- "" ΗΛΙΑΚΕΣ"" ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ-ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Εδω έχει μείνει ο Ευμένης, άν σου κάνει, ευχαρίστως να σου τον συστήσω!

---

Πολύ καλή πρόταση ΝΙΚΟΜΑΧΕ, εγκρίνω

Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 24/02/2013 15:54:03

quote:

---

Δεν σου θυμίζει κάποιον Αγγελο, που πέρασε ένα φεγγάρι απο εδώ και άλλα του έλεγες και άλλα καταλάβαινε?
Και φυσικά άλλα έγραφε!!

---

quote:

---

Δεν ξέρω αν έπεσα θύμα παραπλανησης.

---

quote:

---

ΦΙΛΕ ΝΙΚΟΜΑΧΕ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑΣ ΖΟΡΙ
ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ
ΦΙΛΙΚΑ

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Απο τα βαθη του DNA μου σου ευχομαι καλη επιτυχια]

Μη στέκεσαι και περιμένεις απαντήσεις, μέσα σου ο θησαυρός, σκάψε βαθιά αυτό το σώμα σου, τι να βρεις απ’ έξω,

Ο δρόμος, το μονοπάτι που ακουλουθάς μέσα σου είναι, από έξω δεν υπάρχει τίποτα, μόνος είσαι, εσύ κι ο εαυτός σου,

μη σε ξεγελά κανείς, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου, τα εντός και η καρδία βυθός! Γνώρισε το Θεό ΛΟΓΟ, ξέρεις που!!!

xristosxatz; τι είπε ο Χριστός; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ!- ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ! -ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ! μέσα σου! μέσα σου! μέσα σου!...

quote:

---

χαμηλών ενεργειών,

---

quote:

---

Και μια επεξηγηση παρακαλω;γιατι τα ονομασες

quote:

---

χαμηλών ενεργειών,

---

Νομιζω μας την οφειλεις

---

quote:

---

Σε διαφώτησα

---

quote:

---

xristosxatz ; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ, ο δρόμος, το μονοπάτι, κι όλα αυτά τα έβαλα μέσα σου... μια ευθεία να τα κάνεις...

Μη στέκεσαι και περιμένεις απαντήσεις, μέσα σου ο θησαυρός, σκάψε βαθιά αυτό το σώμα σου, τι να βρεις απ’ έξω,

Ο δρόμος, το μονοπάτι που ακουλουθάς μέσα σου είναι, από έξω δεν υπάρχει τίποτα, μόνος είσαι, εσύ κι ο εαυτός σου,

μη σε ξεγελά κανείς, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου, τα εντός και η καρδία βυθός! Γνώρισε το Θεό ΛΟΓΟ, ξέρεις που!!!

xristosxatz; τι είπε ο Χριστός; ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΟΔΟΣ!- ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ! -ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ! μέσα σου! μέσα σου! μέσα σου!...

---

quote:

---

Μη στέκεσαι και περιμένεις απαντήσεις, μέσα σου ο θησαυρός, σκάψε βαθιά αυτό το σώμα σου, τι να βρεις απ’ έξω,

---

Ειχα εντολη να σε παρω απο αυτο ακριβως το σημειο που βρισκεσαι τώρα
και αναρωτιομουνα πως θα ηταν δυνατο...

..ποίηση ζητά η Ψυχή
η καρδιά λαβωμένη, στήριγμα ζητά..

Θέλει η Ψυχή να επαναστατήσει μα δεν τα καταφέρνει,
το δηλητήριο που τρέχει στις φλέβες της, δεν είναι πια
κόκκινο μα ούτε λευκό, τη νάρκωσε, η χαμένη αθωότητα
σπάνια υμνήθηκε καθώς της πρέπει, σχεδόν ποτέ.
Γιατί ο φόβος της ψεύτικης μιζέριας που τόσο ύπουλα
κι εύκολα έκανε το αίμα δηλητήριο στην ψυχή, δεν την
άφησε ν' αγαπήσει το μικρό αυτό, μα σπάνιο μαργαριτάρι.
Τόσο σπάνιο, όσο τ' αστέρια μέσα στα χέρια μας.
Ναι. Η χαμένη αθωότητα αγάπη ονομάζεται. Τα βλέπε-
τε τα παιδιά εκεί έξω; Τόσες πρέπει να γίνουν οι
ντροπές της Ψυχής για να γίνει Αθρώπινη. Ντρέπομαι
που απαιτώ να ξεχωρίζω άνθρωπος. Θαυμάζω με θλίψη
τους ανθρώπους που επαναστάτησαν με την μόνιμη σιωπή
τους. Δάσκαλε, στο ίδιο ποτάμι βαδίσαμε σ' απέναντες
όχθες. Δεν έπρεπε ν' αφήσεις ατμός να γίνουν
οι χαμένες αθωότητες. Ξέρω, είναι μάταιο να ζωγραφίσεις
το δηλητήριο που τρέχει ζεστό μέσα στις φλέβες.
Τους πόνους σου όμως, αχθοφόρος η πλάση τους δέχτηκε.

