- Περί ΑΝΕΜΩΝ και ΥΔΑΤΩΝ 2 ! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Φίλε A. Kircher, ωραίο το σκιτσάκι!

quote:

---

Incubus, και εγω ενα μαθημα... την πατησα ετσι ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΝΟ... το οποιο με καθυστερησε απο το πτυχιο μου, δυο ολοκληρα εξαμηνα, συν οτι το εδινα απο το 5ο εξαμηνο... ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΟ ΕΔΩΣΑ 14 φορες, για να το περασω...

---

Ευτυχώς δεν έκανα τέτοιο ρεκόρ!
Το κακό είναι όταν μένεις με μαθήματα ειδικότητας γιατί σε καθυστερούν από την εξάμηνη πρακτική άσκηση.
Θυμάμαι είχαμε το Marketing το οποίο το έδινα από το Δ' Εξάμηνο και κοβόμουν με 3,5 - 4.
Πήγαινα πάντα διαβασμένος αλλά στο μάθημα αυτό έμεναν πολλά άτομα.
Έως ότου την στιγμή που τελείωνα το Ζ' Εξάμηνο το έδινα και τελικά έγραψα στις εξετάσεις μια έκθεση ιδεών.
Το αποτέλεσμα ήταν να πάρω 7!!!
Τον Σεπτέμβρη πηγαίνω να φτιάξω τα χαρτιά μου για την εξάμηνη πρακτική κι από την Γραμματεία μου ανακοίνωσαν ότι δε μπορώ να την κάνω γιατί χρωστούσα το Marketing.
Έγινε ένας πανικός στο γραφείο έως ότου βρήκαν την βαθμολογία μου...

In anticipation of my resurrection...

Τελικά έχω να το λέω... το Τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών διαθέτει (σε σχέση τόσο με το υπόλοιπο Πανεπιστήμιο, το οποίο γνωρίζω εκ των έσω, όσο και εν συγκρίσει με άλλα Πανεπιστήμια και Σχολές, για τις οποίες έχω πληροφορίες και παράπονα) τους ΠΛΕΟΝ ΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ, τουλάχιστον στο θέμα της αξιολόγησης των γραπτών.
Το συγκεκριμένο δεν το αναγράφω τυχαία, καθώς (δεδομένου ότι μόνο 2 φορές έδωσα μάθημα στις επαναληπτικές εξετάσεις και αυτό ήταν επιδίωξη δική μου και όχι λάθος των καθηγητών) μη δυνάμενος να αποδεχτώ τον τίτλο της ιδιοφυίας τόσο για μένα, όσο και για αρκετούς συμφοιτητές μου, τείνω στο ανωτέρω συμπέρασμα. Προτού σπεύσει ο οποιοσδήποτε να κρίνει το Τμήμα ως εργαστήρι παραγωγής πτυχιούχων, τον ενημερώνω ότι και η θεματολογία κρίνεται ως δύσκολη και (σε κάποιες λίγες περιπτώσεις) υπήρχε ανεπάρκεια γνώσης ή μεταδοτικότητας από την πλευρά των διδασκόντων και η βαθμολόγηση ήταν φυσιολογική, αλλά δεν παρατήρησα ΠΟΤΕ ούτε τα φαινόμενα των "ποσοστώσεων" στους προαχθέντες, ούτε φαινόμενα υπερβολικής επιείκιας, ούτε σχέσεις καθηγητών με φοιτητές (παρά μόνο σε μία, πολύ συγκεκριμένη και προσδιορισμένη περίπτωση).
Τυχερός ήμουν!! Ευχαριστώ όλους τους καθηγητές μου, που δε δημιούργησαν συνέπειες στον ευαίσθητο ακαδημαϊκό ψυχισμό μου.

Φιλικά
Κωστάκης

quote:

---

Καλημέρα σας!

quote:

---

Incubus, και εγω ενα μαθημα... την πατησα ετσι ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΝΟ... το οποιο με καθυστερησε απο το πτυχιο μου, δυο ολοκληρα εξαμηνα, συν οτι το εδινα απο το 5ο εξαμηνο... ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΟ ΕΔΩΣΑ 14 φορες, για να το περασω...

