- ΘΕΩΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
"Αν πεθάνει μια αγάπη, δεν πεθαίνει κι η ζωή
ό,τι πέρασε, περνάει,
μα μπορεί ν' αναστηθεί.
Το γιατί μην με ρωτήσεις
το 'χω νιώσει όταν πονώ,
σαν θα γίνεσαι ένας ξένος,
πιο βαθειά να σ' αγαπώ." Μ. Ρασούλης
Η αγάπη μπορεί να μην έχει κανόνες και νόμους ( τουλάχιστον όχι γραπτούς ), έχει όμως μυστικά .
Το μεγαλύτερο μυστικό της είναι :
Ότι μέσα της κρύβεται η θαυματουργική θεική ενέργεια .
Αν έχεται γευθεί ,ανακαλύψει και εσείς κάποια ( μικρά η μεγάλα )μέσα στον άυλο ψυχικό σας κόσμο ,μην τα κρατάτε για την πάρτη σας, δημοσιεύστε τα .
Να όπως ο φίλτατος Deva_Parinito , με τους υπέροχους στοίχους του Μ. Ρασούλη .
"Αν πεθάνει μια αγάπη, δεν πεθαίνει κι η ζωή
ό,τι πέρασε, περνάει,
μα μπορεί ν' αναστηθεί.
Το γιατί μην με ρωτήσεις
το 'χω νιώσει όταν πονώ,
σαν θα γίνεσαι ένας ξένος,
πιο βαθειά να σ' αγαπώ."
Ένα άλλο μυστικό για την αγάπη μας είναι ότι :
Τις χρωστάμε όλο τον πλούτο των συναισθημάτων μας .
Μην αντισκέκεσθαι στο συναίσθημα, αφήστε το να πετάξει ,μέσα απο τις ψυχές σας .
Να γίνει πουλί και να φτάσει ,αγγίξει και τις άλλες ψυχές .
Θα μας κάνει όλους καλό , πιστέψτε με .
Αν θέλεται αμφισβητείστε εμένα και τα γραφόμενά μου .
Όχι όμως φίλοι μου ,όχι για όνομα του θεού , όχι και την αγάπη .
Σας ευχαριστώ .
quote:
Τα μυστικά της αγάπης .Η αγάπη μπορεί να μην έχει κανόνες και νόμους ( τουλάχιστον όχι γραπτούς ), έχει όμως μυστικά .
Το μεγαλύτερο μυστικό της είναι :
Ότι μέσα της κρύβεται η θαυματουργική θεική ενέργεια .
Ένα άλλο μυστικό για την αγάπη μας είναι ότι :
Τις χρωστάμε όλο τον πλούτο των συναισθημάτων μας .
Αλήθεια τι σε κάνει να πιστεύεις πως η αγάπη έχει μυστικά????
-/
Better to save the mystery than surrender to the secret..
Τα καθημερινά μου βιώματα , που γίνονται πείρα .
quote:
Να όπως ο φίλτατος Deva_Parinito , με τους υπέροχους στοίχους του Μ. Ρασούλη .
Πάμε λοιπόν να δούμε τι λέει ο Μανώλης.
Ο Ρασούλης δεν είναι απ' αυτούς που πιστεύουν πως η αγάπη είναι αθάνατη. Η αγάπη πεθαίνει, αλλάζει μορφή, όπως όλα γύρω μας, φθίρεται, μετουσιώνεται, πεθαίνει η αρχική της κατάσταση δηλ. Έτσι, υποθέτει πως κάποια στιγμή πεθαίνει κι η αγάπη, γι' αυτό λέει "αν πεθάνει μια αγάπη", και αναρρωτιέται "Τι συμβαίνει όταν πεθαίνει μια αγάπη ?". Τα πάντα μπορεί να συμβούν. Τα πάντα αλλά και τίποτε. Αυτό που σίγουρα δεν συμβαίνει, αυτό που δεν αλλάζει, είναι η ροή της ζωής. Η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της. "Δεν πεθαίνει κι η ζωή", λοιπόν.
Παρ' ότι αυτός ο στίχος φαίνεται αποκαρδιοτικός, αν σταθείς στο ό,τι η αγάπη πεθαίνει, ο Ρασούλης εμψυχώνει όλους όσους έχασαν μια αγάπη τους. Τους υπενθυμίζει πως δεν τελειώνει η ζωή τους, πρέπει να συνεχίσουν, να προχωρήσουν, να μην σταματήσουν στο χαμό αυτής της αγάπης τους.
Το τραγούδι είναι γραμμένο για την Βάσω. Την Βάσω Αλλαγιάννη. Την πρώην γυναίκα του. Το ερμηνεύει η Χαρούλα Αλεξίου, μια άλλη γυναίκα. Ο Ρασούλης μιλάει με τον εαυτό του. Δεν το ερμηνεύει αυτός. Δεν βάζει κανέναν άνδρα να το ερμηνεύσει. Βάζει επίτηδες να το ερμηνεύσει μια γυναίκα. Σαν υπενθύμιση των ίδιων των λόγων του. Από μια γυναίκα. Έτσι, εξυψώνει και την γυναίκα. Η γυναίκα του υπενθυμίζει πως "αν πεθάνει μια αγάπη, δεν πεθαίνει κι η ζωή". Είναι δικά του τα λόγια, αλλά του τα λέει μια γυναίκα. Εξυψώνοντας την γυναίκα, εξυψώνει και την αγάπη. Γιατί, μην ξεχνάτε, κι η αγάπη είναι γένος θηλυκού. Όπως και η ζωή.
