτερα υλικά επικάθονται", θέλοντας να πω πώς ναι μεν δεν υπάρχουν απόλυτοι διαχωρισμοί, η Ουσία όμως διαφοροποιείται, και αυτό οδηγεί στις διαφορετικές μορφές εκδήλωσης (ως εκδήλωση εννοώ και τα αιθερικά και άνω πεδία).
Κλείνοντας, και επειδή γίνεται πολύ λόγος για τους Διαχωρισμούς, θα συμμεριστώ ένα απόσπασμα από την "Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός" Α. Μπέιλη (σελ.595). Να πω επίσης ότι θα απουσιάσω ή θα περιορίσω περισσότερο τις επισκέψεις μου στο Διαδίκτυο, οπότε, filosofos3, δεν θα μπορέσω να τοποθετηθώ ξανά, τουλάχιστον όχι αναλυτικά.
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΓΗΣ
"Είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε όλοι μας τον υπερβάλλοντα κίνδυνο δογματισμού για τα ζητήματα αυτά και τον κίνδυνο άκαμπτων και αυστηρών κανόνων.(...) Μέχρι να αποκτήσουμε τετραδιάστατη όραση, θα μας είναι σχεδόν αδύνατο να έχουμε κάτι παραπάνω από νύξεις και φευγαλέα όραση της πολυπλοκότητας κι αλληλοϋφανσης του συστήματος.
(...)
Ως μεταλλαγή νοώ το γεγονός ότι υφίσταται μία συνεχής αλλαγή και μετατόπιση, μια ατελείωτη αλληλοϋφανση κι αλληλοσύνδεση και μία ακατάπαυστη άμπωτη και πλημμυρίδα της δραματικής αλληλεπίδρασης των δυνάμεων που εκπροσωπούν τη διπλή σύνθεση Πνεύματος και ύλης. (...)"
δεν είπα ποτέ ότι η κατανόηση είναι απλώς συλλογή πληροφοριών αλλά ότι η τελευταία είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για να υπάρξει μετά συλλογισμός και σύνδεση με το εσώτερο νόημα του μελετώμενου ζητήματος. Ο "διαλογισμός" όπως παρουσιάζεται σήμερα,ως άσκηση του νου στην προβολή και συγκράτηση εικόνων δεν είναι αυτό που εννοούσαν οι αρχαίοι σοφοί.
Η πραγματεία επί του κοσμικού πυρός δεν αποκαλύπτει τίποτε με σαφήνεια. Η αποφυγή δογματισμού που αναφέρεται στο απόσπασμα που παραθέτεις είναι ορθή στάση για έναν ερευνητή αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει ότι ούτε και ο συγγραφέας είχε καταλήξει σε μια άποψη. Οπότε δε θα έπρεπε να προτιμηθεί σε σχέση με τα αρχικά και επίσημα κείμενα των θρησκειών, τα οποία κατ' εμέ, δίνουν με περισσότερη ακρίβεια στη γλώσσα τους τις πληροφορίες που χρειάζεται ο ερευνητής.
Γιαυτό και προτέινω συνεχώς και σταθερά πλέον κυρίως αυτά σαν βάση και αφετηρία έρευνας και συλλογισμού.
Όσο για την Μπλαβάτσκυ δεν παίρνω πίσω τίποτε απ' όσα έχω πει τα οποία δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν πολλές φορές με το πέρασμα του χρόνου. Και όχι μόνο για εκείνη αλλά και για άλλους πρωτεργάτες της θεοσοφίας.
Η μυθοποίηση είναι και αυτή ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσουμε αργά ή γρήγορα.
Η μύηση είναι ΚΑΙ νοητική διαδικάσία για να μην πω κυρίως νοητική. τουλάχιστον στις μυήσεις που αφορούν το νου. Δεν είναι δυνατό να προχωρήσουμε πιο πέρα αν δεν ολοκληρωθεί από κάθε άποψη ο νους μας, το νοητικό σώμα αν θέλεις. Οπότε είναι άκρως απαράιτητη η συλλογή πληροφοριών και ο συλλογισμός επί αυτών. Δε θεωρώ ότι το νοητικό μου σώμα έχει ολοκληρωθεί πλήρως ώστε να σταματήσω αυτή τη διαδικασία.
