- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Ε…. δεν είμαι…..
Είμαι ερωτευμένος;;
Λογικά πρέπει να είμαι…..
Μάλλον τελικά δεν είμαι.
Η μήπως είμαι;;
Βασικά….. Μπeρdεμένοs πρέπει να είμαι…..
Η μήπως δεν είμαι;;;
Αχ…….. αυτός είναι ο έρωτας…….
και δεν λεει ψεμματα ποτε
ΗΡ8Α ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΠΑΩ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΛΑΜΨΗ...
dsm
Πως μπορει να πεθανει το συναισθημα που τοσο παρακινει...
Πως μπορει να πεθανει ο ερωτας... ο ερωτας στο ονομα του οποιου τοσος κοσμος δημιουργει ελπιδες, εικονες, ονειρα!
Πως μπορει να πεθανει ο ερωτας που μας ζεσταινει, μας φωτιζει...
Ισως καποιες στιγμες να παραστρατει, να μας δημιουργει την ψευδαισθηση οτι εφυγε...κοιμηθηκε...πεθανε...
Παντα ομως ξανα-βρισκει τον δρομο, τον νοιωθουμε και παλι ζωντανο, μπροστα μας, μεσα μας!!
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ !!!
And I keep on wondering....
Ενοιωσα ολη σου την ζεστασια, την ενεργεια μεσα απο την ανασα σου
Ψυθιρισα το ονομα σου και ο ψυθιρος με αγκαλιασε
Χορεψαμε μαζι στα αστερια !
Μα ηρθε το πρωι...
Ερωτα μου μεταμορφωθηκες ... πηρες την μορφη του πονου
Ψυθιρισα το ονομα σου και ακουσα μια φωνη
Μεταλικη, ψυχρη... "Τωρα ξερεις πως εχεις ζησει"
Η αχτινες του ηλιου προσπαθουν να ζεστανουν την καρδια μου μα ο πονος δυνατος...μεταμορφωνετε σε μοναξια!
Αγκαλιαζω τον εαυτο μου ... θερμαινω το κορμι μου και μεταλλασω την μοναξια σε ερωτα για μενα ...
Φτιαχνω τον δρομο για να δεχτω και σενα...
And I keep on wondering....
Για αυτο φροντιζε οταν η συμφορά εχει τελείωσει να εχεις κανει μπολικο (καλό)
σεξ.... και σκεψουκανενας δεν πέθανε λέγοντας - {μακάρι να είχα κάνει λιγότερο σέξ)
Γιώργος
Σταματησες εστω μια στιγμη να την ακουσεις ? Να την νοιωσεις ?
Ψιθυριζει πολλα και μεσα στους ψιθυρους της θα ακουσεις και την απαντηση στο ερωτημα σου :)
And I keep on wondering....
Νικος
Together we can do it
Καλέ μου Κέλσο, ναι, νομίζω ότι το ποίημα που παραθέτεις έχει σχέση με αυτό που έγραψα, ή καλύτερα, εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο των στοχασμών περί νοσταλγίας, παρελθόντος κλπ.
Γιαυτό το λόγο, θα παραθέσω ένα κείμενο που μου έστειλε κάποιος φίλος.
quote:
Το χθες είναι νεκρό. Υπηρέτησε το σκοπό του και πέρασε στην ιστορία. Η ζωή που ζήσαμε χθες επηρεάζει την σημερινή, αλλά η σημερινή ζωή μας θα πρέπει να είναι πιο μεγάλη και πιο πλατειά από τη χθεσινή.Ο Φίλιπ Μπρούκς έλεγε, πως η μοναδική υπηρεσία που το παρελθόν μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο είναι να τον βοηθήσει να προχωρήσει στο μέλλον.
Το χθες έχει τη θέση του στη ζωή μας, αλλά δεν μπορούμε να ζούμε στο Χθες. Αν πέσουμε σε τέτοιο λάθος, ο κόσμος θα μας προσπεράσει και θα μας ξεχάσει.
Το Χθες στάθηκε μια ετοιμασία για το Σήμερα, ας γίνει και το Σήμερα μια ετοιμασία για το Αύριο και ας επωφεληθούμε στον ύψιστο βαθμό.
Μια Σανσκριτική διδασκαλία λέει: Πρόσεξε το Σήμερα γιατί αποτελείται από ζωή, είναι η καθαυτό ζωή της ζωής. Στην βραχεία πορεία του βρίσκονται όλες οι αλήθειες κι όλες οι πραγματικότητες της ύπαρξής μας: η ευλογία της ανάπτυξης, η δόξα της δράσης, η αίγλη της ομορφιάς.