Ήταν το πέρασμα κοντά απ' τον ανεμόμυλο
που έφερε ξανά, της φωνής σου την ηχώ
τίποτε δεν άλλαξε, όλα εσένα θυμίζουν
όλα είναι λες και τίποτε δεν έφυγε
ίδιες μυρουδιές και χρώματα τριγύρω
φρεσκοχρωματισμένος ήτανε
σαν έγραψες τ' όνομά σου πάνω του

άγνωστη αγαπημένη

κι όμως το δειλινό τ' αποψινό
για 'σένα τό'φτιαξε ο πλάστης
δεν είναι σαν άλλο δειλινό
ολάκερο αγάπης δράστης

μην αργείς όμως πονώ
η ψυχή να φτερουγίσει θέλει
σπουργιτάκι καλοκαιρινό
μια φωλίτσα απλή γυρεύει
*** *** ***
ξημερώνει, η ερημιά, αναρωτιέται
τόση ομορφιά! αστέρι που δεν το φτάνω
κύμα θε' να γεννώ, κι ο ήχος, ο παφλασμός μου
θα έρθει απαλά να σου χαϊδέψει
του ανέμου τα μαλλιά σου

εκεί 'μαι 'γω, στης μοναξιάς την πλάση
σε νοιώθω όταν περνώ, και σε νοσταλγώ
ο ουρανός δεν τ' άντεξε, στολίδι σού 'χει φτιάξει
στέμμα λευκό σου έπλεξε, αναζητά μέρος, στην ομορφιά σου
όνειρο, όνειρο, πως θα σε φτάσω;

ο φάρος έπαψε, ν' ανάβει, σα να ντράπηκε
νόμισε πως ήρθες να πάρεις την δουλειά του
δεν το κατάλαβε, ο έρμος, πως εσύ
χαμόγελα χαράς σκορπούσες στο πέρασμά σου
έτρεξα να του το πω, μα δεν πρόλαβα

τό 'θελα το φως αυτό, μου λέει και μου δείχνει
τη λάμψη, τ'ουρανού, το στέμμα το λευκό σου
την αρμονία θαύμασα, με το χαμόγελό σου
κύμα ξανάγινα, άνεμος των μαλλιών σου
*** *** ***
αυτό το μονοπάτι, από καιρό πριν, έπρεπε να το πάρω
σε βλέπω εκεί, μεταξένια κορδέλα απλώνεσαι
ξέρεις ! θέλω σαν σε άλογο λευκό πελώριο
απάνω της ν' ανέβω και με τον κυματισμό ένα να γεννώ

πως αρωμάτιζε η πασχαλιά ! θυμάσαι;
η οσμή χάθηκε, ψυχή έγινε κι αυτή
ακούμπησε στη φυλλωσιά, κύλησε στο βλέμμα
εδώ, είπε, θα σταθώ, βρήκα το δικό μου τέρμα
*** *** ***
η σιωπή σου, νά την, η σιωπή
αυτό τι είναι; ο ματωμένος ήχος της σιωπής σου
το δάκρυ, καυτό πονάει
ο δρόμος, αγκαλιασμένο φτερούγισμα
δροσοσταλιά, μύρισε φθινόπωρο
πως καρδιά μου θα αντέξεις
κοίταξε ! κοίταξε !
σα να σκάβει αυλακιά, το αλέτρι της καρδιάς σου
άπλωσε το χέρι σου, πιάσε το δικό μου
μαζί θα τον περάσουμε, τον δρόμο της σιωπής σου
*** *** ***
η λησμονιά, σαν άλλη καταιγίδα
θέλει στο πέρασμά της
να χαλάσει κάθε όμορφο άνθος
πούσπειρε η τρυφερότητά σου

μάγο όμως, θα κάνω τον λόγο μου
κι αυτός θε'να φροντίσει
της λησμονιάς την τραχύτητα
μειλίχια να ορμηνεύει