Η μελέτη των κειμένων του Πλάτωνα είναι άκρως απαραίτητη για οποιοδήποτε αναζητητή. Σου προτέινω ένθερμα να ασχοληθείς μαζίτους και να διαβάσεις αν είναι δυνατόν όλους τους διαλόγους.
Ήταν ευχάριστη η εποικοινωνία μαζί σου και με λυπεί που θα χρειαστεί να περιοριστεί.
Αλλά για κάθε τι υπάρχει λόγος .
Όλα είναι τέλεια
Δεν μπορώ να δώσω τον ακριβής ορισμό του εγώ όμως θα παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου τον τελευταίο καιρό και είναι άξιο μελέτης κατά την γνώμη μου.
Όταν σε διοικεί το εγώ, θεωρείς πως είσαι μια οντότητα χωρισμένη από τους άλλους.Για να ξεπεράσεις αυτό τον προγραμματισμό χρειάζεται να βλέπεις τον εαυτό σου ενωμένο με την ανθρωπότητα ολόκρηρη κι όχι σαν μια ξεχωριστή μορφή σε ένα σώμα.Όσο νοιώθεις πως είσαι απομονωμένος από την υπόλοιπη ανθρωπότητα και πως είσαι μια ξεχωριστή οντότητα που έχει την ανάγκη να αποδεικνύει τον εαυτό της και να ανταγωνίζεται τους άλλους,δε θα μπορέσεις να δημιουργίσεις εκείνα που επιθυμείς.
Δημιουργώ δεν σημαίνει εμφανίζω κάτι που δεν υπάρχει.Σημαίνει έλκω εκείνο που ήδη υπάρχει και που σε πνευματικό επίπεδο είναι μέρος του εαυτού μου.
Wayne W. Dyer-Δημιούργησε το πεπρωμένο σου
ΧΤΙΖΩ ΤΟ ΠΑΖΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Θα ήθελα εν συντομία να σας επισημάνω και την άποψη του Φρόϋντ για τον ορισμό του ΕΓΩ.
Ο Φρόϊντ λοιπόν, θεωρεί, οτι ο άνθρωπος με την γέννηση του και κατά την διάρκεια των πρώτων μηνών, λειτουργεί με την δύναμη των ενστίκτων...
Αυτό το ονομάζει Υπο-Εγώ.
Στην συνέχεια και έως την εφηβεία δέχεται τις νουθεσίες, επιβολές πλαισίων συμπεριφοράς {γονείς-δασκάλοι κλπ}.
Αυτό το ονομάζει Υπέρ-Εγώ.
Κατά την επαναστατική περίοδο της εφηβείας γεννάται η σύγκρουση μεταξύ των Ενστίκτων {Υπο-Εγώ} και των δυνάμεων ελέγχου τους, δια της επιβολής, των ενηλίκων {Υπέρ-Εγώ}.
Η εξισορρόπηση στο τέλος, αυτών των δύο δυνάμεων, αφού η καθε μιά, πάρει το μερίδιο της - διαφορετικό στον καθένα - είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητας την οποία ονομάζει ΕΓΩ.
Έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα της διαφορετικότητας των ατόμων και φυσικά στην βασική αρχή της ψυχανάλυσης.
Τα έγραψα πολύ συνοπτικά φυσικά, αλλά αυτή εν ολίγοις είναι η άποψη του και η κρατούσα εν πολλοίς εως τώρα.
Καλή συνέχεια
μα τελικα υποχωρησα
οταν το παλιο Εγω αντιστεκεται
ξυπναει το καινουργιο.
