- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Προσπάθησε να καταλάβεις αυτό που θα σου πω και τότε θα δεις γιατί λέω «ένας τρόπος»
Όταν κάποιος θέλει να περάσει από την στεριά σε ένα νησί μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφόρους τρόπους.. αλλά μονό ένας τρόπος υπάρχει για να πάει απέναντι ..να διασχίσει την θάλασσα.
Όταν κάποιος θέλει να συγκεντρωθεί που σημαίνει ότι πρέπει να μπορέσει να κράτηση την προσοχή του σε ένα σημείο ..μπορεί να επιλέξει πολλά σημεία για να το κάνει αλλά υπάρχει μονό ένας τρόπος.. να είναι συγκεντρωμένος.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Κάποιος που μπορεί να είναι εν κίνηση σε διαλογισμό μέσα στην καθημερινότητα μπορεί να χρησιμοποιεί το νου.. αλλά όχι ο νους εκείνον! Όταν ο νους δεν χρησιμοποιείται μένει ακίνητος, σαν καθαρός ουρανός.
Μπορεί ο νους να χρησιμοποιείτε αλλά υπάρχει απόσταση μεταξύ της συνείδηση και του νου συνοδευμένη από ευδαιμονικές στιγμές. Μπορεί π.χ. να υπάρχει πόνος στο σώμα αλλά η ευδαιμονική αίσθηση της συνείδηση δεν χάνεται!! Όταν αυτή η απόσταση μειώνεται.. τότε υπάρχει ταύτιση με της σκέψεις και τον νου.. τώρα ο νους και τα εγώ μας χρησιμοποιούν.. και η συνείδηση κοιμάται
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Μάλιστα θα έλεγα ό τι ο «ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ», δεν λέει κάτι περισσότερο ή κάτι διαφορετικό από ό,τι λένε οι διάφορες θρησκείες, ακόμα κι αν μιλάει μόνο από προσωπική εμπειρία...
Αυτό δεν είναι μομφή... Αντίθετα επιβεβαιώνει την αλήθεια των λόγων του...)...
........................................................................................................................................................
Οποιαδήποτε επιμέρους μεταφυσική αντίληψη και δραστηριότητα εντάσσεται σε μία γενικότερη πρακτική ζωή, σε μία γενικότερη κοσμοθεωρία. Η χριστιανική νήψις κλπ έχει νόημα μόνο στα πλαίσια της χριστιανικής κοσμοθεωρίας.
(Από την άλλη τα βουδιστικά ντυάνα και σαμμαπάτι έχουν νόημα στα πλαίσια της βουδιστικής κοσμοαντίληψης, όπως και το γιόγκα του Πανταζάλι γίνεται κατανοητό μόνο μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας Σαμκύα).
Αλλά ας μιλήσουμε γιά την δυτική θρησκευτική σκέψη.
1) Το υποκείμενο (η ψυχή) εδράζεται στην Μεταφυσική Αρχή του. Στον χριστιανισμό γιά παράδειγμα είναι «δημιούργημα κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν» του Θεού και είναι σε συνεχή σχέση με την Αρχή του. Αν ο Θεός αποσύρει την θεία ενέργειά Του από την ύπαρξη θα καταρεύσει στο μηδέν. Όταν το υποκείμενο (ψυχή) ξεπεράσει εντός του νου τα τρία στάδια του λογισμού, (εμπαθείς λογισμοί, απλοί ανθρώπινοι λογισμοί, αγγελικοί λογισμοί) φτάνει σε μία κατάσταση όπου το εγώ καταλύεται κι ο νους (συνείδηση) γίνεται ασχημάτιστος, δηλαδή σβήνουν τα όριά του κι αρχίζει να επικοινωνεί με κάτι Ευρύτερο. Με άλλα λόγια το υποκείμενο συμμετέχει σε μία Ευρύτερη Αντικειμενική Κατάσταση. Είναι συμμετοχή στον Χριστιανικό Λόγο.Συνεπώς ο Θεός δεν είναι ούτε εντός του υποκειμένου, ούτε αντίληψη υποκειμενική. Ο Λόγος ειναι Αντικειμενική Πραγματικότητα. Είναι ο Ζων, ο Παρών Θεός. Εμείς, ξεπερνώντας τα όρια του υποκειμένου συμμετέχουμε σε Αυτή την Ευρύτερη Πραγματικότητα. Οι περιγραφές δεν είναι δικές «μου», Τις κατέγραψε ο Μάξιμος και άλλοι νηπτικοί πατέρες. Ακόλουθα περιγράφονται τα επίπεδα βίωσης του Λόγου, μέχρι, διά του Λόγου, να φτάσουμε στον Πατέρα.Αλλά πηγαίνουμε πολύ μακριά... Το σημαντικό είναι το εξής. Ότι μιλούν γιά συμμετοχή σε μία Αντικειμενική Πραγματικότητα (το πρόβλημα της «τοπολογίας» του Θεού δεν υπάρχει στους πατέρες. Ξεκινάμε μέσα στο υποκείμενο αλλά στο τελος «εξερχόμαστε» προς τον Θεό.
