- Προσέγγιση στην ύπαρξη μέσω σαφών διατυπώσεων (σοφόν το σαφές) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Αμαλία μου ΠΟΛΥ σωστά επέλεξες την εισαγωγή του όρου “συνείδηση”, στο θέμα που κουβεντιάζουμε. Η ένστασή μου δεν είναι για την εισαγωγή του όρου, αλά για τον αυθαίρετο προσδιορισμό του σαν “άυλη” υπόσταση.

Το παράδοξο με τον συλλογισμό σου είναι, πως ενώ πολύ σοφά αποφεύγεις την χρήση των όρων “ψυχή” ή “πνεύμα” που αυτόματα παραπέμπουν σε άυλη κατάσταση, έτσι ώστε να μην αποδοθεί αυτή η οντότητα στην συνείδηση, στο τέλος τέλος προτείνεις την χρήση του όρου σαν άυλη οντότητα.
Υπάρχει κατά την γνώμη μου μια παραδοξότητα, που δημιουργεί σε δογματική προσέγγιση.
Αν ΔΕΝ μπορούμε να αποδείξουμε κάτι, δεν μπορούμε να το επικαλούμαστε εκτός άν με την άτοπο απαγωγή το αποκλείσουμε.

Η σταθερή προσέγγιση η δική μου είναι, πως αυτό που με σχετική βεβαιότητα γνωρίζουμε είναι ΜΟΝΟ υλικό ενεργειακό.

Για να δεχτούμε κάτι άλλο, θα πρέπει να παρουσιάσουμε στοιχεία που να οδηγούν προς τα εκεί, και αυτά τα στοιχεία δεν πρέπει να είναι η “επιφοίτηση” , η “διαίσθηση” , και ούτε οι “αναλαμπές”.

quote:

---

Nikomaxos
θεωρώ οτι η γνώση προυπάρχει εκ δημιουργίας και σιγα-σιγά <<ανακαλύπτεται>>.Παράδειγμα:Το Η και το Ο υπάρχουν,πολύ πρίν εμείς ανακαλύψουμε οτι και τα δυο μαζί μας δίνουν νερό.

Η γνώση των μέχρι σήμερα πραγμάτων ήταν άγνοια του χθές.Ομως τα υλικά και τα μεσα για την απόκτησή της υπήρχαν.Οπου υλικά τα αντικείμενα και μέσα η νόηση.

Ας υποθέσουμε οτι σε 500 χρόνια θα μπορούμε να ταξιδεύουμε με εναν αγνωστο ακόμη τρόπο μεταξύ των γαλαξιών σε μηδενικό χρόνο.Αυτή την στιγμή δεν γνωρίζουμε πώς.Αυτο δεν σημαίνει οτι ο τρόπος δεν υπάρχει.
Αρα η γνώση υφισταται και εμείς την αγνοούμε.

---

Edited by - gianipseftis on 08/08/2011 13:20:33

Σεβαστή ως τοποθέτηση - ίππον μου ορώ, ιππότητα δε ουχ ορώ -

αλλά πολύ κλισαρισμένη Γιαννη.

Το "δεξιά-αριστερά" δεν ορίζεται επιστημονικώς, συνεπώς και δεν μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη αυτής της τμήσης του χώρου.
Ομοίως και το "πάνω-κάτω".

Δεν θα έπρεπε να αναφερόμαστε σε αυτές τις "έννοιες" ?

Αυτό που γνωρίζουμε με σχετική βεβαιότητα είναι ΜΟΝΟ υλικό ενεργειακό, λες.

Εγώ σου λέω πως δεν γνωρίζουμε τίποτα ουσιώδες για την ύλη και την ενέργεια.
Μπορούμε να περιγράψουμε πολλά, να εξηγήσουμε όμως ελάχιστα.

Τί ακριβώς σημαίνει "εσωτερική καύση" ?

Πώς το πετρέλαιο προσφέρει σε εμάς προς εκμετάλλευση την εσωτερική του ενέργεια μέσω της καύσης ? Και τί ακριβώς είναι αυτή η εσωτερική ενέργεια?