---

Ευτυχώς δεν έκανα τέτοιο ρεκόρ!
Το κακό είναι όταν μένεις με μαθήματα ειδικότητας γιατί σε καθυστερούν από την εξάμηνη πρακτική άσκηση.
Θυμάμαι είχαμε το Marketing το οποίο το έδινα από το Δ' Εξάμηνο και κοβόμουν με 3,5 - 4.
Πήγαινα πάντα διαβασμένος αλλά στο μάθημα αυτό έμεναν πολλά άτομα.
Έως ότου την στιγμή που τελείωνα το Ζ' Εξάμηνο το έδινα και τελικά έγραψα στις εξετάσεις μια έκθεση ιδεών.
Το αποτέλεσμα ήταν να πάρω 7!!!
Τον Σεπτέμβρη πηγαίνω να φτιάξω τα χαρτιά μου για την εξάμηνη πρακτική κι από την Γραμματεία μου ανακοίνωσαν ότι δε μπορώ να την κάνω γιατί χρωστούσα το Marketing.
Έγινε ένας πανικός στο γραφείο έως ότου βρήκαν την βαθμολογία μου...

---

Καλημερα...

Ηταν πολλα κακα μαζι... Ο ιδιος ο καθηγητης, ειχε προβληματα με το διοικητικο του ΤΕΙ (αν και αναπληρωματικος)...

Στο παλιο προγραμμα σπουδων, το μαθημα του ηταν υποχρεωτικο... στο νεο προγραμμα σπουδων του ΤΕΙ μας, εγινε επιλογης, και επιπλεον, οι περισσοτεροι που το διαλεγαν, δεν παρακολουθουσαν το μαθημα του (λιγοι μονο, και επαιρναν και εργασια).

Ετσι, πολλες φορες πηγαινε στην ταξη, και εφευγε γιατι κανεις δεν ηταν μεσα! Με αποτελεσμα, να "φορτωσει" και να του βιδωθει!

Ειχα φιλο που πηρε εργασια, βαθμολογηθηκε σε αυτην 3,5 (με αριστα το 4, ωστε να συμψηφισθει με το γραπτο) και κοπηκε γιατι στις εξετασεις, εγραψε 1,3 !!!!!!!!!

ΠΙΣΤΕΥΩ...

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

παρα πολυ καλο

οι καλύτερες ατάκες:

Milk εκ βοδώς

και...

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν

Στην 3η Λυκείου είχα γράψει ένα ποίημα για τις εξετάσεις.
Παράφραση γνωστού πατριωτικού ποιήματος που το έλεγε στις γιορτές στην Πέμπτη και Έκτη Δημοτικού η Μιμίκα (η πρώτη μαθήτρια) για να τη βλέπουν από το προαύλιο με δολοφονική ζήλια όλοι οι υπόλοιποι μαθητές!

Ο υποψήφιος

Θέματα δώσαν. Χαλασμός, κάψιμο πέρα ως πέρα!
Το θαλασσί τετράδιο, άσπρη απομένη ξέρα,
με τα χοντρά, με τα λεπτά,
τα μαθητούδια που γέλαγαν πριν απ' τις εξετάσεις
και στο χορό το έριχναν καμιά φορά στις τάξεις,
σαν έλειπε ο καθηγητής.

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε στην άκρη εκεί μονάχο,
στου θρανίου τα χαλάσματα, κάποιο παιδί σαν βράχο,
κάθετα, σκύβει θλιβερά το κεφαλάκι,
μόνη συντροφιά του μένει μια άσπρη γομολάστιχα, σαν κι αυτό ξεχασμένη,
μες την αφάνταση φθορά.

Φτωχό παιδί που κάθεσαι αδιάβαστο στις άκρες,
για να μην κλαις λυπητερά, τι θα θελες τάχα να΄χες;
Για να τα δω τα παχουλά
χεράκια σου ν' αστράψουνε, να ξαναγράψουν πάλι
και να κατέβει η σκέψη σου, σαν πρώτα απ' το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άμυαλο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω,
για να γράψεις την άσκηση, για να σε καμαρώσω
τύπους πολλούς και αραδιαστούς,
τύπους που του μολυβιού δεν έχει αγγίξει η άκρη
και που στη θύμησή τους, γεννάται ένα δάκρυ
να γράψεις στα χαρτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως βιβλίο φυσικής, που του σχολειού σου μοιάζει;
Μήπως βοήθημα καλό,
που έμπειρος καθητητής μόνο το δίνει
κι ένας μαθητής μέρες εκατό αν το κοιτά
ασκήσεις όλες λύνει;

Μην το πουλί που κελαηδά στην τάξη νύχτα μέρα,
και την παράδοση ακούει και τ' άλλα παραπέρα;
Τι θες απ' όλα τα αγαθά τούτα;
Πες!
Το βιβλίο, το βοήθημα; Θες το πουλί;

Διαβάτη...
μου κράζει το αδιάβαστο παιδί με το πρησμένο μάτι.
Σκονάκι! Αυτό θέλω, να!

Αμαλία Τσακίρη, 1989