2) Ας πάρουμε από την άλλη την ανατολική σκέψη. Και ο βουδισμός και το βεδάντα θεωρούν την Απώτερη Πραγματικότητα σαν Ένα Παγκόσμιο Πεδίο εντός του Οποίου εμφανίζονται συμπυκνώσεις, συμβάντα, που εκδηλώνονται σαν παρουσίες, σαν υποκείμενα, σαν εγώ. Κι εδώ το υποκείμενο εδράζεται στην Αρχή του. Ο βουδισμός βλέπει μόνο το συμβάν. Η εξάλειψη του συμβάντος οδηγεί στο νιρβάνα. Το βεδάντα θεωρεί ότι το συμβάν είναι αυταπάτη και μόνο το Παγκόσμιο είναι αληθινό. Με την τζνάνα ξεπερνά την αυταπάτη του εγώ και φτάνει στην εμπειρία του Βράχμαν.
3) Ας προσέξουμε τώρα κάτι. Και στην δυτική και στην ανατολική θρησκευτική, φιλοσοφική σκέψη μιλούν γιά μία πέραν του υποκειμένου Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αυτή η Αντικειμενική Πραγματικότητα Υπάρχει, δεν την δημιουργούμε εμείς. Αλλά έχουμε σχέση μαζί Της. Μπορούμε σαν υποκείμενα να έχουμε «αντίληψή» της και μέσω της πνευματικής άσκησης να ξεπεράσουμε τα όρια του υποκειμένου και να συμμετάσχουμε σε Αυτή την Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αν την περιγράψουμε έτσι ή αλλιώς δεν έχει καμία σημασία. Επίσης επειδή Αυτή η Αντικειμενική Πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα από εμας, όλοι όσοι φτάνουν σε Αυτό έχουν την ίδια εμπειρία. Η Αντικειμενική Πραγματικότητα δηλαδή που συναντούν οι θρησκευτικοί αναζητητές δεν είναι χριστιανική, βουδιστική, η βεδαντική, η ταοϊστική, ή κάτι άλλο. Είναι Αντικειμενικό, ανεξάρτητο από τις όποιες αντιλήψεις και περιγραφές. Αν οι χριστιανοί μυστικοί περιγράφουν το πέρασμα από το υποκείμενο Προς τον Θεό με όρους που θυμίζουν το νιρβάνα, η το μόκσα ή δεν «ξέρω» τι άλλο είναι απλά γιατί όλοι μιλούν γιά την ίδια Αντικειμενική Πραγματικότητα. Εξάλλου το «σημείωσα» και πιό πάνω, οι περιγραφές είναι νηπτικών πατέρων, δεν είναι δικές «μου».
Όσοι έχουν εμπειρία έχουν εμπειρία του Αντικειμενικού. Όσοι όμως μένουν στην περιγραφή λειτουργούν στο επίπεδο της διανόησης και προσπαθούν να περιγράψουν μυστικές οντολογικές εμπειρίες με λογικό τρόπο. Είναι δύσκολο. Δεν είναι επιλήψιμο. Μακάρι να μπορούσαμε εμείς οι άνθρωποι να διατυπώσουμε μία γενική θεωρία που να ερμηνεύει τα πάντα...
Αυτοί που υιοθετούν την μία ή την άλλη κοσμοθεωρία δεν διαθέτουν την μοναδική αλήθινή περιγραφή, ούτε τον μοναδικό δρόμο, ό,τι κι αν ισχυρίζονται. Όταν όμως φτάνουν στο βίωμα Αυτού που θέτει σαν Αρχή η κοσμοθεωρία που υιοθετούν διαπιστώνουν με προσωπική εμπειρία ότι στο Ίδιο έχουν φτάσει κι άλλοι από άλλους δρόμους. Η «πλατεία ομονοίας» στο κέντρο της Αθήνας είναι μία, φτάνεις όμως από πολλούς δρόμους. Έχουν σημασία οι δρόμοι; Οι περιγραφές των δρόμων; Ή η «ομόνοια»; Και πως θα περιγράψουμε την «ομόνοια»; Με βάση τις εμπειρίες του όποιου δρόμου; Και γιατί να περιγράψουμε κάτι; Δεν αρκεί να φτάσουμε εκεί;
4) Και κάτι τελευταίο. Αν κάποιος δεν θέλει να υιοθετήσει καμία κοσμοθεωρία, τότε η αντίληψή του και η δραστηριότητά του σε πιό ευρύτερο πλαίσιο μπορεί να ενταχθεί; Έχει μόνο τον εαυτό του. Πως θα γνωρίζει αν υπάρχει Θεός, ή κάτι, όπως λένε οι θρησκείες. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να ανοίξει δρόμο μόνος του με τις δικές του δυνάμεις. Όλοι οι σύγχρονοι υπαρξιστές φιλόσοφοι (όπως ο Χάιντεγκερ) αυτό έκαναν... Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι Ένας Χώρος Εμπειρίας Πλατύτερος από την νόηση. Αν ταυτίσουμε την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με την νόηση, τότε, η εμπειρία μας, γνώση μας, η αλήθεια μας περιορίζεται σε ό,τι εκφράζεται με έννοιες, με λέξεις. Στην πραγματικότητα όμως, πέρα από την νόηση Απλώνεται Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, η Εμπειρία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, δεν έχει σχέση ούτε με την μάθηση, ούτε με την εκπαίδευση… Είναι το ΑΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ πέρα από την νόηση, την ιστορία και τον ανθρώπινο πολιτισμό, στα ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.