Το εντοπίζουμε ξεκάθαρα, το περιγράφουμε άψογα, το εφαρμόζουμε ικανοποιητικά, αλλά δεν υπάρχει εξήγηση για το φαινόμενο.

Η επιστήμη μας, στον πυρήνα της, δεν διαφέρει και πολύ από την "μαγεία".

Για αυτό και πολλοί θεμελιωτές της κλασσικής φυσικής και της ζωολογίας και των μαθηματικών (κ.α.) ήταν τύποι μυστήριοι, αλχημιστές, οπαδοί της θεωρίας της κούφιας γης ... κ.α.

Τί είναι η πληροφορία?

Πιο συντομογραφικά:
Αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως αποτελούμενο από δύο υποστάσεις:
ΣΩΜΑ - ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (κάποιοι ονομάζουν το δεύτερο: πνεύμα, ψυχή, κ.λπ.)
Για το σώμα δεν υπάρχει οντολογικής φύσεως ερώτημα.
Για τη συνείδηση υπάρχουν δύο εκδοχές: ΑΥΛΗ vs ΥΛΙΚΗ.

______ΑΝΘΡΩΠΟΣ
________/__|
_______/____|
______/______|
_ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ___ΣΩΜΑ
____/_|
___/___|
__/_____|
ΑΥΛH___ΥΛΙΚH
________

(Ελπίζω με τα παραπάνω να έγινα σαφής ).

Τώρα, γιατί γίνεται αντιληπτή η συνείδηση ως κάτι το άυλο;
Αν πάρουμε την επιχειρηματολογία του Καρτέσιου, που έθεσε και τα θεμέλια για τη σύγχρονη δυϊστική διάκριση εγκεφάλου-νου ή ακόμα και εγκεφάλου-συνείδησης, ενώ το σώμα είναι κάτι που καταλαμβάνει κάποια έκταση στο χώρο, είναι δηλαδή εκτατό(res extensa: "εκτατή ουσία", όπως την αποκάλεσε ο Καρτέσιος), ο νους και η συνείδηση(δεν είναι ταυτόσημα τα δύο αυτά, αλλά στην εποχή του Καρτέσιου χρησιμοποιούνταν χωρίς να έχει τεθεί η σύγχρονη ποιοτική διαφοροποίησή τους) δεν καταλαμβάνουν κάποια έκταση. Γι' αυτό και υπέθεσε πως είναι κάτι το άυλο, εφόσον μόνο η ύλη καταλαμβάνει κάποιον χώρο, και ονόμασε την ουσία αυτή νοητική ουσία, "res cogitans".

Από τη στιγμή που ο Καρτέσιος έθεσε την παραπάνω διάκριση δημιουργήθηκε ένα σημαντικό πρόβλημα που είχε να κάνει με την αιτιότητα. Συγκεκριμένα, το πρόβλημα έχει ως εξής: Ενώ για την υλική αιτιότητα μπορούμε να πούμε ότι π.χ. μια κινούμενη μπάλα(εκτατή) σπρώχνει μια άλλη ακίνητη μπάλα(επίσης εκτατή) και η πρώτη προκαλεί την κίνηση της δεύτερης, είναι δηλαδή το αίτιό της, δε μπορούμε να πούμε το ίδιο για τη σχέση μεταξύ μια νοητικής ιδιότητας και μιας υλικής οντότητας. Πώς θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η θέλησή μας να κουνήσουμε το χέρι μας προκαλεί την κίνηση του χεριού μας;