στάσου, να πει στην καταιγίδα,
απ' εδώ μην περνάς, δεν είναι
ο δρόμος αυτός δικός σου
απ' εδώ περνά μόνο τ' όνειρο
το άστρο το δικό της
*** *** ***
ετούτη η νοσταλγία
δεν είναι πρωτόγνωρη
δεν είναι μια θύμηση, μια ανάμνηση
το πέρασμα αυτό, είναι άγνωστο
μα και νοσταλγικό συνάμα

δεν είναι ήλιος το χαμόγελό σου
φως στα μάτια μου, να δω τον ήλιο
η στοργή, άκουσμα παραμυθένιο
στην αύρα ενός παιδιού
στην ζεστασιά της αγκαλιάς

το χαμόγελο αυτό
ας πνίξει τον καημό σου
το άγγιγμα το σιωπηλό
ουρανός και γη, μαζί ένα
κι εσύ, αστέρι μακρινό
φωτεινό, λαμπερό
*** *** ***
θαλασσινό το δάκρυ που κυλά
της προδοσίας ο πικρός καρπός
ποιο φτερούγισμα τά 'χα θ' αντέξει
και δεν θα βρεθεί τσακισμένο
στου λίβα αυτήν την περασιά

συ όμως, άγνωστη αγαπημένη
όαση κάνε, της θλίψης
το στερνό ποτάμι,
σηκώστ' ωρέ ναύτες τα πανιά
η πριγκιπέσα το ταξίδι αρχίζει
*** *** ***
στον κάματο, της μοναξιάς
άγνωστη Αγαπημένη
κάθε βήμα μια αβεβαιότητα
ανάγκη την έχει η ψυχή
πως αλλιώς θα ξαναγεννηθεί;

θέλει ξανά την τρυφερότητα
που σαν μικρό παιδί είχε κάποτε μέσα της
μα στην άχαρη και φοβερή ωρίμανσή της
στην βιάση που της ζήτησαν να έχει
έχασε το χρώμα της φωνής των πάντων

ανάγκη τό 'χει να θρηνήσει
ότι πρώιμα αδικοχάθηκε από μπρος της
δεν το μπορεί όμως το άγγιγμα το ποθητό
υποφέρει κι ίδια, μην της θυμώσεις
*** *** ***

άγνωστη Αγαπημένη, κοντινή μου συντροφιά
μεσ΄ του δάσους την πυκνή σκοτεινιά
τη νύχτα αυτή, μια τέτοια παγωνιά
αναζητώ εκείνη την χαμένη, ζεστή γωνιά

δεν την μπορώ την γύμνια αυτή
έχει το δικό της σκοπό, μα στον τόπο αυτό
τα δέντρα είναι πολύ ψηλά, κρύβουν τ΄ αστέρι τ'ουρανού
έχασα τα ίχνη, άγνωστος ο τόπος
δεν μπορώ να βρω του πόνου το ποτάμι
το ξημέρωμα αργεί
*** *** ***
στο διάβα του εκείνο, στην πορεία τού κουρσέματος
τίποτε δεν μπορούσε ν' αντισταθεί
ο κούρσος ανίκητος, κατακτούσε της ζωής τα όμορφα κάλλη
τόπους πολλούς τους ένοιωσε, πολλούς τους έχει αφήσει
κάστρα πολλά, τα κούρσεψε, τα έζησε από μέσα
μα σε τούτο το καστρί, όλα είναι ξένα

μικρό αλλά απόρθητο, πολέμου τέχνη δεν γρικά
κι ετούτο να το 'ρίξει, λες κι όλα είν΄ ζωντανά
κι οι πέτρες' τα τείχη του ακόμη, την βιάση εμαγέψανε
την βία την γλύκαναν, και το κάλεσμα τ΄ οδηγεί
μια με φόρεμα λευκό, άγνωστη Αγαπημένη
*** *** ***
είναι στιγμές αυτές, άγνωστη Αγαπημένη
που η θύμηση διπλά το άκουσμά σου έχει ανάγκη
μεγάλο το βάρος που σέρνει, αποκαμωμένη έρχεται
πόσες άραγε οφειλές η κυρία της να σού 'χει

το ποτήρι τής λησμονιάς, Άγνωστη δικιά μου Αγαπημένη
πολλές φορές το σήκωσες γιομάτο, το πικρό με μία το κατέβασες
στο ανηφόρι αυτό είπανε, λίγο πιο πέρα στην πλαγιά
τρέχει καθάριο το ρυάκι της χαράς, από 'κεί την δίψα να χορτάσετε