Edited by - enlightened on 12/12/2009 08:01:38
............................................................................................................................................
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ
Η Φιλοσοφία του Χάιντεγκερ είναι «Φιλοσοφία του Είναι»: Του «Είναι» όχι σαν φιλοσοφικής σύλληψης, σαν ιδέας, αλλά του «συγκεκριμμένου είναι», «αυτού που έχει συνείδηση του είναι», της ύπαρξης, του ανθρώπου: Γι’ αυτό και ο Χάιντεγκερ εισάγει ένα νέο όρο γιά την φιλοσοφία της εποχής του, το Da-sein (το «Εδώ-είναι» το «πάρειμι» της αρχαιοελληνικής»).
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τί είναι το Da-sein; Το «Εδώ-είναι»;
1) Το «Εδώ-είναι» (αυτό που είμαστε όλοι, σαν άνθρωποι), είναι αυτό που συμμετέχει στο ΕΙΝΑΙ, αλλά δεν είναι το ΕΙΝΑΙ.
2) Το «Εδώ-είναι» δεν είναι το απλό seiendes (το ον, το «αμέσως υπαρκτό»), η απλή δεδομένη ύπαρξη, δηλαδή ένας σκεπτόμενος οργανισμός που ζει κι αντιδρά μέσα στο περιβάλλον, σε υλικό, κοινωνικό, διανοητικό, επίπεδο.
3) Το «Εδώ-είναι» βρίσκεται εντός του χρόνου, άρα έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί, να αλλάξει (και πράγματι εξελίσσεται): Ο χρόνος είναι ο χώρος της ελευθερίας του, των ευκαιριών του, των επιλογών του και των ευθυνών του γιά ό,τι γίνεται αυτό το ίδιο.
4) Το «Εδώ-είναι» αποτελεί μία παρουσία μέσα στον «άπειρο χώρο του μη-είναι»: Το μη-είναι δεν είναι απλά η άρνηση, το αντίθετο του «είναι», αλλά το άπειρο δυναμικό πεδίο εντός του οποίου μπορεί το «Εδώ-είναι» να επεκταθεί.
5) Το «Εδώ-είναι» εκδηλώνεται σαν υποκείμενο, σαν εγώ, μέσα στον χώρο του μη-είναι και βρίσκεται εδώ μαζί με άλλα «Εδώ-είναι».
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το «Εδώ-είναι» είναι λοιπόν το απλό seiendes, η απλή δεδομένη ύπαρξη, μαζί όμως με την δυνατότητα να εξελιχθεί και να αναδυθεί ως το SEIN (το ΕΙΝΑΙ).
1) Όσο το «Εδώ-είναι», ο άνθρωπος, παραμένει μία απλή ύπαρξη κι απορροφιέται σε υλικές, κοινωνικές, διανοητικές δραστηριότητες, είναι απλά «κάποιος» (μαζί με άλλους «κάποιους») στον απέραντο χώρο του μη είναι. Περνούν τα χρόνια έτσι και καταλήγει στον θάνατο, περνά το κατώφλι του θανάτου μόνος, προς τα που; Δεν γνωρίζει.
2) Αλλά το «Εδώ-είναι είναι η απλή ύπαρξη με δυναμικό χαρακτήρα. Μπορεί να εξελιχθεί μέσα στον χρόνο, μέσα στον χώρο του μη-είναι, να ενδυναμώση την παρουσία του, το υποκείμενο, το εγώ (την αντίληψη του «Είναι»), να συμμετάσχει δηλαδή περισσότερο στο ΕΙΝΑΙ.
3) Τελικά όμως η εξέλιξη του «Εδώ-είναι» προς το ΕΙΝΑΙ οδηγεί σε αδιέξοδο. Το «Εδώ-είναι» παγιδευμένο:
Α) Ο χρόνος της εξέλιξής του δεν είναι απεριόριστος, περιορίζεται ανάμεσα στην γέννηση και τον θάνατο.
Β) Όσο κι αν το «Εδώ-είναι» επεκτείνεται στον χώρο του μη-είναι, αυτός ο χώρος είναι άπειρος και πάντα μένει χώρος γιά να επεκταθεί...
Γ) Όσο κι αν μέσα στο «Εδώ-είναι» η «αντίληψη του Είναι» ενδυναμώνεται, το «Εδώ-είναι» δεν μπορεί να ξεφύγει από τον περιορισμό του εγώ, του υποκειμένου και να φτάσει ως το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ.
Τελικά η πρόσβαση στο ΕΙΝΑΙ είναι αδύνατη.