Κι ενώ αρχίζει τον στίχο του με τον θάνατο της αγάπης, προχωρεί στην μετουσίωσή της. Στους επόμενους στίχους, φαίνεται ξεκάθαρα. Κι όλα αυτά, με τόσο απλά λόγια.
Πως μπορεί να αναστηθεί ? Με διάφορους τρόπους. Το ό,τι χάνεις μια αγάπη, δεν σημαίνει πως δεν αγαπάς. Αυτό λέει ο Ρασούλης. Η ίδια η αγάπη σου έχει μεταμορφωθεί, σε κάτι άλλο, σε φιλία ίσως, σε ανθρώπινο ενδιαφέρον, σε κουβέντα, σε σκέψη, σε θύμηση, σε ανάμνηση. Η αρχική σου κατάσταση, αυτή που θεωρούσες "αγάπη", είναι πάλι αγάπη, αλλά δεν είναι η ίδια. Έχει αλλάξει. Η ανάστασή της έχει γίνει από εσένα τον ίδιο. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από την ζωή ή τον θάνατο. Γιατί δεν τα διαχωρίζει. Εσύ την κάνεις να πεθαίνει, εσύ της ξαναδίνεις ζωή. Εσύ την ανασταίνεις, σε κάποια άλλη γυναίκα ίσως, με κάποιον άλλον τρόπο...
Ναι, μπορεί να αναστηθεί. Αλλά μπορεί και όχι. Αυτή την έννοια έχει το "μπορεί". Την έννοια της πιθανότητας, του "ίσως". Ναι, ίσως, ποιος ξέρει ? Ποιος μπορεί να πει ? Μονάχα εσύ. Εσύ έχεις την εξουσία. Και ποιος σου την δίνει ? Μα, και η γυναίκα που τραγουδά αυτό το τραγούδι.
Αυτά μου είπε ο Μανώλης να σας πω. Μ' αυτά και μ' αυτά, παίρνει νόημα η ζωή μου. Χαλάλι μας!
Edited by - Deva_Parinito on 25/09/2005 17:18:25
ο καλός μας φίλος ο Μανώλης σ'αυτούς τους στοίχους αναφέρεται σε μια πρσωπική σχέση,πόσο άραγε να έχει σχέση αυτό που λέει (O θάνατος της αγάπης), με το σταμάτημα της επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους;
Τώρα θα μου πεις τι είναι επικοινωνία;Ίσως επικοινωνώ να σημαίνει ότι δύο άνθρωποι ή και περισσότεροι ενδιαφέρονται την ίδια χρονική στιγμή,με την ίδια ένταση,για το ίδιο θέμα αλλά απρόσωπα-χωρίς εγώ-.
Ποιά είναι η δική σου άποψη;
D.H
ναι καπως ετσι...σαν παραμυθι με λυπημενο τελος.......
με βρηκε η αγαπη....ανελπιστα...αναπαντεχα...
με βρηκε σε μια γωνια να κλαιω....με πηρε δυνατα στα χερια της...
με κρατησε γερα...μου εταξε,μου εταξε, και γω ζουσα μ'αυτο το "ταμα"
Ομως σε καθε παραμυθι,καραδοκει ενας λυκος,ενας κακος λυκος,
πολυ πιο αιμοβορος απο αυτον του δασους...ο λυκος της πολης...
με κυνηγησε ανελεητα...και τρομαξε πιο πολυ τον καλο κυνηγο παρα
εμενα...ο κυνηγος τρομαξε τοσο που αθελα του εκπορσοκροτησε το οπλο του και πετυχε εμενα...κατευθειαν στην ψυχη...
ο κυνηγος μου πονεσε οσο και γω...δεν θελω να ποναει γι'αυτο φευγω
παω στο δασος μονη μου...εκει που ολοι οι ηχοι ειναι φιλικοι...
εκει που μπορεις να ζεις το παραμυθι σου...εκει που μπορει να σε βρει ξανα ο κυνηγος σου...ο καλος σου...αν ακομα σε θυμαται μετα την "καταστροφη"
αν δεν τον επεισαν καποιοι πως αυτος ευθηνεται για τον "τραυματισμο" σου αν δεν πιστεψε σε οσους "ζηλεψαν" και εβλεπαν το βλεμμα της "καλης" του "σκοτεινο".......
κατω απο το φως του αγαπημενου μας φεγγαριου...διπλα σε ενα σκοτωμενο γλαρο...με απλωμενη την ψυχη...εκει θα με βρεις οταν με ψαξεις...θα σε οδηγησει το ρυακι που θα τρεχει απο τα ματια μου...τα ματια που τοσο λαχταρησαν να σε δουν...
