- ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΤΡΑΠΟΣ... - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Από εμένα ό,τι ήταν να ειπωθεί, στην παρούσα φάση, ειπώθηκε.
Ευχές και πάλι για τον υπέροχο Μάιο!
Χαιρετώ σας,
NADA
quote:
η επιτυχια εξαρταται απο την επιτευξη του στοχου
στοχος για ολες τις οργανωμενες θρησκειες ειναι ο ελεγχος των μαζων (καποτε ηταν στενα δεμενος ο χριστιανισμος με την πολιτικη, οσο και ο ισλαμισμος σημερα)
οσο θα υπαρχουν μαζες και οχι αυτονομα σκεπτομενα ατομα (που θα πει Παιδεια και Συνειδηση) οι θρησκειες θα ειναι επιτυχημενες
ο χριστιανισμος, οπως και ολες οι αναλογες του θρησκειες, βασιζεται στα δογματα
τα δογματα δυσκολα αλλαζουν, αλλά απο την άλλη παντα θα υπαρχει μια ταση για θρησκευτικη ομαδοποιηση σε καποιο μερος του πληθυσμου (η ταση για ομαδοποιηση εκφραζεται φυσικα σε ολους τους κοινωνικους τομεις), που θα τα δεχεται ως εξ αποκαλυψεως αληθειες
αυτη η ταση θρησκευτικης ομαδοποιησης, προφανως ενδογενης, παρουσιαζεται παραδειγματικα στην συγχρονη κοινωνια - ατομα με καποιο επιπεδο μορφωσης απομακρυνονται απο την αρχικη τους ομαδα και ομαδοποιουνται σε καποια αλλη πιο μοντερνα, ή πιο της μοδας, ή τελος παντων πιο ελκυστικη στο αντιληπτικο τους επιπεδοεξακολουθουν να ανηκουν σε καποια ομαδα ομως
καταληγω επι της ερωτησης, οτι υποχρεωτικα εξελισεται ο χριστιανισμος, αλλά με ρυθμους αναπτυξης σεκογιας...
Ωραίος συλλογισμός jonniebegood
Και εάν δεν είναι στόχος ο έλεγχος των μαζών; Τι γίνεται ;
Ένας πνευματικός (υποθέτω) πως θα μας απαντούσε ότι μέριμνα της οργανωμένης θρησκείας είναι η καθοδήγηση του ποιμνίου πίσω στην αγκαλιά του Πατέρα ανέγγιχτο (κατά το δυνατόν) από το κακό, τον πειρασμό κτλ .
Το δόγμα στο οποίο στηρίζεται εκ’ των πραγμάτων δεν υπόκεινται σε εξέλιξη γιατί βασική αρχή του είναι πως : Το σύμπαν αποτελείται από τον υλικό κόσμο του γίγνεσθαι στον οποίο ζούμε και από τον αιώνιο κόσμο του πνεύματος, το άκτιστο, το άχρονο.
Αυτό που υπόκεινται σε εξέλιξη είναι ο υλικός κόσμος και κατά συνέπεια το δόγμα (ο δρόμος που πρεσβεύει προς το αμετάβλητο) έχει εφαρμογή σε οποιοδήποτε επίπεδο εξέλιξης της κοινωνίας και των ανθρώπων. Απ’ αυτή την άποψη ο χριστιανικός δρόμος (και κάθε θρησκευτικός δρόμος) θα είναι πάντα επίκαιρος γιατί θεωρητικά οδηγεί σε μια εντελώς διαφορετικής ποιότητας κατάσταση, πέρα από κάθε εξέλιξη, μεταβολή κτλ.
Η ερμηνεία που δίνεται σε αυτήν την κατάσταση γίνεται με διαφορετικό τρόπο αντιληπτή από το ποίμνιο ανάλογα με την πνευματική του ωρίμανση. Ετσι μπορεί πχ για τον απλό κόσμο να παίρνει την μορφή υπόσχεσης για μια μετά θάνατον ζωή, ανάσταση νεκρών, Δευτέρα Παρουσία αλλά για έναν πνευματικά ώριμο άνθρωπο να ερμηνεύεται και να βιώνεται με τρόπο εντελώς διαφορετικό.
Αυτά στην θεωρία.
Στην πράξη οι οργανωμένες θρησκείες ήταν ανέκαθεν σφικτά εναγκαλισμένες με την πολιτική και την εξουσία (την κάθε εξουσία). Γραμματείς και φαρισαίοι ήταν και είναι ακόμα. Μπορεί μερικοί παπάδες να βγαίνουν δημόσια και να στέκονται στο πλευρό του φτωχού κοσμάκη που δήθεν συμπονούν και σκέπτονται (στάχτη στα μάτια) βάζοντάς τα με τους «δεξιούς», τους κεφαλαιοκράτες, τους πολεμοκάπηλους και όλους αυτούς που πίνουν το αίμα του κόσμου κτλ κτλ, αλλά όλοι αυτοί (οι «δεξιοί» και οι εκμεταλλευτές) είναι στην πρώτη σειρά στα έδρανα της εκκλησίας όταν γίνεται κάποια μεγάλη θρησκευτική γιορτή επέτειος κα. Χώρια οι συναλλαγές/επαφές που δεν φαίνονται.
Υπάρχει όμως και εδώ αντίλογος. Η εμπλοκή της οργανωμένης θρησκείας στην εξουσία είναι ο μόνος τρόπος να επιτελέσει το έργο της, έστω σε βαθμό αρκετά μικρότερο του επιθυμητού. Και δεν θα μπορούσε πράγματι να είναι διαφορετικά. Κάθε οργάνωση που χρειάζεται ανθρώπους, διοίκηση, οικονομική διαχείριση κτλ. για να λειτουργήσει είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να συσχετίζεται με το πολιτικό σύστημα διοίκησης και ως ζώντας οργανισμός και μέλος της ευρύτερης κοινωνίας την επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτήν.