4) Τι κάνουμε λοιπόν; Είμαστε εδώ (χωρίς να μας ρωτήσει κανείς), μέσα σε αυτή την κατάσταση. Πως θα ενεργήσουμε; Που θα πάμε; Είμαστε μέσα στον λαβύρινθο της προσωπικής μας ύπαρξης. Αλλά κι όλοι οι άλλοι γύρω μας είναι στην ίδια κατάσταση. Όντα σε σύγχιση, φτιάχνουμε κοινωνίες της σύγχισης και της αδικίας. Έχουμε σχέσεις σύγχισης και εγωισμού. Επικοινωνούμε μονολογώντας μέσα στην σύγχιση.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Όλη η «φιλοσοφία» του Χάιντεγκερ υπήρξε μία προσπάθεια να διατυπώσει με λογικό τρόπο τις μυστικές «οντολογικές» εμπειρίες του. Στο τέλος της ζωής του, επιτέλους, αναδύθηκε στο ΕΙΝΑΙ. Πως έγινε; Πως γίνεται; Πως μπορούμε να το κάνουμε;
1) Η ζωή μέσα στον χρόνο, οι δραστηριότητές μας, οι ενασχολήσεις μας, είναι χωρίς σημασία. Θα πρέπει να τους αφαιρέσουμε την βαθύτερη σημασία τους. Όχι να σταματήσουμε να ζούμε: Έτσι ο χρόνος παύει να έχει σημασία, δεν μας απασχολεί (σαν ευκαιρία να εξελιχθούμε)...
2) Όλη αυτή η διανοητική προσπάθεια να επεκταθούμε, να γνωρίσουμε, να διαφωτίσουμε τον χώρο της ύπαρξής μας, να προσανατολιστούμε, να εξελιχθούμε, να αλλάξουμε, να βρούμε διέξοδο, να φωτισθούμε, να γίνουμε, κάτι, θεός, ο,τιδήποτε, κλπ., κλπ., δεν οδηγούν πουθενά. Όσο κι αν επεκτεινόμαστε διανοητικά στον χώρο του μη-είναι (που είναι επίσης μία διανοητική αντίληψη) πάντα θα είμαστε μία περιορισμένη ύπαρξη και πάντα θα υπάρχει χώρος να επεκταθούμε κι άλλο. Η διανοητική επέκταση είναι αδιέξοδη. Η κατανόηση αυτού του γεγονότος αποδυναμώνει το μη-είναι σαν δυναμικό πεδίο επέκτασής μας.
3) Το «Εδώ-είναι» στην ουσία του, σαν παρουσία, σαν κεντρομόλος δύναμη, ενίσχυσης του υποκειμένου, ενδυνάμωσης της αντίληψης του προσωπικού Είναι, μας οδηγεί σε απομόνωση απο το ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, το ΕΙΝΑΙ. Κι αυτή η τάση μέσα μας πρέπει να ξεπερασθεί.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Που οδηγούμαστε έτσι;
Το «Εδώ-είναι» αφαιρώντας την σημασία των ενασχολήσεών του βρίσκεται ουσιαστικά πέρα από τον χρόνο:ζει στο τώρα...
Εγκαταλείποντας την διανοητική δραστηριότητα της επέκτασης, βρίσκεται μέσα στο πραγματικό είναι, αυτό που συμβαίνει, δεν εξελίσσεται πιά μέσα στον διανοητικό χώρο του μη-είναι...
Εγκαταλείποντας την κεντρομόλο αντίληψη του εγώ αναδύεται μεσα στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Έτσι το «Εδώ-είναι» εγκαταλείποντας κάθε περιοριστική δραστηριότητα μέσα του αναδύεται στο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ, στο ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ. Αυτό το ΕΙΝΑΙ, σαν άρνηση όλων των περιοριστικών δραστηριοτήτων του «Εδώ-είναι» είναι ένα «Είναι άδειο από προσωπική δραστηριότητα». Γιά να το τονίσει αυτό ο Χάιντεγκερ το παριστάνει σαν SEIN (ΕΙΝΑΙ) διαγραμμένο (δηλαδή γράφειτο ΕΙΝΑΙ και το διαγράφει. Αυτό υποδεικνύει τον τρόπο που έφτασε στο ΕΙΝΑΙ, διαγράφοντας, εγκαλείποντας, απορρίπτονταςμ αλλά και την «ποιότητα» αυτου του ΕΙΝΑΙ (που είναι χωρίς ιδιότητες).
Αυτό το ΕΙΝΑΙ είναι πέρα από τον χρόνο, συμβαίνει τώρα εδώ και καταλαμβάνει όλο των χώρο της εποπτείας μας, είναι μία Αντικειμενική Παγκόσμια Παρουσία. Είναι άδειο από ιδιότητες και δεν διαφέρει σε τίποτα από το μη-είναι. Στην πραγματικότητα «Είναι» και μη-είναι έχουν ξεπεραστεί μέσα στο ΕΙΝΑΙ.
Αυτό το ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ, περιγράφεται τελικά με όρους όπως το ΑΠΟΦΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ των μυστικών, όπως η θεότητα (Gottheit) του Μάιστερ Έκχαρτ..
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το τελικό συμπέρασμα από όλη αυτή την πορεία στα χνάρια του Χάιντεγκερ είναι το εξής:
Η ύπαρξη, (αυτό που είμαστε όλοι μας) βρίσκεται μέσα στον προσωπικό λαβύρινθο των αντιλήψεων, των δραστηριότήτων της. Όσο περιπλανιόμαστε μέσα στον λαβύρινθο του υποκειμένου δεν μπορούμε να βρούμε διέξοδο προς την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, προς το ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΙΝΑΙ. Αυτό το ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΙΝΑΙ δεν μπορεί να κατακτηθεί μέσα στο υποκείμενο, με διανοητικές προσπάθειες, με την σκέψη. Πρέπει να σπάσουμε τα όρια του εγώ και να βιώσουμε το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ.