η αγαπη αντεχει...μπορει να περιμενει...φτανει να μην της σκοτωσουν τ'ονειρο
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
quote:
Μια φορα και εναν καιρο.....
ναι καπως ετσι...σαν παραμυθι με λυπημενο τελος.......
με βρηκε η αγαπη....ανελπιστα...αναπαντεχα...
με βρηκε σε μια γωνια να κλαιω....με πηρε δυνατα στα χερια της...
με κρατησε γερα...μου εταξε,μου εταξε, και γω ζουσα μ'αυτο το "ταμα"
Ομως σε καθε παραμυθι,καραδοκει ενας λυκος,ενας κακος λυκος,
πολυ πιο αιμοβορος απο αυτον του δασους...ο λυκος της πολης...
με κυνηγησε ανελεητα...και τρομαξε πιο πολυ τον καλο κυνηγο παρα
εμενα...ο κυνηγος τρομαξε τοσο που αθελα του εκπορσοκροτησε το οπλο του και πετυχε εμενα...κατευθειαν στην ψυχη...
ο κυνηγος μου πονεσε οσο και γω...δεν θελω να ποναει γι'αυτο φευγω
παω στο δασος μονη μου...εκει που ολοι οι ηχοι ειναι φιλικοι...
εκει που μπορεις να ζεις το παραμυθι σου...εκει που μπορει να σε βρει ξανα ο κυνηγος σου...ο καλος σου...αν ακομα σε θυμαται μετα την "καταστροφη"
αν δεν τον επεισαν καποιοι πως αυτος ευθηνεται για τον "τραυματισμο" σου αν δεν πιστεψε σε οσους "ζηλεψαν" και εβλεπαν το βλεμμα της "καλης" του "σκοτεινο".......
κατω απο το φως του αγαπημενου μας φεγγαριου...διπλα σε ενα σκοτωμενο γλαρο...με απλωμενη την ψυχη...εκει θα με βρεις οταν με ψαξεις...θα σε οδηγησει το ρυακι που θα τρεχει απο τα ματια μου...τα ματια που τοσο λαχταρησαν να σε δουν...
η αγαπη αντεχει...μπορει να περιμενει...φτανει να μην της σκοτωσουν τ'ονειροΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ
Είναι τέλειο!Άψογο..
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Edited by - semina on 26/09/2005 11:43:32
Χωρίς ποτέ να σου το λέω
Συ να πονάς μα εγώ να κλαίω
Και στ` άγγιγμά σου να ριγώ
Αγάπη είναι να σε κλείνω
Τις νύχτες μέσ` στα βλέφαρά μου
Για να σε βλέπω στα όνειρά μου
Και να σου γλυκοτραγουδώ
Αγάπη είναι να σου παίρνω
Τα βογγητά μέσ` απ` τα στήθια
Και σαν παιδί με παραμύθια
Γλυκά να σε παρηγορώ
Αγάπη είναι εγώ να γέρνω
Για να κρατιέσαι εσυ ολόρθος
Εσύ ο ακριβός μου πόθος
Και το αθάνατο νερό...
-/
Better to save the mystery than surrender to the secret..
quote:΄Ονειρό μου σε χαιρετώ, και σε καλωσορίζω,
η αγαπη αντεχει...μπορει να περιμενει...φτανει να μην της σκοτωσουν τ'ονειρο
Με εντυπωσίασε το ότι η αγάπη αντέχει, τ΄ότι μπορεί να περιμένει, και σαφώς με προσγείωσε το [φθάνει να μην της σκοτώσουν το όνειρο.]Υπάρχουν αγάπες καλή μου που κάποιοι, ή κάποιες της αφαίρεσαν το δικαίωμα να κάνει όνειρα. Αγάπες με όρους. Που πληρώνεις φόρους καρδιάς.
Μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε στην ουσία ποτέ. ΄Ισως ο ΑΛΦΑ ΩΜΕΓΑ που διαθέτει εμφανέστατα χρώματα αγάπης εντός του θα με καταλάβει, θα εντοπίσει τι εννοώ ακριβώς.