Ο Καρτέσιος πρότεινε την ύπαρξη των "ζωικών πνευμάτων" που παίζουν το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ υλικής και νοητικής υπόστασης ώστε να λύσει το πρόβλημα αυτό. Φυσικά και δεν έλυσε τίποτε όμως. Το πρόβλημα όχι μόνο παραμένει, αλλά μπαίνουν στο προσκήνιο και άλλες οντότητες, ακόμα πιο μυστηριώδεις... Στη σύγχρονη εποχή δεν είναι αποδεκτή τέτοιου είδους αυθαίρετη σύλληψη της αιτιότητας. Μόνο κάτι το υλικό μπορεί να αποτελέσει αίτιο για τη μεταβολή ενός άλλου υλικού πράγματος. Με πιο τεχνική διατύπωση, το υλικό πεδίο είναι "αιτιακώς περιχαρακωμένο". Έτσι, η απλή αυτή αρχή της αιτιακής περιχαράκωσης μας εμποδίζει να αποδόσουμε άυλη υπόσταση στις νοητικές ιδιότητες. Γιατί, αν είναι άυλες και δε μπορούν να αλληλεπιδράσουν με την ύλη, ποιά είναι η λειτουργία τους; Αν κάτι δεν αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο δεν υπάρχει. Άρα, λέει ο Υλισμός, άυλη υπόσταση δεν υπάρχει. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως άυλο, είναι φαινομενικό και στην ουσία η φύση του είναι απόλυτα υλική(και κατά κάποιους, ταυτόσημη με αντίστοιχες νευροβιολογικές διεργασίες).

Γιατί όμως εμείς την αντιλαμβανόμαστε σαν κάτι το άυλο;
(Η διαίσθησή μας επιμένει...)

-Άλλος λόγος είναι ότι φοβόμαστε το θάνατο. Ότι θέλουμε να είμαστε κάτι παραπάνω από τη φθαρτή μας σάρκα.

-Άλλος λόγος είναι ότι έχουμε φαινομενικές ενδείξεις, πως αυτό το "άυλο" που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και αλληλεπιδρά με άλλες άυλες οντότητες, όπως π.χ. στα όνειρά μας ή στην καθημερινή ροή των σκέψεών μας και στη λήψη των αποφάσεών μας.

-Άλλος λόγος είναι ότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι τα πάντα είναι ύλη, δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε το πώς νιώθουμε κάτι με τον υποκειμενικό και ιδιωτικό μας τρόπο. Το πώς δηλαδή, μετατρέπεται ένα σύνολο υλικών αλληλεπιδράσεων σε μια εμπειρία βιωμένη από κάποιο άτομο .

-Άλλος λόγος είναι ότι αν το μόνο που υπάρχει είναι υλικές αλληλεπιδράσεις, για ποιό λόγο δεν είμαστε απλά αυτόματα χωρίς συνείδηση και αίσθηση της ύπαρξής μας;

-Κ.λπ., Κ.λπ.

Έτσι, ερχόμαστε εδώ και συζητάμε το θέμα.
Και όχι μόνον εδώ...

Μια ξεκάθαρη και τίμια τοποθέτηση από την υλική σκοπιά. Με αυτόν τον τρόπο αξίζει να στοχάζεται και να αντιπαρατίθεται κανείς.

quote:

---

Πώς θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η θέλησή μας να κουνήσουμε το χέρι μας προκαλεί την κίνηση του χεριού μας;

---

Καταρχάς, υπάρχει το πρόβλημα με το πώς η θέληση, που είναι μια νοητική ιδιότητα, ενεργοποιεί τους νευρώνες που είναι υλικά υπεύθυνοι για την πραγματοποίηση της κίνησης του χεριού. Έχουμε εδώ δύο διαφορετικής φύσεως φαινόμενα. Ένα υλικό (νευρώνες ---> κίνηση) και ένα νοητικό (θέληση για κίνηση) που θα πρέπει να μεταφραστεί στην ίδια γλώσσα με το υλικό ώστε να μπορέσουμε να προτείνουμε μια αιτιακή αλυσίδα που να περιγράφει ικανοποιητικά τη συγκεκριμένη πράξη. Αλλιώς, αν αρχίσουμε και πηγαίνουμε προς τα πίσω περιγράφοντας τα νευροβιολογικά γεγονότα που συνέβησαν από τη στιγμή που έγινε η κίνηση μέχρι τη στιγμή που πάρθηκε η απόφαση θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδο.