κι οσο ακομη δεν το εχεις
αυτο το "πεθανε και Γινε"
πανω στη σκοτεινιασμενη γη >>
ΓΚΑΙΤΕ
<< Λαος δουλος και ηρωας
ομολογουν καθε στιγμη:
ανωτερο αγαθο του ανθρωπου
ειναι μονο η προσωπικοτητα ! >>
gh
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line
Τι ανούσιο θεμα είναι αυτό πάλι???
Η απάντηση στη ερώτηση βρίσκετε στη γραμματική και στο συντακτικό του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ!!!
ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΕΣΥ"?
ΤΟ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΤΟ ΕΓΩ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟ ΣΤΗΝ ΔΙΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ
ΤΟ ΣΥΜΠΑΓΕΣ ΤΟ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΟ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΑΝΕΠΗΡΕΑΣΤΟ
ΔΟΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΕΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΕΓΩ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΡΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΑΓΝΩΣΤΟ
ΟΝ ΧΩΡΙΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ.
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ
gh
Θα προσπαθήσω να απαντήσω την ερώτηση χωρίς να διαβάσω
τις δικές σας απαντήσεις (μην επηρεαστώ και γίνω και κλεπτολόγος
)Το Εγώ είναι κάτι το διαρκώς και ακατάπαυστα αντιληπτό από
τον εαυτό του. Η λέξη "είμαι" περιγράφει το Εγώ και συγκεκριμένα
την διάρκεια του Εγώ, η οποία υπερβαίνει όλα τα συμβαίνοντα.
Είμαι το σώμα μου; είναι το σώμα μου μέρος του Εγώ;
Ας πάρουμε ένα εύκολο παράδειγμα: Έχουμε, ας πούμε, μακριά μαλλία,
είμαστε ταυτισμένοι με τα μαλλιά μας, τα δικά μας μαλλία, που
είναι μέρος του Εγώ μας. Κόβουμε τα μαλλιά και το Εγώ μεταβάλλεται,
απορρίπτει τα κομμένα μαλλιά, και παραμένει Εγώ, χωρίς μαλλία.
Μετά, μπορούμε να σκεφτούμε αναλογικά ότι κόβουμε χέρια, πόδια κλπ.
Ή ότι παθαίνουμε ένα είδος παράλυσης, που ενώ έχουμε σώμα, είμαστε
φυτά και δεν αντιλαμβανόμαστε τίποτε από αυτό.
(Έχω στο μυαλό μου το παράδειγμα της ταινίας "ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του").
Εξακολουθούμε να είμαστε Εγώ.
Και κατ' επέκταση, κόβουμε τώρα υποστάσεις, φυσική, συναισθηματική,
νοητική κλπ.
Πού ακριβώς χάνεται το Εγώ;
Εδώ νομίζω ότι βρίσκεται το κλειδί: Το Εγώ βρίσκεται μαζί με την
επίγνωση, με τη συνείδηση, το συντονισμό σε μία υπόσταση.
Αν δηλαδή έχουμε επίγνωση, συνείδηση και συντονισμό στη φυσική
μοναχά υπόσταση, μετά την παράλυση δεν υπάρχει Εγώ.
Για τους περισσότερους ανθρώπους βέβαια, υπάρχουν και οι
ανώτερες υποστάσεις, συναισθηματικό, νοητικό, κλπ. οπότε το Εγώ
σταματά με το τέλος ύπαρξης αυτών των υποστάσεων.
Αυτό βέβαια μας οδηγεί στη ερώτηση περί αθανασίας του πνεύματος,
και αν αυτό ισχύει, τότε και το Εγώ πρέπει να είναι αθάνατο,
ή τουλάχιστον να περιέχει ένα τμήμα αθανασίας, αλλά η επίγνωση
του Εγώ πέρα από το θάνατο σίγουρα πρέπει να έπεται του
συντονισμού του ανθρώπου σε εκείνο το αθάνατο τμήμα του πνεύματος.
Όλα είναι τέλεια