Η αγάπη δεν θέλει ανθρώπους που θεωρούν την καρδιά τους καφενείο. Η αγάπη από μόνη της επιθυμεί διάρκεια ουσία πίστη εμπιστοσύνη σεβασμό και αφοσίωση. Η αγάπη δεν [κρατάει χρονόμετρο και δεν βάζε ημερομηνία λήξης] δεν μιλάμε γιά γιαούρτια της ΦΑΓΕ, ούτε γιά φέτα της ΔΕΛΤΑ. Αναφερόμαστε σε ανθρώπινα συναισθήματα. Οι πραγματικές λατρείες δεν τελειώνουν ποτέ. Μπορεί μιά αγάπη να περικλείει εντός της και ΕΡΩΤΑ, ΚΑΙ ΠΟΘΟ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΕΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΣΤΟΡΓΗ ΚΑΙ... ΚΑΙ... ΚΑΙ... Επαναλαμβάνω η καρδιά δεν είναι καφενείο ούτε μπαρ. Δεν μπαινοβγαίνουν τα συναισθήματα. Δεν μπορείς να αγαπήσεις 500 φορές ερωτικά ούτε να ψάχνεις τον εαυτό σου από αγκαλιά σε αγκαλιά μονίμως. Θα κουραστείς. Θα ιδρώσεις θα καταναλώνεις χρόνο και ψυχής αποθέματα. Κι όμως πολλοί δεν το κατανοούν. Και αρκετές. Τριγυρνάνε από σώμα σε σώμα, αγαπούν λένε [λένε ότι αγαπούν] και μετά βαριούνται. Και να λοιπόν υπάρχει το παρακάτω. ΄Εφυγε το λεωφορείο της γραμμής Κολιάτσου - Παγκράτι, πάρε το άλλο και στριμώξου τι πειράζει. Συνωστισμός. Δεν βαριέσαι. Και πάλι παρακάτω. Και νομίζουν πως το κάθε σώμα το κάθε επιδερμικό παιχνίδι κάτι δίνει. Ηδονή; Ε; Και; Χορταίνεις κάποτε. Ξεχνάς και τις γεύσεις φιλιών σωμάτων πιά. Και αναζητάς τον εαυτό σου στο αιώνιο παιχνιδάκι της αναζήτησης. ΄Αλλο στόμα άλλη γεύση, άλλα χείλη δεν πειράζει. Συλλογή εμπειριών. Κάθε κορμί και κάτι καινούργιο. Και μετά το κενό. Η διαρκής αναζήτηση. Η ουτοπία η χίμμαιρα. Κι είσαι μόνη στην ουσία. Τα βράδια που μένεις με την αγωνία του ποιός ανάθεμα σε νοιάζετα πραγματικά. Αν έφαγες αν πονάς αν κοιμήθηκες αν ντύθηκες καλά πριν φύγεις γιά τη δουλειά αν πήρες ομπρέλλα μαζί, αν σε πείραξε το φαγητό, αν χόρτασες αν φοβάσαι αν απέτυχες σε κάτι στη δουλειά αν τα χρήματα δεν φθάνουν. Ποιός θα σου απλώσει το χέρι. Το περιστασιακό παιχνιδάκι το κουκλάκι που γνώρισες στο μπαρ, ή το φουσκωτός τυπάς που γράφει στην πόρτα; Ποιός ποιά δε πονάει πραγματικά.
Κάποιοι μάγκες και τσίφτισες σ΄αυτόν τον πλανήτη ας μάθουν να μιλάνε γιά αγάπη βάζοντας δίπλα την λέξη διάρκεια.
Η αγάπη θέλει χρόνο και πόνο γιά να ανθίσει.
Δεν χρειάζεται πολυτέλειες αλλά δεν κεφάρει και τις ατέλειες.
Θέλει φροντίδα πίστη. Αλλά σαν λέξη τη λερώσαμε τη ματώσαμε τη φτύσαμε την χιλιοείπαμε και την ρεζιλέψαμε.
Κανείς δεν αγαπάει συντροφικά 100 ή διακόσιες φορές στη ζωή του ή ουδεμία κυρία στην ζωή της.
Ξέρετε ποιοί αποχωρούν από τα ιερά χρώματα της αγάπης. Αυτοί που δεν αισθάνθηκαν ποτέ κάτι κι αυτές που μπήκανε στο επιδερμικό παιχνίδι [του περνάω καλά καί πάω σε άλλη παραλία με άλλο κουβαδάκι]. Κάποτε θα μάθουμε ίσως την λέξη πίστη διάρκεια και ειλικρίνεια.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ. Αλλά ο χρόνος είναι και δικαστής και γιατρός και άρχοντας. Αυτός ξέρει.
Αλλά να θυμάστε, μιά αγάπη που σβήνει και βρίσκει δυό άτομα να συναντιούνται στο δρόμο και να γυρνούν τα κεφάλια δεν υπήρξε ποτέ. ΄Οποιος αγαπάει δεν παιδεύει. Θεριεύει μέσα του το συναίσθημα το ζεσταίνει και δεν αφήνει κανένα χαμόγελο αγάπης να γίνει συνήθεια. Αλλά θα μου πείτε. Υπάρχουν φθηνές και ακριβές αγάπες. Αληθινές και ψεύτικες. Θέμα ωριμότητας κι ευθύνης απέναντι στον εαυτό μας και τον σύντροφό μας.
Μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ.
΄Ονειρό μου, και ΑΛΦΑ ΩΜΕΓΑ κάποιοι μετράνε την αγάπη με τα νούμερα, κάποιοι με την ποιότητα και την ανθρώπινη ζεστασιά.
΄Αλλοι πάλι κι άλλες βάζουν και μιά ημερομηνία λήξης, -καλά τα γιαούρτια αλλά αν λήξουνε βράσε ρύζι, πάμε γιά τα θυμαράκια-.
Οι πραγματικές αγάπες δεν θέλουν να πεθάνουν.
Δεν αφήνονται.