Για να δούμε την πορεία(με κατεύθυνση προς τα πίσω):
- Κίνηση στο χέρι σημαίνει ενεργοποίηση κάποιων μυών.
- Η ενεργοποίηση των μυών προήλθε από ερέθισμα που έλαβαν από κάποια νεύρα.
- Το ερέθισμα των νεύρων προήλθε από τον κινητικό φλοιό ο οποίος έστειλε το σήμα μέσω του Νωτιαίου Μυελού στα συγκεκριμένα νεύρα.
- Η ενεργοποίηση του κινητικού φλοιού σχετικά με τη συγκεκριμένη κίνηση έγινε από... από τη θέλησή μας;
Προφανώς αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητική απάντηση. Πώς ερέθισε η θέλησή μας τον κινητικό φλοιό;
Για να απαντήσουμε στο παραπάνω θα πρέπει και πάλι να μιλήσουμε με νευροβιολογικούς όρους. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η θέλησή μας μεταφράζεται σε ένα πρότυπο ενεργοποίησης κάποιων άλλων νευρώνων, οι οποίοι είναι καθεαυτό υπεύθυνοι για την ενεργοποίηση του κινητικού φλοιού. Και τότε; Ποιό ρόλο έπαιξε η θέλησή μας; Αν υποθέσουμε ότι τόσο η θέλησή μας όσο και οι νευρώνες είναι υπεύθυνοι για την ενεργοποίηση του κινητικού φλοιού (ακόμα και με το πρόβλημα του πώς η θέληση μπορεί να ενεργοποιήσει νευρώνες) και πάλι θα βρεθούμε στο αδιέξοδο του ότι εισάγουμε δύο αιτίες για ένα γεγονός, η πραγματοποίηση του οποίου απαιτεί μονάχα μία εκ των δύο αιτιών. Γιατί να εισάγουμε μια ακόμα αιτία εάν η υλική αιτία είναι επαρκής; Μια άλλη λύση θα ήταν να πούμε ότι ισχύουν και οι δύο αιτίες (η θέλησή μας και η νευροβιολογική αιτία) αλλά αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικά επίπεδα περιγραφής, το νευροβιολογικό και το νοητικό. Στην περίπτωση αυτή, ο νους δεν είναι κάτι διαφορετικό από μια άλλη περιγραφή ενός απόλυτα υλικού φαινομένου.

Η παραπάνω εξήγηση είναι απλή και φαίνεται ότι απαντάει στο ερώτημα του πώς η "θέλησή" μας ενεργοποιεί την κίνηση του χεριού μας. Η λύση όμως παραβλέπει διάφορα σοβαρά προβλήματα, όπως το πώς προκύπτει η συγκεκριμένη απόφαση από ένα πολύπλοκο πρότυπο νευρωνικής ενεργοποίησης, το πώς αυτή η ενεργοποίηση γίνεται αισθητή σε εμάς ως απόφαση, το πώς οι προηγούμενες από αυτήν νευρωνικές ενεργοποιήσεις έδιναν εντύπωση σε εμάς ότι σκεφτόμαστε (π.χ., μπορεί να σκεφτόταν κάποιος, "τώρα να το κουνήσω ή να μην το κουνήσω το χέρι; Άντε ας το κουνήσω λοιπόν!") κ.ο.κ. Και εν τέλει, πώς όλες αυτές οι νευρωνικές ενεργοποιήσεις συγκροτούν κάτι που βιώνεται ως ροή της συνείδησης μέσα από την οποία λαμβάνει νόημα και η αντίληψη του εαυτού. Η πρόταση των δύο επιπέδων περιγραφής φαίνεται συνεπώς να είναι πιο συμβατή με το φαινόμενο που θέλουμε να εξηγήσουμε, αλλά και πάλι, τι πραγματικά εξηγεί η εισήγηση των δύο επιπέδων περιγραφής; Εξηγεί το πώς κάτι που είναι υλικό στη φύση του μετατρέπεται σε βίωμα; Εξηγεί το τι είναι τελικά αυτό που νιώθουμε ως εαυτό ή ως σκέψη;

Στο πρώτο "ΔΕΝ" που γράφεις, υποθέτω ότι αναφέρεσαι σε κάποια οντολογική ή υποστασιακή διάκριση που γίνεται μεταξύ συνείδησης και σώματος. Εγώ δεν κάνω αυτή τη διάκριση, για την ακρίβεια αυτό είναι και το ερώτημα του θέματος που προσπαθούμε να διερευνήσουμε - αν δηλαδή υπάρχει.