Βλέπεις φίλε Αλεξ. στο μήνυμα του αγαπητού φίλου wholemind.. αν παρατηρήσεις όλες τις θρησκείες του κόσμου , θα βρεις κοινά σημεία που πρέπει να σου μαρτυρούν κάτι!!. Φαντασου τώρα όλοι αυτά τα όντα που πραγματοποίησαν μια θεία κοινωνία ή μια αντικειμενική πέρα από τον νου κατάσταση να έλεγαν. «δεν μιλώ. Εγώ βρήκα τον τρόπο και ο καθένας ας βρει το δικό του.»
Κάποιοι πήγαν στην κορφή του βουνού και μας φωνάζουν για αυτήν από αγάπη, όχι από προσωπικό συμφέρων. Όταν όμως δεν ξέρεις πώς να προσανατολιστείς για το που είναι η κορφή.. μπορεί να ανοίγεις έναν δικό σου δρόμο πού να κάνει το βουνό γύρο γύρο . Οι άλλοι θα ανεβαίνουν και εσύ θα κανείς γύρο γύρο και θα λες «έχω τον δικό μου τρόπο» Και σε ρωτώ.. πως ξέρεις ότι έχεις την σωστή κατεύθυνση; Τι στο μαρτυρά αυτό; Πως ξέρεις ότι δεν κανείς γύρο γύρο;
Αν όμως έχεις την σωστή κατεύθυνση τότε θα ακολουθάς;ή θα ανοιγεις έναν από τους χιλιάδες δρόμους που έχουν μονό έναν τρόπο…την σωστή κατεύθυνση για την κορφή δεν υπάρχει άλλος τρόπος ..όλοι οι άλλοι τρόποι σε απομακρίνουν από την κορφή!!
Αλλά πως το ξέρεις ότι είναι έτσι;
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 12/12/2009 08:36:21
..........Regrets, I've had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do and saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way
……………………………………………………………
Yes, it was my way
Όπως άλλωστε όλων μας 
Μην συγχέετε, αγαπητοί φίλοι, την «Πραγματικότητα» με το «βίωμα της Πραγματικότητας»... Όχι η «Πραγματικότητα», αλλά το βίωμα γίνεται my way, όποιο way θέλετε, όπως θέλετε, όποτε θέλετε, αν θέλετε... Το «όποιος θέλει ας έλθει πίσω μου» του Ιησού, είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της ελεύθερης βούλησης, της αγάπης, της υπομονής και της καλωσύνης... Όποιος θέλει, αν θέλει...
Όσοι όμως Βιώνουν την Πραγματικότητα... έχουν περάσει πέραν του εγώ, της σκέψης, των αισθήσεων... Αυτό που Βιώνουν είναι Μία Αντικειμενική Κατάσταση του Είναι, δεν ανήκει σε κανένα εγώ (αλλά στον αληθινό άνθρωπο)... και δεν είναι my way, είναι το WAY της Πραγματικότητας... του ΕΙΝΑΙ... του ΘΕΟΥ...
....................................................................................................................................
(Αγαπητέ φίλε «ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ», χρωστάτε μία «συνέχεια»... όποτε μπορείτε, όποτε έχετε χρόνο, χωρίς να προβληματίζεστε... και χωρίς να αφήνετε, άλλες πιό σημαντικές ίσως υποχρεώσεις...)...
(Η σκληρότητα, αγαπητοί φίλοι, δεν είναι ο τρόπος μου, όπως είναι κάποιων εδώ μέσα... αλλά όταν κάποιος έχει σκοτώσει τον «εαυτό» του, το «εγώ» του και το έχει αποδείξει έμπρακτα σε όσους τον γνωρίζουν... γιατί θα λυπηθεί το «εγώ» των άλλων; Αλλά ο σεβασμός στον αληθινό άνθρωπο που είναι πίσω από το «εγώ» και δεδομένος είναι και απέραντος... και δεν με νοιάζει να γίνω «γέφυρα» γιά να περάσουν από πάνω, και μουλάρια και γαϊδούρια, και ανθρωποειδή... κι ό,τι αλλο δημιουργεί η φύση...)
Να έχετε όλοι μία καλή ημέρα... (όπως λέει κι η αγαπητή φίλη enlightened μέσα από την καρδιά της)...
Edited by - wholemind on 12/12/2009 12:26:32
Μπορεί κάποιος να «αποχτήσει» την αυτοσυνειδηση μέσα από τον διαλογισμό… και είναι ένα τεράστιο βήμα, επειδή έχει γευτεί την ελευθερία της συνείδησης ή της ουσίας.
Αλλά αυτό δεν ολοκληρώνει τον δρόμο (κατά εμένα πάντα και όπως το έχω βιώσει αλλά και το βιώνω) επειδή τα ελαττώματα υπάρχουν ακόμα. Μπορεί να είναι σε ένα διαφορετικό επίπεδο αλλά υπάρχουν.
Μπορεί να αποκτήσει την αυτοσυνειδηση μέσα από την συνεχή αυτοενθυμηση της παρουσίας του παρατηρητή μέσα στην καθημερινότητα δηλ είναι σαν να είσαι σε διαλογισμό εν κίνηση μέσα στο κόσμο.
Η συνέχεια.