Στο πρώτο κλείσιμο ματιού μιάς άλλης ή ενός άλλου δεν προδίδουν στιγμές φωνές ηδονές χρώματα φώτα υποσχέσεις ανάσες γαλήνης κι ενδιαφέροντος, οι πραγματικές αγάπες ανασαίνουν μέσα στα κύτταρά μας.
Γεννιούνται και αγγίζουν την φωτεινότητα του σύμπαντος.
Αγάπη και προδοσία δεν βαδίζουν μαζί.
Γι΄ αυτό σας λέω μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ.
Μιά αγάπη που δεν την άφησαν καν να ονειρευτεί πως να μιλήσει γιά ανάσα.
Μοιάζει με κείνα τα παιδιά που γεννιούνται και πριν δουν το φως του ήλιου χάνονται. Κι όταν τα ψάχνει η μητρική αγκαλιά μένει κενό σ΄αυτά τα ιερά χέρια.
Μιά αγάπη που δεν πρόλαβε να ονειρευτεί μοιάζει με τον θάνατο.
Πριν περάσει τη διασταύρωση γίνεται λυώμα.
Μιά αγάπη που της αφαίρεσαν οτ δικαίωμα να ονειρευτεί, μοιάζει με ένα τραγούδι. Που του πήραν τη μουσική αφήνοντας γυμνό το στίχο.
Μιά αγάπη που δεν της επέτρεψαν να ονειρευτεί μοιάζει με την αλήθεια, που της πέταξαν ένα γαλαξία ψέματα να΄χει να ταξιδεύει αγναντεύοντας κενά και απουσίες.
Μιά αγάπη που της στέρησαν την ελπίδα από την αρχή να ονειρεύεται μοιάζει με δάκρυ που δεν πρόλαβε να κυλήσει γιατί πνίγηκε στην ουτοπία.
Μιά αγάπη που δεν πρόλαβε να ονειρευτεί είναι ένα αντίο που χάθηκε με ταχύτητα φωτός.
Και κανείς δεν το πρόλαβε.
Ούτε η συγνώμη.
Ούτε.
Αλλά σύμφωνα με σένα [΄Ονειρό μου] λες πως η αγάπη αντέχει και περιμένει.
Ελπιδοφόρο.
Πόσο αντέχει.
Πόσο να περιμένει.
Δοκιμασίες;
Ικεσίες;
Απουσίες;
Θυσίες;
Χαμένες ευκαιρίες;
Κι όλα μπερδεμένα σε ένα τρελλό συνονθύλευμα.
Κι η ειλικρίνεια εκεί.
Να ουρλιάζει. Πως μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ. Ποτέ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:
Ξέρετε ποιοί αποχωρούν από τα ιερά χρώματα της αγάπης. Αυτοί που δεν αισθάνθηκαν ποτέ κάτι κι αυτές που μπήκανε στο επιδερμικό παιχνίδι Αλλά ο χρόνος είναι και δικαστής και γιατρός και άρχοντας. Αυτός ξέρει.Αλλά να θυμάστε, μιά αγάπη που σβήνει και βρίσκει δυό άτομα να συναντιούνται στο δρόμο και να γυρνούν τα κεφάλια δεν υπήρξε ποτέ.
Μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ.
Οι πραγματικές αγάπες δεν θέλουν να πεθάνουν.
Δεν αφήνονται.
Γι'αυτό σας λέω μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ.Μιά αγάπη που δεν πρόλαβε να ονειρευτεί μοιάζει με τον θάνατο.
Μιά αγάπη που δεν πρόλαβε να ονειρευτεί είναι ένα αντίο που χάθηκε με ταχύτητα φωτός.
Και τι γίνετε όταν αυτη την αγάπη προσπαθούν να στην σκοτώσουν κάπιοι αλλοι?? Και τι γίνετε όταν "πρέπει" να φύγεις??? Όταν δεν σου επιτρέπετε να εκδηλώνεις την αγάπη σου?? Σημένει πως δεν αγάπησες? η πως δεν αγαπάς αληθινα?? Αγάπη είναι να μπορείς να νιώθεις τον άλλον δίπλα σου έστω και αν δεν είναι. Την ελπίδα μπορεί να στην σκοτώσουν.... ΟΜΩΣ:
Τα αισθήματα σου δεν μπορεί κανείς να στα "πάρει" δίοτι ειναι "μαρτυρίες" της ψυχής.................
Better to save the mystery than surrender to the secret..
quote:Με συγκίνησε αυτό που γράφεις. Δεν αφήνουμε να μας σκοτώσουν τρίτοι την αγάπη. ΄Οσο μπορούμε. Από την άλλη, όταν το ίδιο άτομο την αρνείται το παιχνίδι είναι χαμένο. Ψάχνεται.
Και τι γίνετε όταν αυτη την αγάπη προσπαθούν να στην σκοτώσουν κάπιοι αλλοι?? Και τι γίνετε όταν "πρέπει" να φύγεις??? Όταν δεν σου επιτρέπετε να εκδηλώνεις την αγάπη σου?? Σημένει πως δεν αγάπησες? η πως δεν αγαπάς αληθινα?? Αγάπη είναι να μπορείς να νιώθεις τον άλλον δίπλα σου έστω και αν δεν είναι. Την ελπίδα μπορεί να στην σκοτώσουν.... ΟΜΩΣ:Τα αισθήματα σου δεν μπορεί κανείς να στα "πάρει" δίοτι ειναι "μαρτυρίες" της ψυχής.................