Το Χθες δεν είναι παρά όνειρο, το Αύριο δεν είναι παρά όραμα. Το Σήμερα όμως, αν το ζήσουμε σωστά, θα μεταβάλει κάθε Χθες σε όνειρο ευτυχίας και κάθε Αύριο σε όραμα ελπίδας. Πρόσεχε λοιπόν τη σημερινή σου ημέρα.
καλέ μου ΑΒΑΤΑΡ
quote:,
ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ???????
μήπως?
εγώ λέω πολύ πιθανά αυτό κάναμε, και αυτό είναι που δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε στον εαυτό μας...
καλή μου ΑΤΜΑ,
όχι, δεν είναι χαρμόσυνο το μνημόσυνο...απλά αναγκαίο, γιατί αν δεν το εκφράσεις, τότε μένει μέσα σου ο πόνος -dimindy- και σε κατατρώει...
καλέ μου ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ,
πόσο δίκιο έχεις,
όπως λέει και ένας φίλος μου,
"κι αυτό, σωστό είναι!" -όπως όμως και άλλα, συναισθήματα.
Σημασία έχει τη στιγμή που θα το νιώσεις. Ο έρωτας, πιστεύω δεν έχει διάρκεια, έχει στιγμές. ΄Ολες τις υπόλοιπες ώρες, είσαι και είναι κάτι άλλο!
στους υπόλοιπους που δεν απάντησα,
και σε αυτά που θα ήθελα αυτή τη στιγμή να γράψω, ζητάω συγνώμη,
θα επανέλθω μετά την κρίση!
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
- Επινοήστε για μένα μια ρήση οι οποία θα με γαληνέψει γιατί ο έρωτάς μου χάθηκε. Όταν θα είμαι θλιμμένος θα μου φέρει χαρά, ενώ τις στιγμές ευτυχίας θα μου προξενεί λύπη. Δεν πρέπει να είναι μεγάλο, γιατί θέλω πάντα να είναι μαζί μου.
Μετά απο τρεις μέρες οι σοφοί προσέφεραν στον Βασιλιά ένα δαχτυλίδι στο οποίο ήταν χαραγμένες αυτές οι λέξεις:
"Και αυτό θα περάσει"
Ο έρωτας Λίλιθ δεν σου λέει ποτέ, ούτε πότε θα'ρθεί, ούτε πότε θα φύγει.Απλά έρχεται και ακόμα πιο απλά φεύγει.Καί τότε είναι που και συ απλά θα πεις: "Και αυτό θα περάσει"
το what-after του
είναι το γνωστό του Όσκαρ Ουάιλντ
"το τριαντάφυλλο και το αηδόνι"
πριν από 5-6 χρόνια είχα ζήσει έναν πολύ δυνατό έρωτα.
Θυμάμαι τον εαυτό μου μετά από λίγο καιρό που ο πόθος μου εκπληρώθηκε και βρέθηκα στην αγκαλιά του αγαπημένου μου, να είμαι σε μιά παραλία το φεγγαρόφωτο και να κλαίω γιατί δεν θα ξαναζούσα το ίδιο συναίσθημα που ένιωσα τις πρώτες στιγμές του έρωτά μου...
ναι, το ξέρω -Κέλσο + ...- ο έρωτας μεταστοιχειώνεται σε κάτι άλλο, αλλά μιλάω γιά την συγκεκριμένη απώλεια του πολύ μοναδικού, δυνατού και ανεπανάλυπτου συναισθήματος που νιώθεις στην αρχή...
αυτό είναι η μία πλευρά του θέματος,
η άλλη,
μιλάει γιά κάτι άλλο...
όταν "μαθαίνουμε" να μην ερωτευόμαστε -μετάφραση- να μην πονάμε τόσο πολύ, μαθαίνουμε να "φεύγουμε γρήγορα" από την οδυνηρή κατάσταση του έρωτα.
όπως λέει και ο αγαπητός μου Εχέμβροτος,
quote:
Είμαι ερωτευμένος.
Ε…. δεν είμαι…..
Είμαι ερωτευμένος;;
Λογικά πρέπει να είμαι…..
Μάλλον τελικά δεν είμαι.
Η μήπως είμαι;;Βασικά….. Μπeρdεμένοs πρέπει να είμαι…..
Η μήπως δεν είμαι;;;
αυτό είναι κάτι που κάνουμε κάποια στιγμή στον εαυτό μας και "δεν παίρνουμε στα σοβαρά" τον έρωτα,
"άστο, θα σου περάσει"...
