- Ο ΜΕΓΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Φίλε μου, όπως είπες και συ, "απλά
παρακολουθούν και ενώ έχουν την κοινή λογική, δεν μιλούν γιατί δεν γνωρίζουν."

Και για τα συγκεκριμένα θέματα που θίγει ο Λουκάς, έχω μαύρα μεσάνυχτα και προτιμώ να παρακολουθώ και να μαθαίνω ...

quote:

---

macedon:
Και για τα συγκεκριμένα θέματα που θίγει ο Λουκάς, έχω μαύρα μεσάνυχτα και προτιμώ να παρακολουθώ και να μαθαίνω ...

---

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

Αγαπητή Υπατία, η απληστία των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που θεωρούν τον εαυτό τους πολιτισμένο είναι η κύρια αιτία της ολοκληρωτικής καταστροφής που μας απειλεί και δεν θα διαφέρει σε τίποτα απ' τις περιγραφές της Αποκάλυψης. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί όπως έχω ξαναγράψει και η μνήμη αυτής της καταστροφής είναι καταγραμμένη στους μύθους όλων των ανθρώπων.
Ρίξε αν θες και μιά ματιά στα λόγια ενός επιστήμονα συμπατριώτη σου. Κυριολεκτικά βράζουμε την λάβα μέσα σ' ένα καζάνι πάνω απ' το κεφάλι μας. Ίσως λέει δεν θα χρειαστεί κανένας μετεωρίτης να πέσει απ' τον ουρανό αυτή τη φορά για να μας κάψει. Έχουμε φτιάξει τον δικό μας.

Αυτός ήταν ο ιδεολογικός πόλεμος του Ιησού και του Ιωάννη εκείνα τα χρόνια κατά του "Θηρίου". Οι φωτισμένοι Υιοί του Ήλιου μετέφεραν την γνώση μέσα από το παναιώνιο Ευαγγέλιο τους. Πολεμούσαν, κήρυτταν, μοχθούσαν θυσιαζόντουσαν για χάρη της ανθρωπότητας. Γι' αυτούς η συμπυκνωμένη γνώση ήταν ένα και μόνο βιβλίο που τα έλεγε όλα.

Αντιθέτως στην εποχή μας είναι κοινή διαπίστωση ότι ένας τεράστιος αριθμός από τις σύγχρονες εκδόσεις που καταπιάνονται με την ψευτοφιλοσοφική σκέψη και την αναζήτηση νέων υπερβατικών οριζόντων συνήθως χαρακτηρίζονται από μία μακρόσυρτη και αβασάνιστη φλυαρία που τελικά όχι μόνο ταλαιπωρεί και δεν ωφελεί τον αναγνώστη αλλά επιπλέον τον αποπροσανατολίζει ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα. Τις περισσότερες φορές τα βιβλία αυτά βασανίζουν αντί να ψυχαγωγούν. Περνούν τον αναγνώστη τους μέσα από ένα καταιγισμό γλωσσοπλαστικών και τεχνητών λογοτεχνικών εξωραϊσμών και επιδείξεων του κειμένου με ελάχιστο και πολλές φορές μικροασήμαντο νόημα. Συνήθως ο υπερτροφικός και αμέριμνος αναγνώστης τους, αν του ζητηθεί, δυσκολεύεται να ανακαλέσει στη μνήμη του, σημαντικό μέρος του αναγνώσματος ακόμα και μέσα στην ίδια ημέρα. Του γίνεται όμως συνήθεια να διαβάζει συνέχεια κάποια βιβλία έστω και αν αυτά δεν οδηγούν σε κανένα συμπέρασμα. Η πνευματική αναπηρία σίγουρα δεν αργεί να έλθει. Ο νους γίνεται σιγά-σιγά πιο ευάλωτος στους βιασμούς που μεθοδευμένα επιβάλουν οι τσαρλατάνοι και οι πειρατές της σκέψης οι οποίοι προσφέρουν μία γλώσσα που στιγμιαία λειτουργεί τονωτικά στην ψυχοδιάθεση, μακροπρόθεσμα όμως δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων.