-Αγάπη λες πως είναι να νιώθεις τον άλλον πλάι σου έστω κι αν δεν είναι.-
Ναι. Είναι αγάπη, έστω κι αν πονάει η φυγή του άλλου. Ναι είναι.
Και όντως τα αισθήματα δεν στα παίρνει κανείς. Αν υπάρχουν.
Αν ο άλλος δεν [αποδέχεται την αγάπη, γιατί δεν το νιώθει] τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Πάντα σε μιά σχέση πίστεψέ με ο ένας αγαπάει πιό πολύ. Καρδιοχτυπάει περισσότερο. Δεν υπάρχουν ζυγαριές να τα βάλεις και να τα ζυγίσεις τα συναισθήματα αλλά έτσι είναι.
΄Οταν αγαπάς το παλεύεις ως το τέλος. Θρυμματίζεσαι κι ενώνεσαι.
΄Οταν λέω μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ εννοώ ένα πράγμα.
Δεν μπορεί να αγαπήσεις βαθύτατα και μετά να γυρίζεις την πλάτη στον άλλον. Δες ζευγάρια. Πόσα μοιράστηκαν. Και μετά γίνονται εχθροί. Σφάζονται. Τι έγινε αυτή η αφοσίωση; Που στο διάβολο πήγε. ΄Οπου υπάρχει αλήθεια κι ενδιαφέρον ψυχής δεν τελειώνουν τα πράγματα.
Εγώ δυνατή ή αδύναμη δεν το ψάχνω γιά μιά μεγάλη αγάπη θα πάλευα ως το τέλος. Αλλά ξέρεις κάτι; Μπορεί τελικά να φανείς και υπερβολικός αν είσαι δοτικός.
Να σε περάσουν γιά τρελλό και να σε στείλουν σε ψυχίατρο.
Τρομάζει η πραγματική αγάπη. Τους αληθινούς τους απογειώνει, τους δειλούς τους κάνει να φεύγουν. Τρέχοντας.
Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Δυστυχώς. Και με λυπάμαι. Γιατί αν και πολύ νέα,τα καταραμένα μοτίβα της εποχής λένε άλλα.
ΑΛΛΑ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:Μιά καρδιά που αγάπησε αληθινά, δεν αφήνει την καθαρότητά της να λερωθεί από τίποτα. Σέβεται την διάρκεια και νοιώθει μαγεία. Φροντίζει να κρατάει τα καλύτερα από το χθες,
Μια καρδιά που αγάπησε αληθινά , είναι αδιανόητο να ξεχάσει τα αισθήματα που ζωγραφιστήκανε μέσα της .
να ζει το σήμερα,
και να ονειρεύεται ένα ωραιότατο αύριο.
Βάζει τα θεμέλια γι΄αυτό το αύριο.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:
Ναι. Είναι αγάπη, έστω κι αν πονάει η φυγή του άλλου. Ναι είναι.
Και όντως τα αισθήματα δεν στα παίρνει κανείς. Αν υπάρχουν.Πάντα σε μιά σχέση πίστεψέ με ο ένας αγαπάει πιό πολύ. Καρδιοχτυπάει περισσότερο. Δεν υπάρχουν ζυγαριές να τα βάλεις και να τα ζυγίσεις τα συναισθήματα αλλά έτσι είναι.
΄Οταν λέω μιά αγάπη που σβήνει δεν υπήρξε ποτέ εννοώ ένα πράγμα.
Δεν μπορεί να αγαπήσεις βαθύτατα και μετά να γυρίζεις την πλάτη στον άλλον. ΄Οπου υπάρχει αλήθεια κι ενδιαφέρον ψυχής δεν τελειώνουν τα πράγματα.Τρομάζει η πραγματική αγάπη. Τους αληθινούς τους απογειώνει, τους δειλούς τους κάνει να φεύγουν. Τρέχοντας.
Αφροδίτη μου,
Είναι πάρα πολύ όμορφα αυτά που γράφεις και καταλαβαίνω πραγματικά πως θέλεις να δώσεις προς τα έξω πως η αγάπη [οταν ειναι πραγματικη οπως λες] ξεπερνά και αντέχει τα πάντα.
Σε κάποιες περιπτώσεις, μιλοντας γενικά πάντοτε, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μπορείς να αγαπάς "σιωπιλά", μπορείς να αισθάνεσαι, μπορείς να δίνεις κι ας έχεις φύγει. Εγω σκέφτομαι λιγάκι πιο ρεαλιστικά και εδω και χρόνια λέω και πιστεύω πάντα μια φράση "Ο κάθε άνθρωπος αγαπά με τον δικό του τρόπο, όπως και επίσης εκδηλώνεται"
Δεν μπορεί κανείς να μπει στην ψυχη του άλλου και να καταλάβει το πόσο αγάπησε η το πόσο αγαπά αν θες αυτος ο άνθρωπος. Ούτε να κρίνει το πως έφυγε και το γιατί.