έχουμε φοβηθεί να νιώθουμε λοιπόν?
έχουμε φοβηθεί τον πόνο?
έχουμε φοβηθεί να αφαιθούμε και όπου μας βγάλει?
έχουμε βάλει τάξη στη ζωή και τα συναισθήματά μας πιά είναι υπό έλεγχο...
δε μας παίρνει από κάτω, δε βγαίνουμε από το πρόγραμμα, δε θυσιαζόμαστε γιά χάρη ενός συναισθήματος, δεν γινόμαστε ρεζίλι, γιατί ξαφνικά μας ήρθε να τραγουδίσουμε στη δουλειά μας, την ώρα που όλοι οι άλλοι είναι σοβαροί...
ή μήπως δεν είναι έτσι?
η "ανατριχίλα" της πτώσης του έρωτα είναι κάτι που αν δεν το εκτιμήσουμε, δε το διατηρήσουμε, προσπαθήσουμε να το κοντρολάρουμε, θα το νικήσουμε...
και θα καταντίσουμε "χάρτινοι"...και ΞΕΝΕΡΩΤΟΙ!
το θέλουμε όμως αυτό?
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
Σαν να βλεπω τον εαυτο μου σε ζωγραφια...οχι ομως με χρωματα αλλα με λεξεις!!
quote:
έχουμε βάλει τάξη στη ζωή και τα συναισθήματά μας πιά είναι υπό έλεγχο...δε μας παίρνει από κάτω, δε βγαίνουμε από το πρόγραμμα, δε θυσιαζόμαστε γιά χάρη ενός συναισθήματος, δεν γινόμαστε ρεζίλι, γιατί ξαφνικά μας ήρθε να τραγουδίσουμε στη δουλειά μας, την ώρα που όλοι οι άλλοι είναι σοβαροί...
Διαβαζα το μυνημα σου και οι πρωτες σκεψεις ηταν ...μα αν ειναι δυνατον ...συναισθηματα υπο ελεγχο?? Κατσε να στειλω απαντηση τωρα!
Πηγα μεχρι το ψυγειο για χυμο και σκεφτομουνα την απαντηση... μεχρι να ξαναγυρισω στον υπολογιστη εβλεπα εμενα μεσα σε αυτες τις λεξεις... ποσο ημουνα εγω μεχρι πριν απο λιγο καιρο...
Ναι καλη μου Λιλιθ και ομως...βαζουμε τα παντα σε μια ταξη, τα εχουμε ολα υπο ελεγχο, τα κοντρολαρουμε ολα και θεωρουμε πως οχυροθηκαμε και προστατευουμε τον εαυτο μας απο τον πονο που μπορει να μας βρει...!
Ναι
quote:
έχουμε φοβηθεί να νιώθουμε λοιπόν?
έχουμε φοβηθεί τον πόνο?
έχουμε φοβηθεί να αφαιθούμε και όπου μας βγάλει?
Οπως επισης εχουμε φοβηθει να βγουμε απο το προγραμμα μας
Εχουμε φοβηθει να οτι θα χασουμε την βολη μας
εχουμε φοβηθει οτι πολυ απλα καποιος θα μας αγγιξει!
Δεν αφηνομαστε...
Δεν αφηνουμε τις αμυνες μας...
Δεν αφηνουμε κοσμο να μας αγγιξει βαθια...
Ομως καλη μου φιλη χαμογελω...γιατι πολυ απλα οσο και να εχουμε αμπαρωσει τον εαυτο μας...οσο και να ειμαστε προστατευμενοι...
Οταν αποφασισει ο ερωτας να ερθει δεν θα χτυπησει την πορτα...απλα θα περασει μεσα σαν σιφουνας και θα φερει τα πανω κατω...
Αυτο τουλαχιστον εχω βιωσει εγω μεχρι την σημερινη ημερα :)
And I keep on wondering....
quote:
Η αχτινες του ηλιου προσπαθουν να ζεστανουν την καρδια μου μα ο πονος δυνατος...μεταμορφωνετε σε μοναξια!Αγκαλιαζω τον εαυτο μου ... θερμαινω το κορμι μου και μεταλλασω την μοναξια σε ερωτα για μενα ...
Φτιαχνω τον δρομο για να δεχτω και σενα...
Ακόμα προσπαθώ να "συνέλθω" από αυτούς τους στίχους...
Οι σκέψεις μου ξαφνικά έγιναν ποστ κάποιου άλλου ανθρώπου...
