- Θεός Πάνας - Πανικός - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Αρκετά αρχαία μυστήρια έχουνε επιβιώσει μέχρι της μέρες μας στον χριστιανισμό .
Ένα από τα ποιο σημαντικά είναι και η θεια κοινωνία ,όπου οι πιστοί ,καθώς κοινωνούν του θειου σώματος και αίματος ,προσδοκούν την μετά θάνατον θεωσι .
Ουδεμία σχέση.
Πάνε οι εποχές που έπιαναν έναν ανθρωπάκο δούλο και τον έριχναν στην πυρά για να κάνουν θυσία.
Δεν βασανίζονται πλέον άνθρωποι ούτε χάνονται ανθρώπινες ζωές.
Ο Χριστός έγινε εκουσίως θύμα θυσίας για να καταργήσει τις θυσίες των ειδώλων , να σώσει τον δούλο από την πυρά.
Οι χριστιανοί το ονομάζουν θεία κοινωνία.
Και ο παπάς λέει: Μετά φόβου θεού, πίστεως και ΑΓΑΠΗΣ προσέλθετε.
Οχι κάντε μια θυσία για να πάει καλά η σοδειά ή ο πόλεμος.
Για το κατσικοπόδαρο έκτρωμα.
quote:
Συνεχιζεις παντως να επιμενεις στην εμφανιση του Πανα ως Θεου της διαστροφης...
Τι κι αν υπαρχουν τοσοι μυθοι οπου ο Πανας βοηθα τους ανθρωπους, τι κι αν ο Ορφεας τον υμνει, τι κι αν οι μηχανες αναζητησης τον εχουν ως Θεο προστάτη των βοσκων και των κοπαδιων τους... ΑΦΟΥ καποιοι στην Αιγυπτο την βρισκουν ζωοφιλικα και βαζουν και λιγο Πανα για να’χει ατμοσφαιρα η ολη φαση τοτε………………… ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ, ΕΤΣΙ ΘΑ’ΝΑΙ.
Παρατηρώ μια τάση να κρύβουμε το μύθο και να εξυμνούμε το αποτέλεσμα της ωραιότητος του παιδός.!
Τι καλός ο κατσικάνθρωπος, καλό παιδί, σύμβολο της σημερινής βιομηχανίας ΦΑΓΕ κ.α.
Το μόνο σύμβολο που παίζει σήμερα είναι τα κέρατά του.
Και όταν είπαμε ότι ο ίδιος θεός έπαιζε στην αίγυπτο με free show στην πλατεία, γυναίκα με κριό ζώδιο, έτρεξαν όλοι να μας πουν ότι εδώ ούτε που ακουμπούσαν κριό γιατί εδώ συχαίνοντο.
Επίθετοι, ονομάζοντο τα αρχαία χρόνια οι εισαγόμενες θρησκείες.
Από Αίγυπτο και αλλαχού.
quote:Καθολου δεν υποστηριζω και δεν ειπα κατι τετοιο. Όπως ηδη προανέφερα ο Θεος Πανας ενσωματώνει τα αντιθετα σε υπερθετικο βαθμο.
Τι καλός ο κατσικάνθρωπος, καλό παιδί, σύμβολο της σημερινής βιομηχανίας ΦΑΓΕ κ.α.
Είναι δλδ ικανος για το καλυτερο και για το χειροτερο. Μπορει να σου παρουσιαστει και να κατουρηθεις στα γελια και μπορει παλι να σου παρουσιαστει και να κατουρηθεις απ’το φοβο!
Υπαρχουν μυθοι στους οποιους σωζει τη ψυχη και συμβουλευει βοσκους για το πώς να χειριστουν τα κοπαδια τους και υπαρχουν μυθοι οπου η παρουσια του και μονο σκορπισε πανικο!!
Η ενσταση μου λοιπον είναι στο ότι ενώ συζητάμε για μια Θεοτητα που αντιπροσωπευει ΤΟΣΑ πραγματα, εμεις διαλεγουμε επιμελως να παρουσιασουμε ΜΟΝΟ την σκοτεινη πλευρα του.
Γιατι?