Πιστεύω είναι πολυ δύσκολο κάποιος να μιλησει για την αγάπη και να τον καταλάβουν όλοι οι άλλοι.
Η κάθε αγάπη έχει την μοναδικότητα της.. που την ξέρουν μόναχα αυτοι που την έζησαν μαζί.
-/
Better to save the mystery than surrender to the secret..
Νιωθω την αναγκη, εν πρωτης να σας ευχαριστησω για τα καλα σας λογια,κανω απλα μια καταθεση ψυχης........μιας ψυχης πονεμενης...
....και ξαφνικα ενα μεσημερι,το θυμαμαι σαν να 'ναι τωρα...ειπες:..."ειναι πολυ μακρια το απογευμα.....και ηρθες σε μενα σαν αερας μεσα απο μια χαραμαδα της πληγωμενης μου ψυχης...και απο τοτε περασαν αιωνες....αιωνες που με ζεστανες με την ανασα σου...που τα λογια σου σταζαν βαλσαμο στα θρυψαλα της κομματιασμενης μου ψυχης...μιας ψυχης κρυσταλινης που την παρεδωσα στα χερια σου γιατι ησουν ο μονος που σου αξιζε να την κρατησεις...
και την κρατησες γερα...την εκανες να νιωσει παλι...να υπαρξει... να χαμογελασει...ετσι οπως μονο ΕΣΥ ξερεις...ο ηχος της αγαπης μας,δεν χαθηκε ουτε οταν χρειαστικε να φυγεις να πας καπου λιγο πιο μακρια...οσο εφευγες τοσο πιο κοντα μου ερχοσουν...περασες το "gate" και η καρδιες και των δυο μας σπαραξαν...δεν ξεραμε που πας...κι'ομως δεν "εφυγες" ησουνα πιο κοντα απο ποτε...και μετα ηρθε ο θανατος των αγαπημενων μας...κρατηθηκαμε γερα ο ενας απ'τον αλλον και τους ειδαμε να γινοντε αγγελοι...κραταγαμε σφιχτα στα χερια μας ο ενας την ψυχη του αλλου...πορευθηκαμε...μαζι...τραγουδησαμε παλι,γελασαμε ξανα,η αγαπη αντεχει...
και ξαφνικα καποιος σε τρομαξε πολυ...καποιος που βρεθηκε αποτομα μπροστα σου σε ξαφνιασε τοσο που αποτομα ανοιξες τ'αγαπημενα χερια και χωρις να το καταλαβεις επεσε η ψυχη μου απο μεσα...ξεχασες πως ητανε κρυσταλινη...ξεχασες πως ητανε δικη σου...κοιτα τωρα κατω...αυτα τα θρυψαλα στα ποδια σου...τ'αναγνωριζεις...ηταν αυτα που με τοσο κοπο μαζεψες ενα μεσημερι...που ηταν αργα το απογευμα...
δεν σε κατηγορω...ο τρομος πολυς...και δυνατος ο κροτος...δεν αντεχεις να τα βλεπεις γιατι τα λατρεψες..."εφυγες" χωρις να κοιταξεις πισω...η θεα τους σε πληγωνει...σ'αγαπω...δεν φταις για τιποτα...να ξερεις πως αυτα τα χιλιαδες μικρα κρυσταλακια θα μεινουν εκει ακριβως που πεσανε ... να λαμπιριζουν στον ηλιο...να φεγγουν με το φως του αγαπημενου μας φεγγαριου...και θα περιμενουν εκει φεγγοντας για να σου δειχνουν το δρομο οταν θελησεις να ρθεις να τα μαζεψεις...
κρατα γερα...σ'αγαπαω οσο κανεις...
μην λυπασαι που φευγεις...να εισαι χαρουμενος που ηρθες...μην μετανιωσεις ποτε...αυτο θα ειναι και το τελος...η μνημη καποιες φορες ξεπαιρνα σε δυναμη και την αγαπη...να με θυμασαι και να μ'αγαπας για οποιο ταξιδι κι'αν ξεκινησες να πας........
ολοι εχουμε δικαιομα στ'ονειρο και δολοφονος οποιος το σκοτωνει...
quote:Didorium,
Αφροδίτη μου,
Είναι πάρα πολύ όμορφα αυτά που γράφεις και καταλαβαίνω πραγματικά πως θέλεις να δώσεις προς τα έξω πως η αγάπη [οταν ειναι πραγματικη οπως λες] ξεπερνά και αντέχει τα πάντα.
Εγω σκέφτομαι λιγάκι πιο ρεαλιστικά και εδω και χρόνια λέω και πιστεύω πάντα μια φράση "Ο κάθε άνθρωπος αγαπά με τον δικό του τρόπο, όπως και επίσης εκδηλώνεται"
Πιστεύω είναι πολυ δύσκολο κάποιος να μιλησει για την αγάπη και να τον καταλάβουν όλοι οι άλλοι.