Το δεύτερο "ΔΕΝ" δεν το πολυκατάλαβα. Ίσως γιατί σε ένα όργανο χρειάζεται και ένας οργανοπαίχτης και κάποια αυτιά για να ακούσουν τη μουσική ώστε να είναι ολοκληρωμένο το σύστημα και να έχει και κάποιο νόημα η λέξη "μελωδία". Μπορείς να αναπτύξεις το παράδειγμά σου κάπως περισσότερο;

Στο τρίτο "ΔΕΝ", ποιά ακριβώς είναι τα "γραμμικά σοφίσματα" και σε ποιό σημείο εντοπίζεις λογικό σφάλμα;

Στο τέταρτο "ΔΕΝ", τι ακριβώς ορίζεις ως διαίσθηση;
Επειδή υπάρχει η πιθανότητα να εννοείς διαφορετικά τον συγκεκριμένο όρο από αυτό που εννοώ εγώ όταν τον χρησιμοποιώ.
(εγώ την εννοώ λίγο-πολύ με την Καντιανή έννοια: "Intuition"- "Anschauung", δηλαδή ως μια άμεση αντίληψη ενός αντικειμένου από τον νου, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε αναλυτική διαδικασία).

Ακόμα, κάποιες άλλες απορίες:
- Γιατί ταυτίζεις το "διαισθητικά" με το "συναισθηματικά;"
- Ποιό ακριβώς πράγμα είναι φαντασίωση;

Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση.

Εννοείς, εδώ, πως η συνειδητή σκέψη μπορεί να είναι προϊον των ασυνείδητων νευρωνικών δράσεων? Να είμαι "υποχρεωμένος" να σκεφτώ "να σηκώσω το χέρι μου τώρα ή όχι?", επειδή κάποιος σωματικός μηχανισμός μου έχει αποφασίσει να σηκώσω το χέρι μου?

Για μένα εξαιρετικά απίθανη - το να υπάρχει αντιστροφή στην σειρά "θέληση-πράξη",

αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Εν πάσει περιπτώσει, συμφωνώ πάντως ότι η συνείδηση συνδέεται με τον εγκέφαλο, τουλάχιστον κατά τρόπο αναγκαίο, δηλαδή δε μπορεί να υπάρχει συνείδηση χωρίς την ύπαρξη εγκεφάλου. Δεν υπάρχει κανένα πειραματικό εύρημα που να στηρίζει το αντίθετο. Ακόμα και αναφορές για εξωσωματικές εμπειρίες, π.χ. Near Death Experiences, δεν έχουν δώσει μέχρι στιγμής σαφή στοιχεία για ανεξάρτητη ύπαρξη κάποιας συνειδησιακής υπόστασης. Αλλά επίσης, δεν υπάρχουν επαρκή πειραματικά στοιχεία που να εξηγούν σαφώς με ποιόν τρόπο η συνείδηση προκύπτει από νευροβιολογικές διεργασίες. Ούτε φυσικά και κάποιο συγκεκριμένο σημείο ή περιοχή στον εγκέφαλο που να ταυτίζεται με τη συνείδηση. Περαιτέρω δε μπορώ να σχολιάσω αυτά που έγραψες για κλινική επιβεβαίωση και πειράματα γιατί είναι πολύ γενικά και δεν περιέχουν συγκεκριμένες πληροφορίες και συσχετίσεις. Κατανοώ βέβαια ότι είναι δύσκολο και χρονοβόρο να τα παραθέσεις πιο συγκεκριμένα, αν και πιστεύω ότι τουλάχιστον κάποια links επί των συγκεκριμένων απόψεών σου στα εν λόγω θέματα θα ήταν πρακτικό να υπάρχουν ώστε να μπορεί να τα διαβάσει κάποιος αναγνώστης που δεν έχει διαβάσει ή συμμετάσχει στα θέματα που λες και να σχηματίσει πιο ολοκληρωμένη άποψη επί των θέσεών σου.

quote:

---

gianipseftis
Διαφωνώ με την “σχηματική/γραφική” απομάκρυνσή της από το σώμα.
Κατά την γνώμη μου είναι μια “σοφιστική” παράσταση, γιατί αποσπώντας την από το σώμα ( ύλη) αυτόματα την διαφοροποιείς ντε φάκτο, χωρίς καμία αιτιολογία, υπονοώντας έμμεσα με αυτό τον τρόπο, πως μπορεί να μην είναι υλικό.