Θα δεχομουν αν μου ελεγε καποιος
«ξερεις φιλε εγω μονο αυτά ξερω για τον Πανα, συνεπως για μενα δεν είναι παρα ενας σατυρος Θεος, απ’την άλλη ομως κραταω και μια πισινη μηπως υπαρχουν σχετικοι μυθοι και λαϊκες δοξασιες που να τον εχουν κι ως κατι αλλο»
Ετσι ναι, θα με εντυπωσιαζε η ειλικρίνεια του και θα τον ενημερωνα φυσικα και για τις υπολοιπες αρμοδιοτητες του εν λογω Θεου.
Το να εισαι όμως καθετος και απολυτος ΧΩΡΙΣ να εχεις σφαιρικη αποψη για ένα θεμα, είναι απλα Λάθος.
Υ.Γ. Δε ξερω που το διαβασες αλλα ο Πανας ΔΕΝ είναι εισαγομενος Θεος. Είναι παναρχαιος Θεος (προ 12θεου) και οι ριζες του πραγματικα χανονται στα βαθη του χρονου..
quote:
Η ενσταση μου λοιπον είναι στο ότι ενώ συζητάμε για μια Θεοτητα που αντιπροσωπευει ΤΟΣΑ πραγματα, εμεις διαλεγουμε επιμελως να παρουσιασουμε ΜΟΝΟ την σκοτεινη πλευρα του.
Χαίρομαι που πιστεύεις ότι έχει σκοτεινή πλευρά ο μύθος γιατί οι περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι ότι πιο αγνό και φωσφόρο.
Οι αρχαίοι είχαν μια λέξη για εισαγόμενες λατρείες επιθέμενες αν θυμάμαι καλά , τέλος πάντων για μη πατρώα πράγματα που ήλθαν στην ελλάδα από αίγυπτο και αλλαχού.
Το να θαυμάζουμε όλοι τα θετικά και να επιφωνούμε εύγε δεν είναι τρόπος διαλόγου. Δεν υπάρχει διάλογος.
Δε νομίζω για παράδειγμα ότι μερικοί δεν γνωρίζουν την ονομαστική του "αιγίπανι". Απλά δεν την λένε για διάφορους λόγους. Και επιμένουν στο Αιγιπάν .
Ενώ ξέρουν , δε την λένε. Η ονομαστική είναι το παν γιατί ονομάζει , χαρακτηρίζει.
Οκ, βοηθησε με όμως λιγο γιατι με εχεις ψιλομπερδέψει.
Τελικα συμφωνεις ή διαφωνεις μαζι μου σχετικα με τον Πανα? (γιατι δεν εχω καταλαβει ακομα)
quote:
Ουδεμία σχέση.
Πάνε οι εποχές που έπιαναν έναν ανθρωπάκο δούλο και τον έριχναν στην πυρά για να κάνουν θυσία.
Δεν βασανίζονται πλέον άνθρωποι ούτε χάνονται ανθρώπινες ζωές.
dimitris2 οι διονυσιακές τελετές ποτέ δεν είχαν ανθρωποθυσίες αλλά ωμοφαγία (θυσία) ζώων ,ένα πανάρχαιο μυστήριο που αν θυμάμαι, ξεκίνησε από την μινωική εποχή με την θυσία του ταύρου.
Η θυσία του ζώου ,συμβόλιζε την αναγέννηση από το αίμα του, ενώ αντίστοιχα στο επίπεδο του υποψήφιου μύστη ο πλασματικός θάνατος συμβόλιζε την αναβίωση του μύστη, που πέθαινε στην παλιά του κατάσταση και ανασταινόταν σε μια υψηλότερη σφαίρα.
Τα αρχαιότερα μυστήρια στην αρχαία Ελλάδα, ήταν τα Κρητομινωικά, τα οποία επηρέασαν τα Καβείρια, τα Διονυσιακά-Ορφικά, και τα Ελευσίνια. Η εσωτερική διδασκαλία των Καβείριων μυστηρίων ήταν "η γέννηση του ανθρώπου", ενώ των Ελευσίνιων εκ του "ελεύω"-ελευθερώνομαι η συμβολική παράσταση της ψυχής, της καθόδου της στην ύλη, μετά την ανάληψη της και την επιστροφή της στην αιώνια ζωή. Η δομή των μυστηρίων βασιζόταν σε τρία στοιχεία: τον μύθο, την τελετή, και την μύηση, ενώ επτά ήταν κυρίως τα στάδια ή οι βαθμίδες που οδηγούσαν στην ολοκλήρωση της μύησης στα μυητικά συστήματα: Καθαρμός, Χρίσμα, Περιβολή, Ιερός λόγος, Ενθρονισμός, Ιερογαμία, Εποπτεία .