Σ'ευχαριστώ Mara...
O Σκοτεινός Άγγελος!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
ΑΛΛΑ Θ'ΑΦΗΣΩ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...
ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΚΑΠΟΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ...
ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣ'ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ...
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΥΝΘΕΣΑ...ΕΙΜΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΩΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΙΑΣ...
ΑΛΛΑ...
ΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΕΘΑΝΕ...
ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ...
ΑΦΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΣΕ ΧΑΝΩ...
ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...
ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΣΟΥ...
ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΚΟΨΕΙΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ...
ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΒΑ...
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΥΑ....
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!
πολύ ωραία και τα δύο ποιήματα,
ποιητικά και κυρίως, ποιοτικά!
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
Στον "δικό μου έρωτα"!
* Irene *
~ Love is the only truth ~
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΛΙΛΙΘ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΙΣΩΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ...
ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΕ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ...
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.....
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕ ...
ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ...
ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ
ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ "ΒΛΕΠΟΥΜΕ"
ΔΕΝ ΤΟΝ "ΝΙΟΘΟΥΜΕ" ....
ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ...
ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ........
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**
πεθαινει θεος?Τον ταφο του κανεις δεν ξερει τοπος.
Λυριστης:
Να'διναν τα νερα να 'ρθει κι ενας σκοπος ονειρου.
Η Κυρα των Αντιλαλων:
Μεσα στον νεραιδοκηπο,στον κηπο που εκοιμοταν,
γητεύτη απο την μαγισσα με το γυαλι της λιμνης-
και του εγινε υπνος η ζωη,τ'ονειρο ο στοχασμος του.
Λυριστης:
Και πως τον απαραμοιαστο μαγο πλανεψε η στριγγλα?
Η Κυρα των Αντιλαλων:
Με του ονειρου το μαγεμα το δρομο του επερπατει-
κι ονειρα υπνολαλα εσερνε,τη μερα, μες στη χωρα.
κι οπως σε υπνοφαντασια,στη Φυση εθαυματούργα,
ποθησε ο μαγος να αισθανθει της φυσης το μεθυσι,
και την ασαλευτη εκσταση να ονειρευτει στην Τεχνη.
Λυριστης:
Θαμα!Τα μαγια υποταξε του Ονειρου στην ζωη του?
Η Κυρα Των Αντιλαλων:
Κυκνου..................................
..Και καποιο δειλινο γλαυκο παραμεριζει στο αλσος,
μπαινει μες του Ηλιου το αγαλμα,που τρεμει, βλεφαριζει,
κι ανοιγει απο το μαρμαρο τα ματια της Ψυχης του.
Σκιζοντας δυο δρομους την ζωη του,
τα νιατα του στο μαρμαρο δενει σ'αυτο το δασος.
Κι η αλλη του ζωη του ακολουθησε τον πρωτινο της δρομο:
τον ισκιο του εσαρκωθηκε να παει με τους ανθρωπους.
Λυριστης:
Κι ο ισκιος του τι να'γινε που ζουσε ως πλανη ονειρου?
Η Κυρα Των Αντιλαλων:
Πεθαινει θεος?Τον ταφο του κανεις δεν ξερει τοπος.
Λυριστης:
Χιμαιρα!Υπνωνουν τα νερα και κοσμους νειρονται ηχων.
Η Κυρα των Αντιλαλων:
Ετσι γυρίσαν οι ανθρωποι στην αγκαλια της Φυσης,
απ'οπου ξενιτευτηκαν,και νεα δροσια βυζαινουν.
Κι εκλεισε σε πανυψηλο το γητεμενο πυργο,
αυλο βαρωντας εχτιζε τους τοιχους σ'εφτα κυκλους,
και μαθε: οτι εχτισε ρυθμος δεν το γκρεμιζει χρονος.
(Η Κυρα Των Αντιλαλων=Ιστορια/ Λυριστης= Ποιητης)
Ή δεν έχεις συναντήσει ακόμα στη ζωή σου τον μεγάλο ερωτα, ο οποίος δεν έχει ηλικία, άρα θα σου προξενήσει όλα αυτά που φοβάσαι πως έχουνε χαθεί...
Ή τον έχεις συναντήσει, και δεν αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο να ζήσει όλα αυτά που φοβάσαι πως έχουν πεθάνει...κι όμως υπάρχουν.
Αν είναι να κάνεις κάτι σήμερα μην το αφήνεις για αύριο, γιατί αν είναι ωραίο, το ξανακάνεις κι αύριο.