Δανειζόμενος το πνεύμα του Schoppenhaeur θα χαρακτήριζα τους συγγραφείς αυτών των βιβλίων, ιδιαίτερα στην εποχή μας, ως ένα πολύ θλιβερό φαινόμενο. Αρκετοί γράφουν διότι έχουν κάνει επάγγελμα το γράψιμο και μ’ αυτό κερδίζουν χρήματα και καταξίωση στην κοινωνία. Άλλοι πάλι γράφουν καθ’ υπαγόρευση κάποιας πολιτικής σκοπιμότητας, και αυτούς τους θεωρώ ακόμα πιο αξιοθρήνητο φαινόμενο. Πλημμύρισε ο κόσμος με διαλεκτικές πάνω σε κάθε ανθρώπινη αξία. Το γράψιμο έχει γίνει πλέον στις μέρες μας μόδα και εμπόριο. Οι εκδότες συχνά είναι αμόρφωτοι βιβλιοπώλες και το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι το κέρδος και ουδόλως το περιεχόμενο των βιβλίων που προβάλουν συχνά με πολύ ζήλο ως πνευματικό αριστούργημα. Κατά βάθος όλοι αυτοί δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους φουρνάρηδες και τους μανάβηδες που βγάζουν τα προϊόντα τους κάθε μέρα για πούλημα. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα χρήματα του αμέριμνου αναγνώστη.
Αυτή η εμπορευματοποίηση της δημοσιευμένης σκέψης γέννησε και τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα, τους φαύλους κριτικούς, τυος ανώνυμους απολογητές, την ύψιστη υποκρισία του έμπορα λογοτέχνη. Η φαυλότητα και η αμεριμνησία που επικρατεί γενικά στα λογοτεχνικά σαλόνια δεν συναντάται σε κανένα άλλο χώρο.
Απόλαυσε λοιπόν το κείμενο ως έχει:

The Earth is headed for destruction unless we make deep cuts to emissions.
LIFE on Earth has had its ups and downs. Over the past 4 billion years, it has barely survived five mass extinction events, each most probably triggered by a collision with an asteroid or comet. Some 250 million years ago, nearly 90% of all sea species and 70% of all vertebrate land species suddenly became extinct. About 200 million years ago, another collision wiped out roughly half of all species, and ushered in the age of dinosaurs. Then 65 million years ago, an asteroid wiped out the dinosaurs and made room for the age of mammals — including, eventually, humans.
For the past 200 years, we have been blindly building our own asteroid — it is called climate change. Since 1990, despite increasing knowledge of the consequences, we have been adding to its size at a frenzied pace.
Climate scientists believe that global warming of two degrees above pre-industrial levels significantly increases the chance of "dangerous" climate change, during which abrupt and dramatic shifts in climate may occur, with catastrophic social, ecological and economic consequences.
Recent climate modeling suggests that, if atmospheric concentrations of greenhouse gases stabilize at 450 parts per million carbon dioxide equivalent, we will have between a 25% and 80% chance of global average warming exceeding two degrees above pre-industrial levels. Here's the first bit of bad news. We are almost there now.
Now the second bit of bad news. Without substantial and rapid cuts to global emissions, we will not only "overshoot"' 450 ppm carbon dioxide equivalent but remain well above this level for a long time. And here's the third bit of bad news. The risks and levels of extinction increase as global greenhouse gas levels — and temperatures — rise. Planet-wide, some 20% to 30% of land-based plant and animal species are likely to be at high risk of extinction by 2100 as global mean temperatures exceed a warming of two degrees to three degrees, and up to 50% of species once temperatures rise well beyond three degrees.
But even two degrees will be too high for certain Australian ecosystems. Warming of between 1.5 to two degrees will lead to significant losses of endemic species in Queensland's wet tropics; frequent bleaching episodes and loss of much of the Great Barrier Reef; and a further drop of between 13% and 27% of flow in the Murray Darling even by 2030. The higher we go, the worse it gets.
In other words, the notion of "safe" or "dangerous" climate change really depends on where you are, who you are, or what you are. "Dangerous" climate change for much of Australia starts well before two degrees.
This understanding must condition our thinking about the emissions targets that Australia champions, locally and in international negotiations. We improve our chances of keeping global mean temperature below two degrees only by ensuring atmospheric greenhouse gas concentrations rapidly return to below 400 ppm
carbon dioxide equivalent. That requires developed countries to cut their emissions by more than 40% by 2020.
Since 1996, the Australian debate about climate change has been framed in narrow economic terms, by what John Howard defined as "the national interest": what is the least we have to do to change our lifestyles and disrupt the economy to protect our existing individual or corporate interests?
Yet the emissions targets we choose should depend on answering two different and prior questions. First, what will we accept as "safe" for our continent and our planet — what do we want to pass on to our children and future generations? And second, what are the likely risks and ecological and social consequences of adopting particular targets?
At present, chasms exist between what scientists are telling us about the chances of dangerous climate change, what our politicians support as viable targets, and what most people understand these targets will deliver. We have not had a full and public discussion about the purpose of emissions targets — about what our collective goals should be, and what we are prepared to keep or lose.
During the last election, Labor campaigned hard on climate change. Kevin Rudd's welcome first act in government was to ratify the Kyoto Protocol. Labor also supports all developed countries committing to emissions cuts of between 25% and 40% below 1990 levels by 2020. And it has enshrined a national emissions reduction target of 60% below 2000 levels by 2050.
Unfortunately, these targets are inadequate when assessed against the available science. Labor's climate policy leads to the destruction of many of our continent's iconic ecosystems and species and reinforces the likelihood that we will precipitate dangerous climate change.
We insure our houses against a slight chance of theft or fire. Planes and nuclear reactors are designed to a very high level of mechanical safety because of concerns about the risk and consequences of catastrophic failure. Most industrialized countries — including Australia — fund substantial health and defense expenditure on the basis of deterrence and risk minimization. Why accept a much higher risk of failure for our continent and our planet?
This is the debate we should have once the Garnaut inquiry's draft report is released later this week. The targets that Australia adopts nationally, and champions internationally, must reflect what we as Australians choose as the risk of unacceptable — or "dangerous" — climate change.
If we decide that we want to avoid a high risk of species extinction, and the degradation or loss of critical economic and social systems, we will have to choose short and long-term goals that meet these purposes.
Only international agreement among developed countries to ensure deep, rapid and early cuts to greenhouse emissions — beginning with a reduction of more than 40% by 2020, the target Germany adopted last year — will begin to deflect our own asteroid.