---

Επίσης, οι νευρώνες δεν ερμηνεύουν καμιά πληροφορία.
(τι εννοείς όταν γράφεις ότι οι συνάψεις "ερμηνεύουν τις πληροφορίες";)
(τα bold, δικά μου)
Αθροίζουν μονάχα νευρικές ώσεις και τις μεταδίδουν σε άλλους νευρώνες, συνήθως αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα εξαιρετικά πολύπλοκο πρότυπο ενεργοποίησης που εμπλέκει πολλούς νευρώνες και πολλές συνάψεις που στέλνουν και παίρνουν πληροφορίες από πολλά κέντρα του εγκεφάλου. Συχνά δε, υπάρχουν και βρόχοι ανάδρομης τροφοδότησης, δηλαδή σήματα από ιεραρχικά μεταγενέστερες περιοχές ανατροφοδοτούν ιεραρχικά προγενέστερες περιοχές στην πορεία της μεταβίβασης μιας πληροφορίας. Το πρόβλημα βέβαια είναι, το πώς η συνάθροιση όλων των δεδομένων ερμηνεύεται από τον εγκέφαλό μας σε μια αναπαράσταση με νόημα.

Για τους "memory-reflector" που αναφέρεις δεν έχω διαβάσει κάτι αν και παρακολουθώ αρκετά συχνά τις εξελίξεις της νευροεπιστήμης και ιδιαίτερα τις εξελίξεις της έρευνας για τη συνείδηση. Αν θες, μπορείς να γράψεις κάτι παραπάνω γι' αυτό; Θα με ενδιέφερε να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου με κάποιο νέο στοιχείο, εκτός βέβαια εάν είναι κάτι σχετικά γνωστό αλλά δεν το κατάλαβα από τη συνοπτική περιγραφή που κάνεις.
Η όλη περιγραφή σου και ειδικότερα αυτά που αναφέρεις για τη δημιουργία βιολογικών υπολογιστών, μου φέρνει λίγο στο μυαλό την σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη των memristors.
Έχει κάποια σχέση με αυτά που αναφέρεις για το "memory-reflector";

Αν κάνεις δε, μια μικρή έρευνα σε αναφορές για τον memristor και τον memflector μπορείς να βρεις πληροφορίες όπως οι παρακάτω:

Πηγή: Technewsworld
New-Fangled Computer Chips Could Mimic Brain Synapses
[...]The Exeter team used an optical device that employed memflectors, which are the optical analog of memristors.

Memristors are passive two-terminal electric components in which the resistance depends on the directional flow of the current. They "remember" the last resistance they had and, when a charge is put through them again, their resistance will be what it was when the charge last flowed through the circuit.

Memflectors are devices whose optical reflectivity is determined by the charge sent through them, making them the optical analogs of memristors.

Whereas memristors store information as resistance, memflectors store it as a change in optical reflectance, Pop told TechNewsWorld. [...]

Νέο-ανακαλυφθέντα υπολογιστικά chips θα μπορούσαν να μιμηθούν τις εγκεφαλικές συνάψεις
[…] Η ομάδα του Exeter χρησιμοποίησε μια οπτική συσκευή που αξιοποίησε memflectors, οι οποίοι είναι το οπτικό ανάλογο των memristors. Οι memristors είναι παθητικά ηλεκτρικά στοιχεία δύο άκρων στα οποία η αντίσταση εξαρτάται από την κατευθυντική ροή του ρεύματος. «Θυμούνται» την τελευταία αντίσταση που είχαν και όταν εφαρμόζεται σε αυτούς ένα νέο φορτίο, η αντίστασή τους θα είναι αυτή που ήταν την τελευταία φορά που είχε ρεύσει φορτίο μέσα από το κύκλωμα.