Αυτό που λέω και εκεί που θέλω να καταλειξω είναι ότι όταν κάποιος «εξέρχεται» από τον διαλογισμό, τα εγώ επανέρχονται. Αυτό σημαίνει ότι ζούμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ημέρας με επισκιασμένη την συνείδηση κάτω από την επιρροή των εγώ.
Όταν όμως κάνουμε μια συνειδητή προσπάθεια μέσα στην ημέρα να είμαστε σε κατάσταση αυτόενθύμησης τότε «εξασκούμε» τον διαλογισμό ή την αφύπνιση της συνείδηση από λεπτό σε λεπτό. Αυτό μας δίνει την δυνατότητα να είμαστε στην κατάσταση του παρατηρητή μέσα στην καθημερινότητα και να βλέπουμε όλες τις μηχανικοτητες των εγώ και τον τρόπο με τον οποίο μας κλέβουν την συνείδηση.
Τότε αναστέλλουμε αυτές τις λειτουργίες των εγώ εν κίνηση στις σχέσεις μας με τους άλλους. Αυτό αποδυναμώνει τα εγώ, επειδή τώρα κατανοούμε με το φως της συνείδηση τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν.. και η αποταυτιση γίνεται μεγαλύτερη όσο η επίγνωση και η κατανόηση αυξάνουν! Η συνείδηση γίνεται όλο και πιο φωτεινή εκφράζοντας περισσότερες αρετές και λιγότερα ελαττώματα.
Αυτή η συνεχόμενη αποταυτιση μας δίνει αρκετή ενεργεία αλλά και ισορροπία ανάμεσα στον νου τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Αρχίζει να υπάρχει αρμονία και σωστή «ενεργεία»… με την οποία μπορούμε να αφυπνίσουμε την ιερή φωτιά!
Μέσω αυτής της ενέργειας μπορούμε να φτιάξουμε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα έτσι ώστε να ανέβει η ιερή φωτιά. Αυτή η ιερή φωτιά καθώς ανεβαίνει καίει τα ελαττώματα τα οποία έχουμε κατανοήσει. Μέσω αυτής της φωτιάς είναι που λειτουργούν τα τσακρα.
Αυτή η φωτιά πρέπει να φτάσει στο σαχασραρα και η άνοδος γίνεται σύμφωνα με τις αξίες της καρδιάς. Ένα άτομο που δεν ανεβάζει αυτή την φωτιά, μπορεί να εξαλείψει τα εγώ έως ένα 50%.
Αυτό που δεν είναι γνωστό και δεν θα επιμείνω σε αυτό.. απλά θα το αναφέρω σαν μια πληροφορία.. ίσως για κάποιους να σημαίνει κάτι και για κάποιους άλλους να μην σημαίνει τίποτα. Δεν θα το αναφέρω για να δημιουργηθεί μια διαμάχη.. αλλά για να τραβιξω την προσοχή σε κάποιους που έχουν την δυνατότητα να το ερευνήσουν.
Η ψυχή είναι κάτι που υπάρχει ..αλλά δεν έχει ακόμα «ολοκληρωθεί». Αυτό το «ολοκληρωθεί» πρέπει να το δούμε όπως με την συνείδηση. Την έχουμε ,αλλά δεν είναι πλήρως αφυπνισμένη ..δεν έχουμε «φτάσει» στον φωτισμό της συνείδηση.
Αυτό που ολοκληρώνει την διαδικασία ή το «υλικό» που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η ψυχή ..είναι η συνείδηση. Όταν τα εγώ μας κρατούν δεσμευμένο ένα μεγάλο ποσοστό από την συνείδηση ,τότε δεν έχουμε το απαραίτητο «υλικό» για να επιτύχουμε αυτό το έργο.
Μπορεί να βιώνουμε την ελευθερία της συνείδησης αλλά αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει περισσότερο από αυτό. Δηλ δεν μπορεί να έχει κάποιος την αντικειμενική συνείδηση .
Αυτό που βοηθά για να προχωρούμε είναι να μπορούμε μέσα στην ημέρα να ζούμε με συνείδηση.. να έχουμε την επίγνωση του παρατηρητή και να μην τρέφουμε τα εγώ με την συνείδηση μας . Αυτή μας η πράξη θα μας δώσει το απαραίτητο «υλικό» Δεν μπορώ να πω περισσότερα εδώ.. αλλά σίγουρα θα τα μάθετε!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Πράγματι υπάρχει αυτό που λες:
«Έτσι είναι εάν έτσι νομίζετε»
Αλλά υπάρχει και το:
«είτε το νομίζετε είτε όχι ..έτσι είναι»
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Θα ήταν αδικία να τον παραλείψουμε :
- νόμιζε ότι γνωρίζει, τώρα νομίζει ότι δεν γνωρίζει -
Το αντίθετο :
νόμιζε ότι δεν γνωρίζει, τώρα νομίζει ότι γνωρίζει .
Nομίζω :
Ο διάλογος είναι προσιτή έννοια και η διαλεκτική των αντιθέτων επαλείφεται , μόνο στον βαθμό που γίνεται αντιληπτή η πόλωση της προσωπικότητας με την ψυχή του ερευνητή .
Τελικά νομίζω ότι ο ειλικρινής διάλογος , είναι εφικτός μόνον σε αυτούς που έχουν διαχωρίσει τον ρόλο της προσωπικότητας από αυτόν της ψυχής τους.