[Μου αρέσει που σκέφτεσαι λίγο πιό ρεαλιστικά. Κυρίως γιά την δική σου ψυχολογία. Βοηθάει ο ρεαλισμός να βλέπουμε καθαρότερα τα πράγματα ή τα μυστικά σημάδια αλήθειας και ψεμάτων.
Ευτυχώς ή δυστυχώς κάποιοι κάποιες συνεχίζουν την ίδια πορεία.
Κάνοντας πολλά ή λίγα. Προσπερνώντας ή δίνοντας. Παραμένοντας ή κάνοντάς την με [ελαφρά]...
Στο πριν ή στο μετά άραγε κρύβεται η ομορφιά;
Πολλοί λένε στο τώρα. Σε όλα κρύβεται και φανερώνεται. Σ΄όσα ζεις και μοιράζεσαι.
Η αγάπη αντέχει, δεν απορρίπτει. Αφιερώνεται και δεν αρπάζει πίσω τις χαρές της.]
Σε ευχαριστώ Didorium
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:Αχ! Βρε ΄Ονειρό μου!
κρατα γερα...σ'αγαπαω οσο κανεις...
μην λυπασαι που φευγεις...να εισαι χαρουμενος που ηρθες...μην μετανιωσεις ποτε...αυτο θα ειναι και το τελος...η μνημη καποιες φορες ξεπαιρνα σε δυναμη και την αγαπη...να με θυμασαι και να μ'αγαπας για οποιο ταξιδι κι'αν ξεκινησες να πας........
ολοι εχουμε δικαιομα στ'ονειρο και δολοφονος οποιος το σκοτωνει...
Τι ωραίο κείμενο... Πόσες αλήθειες κουρνιάζουν εκεί.
Πόσο με συγκινείς πρωί πρωί κι έχω ένα τρέξιμο Θεός φυλάξει!
Χαλάλι, η τρυφεράδα δεν πεθαίνει στις ευαίσθητες καρδιές. Να είσαι καλά.
Κι αυτό το τελευταίο θα το θυμάμαι όσο ζω...
΄Ολοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο και δολοφόνος όποιος το σκοτώνει.
΄Ολοι χαρά μου έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Να αδράξουμε τα χρώματά του και να ταξιδέψουμε όπου ο νους δεν βάζει...
Να δώσουμε.Η δοτικότητα τρομάζει. Κάτι φορές ο άλλος σου γυρνάει την πλάτη και χάνεται χωρίς λόγο, και συ λες ναι δεν πειράζει έτυχε. Πάντα ο ένας αγαπάει πιό πολύ. Μερικές και κάποιοι γιά να τα έχουνε καλά με τη συνείδησή τους -έτσι λένε- μόλις βαρεθούν, ξεκαθαρίζουν την κατάσταση -ξεκαθάρισμα να σου πετύχει- και ξεκινάνετην άλλη μέρακάτι άλλο. Την άλλη μέρα. ΄Ετσι ξεμπλοκάρονται από ενοχές και κόβουνε το νήμα του παρελθόντος. Σ΄αφήνουν να κοιμάσαι με το παράπονο και πετάνε την τύψη στο σκουπιδοτενεκέ.
Καφενείο η καρδιά. Γήπεδο φιλαράκια.
Λες φιλαράκι, πως όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο και δολοφόνος όποιος το σκοτώνει...
Ποιός συλλαμβάνει αγάπες μου αυτούς τους δολοφόνους των ψυχών;
Βολτάρουνε ελεύθεροι και ψάχνουμε γιά θύματα,
και της ζωής τα κρίματα αγάπες μου τα ρίχνουνε σε σένα.
Ποιός τους μαζεύει αυτούς;
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Better to save the mystery than surrender to the secret..
Όταν αγαπάω και νιώθω πλημμυρισμένη από ευτυχία νιώθω μια απίστευτη ανακούφιση στην ψυχή μου... μέσα στο στομάχι μου σαν να πετάει. Γκρρρρ δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια αλλά όποιος το νιώθει σίγουρα καταλαβαίνει τι θέλω να πω. Είναι σαν η ψυχή σου να είναι ένα βήμα πιο μπροστά στον σκοπό της... πιο κοντά στον Θεό.
"Η μεγαλύτερή μας έκπληξη είναι ο ίδιος μας ο εαυτός..."
αφήνοντας της ζωής την συνέχεια,
που τελείωσε μέσα στην αρχή της,
Γελώ και σαλεύει η φλόγα του σύμπαντος.
Θρηνώ κι η βροχή συνοδεύει το δάκρυ
ταξιδεύω στους χάρτες της παλάμης σου,
δεν έχει στέγη πιά τούτη η άστεγη αγάπη.
Αισθάνομαι ναός που καπηλεύτηκαν τους θησαυρούς του.
Αύριο ναυαγός στα πολλά μου δάκρυα με φόβο θα παλεύεις.
Υπάρχω μέσα από τις αισθήσεις των παραισθήσεων.
Στην ηδονή εκπλήρωσης ανομολόγητων πόθων.
Υπάρχω καθώς πεθαίνω.
Αφήνοντας
της ζωής τη συνέχεια
που τελείωσε μέσα στην αρχή της.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!