Dr Peter Christoff teaches climate policy at the University of Melbourne and is vice-president of the Australian Conservation Foundation.

Λουκάς

quote:

---

mimosa Απεστάλη: 06/01/2009, 17:33:45
Η αληθεια ειναι οτι ενα κρητικο κριαρακι εχει γραψει ενα ποστ σε αυτο το θεμα...

---

....Όσο αδιάφορη ήταν και όταν η Χαμάς έλουζε τους Ισραηλινούς καθημερινά με ρουκέτες.

Αγαπητή Υπατία μη παρασύρεσαι απ΄ τις εικόνες που σου σερβίρονται απ’ τον Τύπο και την τηλεόραση. Αν το Ισραήλ αφήσει την Χαμάς να βελτιώσει τις βολές της και φτάσει έστω και μια ρουκέτα σε κάποιο προάστιο του Τελ Αβίβ τότε το ψυχολογικό παιχνίδι της Χαμάς σε βάρος του Ισραηλινού λαού έχει κερδηθεί. Όλο το σύστημα της κρατικής ασφάλειας θα καταρρεύσει. Οι κάτοικοι δεν θα νιώθουν πουθενά πλέον σίγουροι και θα αρχίσουν να εγκαταλείπουν την χώρα με τον ίδιο ζήλο που ήλθαν.
Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τον όρο «Αμυντική επίθεση». Το Ισραήλ όμως δεν έχει πολλές επιλογές. Αν δεν αμυνθεί έτσι όπως κάνει τώρα και αρχίζει και χάνει πληθυσμό επειδή χάνεται η εμπιστοσύνη τότε πως θα αντιμετωπίσει το άλλο μεγάλο όπλο των μουσουλμάνων δηλαδή την «μήτρα» της Παλαιστίνιας.
Θεώρησέ το και απ’ αυτή την οπτική γωνία και ίσως δείς και τα δίκαια της άλλης πλευράς.

Λουκάς

Αγαπητέ Dr..... αμφιβάλλεις ότι όλες οι σύγχρονες θρησκείες εδράζονται πάνω στις αρχαίες αντιλήψεις περί Σειρίου;

Για ρίξε για παράδειγμα μιά ματιά στο μεγάλο μουσουλμανικό τέμενος στην Μέκκα και δες αν υπάρχει κάτι σχετικό με τον αριθμό 9.

Ρώτησε και κανένα αρχαιογνώστη να σου πει για τις αναφορές των αρχαίων Έλληνων στον αριθμό 9.

Ρώτησε ένα σύγχρονο αστρονόμο να σου πει κάτι για τον Σείριο και τον αριθμό 9.

Τώρα γιατί ειρωνεύεσαι τις Πύλες δεν το καταλαβαίνω. Μήπως από μαγκιά ή από βαρεμάρα;

Διότι αν μας το παίζεις τάχα μας χριστιανορθόδοξος δεν χρειάζεται να πας πολύ μακριά για να βρείς τις τρείς ΠΥΛΕΣ. Ιδιαίτερα την μεγάλη ΠΥΛΗ.

Πυλαία, πιστεύω να γνωρίζεις ποιά ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες;

Ή μήπως νομίζεις ότι αυτό που πιστεύεις είναι και το σωστό;

Λουκάς