Στην Χριστιανική εκκλησία αντιστοιχούν στο Βάπτισμα, Χρίσμα, Εξομολόγηση, Θεία ευχαριστία, Ιεροσύνη, Γάμος, Ευχέλαιο .
Τώρα φίλε μου dimitris2 συγκεκριμένα με τις ανθρωποθυσίες έχει ξαναφερθεί ότι στην πολιτισμένη Αθήνα η τελετή της ωμοφαγίας μπορεί να ήταν γνωστή, αλλά δεν πρέπει να τελείτο τακτικά, τουλάχιστον στους κύκλους των Διονυσιακών. Μπορεί σε μέρη όπως η Θράκη οι Βάκχες να διαμέλιζαν ένα τράγο ή στην Κρήτη να συνηθιζόταν η ωμοφαγία ταύρων, όμως για τα πολιτισμένα ήθη των Αθηναίων κάτι τέτοιο ήταν αρκετά αποτρόπαιο και αποδοκιμαστέο. Ο πολιτισμένος άνθρωπος απέχει, κατά κανόνα, από την ωμοφαγία .
Ο Αριστοφάνης, διακωμωδώντας την τελετή της ωμοφαγίας, φανερώνει ότι οι Αθηναίοι γνώριζαν μεν την τελετή, αλλά την αποδοκίμαζαν. Στην τολμηρή πρόρρηση των «Βατράχων», οι αμύητοι διατάζονται να αποσυρθούν και μεταξύ αυτών εκείνοι που «μήτε ποτέ μυήθηκαν από τον ταυροφάγο Κρατίνο να τελέσουν τα Βακχεία». Η λατρεία του Διόνυσου της «ωμής σάρκας» θα πρέπει να είχε περιέλθει σε αχρηστία στην Αθήνα του Περικλή. Εξάλλου ένας αλλόφρων θεός, ένας «ωμάδιος» ή «ωμιστής» Διόνυσος υπάρχει μόνο όταν υπάρχει ο κόσμος που εκφράζεται μέσω αυτού, ένας κόσμος σε μια κατάσταση μανίας, καταστροφικής ή δημιουργικής, την οποία εκείνος εκπροσωπεί. Αλλιώς περνά στην αφάνεια, μέχρι που ο κόσμος να τον ξανακαλέσει πάλι στο προσκήνιο.
Στα Ορφικά Μυστήρια υπήρχαν διάφορες τελετουργίες εξαγνισμού, οι διάφορες αποχές όπως η απαγόρευση της κρεοφαγίας .
Ο Ευριπίδης μιλάει γι' αυτήν δύο φορές (Βάκχες, 138 και Κρήτες, απόσπ. 472), αλλά κάθε φορά την προσπερνάει γρήγορα και διακριτικά. Είναι δύσκολο να μαντέψεις την ψυχολογική κατάσταση που περιγράφει με τις δύο λέξεις ωμοφάγον χάριν. Αξίζει όμως να προσέξουμε ότι οι μέρες που ορίζονταν για την ωμοφαγία ήταν ημέραι αποφράδες και σκυθρωπαί .
Οι Έλληνες θεωρούσαν, χωρίς άλλο σωστά, ότι αυτές οι περίεργες τελετές δεν ήταν γεννημένες στην Ελλάδα: ο Ηρόδοτος τις ονομάζει νεωστί εσηγμένα (2.49, όπου το νεωστί μοιάζει να αναφέρεται στον καιρό του Μελάμποδος, πριν από τον Τρωικό πόλεμο .
quote:
Ουδεμία σχέση.
Πάνε οι εποχές που έπιαναν έναν ανθρωπάκο δούλο και τον έριχναν στην πυρά για να κάνουν θυσία.