του κάκου όμως, το δρόμο έχω χάσει
και μέσα στη βαριά νυχτιά τα σημάδια έχω ξεχάσει
του γυρισμού πού 'βαλα για 'σένα, μα κι αν αργώ
θα συνεχίσω μέσ' τη νύχτα να σ' αναζητώ
το ξημέρωμα θα χαμογελάσει, κι εγώ θα σε βρω
*** *** ***
οι ναύτες τα πανιά άνοιξαν, και σαν άλλη πριγκιπέσα
η άγνωστη Αγαπημένη, το ταξίδι έχει αρχίσει

το θέλει το φευγιό αυτό, έτσι τό 'χει μάθει
σαν τους αγγέλους κρύβεται, στην όψη των ανθρώπων
νοσφισμό ποτέ δεν δέχτηκε, δίκοπο μαχαίρι στο θηκάρι
τό 'θελε νάναι ελεύθερη, το φευγιό τ' αγάπησε, διάλεξε να το πάρει

στο μεσοπέλαγο, καθώς μακριά βρισκόταν από κάθε στεριάς σκιά
αγνάντευε ακόρεστα, μα με καρπερή γαλήνη
εκεί που αντάμωνε ουρανός και πέλαγος
λες και σύντροφοι έχουν γίνει του ορίζοντα τα δύό καλά

εκεί ο γαληνεμός την βρίσκει, Άγνωστη Κόρη Μόνη
στων δυο καλών την αγκαλιά, ουρανοθάλασσ' αγαπημένη
το δάκρυ αργά - αργά ξεπρόβαλε κι αυτό
της πλάσης φέρνει μέσα του, μυστική πνοή
*** *** ***
την γυρεύει σήμερα, κάποια άλλη γωνιά
να θρηνήσει ξανά το χτύπημα, της μοίρας αστροπελέκι
κόρη κι αυτή κάποτε, μάνα με δυο βλαστούς κατόπιν
πρωινό ήταν καθώς βγήκε απ' το σπίτι
τη χαρά των βλαστών της λογίζεται, αυτήν να μεγαλώσει
άγγελο πίσω φέρανε, γιατί Θε μου τόσο πόνο
μην τάχα δεν βρέχει ο ουρανός, η γη παραπονιέται
και με δακρύων το νερό, πλέον παρηγοριέται
*** *** ***
στον ποταμό της νιότης σου, άγνωστη Αγαπημένη
αναζητώ την ευτυχία που μας έφυγε
από τα καθάρια τής ορμής τα νερά
παρασυρμένη σε χώρες άγνωστες σε 'μας και μαγικές

ποιος είναι ικανός, ποταμό με τα χέρια να κρατήσει
μάταιο θάναι κι αν όλα χρειώδη τα κάνει
αυτός την πορεία του τη συνεχίζει, δε λογάει εμπόδιο
θέλημα έχει δικό του, να φτάσει χώρες μακρινές και μαγικές

ξέρεις, δεν θα βάλω οδηγό, τα χώματα αυτά κανείς δεν τα γνωρίζει
μα και στις όχθες θέλω μόνος να βρεθώ, βηματισμό δικό μου νά 'χω
παρθένος είν' ο τόπος τούτος, δεν τον επέρασε ανθρώπου πόδι
βεβηλωσιά δεν την εγνώρισε, κι έτσι θα μείνει μετά την δικιά μου περασιά
*** *** ***
αν και βαριά συννεφιά, επιμένει πεισματικά
να κρατά νοσταλγικό το καθάριο κάλλος τ'ουρανού,
σε κάποια εποχή που η εξοχή είναι η μόνη Αναπαυτική χαρά,
Εκεί που η ανταμωσιά με την Άγνωστη Αγαπημένη δεν σκιάζεται
από θορύβους περιττά βάναυσους στιγμών ξένης περασιάς,
το Άτι το λευκό μου φτερωτό, διαλέγω αντάξιο της άλλης μεριάς τ'ουρανού
εκείνου που πριν μιας νύχτας στραφτερής, την βαρυσυννεφιά αλλάζει
και την κάνει ένα απέραντο αλώνι, στρωμένο καθαρό μπαμπάκι
τόσο φτάνει μακριά, που με σιγουριά αλλιώτικη τρυφερά
θ' ακουμπήσω την έμορφή σου θυμισιά, να της προσφέρω λίγη ξαποστασιά
*** *** ***
οι στιγμές εκείνες, οι απίστευτα μοναχικές
είναι σχεδόν αβάστακτες
κάτω απ' το βάρος του πόνου,
άγνωστη γλυκιά μου Αγαπημένη,
του πόνου της ζωντανής ανυπαρξίας,
εκείνου που φέρνει, η συνειδητότητα
ενός ανύπαρκτου' μα ζωντανού παρελθόντος
τόσο μάλιστα με ζωηρότητα ζωντανού
που δύσκολα η ψυχή θα μπορέσει,
κι αν γνωστά της ακόμη είναι
τα μονοπάτια που 'μπρος της απλώνονται,
ν' αποφύγει την παγίδα της παντοδυναμίας
που σαν κόλακας καρτερά, σε κάθε της βήμα
να χύσει το πικρόγλυκο, μουδιαστικό φαρμάκι
κι απ' το μεθύσι της αυτό να ξεχάσει' πως
τελευταία αυτή, μέσα σ' όλη την πλάση
μπορεί να γίνει παντοδύναμη