...έτσι είναι
...έτσι είναι...έτσι είναι
Rollin', rollin', rollin' 
Edited by - pyramid on 12/12/2009 21:58:31
Η ψυχή είναι κάτι που υπάρχει ..αλλά δεν έχει ακόμα «ολοκληρωθεί». Αυτό το «ολοκληρωθεί» πρέπει να το δούμε όπως με την συνείδηση. Την έχουμε ,αλλά δεν είναι πλήρως αφυπνισμένη ..δεν έχουμε «φτάσει» στον φωτισμό της συνείδηση.
Αυτό που ολοκληρώνει την διαδικασία ή το «υλικό» που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η ψυχή ..είναι η συνείδηση. Όταν τα εγώ μας κρατούν δεσμευμένο ένα μεγάλο ποσοστό από την συνείδηση ,τότε δεν έχουμε το απαραίτητο «υλικό» για να επιτύχουμε αυτό το έργο.
Αν αντί γιά την λέξη «ολοκληρωθεί» χρησιμοποιούσατε την λέξη «αφυπνισθεί»..Κατά την γνώμη μου πρόκειται γιά μία εσωτερική συνειδητοποίηση... που αποκαλύπτει μία άλλη κατάσταση ύπαρξης... που δεν εξαρτάται πιά από τους κατώτερους φορείς... Τέλος πάντων, δεν έχει και τόση σημασία η ορολογία, γιατί πρέπει να κατανοούμε πέρα από τις λέξεις, εφόσον υπάρχει η εμπειρία...
.............................................................................................................................................
Αγαπητή φίλη pyramid, δεν προσπαθεί να σας πείσει κάποιος γιά κάτι... Παρεξηγείτε, κι εσείς... κι όλοι όσοι νομίζουν κάτι τέτοιο...
Αυτό που λέω, εγώ τουλάχιστον, είναι κάτι πολύ απλό και επαληθεύσιμο...
Αν σας ενδιέφερε και διαβάζατε προσεκτικά όσα λένε οι συνομιλητές θα βλέπατε ότι πρόσφατα είχα γράψει το εξης:
Η επίγνωση, που συνδέεται με τον εγκέφαλο, δεν μπορεί να εντοπιστεί «πουθενά». Όμως η διαδικασία εγώ, η διανοητική διαδικασία κι η αντίληψη, εντοπίζονται σε συγκεκριμένα μέρη και λειτουργίες του εγκεφάλου...
Συγκεκριμένα:
Η απελευθέρωση της επίγνωσης, από τους μηχανισμούς εγώ, σκέψη, αντίληψη, παρατηρείται και στην εγκεφαλική δραστηριότητα... Αναλυτικότερα ο τρόπος που λειτουργεί η απελευθερωμένη επίγνωση είναι τελείως διαφορετικός από αυτή του συνηθισμένου ανθρώπου. Ενώ στην απελευθερωμένη επίγνωση δεν εντοπίζεται ιδιαίτερο μέρος και λειτουργία, όταν λειτουργεί το εγώ, η σκέψη, η αντίληψη, αυτά εντοπίζονται σε συγκεκριμένα μέρη και λειτουργίες του εγκεφάλου...
Αυτό έχει αποδειχθεί σε εργαστήρια πειραματικής ψυχολογίας από καθηγητές πανεπιστημίου, στα πλαίσια πανεπιστημιακών ερευνών...
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η συνείδηση μπορεί να λειτουργήσει (με κάποια εξάσκηση), χωρίς να παρεμβαίνει ο μηχανισμός εγώ (που είναι μία σύνθετη διανοητική διαδικασία...), χωρίς να υπάρχει διανοητικός διασκορπισμός, σε αναλυτική σκέψη, φαντασία, μνήμη, και χωρίς να υπάρχουν επιλεκτικά φίλτρα στην αντίληψη...
Αυτή είναι η κατάσταση του Αληθινού Διαλογισμού, που εφαρμόζεται από κάποιους ανθρώπους συνέχεια (χωρίς διακοπή...)...
Αυτά που λέω είναι πληροφορίες που μπορείτε να βρείτε κι αλλού, αν σας ενδιαφέρει...Πέρα από το ανθρώπινο ενδιαφέρον, ΠΟΥ βλέπετε πρόθεση να σας πείσω γιά κάτι; Τελείως ανθρώπινα μιλάω... Η μικρή μου κόρη είναι 10 χρόνων κι εγώ έχω κάποια ηλικία... όταν όμως λέει «μπαμπά θέλω νερό», σηκώνομαι και της φέρνω νερό... Θα μπορούσα να πω «είσαι 10 χρόνων, μπορείς να πας στην κουζίνα, να πιείς νερό»... Δεν με πειράζει όμως να σηκωθώ εγώ... και σηκώνομαι... Απλά ανταποκρίνομαι σε μία κρούση ενός συνανθρώπου μου ... Το ίδιο συμβαίνει κι εδώ... Αν σας μιλώ αυτή την στιγμή ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΠΤΟ; Δεν γνωρίζω την ηλικία σας αλλά θα μπορούσα να είμαι και πατέρας σας (επειδή εγώ έχω κάποια ηλικία)... Γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε τελείως ανθρώπινα; Αν διαφωνείτε σε κάτι κανείς δεν σας εμποδίζει να το πείτε... αλλά εκθέστε τα επιχειρήματά σας, γιά να μπορέσει κι ο άλλος να απαντήσει...Αν θέλετε βέβαια, κι αν σας ενδιαφέρει....