Δεν βασανίζονται πλέον άνθρωποι ούτε χάνονται ανθρώπινες ζωές.
Προς στιγμήν νόμιζα ότι αναφερόσουν στα θύματα της Ιεράς Εξέτασης! 
Σχετικά με τον Πάνα και την σκοτεινή του πλευρά, νομίζω πως είναι απόλυτα λογικό αυτή η θεότητα να είχε και φωτεινή αλλά και σκοτεινή όψη, δεδομένου ότι ήταν μια θεότητα έντονα συνυφασμένη με την φύση.
Αυτό όμως συνέβαινε και με πολλές από τις υπόλοιπες θεότητες - τουλάχιστον του Ελληνικού Δωδεκάθεου.
Ο Ποσειδώνας που ήλεγχε τις θάλασσες - και σε παλιότερες εποχές τα νέφη - μπορούσε να βουλιάξει ένα πλοίο αλλά και να δείξει την εύνοια του σε κάποιο άλλο.
Η Δήμητρα ήταν μια φιλεύσπλαχνη θεά αλλά υπήρχαν περιπτώσεις που ήταν ιδιαίτερα σκληρή (όπως με τον Ερυσίχθονα) με τους ανθρώπους που δεν σέβονταν την φύση.
Η Άρτεμις ήταν μια ευγενική και περήφανη θεά που αγαπούσε τους αγνούς ανθρώπους (όπως τον Ιππόλυτο) αλλά επεδείκνυε κι αρκετή σκληρότητα σε περιπτώσεις άσεμνων πράξεων.
Έτσι λοιπόν κι ο Πάνας ως θεός της φύσης και των βουνών άλλοτε ήταν ένας εύθυμος τραγοπόδαρος θεός κι άλλοτε έδειχνε την σκοτεινή του όψη.
Αν ανατρέξουμε όμως και σε μυθολογίες άλλων λαών θα δούμε ότι σχεδόν οι περισσότερες θεότητες συγκεντρώνουν και θετικά κι αρνητικά χαρακτηριστικά.
quote:
dimitris2 οι διονυσιακές τελετές ποτέ δεν είχαν ανθρωποθυσίες αλλά ωμοφαγία (θυσία) ζώων ,ένα πανάρχαιο μυστήριο που αν θυμάμαι, ξεκίνησε από την μινωική εποχή με την θυσία του ταύρου.Η θυσία του ζώου ,συμβόλιζε την αναγέννηση από το αίμα του, ενώ αντίστοιχα στο επίπεδο του υποψήφιου μύστη ο πλασματικός θάνατος συμβόλιζε την αναβίωση του μύστη, που πέθαινε στην παλιά του κατάσταση και ανασταινόταν σε μια υψηλότερη σφαίρα.
Φίλε elo, θα συμφωνήσω μαζί σου σ' αυτό που αναφέρεις καθώς είναι πολύ διαφορετική η ωμοφαγία από την ανθρωποθυσία.
Η θυσία του ζώου συμβόλιζε από τη μία την αναγέννηση από το αίμα του κι από την άλλη υπήρχε η θεώρηση ότι ο άνθρωπος μπορεί μ' αυτόν τον τρόπο να λάβει κάποιες από τις ιδιότητες του ζώου, όπως φυσική δύναμη, ταχύτητα κτλ.
Οι ανθρωποθυσίες παρόλα αυτά κι η ωμοφαγία δεν ήταν διαδεδομένη στην αρχαία Αθήνα κι οι τακτικές αυτές αντιμετωπίζονταν όντως με αποτροπιασμό κι αποδοκιμασία.
Παρομοίως και στον υπόλοιπο πολιτισμένο Ελλαδικό χώρο - απ' ό,τι γνωρίζω.
Υ.Γ. Για τα αρχαία Μυστήρια με κάλυψες! 
In anticipation of my resurrection...
Εδώ εξετάζουμε κατά πόσο είναι ψυχωφελής η κτηνοβατική πλευρά του μύθου του Πάνα.
Απλά μια υπενθύμιση
quote:
Μην προσπαθείτε να ξεγλυστρήσετε σε ωμοφαγίες και ανθρωποθυσίες.