μη σε φοβίζει όμως ο πόνος τούτος
ακόμη κι αν αποκάμεις, απ' το βαρύ του φορτίο
κι αν λίβες έχεις τριγύρω σου, πολλούς
και τ' οξυγόνο με κάθε τρόπο λιγοστεύουν'
μη τρομάξεις, δυο μάτια' Άγνωστης Κόρης Μόνης
κοντά σου, κρυμμένα κάπου βρίσκονται
κι αν χρειαστεί, θα σηκώσει βάρος απ' το βάρος σου'
τελευταία ήρθε μεσ' την πλάση
*** *** ***
βλέμμα
που μέσα του βλέπω το βλέμμα μου
μάτια
που κάθε τόσο ρουφάτε τους πόνους μου
χείλη
που τους πιο κρυφούς μου πόθους φέρνουν στο φως
στόμα
μες την ψυχή μου φύσα την πνοή της ζωής
*** *** ***
Ρόδα ν' ανθίζουν στο στόμα εκείνο,
που φυτεύεις τα φιλιά σου

άγνωστη Αγαπημένη,
η ανάσα σου λιβάδια καθαρά να ζωντανεύει
φωλιάζοντας πεταλούδες στ'άνθη τους
τα πολύχρωμα λεπτά ευαίσθητα αισθήματα σου,
η μορφή σου ήλιος άλλος να φωτίζει
τη μουσική της πλάσης του
κι η ψυχή σου, η ωραιοσύνη τούτη
να του ανασταίνει κάθε νέκρα που οι πόνοι των πολέμων
μέσα του τελείωσαν
*** *** ***
όπως τον νυμφίο της ψάχνει η Ψυχή και θλίβεται σαν δεν τον βρίσκει
έτσι θλίβεται κι όταν εσένα ψάχνει άγνωστη αγαπημένη σκεπτόμενη
πως άλλος νοιώθει τη θερμή γλυκύτητα των μονάκριβων φιλιών σου
μου επιτρέπεις να σε φιλήσω στο στόμα; δεν ξεχνά...
ήταν για μια στιγμή όλη η ύπαρξη, ουρανός και γη, δύο χείλη
κι άλλα δύο, στην πένθιμη μα ταυτόχρονα αναστάσιμη εκείνη σκοτεινιά
και ταυτόχρονα το αντάμωμα πολεμιστή με απόρθητο καστρί
της ψυχής σου η γενναία ωραιότητα, που κράτησε έξω
τον αιμοβόρο κουρσάρο και μια στιγμή έπειτα
ημέρωσε, κάνοντάς τον να μη θέλει αιμοδιψή λάφυρα
μα να γίνει υπηρέτης και σύντροφος
της βασίλισσας του απόρθητου Καστριού

και τώρα που οι εκστρατείες από ίδιους τόπους φέρουν
τις θύμισες της προδοσίας
ξέρει πως δεν του ανήκε η δύναμη της συντροφικότητας
γιατί πολεμιστής άξιος δεν έμαθε, μα κουρσάρος
που κούρσευε ξένων κόπων τις χαρές
γιατί δεν έμαθε να υπηρετεί τη λευκότητά τους

quote:

---

Ότι έσπειρα, θέρισα

---

Κάψατε τους επιταχυντές!!