Οι memflectors είναι συσκευές που η οπτική αντανακλαστικότητά τους καθορίζεται από το φορτίο που αποστέλλεται σ’ αυτούς, καθιστώντας τους τα οπτικά ανάλογα των memristors. Ενώ οι memristors αποθηκεύουν πληροφορία ως αντίσταση, οι memflector την αποθηκεύουν ως αλλαγή στην οπτική αντανακλαστικότητα […]

Πηγή: SciTechStory
Memflector: Neuron-like computer component
[...]The device they built as proof of concept is called a memflector because it retains a direction of optical reflectance (the direction in which the light refracts). The memflector is often compared to another recent development, the memristor, which retains a level of electrical resistance depending on the direction of current flow. The Exeter memflector uses a special phase change material known as a chalcogenide (one of 16 elements in the periodic table) in this case an alloy of germanium, antimony and tellurium.

The memflector is where the ‘synaptic-like’ behavior occurs. Somewhat like a synapse it is responsive to aggregating electrical impulses, an ‘integrate and fire’ response pattern. This also sets the optical reflectance of the memflector. The memflector package, according to the researchers, constitutes a ‘hardware neuron.’[...]

Memflector: Συστατικό υπολογιστή που μοιάζει με νευρώνα
[…] Η συσκευή που κατασκεύασαν ως απόδειξη της ορθότητας της αρχής καλείται memflector επειδή διατηρεί μια κατεύθυνση της οπτικής αντανάκλασης (την κατεύθυνση με την οποία διαθλάται το φως). Ο memflector συχνά συγκρίνεται με μια άλλη πρόσφατη ανάπτυξη, τον memristor, ο οποίος διατηρεί ένα επίπεδο ηλεκτρικής αντίστασης σε εξάρτηση με την κατεύθυνση της ροής του ρεύματος. Ο memflector του Exeter χρησιμοποιεί ένα ειδικό υλικό αλλαγής φάσεως γνωστό ως chalcogenide (ένα από 16 στοιχεία του περιοδικού πίνακα), στη συγκεκριμένη περίπτωση ένα κράμα από Γερμάνιο, Αντιμόνιο και Τελλούριο.

Στον memflector είναι εκεί που συμβαίνει η συμπεριφορά που μοιάζει με συναπτική. Κάπως όπως μια σύναψη, αποκρίνεται στην άθροιση ηλεκτρικών ώσεων, ένα μοτίβο απόκρισης του τύπου ‘ολοκλήρωσης και πυροδότησης’. Αυτό επίσης θέτει την οπτική ανάκλαση του memflector. Το πακέτο του memflector, σύμφωνα με τους ερευνητές, απαρτίζει έναν ‘hardware – νευρώνα’. [...]

Τέλος, στο εν λόγω paper, (δεν διατίθεται ελεύθερα, εμείς επικοινωνήσαμε με έναν από τους ερευνητές και μας το έστειλε) στην πρώτη παράγραφο αναφέρεται:

Computers in which processing and memory functions are performed simultaneously and at the same location have long been a scientific “dream”, since they promise dramatic improvements in performance along with the opportunity to design and build ‘brain-like’ systems. This “dream” has moved a step closer following recent investigations of so-called memristor (memory resistor) devices. [...]
Ο τονισμός με bold, δικός μου

Οι υπολογιστές στους οποίους οι λειτουργίες επεξεργασίας και μνήμης γίνονται ταυτόχρονα και στην ίδια τοποθεσία αποτέλεσαν για καιρό ένα επιστημονικό "όνειρο", εφόσον υπόσχονται δραματικές βελτιώσεις επίδοσης μαζί με την ευκαιρία για σχεδιασμό και κατασκευή "όμοιων με τον εγκέφαλο" συστημάτων. Αυτό το "όνειρο" προχώρησε ένα βήμα πιο κοντά μετά τις πρόσφατες έρευνες για τις επονομαζόμενες συσκευές memristors (memory resistor). [...]