Εδώ εξετάζουμε κατά πόσο είναι ψυχωφελής η κτηνοβατική πλευρά του μύθου του Πάνα.
Απλά μια υπενθύμιση
Προσωπικά, αγαπητέ, δεν προσπαθώ να ξεγλυστρήσω καθόλου!
Όσον αφορά την κτηνοβατική πλευρά του μύθου, δε μπορώ να την βρω...
In anticipation of my resurrection...
Τώρα dimitris2 κάτσε και αναρωτήσου πίσω από τον συμβολισμό που μας δίνει ο μύθος του Πάνα αν βλέπεις κάτι που δεν υπάρχει μέσα στην φύση (σύμπαν) ,αλλά και στον άνθρωπο .
Η φύση (σύμπαν) όσο δημιουργική και τέλεια και αν είναι ,πάντα θα είναι και καταστροφική .
Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο, πάντα θα έχει μέσα του τα δυο αντίθετα (καλό +κακό) να παλεύουν για το ποιο θα υπερίσχυση .
Με απλά λόγια φίλε μου ,πίσω από κάθε συμβολισμό αλλά και διδασκαλία καλό είναι να κρατάμε αυτά που θα μας προσφέρουνε την εσωτερική γνώση για να ξεχωρίζουμε ,αλλά και να γνωρίζουμε την ΗΘΙΚΗ από την διαστροφή (κακό) που αναφέρεσαι,δυο στοιχεία που θα υπάρχουν πάντα μέσα στην ανθρώπινη φύση .
quote:
Φίλε dimitris2 δεν προσπαθούμε να ξεγλιστρήσουμε από τίποτα ,απλά όπως έχει αναφερθεί συχνά εδώ μέσα ο Πάνας αντιπροσωπεύει τη Φύση ως Όλον, το Καλό και το Κακό, χωρίς ηθική ισορροπία. Είναι, στην πραγματικότητα, ένας ουδέτερος χαρακτήρας που μπορεί να προωθήσει τη δημιουργία ή την καταστροφή, θρυλική επίσης είναι η σεξουαλική όρεξή του: νύμφες, θεές, ακόμη και σάτυροι, όλοι ήταν αντικείμενα της ακόρεστης επιθυμίας του.
Ακόρεστη επιθυμία προς τι? Προς γέννεση νέου ανθρώπου? Προς ικανοποίηση του σώματός του?
Ο μύθος έχει σκοπό να χειραγωγήσει τα ιδανικά και ειδικά των νέων.
Δεν έχει σκοπό να καταλογογραφήσει τις ανωμαλίες και ζωοφιλίες των ενηλίκων.
Ο μύθος είναι σύμβολο. Και παριστάνεται με σύμβολο. Σύμβολο του ανθρώπινου έρωτα ήταν η Αφροδίτη, δεν ήταν ο Πάνας.
Το ένα σύμβολο δίνει εφόδια στον νέο το άλλο καταστρέφει.
Άλλα κίνητρα δίνει ένα άγαλμα της Αφροδίτης στην αυλή για το αγοράκι και άλλα ένα άγαλμα κτηνοβασίας του Πάνα.
quote:
Με απλά λόγια φίλε μου ,πίσω από κάθε συμβολισμό αλλά και διδασκαλία καλό είναι να κρατάμε αυτά που θα μας προσφέρουνε την εσωτερική γνώση για να ξεχωρίζουμε ,αλλά και να γνωρίζουμε την ΗΘΙΚΗ από την διαστροφή (κακό) που αναφέρεσαι,δυο στοιχεία που θα υπάρχουν πάντα μέσα στην ανθρώπινη φύση
Εσύ αγαπητέ ενδιαφέρεσαι για εσωτερική γνώση. Μπορεί να σε βοηθάει και η σεξουαλική σχέση με άλογο σε αυτό περισσότερο από ότι με γίδα.
Καθότι το άλογο είναι πιο λογικό από τα άλογα ζώα.
Αλλά με τους μύθους που προσφέρετε στους νέους και τα παιδιά δεν έχει κανείς δικαίωμα να προβάλλει στον μικρό αναγνώστη του ίντερνετ τις ζωοφιλίες σαν εποικοδομητικές.