.......................................................................................................................................................
Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι άνθρωποι ενοχλούνται όταν μιλάμε γιά μεταφυσική... Κανένας δεν θέλει να παραστήσει το δάσκαλο ή να εκμεταλευτεί τους άλλους... ανθρώπινα μιλάμε... όσοι θέλουν και μπορούν...
..........................................................................................................................................................
Ο Θεός μαζί σας.
Αντίστοιχα, όσο πιο λίγα καταλαβαίνουμε από την λειτουργία, και τους Νόμους του Σύμπαντος, τόσο περισσότερες κατηγορίες κάνουμε, μεταφυσικά, υπερφυσικά…
Ένα, είναι όλα.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΦΥΪΑ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ.
Αγαπητέ φίλε wholemind
quote:
Αν αντί γιά την λέξη «ολοκληρωθεί» χρησιμοποιούσατε την λέξη «αφυπνισθεί»..Κατά την γνώμη μου πρόκειται γιά μία εσωτερική συνειδητοποίηση... που αποκαλύπτει μία άλλη κατάσταση ύπαρξης... που δεν εξαρτάται πιά από τους κατώτερους φορείς... Τέλος πάντων, δεν έχει και τόση σημασία η ορολογία, γιατί πρέπει να κατανοούμε πέρα από τις λέξεις, εφόσον υπάρχει η εμπειρία...
Για αυτό το έβαλα σε εισαγωγικά. Έχει μια επεξήγηση.
Θα σας το δώσω με μια εικόνα. Αυτή η ολοκλήρωση είναι σαν ένας ιερός μυστικός γάμος οπού η συνείδηση με την ψυχή συγχωνεύονται όπως δυο διαφορετικά χρώματα, φτιάχνοντας ένα καινούριο χρώμα που είναι αποτέλεσμα των δυο προηγούμενων. Έτσι δεν έχετε άδικο που είπατε για «συνειδητοποίηση» και για αφύπνιση. Είναι σωστό. Οι λέξεις δεν σας εμποδίζουνε!!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Αλλά είμαστε πλάσματα ενσαρκωμένα, την παρούσα στιγμή, έχουμε εξαρτήσεις και υποχρεώσεις... Κοιτάξτε όμως κάτι ... Είμαι ΕΔΩ, «πολύ πιό πέρα» από το σπίτι μου... αλλά επειδή η σύζηγός μου λείπει από την Αθήνα, γιά επαγγελματικούς λόγους, θα πρέπει να σηκωθώ σε λίγο να μαγειρέψω γιά τις δύο κόρες μου... Νομίζετε ότι αυτό μπορεί να με περιορίσει; Να με αποσπάσει από το ΕΔΩ που είμαι, στο «εδώ της κουζίνας»; Όχι...
Το να είσαι στο ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΕΔΩ, δεν εμποδίζει να είσαι συνεπής και με τις πιό ταπεινές υποχρεώσεις... πρέπει οι εξαρτήσεις κι οι υποχρεώσεις να εξαντληθούν φυσικά... Όμως έχουμε περάσει ήδη στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ...
Άρα αν κάνουμε κάποια πράγματα, ή αν μιλάμε και αναλύουμε κάποια πράγματα... δεν σημαίνει ότι δεν τα έχουμε ήδη «ξεπεράσει»...
Προσωπικά θά ήθελα να ακούσω κάτι περισσότερο από εσάς... κι οι άλλοι φίλοι νομίζω
Να είστε πάντα καλά...
Edited by - wholemind on 13/12/2009 10:29:11
Δεν γνωρίζω κατά πόσο μπορούν όλοι οι φίλοι να σας παρακολουθήσουν... κι ούτε θέλω τελείως εγωιστικά, να σας παρασύρω σε μία ιδιαίτερη συζήτηση... θα μπορούσατε όμως, αγαπητέ φίλε, να εξηγήσετε τι σημαίνει «ολοκλήρωση της ψυχής», τι σημαίνει αντικειμενική συνείδηση; Πως το συσχετίζετε με την διαδικασία του Διαλογισμού και την άνοδο ως το «σαχασράρα» και την εμπειρία στο «σαχασράρα»;... Σε ποιό σημείο της ανόδου ενεργοποιούνται ή φτιάχνονται τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα; Σε ποιό σημείο της ανόδου υφίσταται ο αληθινός εαυτός... και πέραν αυτού κάτι ανώτερο... μέχρι την θεότητα;
Edited by - wholemind on 13/12/2009 10:57:25
Δεν παρεξηγώ κανέναν και ενδιαφέρομαι για τις απόψεις των συνανθρώπων μου.
Μπορείς να λες ότι θέλεις, απλό ή σύνθετο, δεν σε εμποδίζω και σου λέω ότι δεν χρειάζονται όλα αυτά για να υπολογιστεί κάποιος ως αξιόλογο άτομο.
Όταν οι διαφορετικές απόψεις συζήτιουνται και δεν καυτηριάζονται.. είναι πιο..καλά..
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