Και αναλυτικότερα, στην 5η σελίδα:

Finally we now turn our attention to the memristive-like properties of phase-change materials. It has already been pointed out that electrical phase-change memory cells are a form of memristor (a device whose current state is determined by its excitation history) and that memristive devices can be used to implement synaptic-like processing. Since we have already shown that phase-change devices can be used to implement a basic form of neuron (Figures 1 and 2 associated text), if we can also implement synaptic-like (memristive-like) processing with phase-change materials then it should be feasible to build entire networks of neurons and their associated synapses using phase-change devices and therefore implement biological-inspired (neuromophic) computation/processing. Indeed, our results (Figure 1 b and Figure 2) already demonstrate the optical analogue of a memristor (a memory-reflectoror “memflector”) in which the optical reflectivity is determined by excitation history. A distinctive feature of electrical memristance is a non-linear relationship between the integrals of current and voltage, which results in various forms of hysteretic current-voltage ( I – V ) curves. [...]
Ο τονισμός με bold, δικός μου

Τέλος, τώρα στρέφουμε την προσοχή μας στις παρόμοιες με τον memristor (memristive – like) ιδιότητες των υλικών αλλαγής φάσεως. Έχει ήδη τονιστεί ότι τα ηλεκτρικά μνημονικά κύτταρα αλλαγής φάσεως αποτελούν μια μορφή memristor (μια συσκευή που η τρέχουσα κατάστασή της καθορίζεται από το ιστορικό διέγερσής της) και πως οι μεμριστικές συσκευές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υλοποιήσουν επεξεργασία παρόμοια με τη συναπτική. Εφόσον ήδη δείξαμε ότι οι συσκευές αλλαγής φάσεως μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υλοποιήσουν μια βασική μορφή νευρώνα, εάν μπορέσουμε επίσης να υλοποιήσουμε παρόμοια με τη συναπτική (παρόμοια με τη μεμριστική) επεξεργασία με υλικά αλλαγής φάσεως, τότε θα είναι κατορθωτό να κατασκευάσουμε ολόκληρα δίκτυα νευρώνων και τις συνδεδεμένες με αυτούς συνάψεις, χρησιμοποιώντας συσκευές αλλαγής φάσεως και έτσι να υλοποιήσουμε βιολογικώς εμπνευσμένο (νευρομορφικό) υπολογισμό/επεξεργασία. Πράγματι, τα αποτελέσματά μας ήδη επιδεικνύουν το οπτικό ανάλογο ενός memristor (ένας ανακλαστήρας μνήμης «memflector») στον οποίο η οπτική αντανακλαστικότητα καθορίζεται από το ιστορικό διέγερσης. Ένα σαφές χαρακτηριστικό της ηλεκτρικής memristance (μνημονικής αντίστασης) είναι μια μη γραμμική σχέση μεταξύ των ολοκληρωμάτων του ρεύματος και της τάσης, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα διαφορετικές μορφές υστερητικών καμπυλών ρεύματος και τάσης (I – V). […]

Δικαίως λοιπόν, η απάντησή σου με βάζει σε ερωτηματικά.
Για παράδειγμα, διάβασε όσα σου έχω παραθέσει και μετά εξέτασε τη φράση σου:

quote:

---

Αν οι πληροφορίες οι δικές σου σε οδηγούν στο συμπέρασμα πως η εφαρμογή των «μνημοκλαστήρων» στην δημιουργία υπολογιστών, σχετίζεται με την χρήση των «μεμριστορες», τι να πω, προφανώς μιλάμε ή καταλάβαμε διαφορετικά το είδος των υπολογιστών που προσπαθούμε να κατασκευάσουμε.

---

Θέλεις μήπως να μεταφράσω ολόκληρο το άρθρο gianipseftis ή κατάλαβες την αστοχία σου;

Και για τη φράση μου:

quote:

---

«μήπως σε ενδιαφέρει τόσο πολύ να κάνεις επίδειξη της επιστημοσύνης σου»

---

δεν πιστεύω πως χρειάζεσαι εξήγηση. Λίγο τον εγωϊσμό σου να παραμερίσεις χρειάζεται
Δεν κάνουμε διαγωνισμό για το ποιος ξέρει περισσότερα.

Υ.Γ.
Χαίρομαι που δε σε ενοχλεί η αντιπαράθεση. Ας ελπίσουμε να είναι δημιουργική.