Έστω λοιπόν και αν αναγκάζεται να βουτήξει στη λάσπη, τελικά κάποιο έργο επιτελεί και για όσους δεν μπορούν καθαρά να δουν τη θετική πλευρά είναι σχετικά εύκολο να διακρίνουν πως πράγματι το δόγμα επηρεάζει τη λειτουργία της κοινωνίας με αρνητικό τρόπο.
Για παράδειγμα η θρησκευτική ηθική που έργο της είναι η προστασία του ποιμνίου από το κακό με τρόπο που να το αποτρέπει έστω και να το δοκιμάσει έχει την αναλογία της στην προσπάθεια πραγμάτωσης ενός ουτοπικού ιδεώδους (ουτοπικό ιδεώδες σ’ αυτή την περίπτωση είναι η επιστροφή σε μια κατάσταση πλήρους και διαρκούς ευδαιμονίας) που αναγκαστικά γίνεται καταπιεστικό και ανελεύθερο. Όλοι έχουμε μάθει πόσο καταπιεστική υπήρξε η δυτική εκκλησία την εποχή του μεσαίωνα και πόσο καταπιεστικά ανελεύθερη ήταν η θρησκευτική ηθική λίγα μόλις χρόνια πριν ακόμα και εδώ στην Ελλάδα. Σήμερα αυτή η κατάσταση δείχνει να αλλάζει και η άκρατη και ανεύθυνη ελευθερία παρασύρει στην παρακμή την κοινωνία μαζί με την συνδεδεμένη θρησκεία.
Και τελικά το ερώτημα για εμένα παραμένει : Λοιπόν πέτυχε ή απέτυχε ο Χριστιανισμός; Αυτό που κοινωνικά αποκρυσταλλώνεται στη λέξη χριστιανισμός τροποποιείται ή όχι;
Και επειδή μ’ αρέσει να φαντάζομαι ότι είμαι μεγαλόκαρδος (αν και μερικές φορές ξεπροβάλει μια ανατριχιαστική υποψία ότι τελικά δεν είμαι και τόσο..) θα σας ευχηθώ με ένα πλατύ χαμόγελο και πάλι καλό μήνα!
Edited by - Δημήτρης on 05/05/2006 21:58:02
quote:Και εάν δεν είναι στόχος ο έλεγχος των μαζών; Τι γίνεται ;
Ένας πνευματικός (υποθέτω) πως θα μας απαντούσε ότι μέριμνα της οργανωμένης θρησκείας είναι η καθοδήγηση του ποιμνίου πίσω στην αγκαλιά του Πατέρα ανέγγιχτο (κατά το δυνατόν) από το κακό, τον πειρασμό κτλ .
Δημήτρης
ενας πνευματικος που ανηκει σε οργανωμενη θρησκεια φυσικα και θα μιλουσε για ποιμνιο (εγω το ειπα ακαλαισθητα μαζα 
) και θα χρησιμοποιουσε και τον δρακο του παραμυθιου για να πεισει (οπως λεω, παραμυθι χωρις δρακο, παραμυθι διχως περαση)
ενας πνευματικος ανθρωπος που δεν ανηκει σε οργανωμενη θρησκεια, θα διδασκε χωρις να απαιτει και χωρις να οργανωνει ποιμνια
οσον αφορα την ερωτηση σου περι επιτυχιας του χριστιανισμου...
επιτυχια σε ποιο επιπεδο, του ελεγχου των μαζων ή της πνευματικης ανελιξης?
σε επιπεδο ελεγχου ακομη καλα κρατεί κι αν ψιλοεκμοντερνιστει θα συνεχισει
σε επιπεδο πνευματικης ανελιξης των πιστων παει χαλια και μονο μεμονωμενα ατομα εξελισονται οντως πνευματικα
οταν καποτε επισκεφθηκα εκκλησια πεντηκοστιανων, παρατηρησα οτι καποιοι απο αυτους ενα μερος της προσευχης το κανουν επαναλαμβανοντας συνεχως την ιδια φραση - ειναι αυτοι που αρχιζουν ξαφνικα να μιλανε ξενες γλωσσες ή να δινουν απαντησεις ακαταληπτες απο ολους, περαν αυτου που ηταν προβληματισμενος (εχω παραδειγμα)
την ιδια τεχνικη την χρησιμοποιουν (αν το κανουν πια ) και οι μοναχοι στα μοναστηρια - ειναι αυτοσυγκεντρωση και σταματημα του εσωτερικου διαλογου μεσω επαναληψης μιας φρασης ή λεξης
τα μαντραμ των Ινδων
καταληγω οτι στον πρωταρχικο πυρηνα τους ολες οι θρησκειες διαθετουν καποια τεχνικη αυτοσυγκεντρωσης, η οποία βεβαια τεινει προς εξαφανιση
αυτοι που χρησιμοποιουν τον πρωταρχικο πυρηνα (που "ολως τυχαιως" προερχεται απο τις ανιμιστικες λατρειες που προηγηθηκαν ) κανουν πραγματα που ξαφνιαζουν ακομη και τους ομοθρησκους τους
παραδειγμα οι χριστιανοι αναστεναρηδες και οι μουσουλμανοι σουφι - αμφοτεροι βρισκονται σε καθεστως ατυπου διωγμου...
Περνούσα, είδα φως και μπήκα κι έχω μια αφελή ερώτηση. Τι σχέση έχει η έννοια του άνδρα και της γυναίκας με το αριστερα-δεξία πάνω-κάτω μίσος-αγάπη κλπ? Κι αν πάλι δεν έχει να κάνει με τους άνδρες-γυναίκες, αλλά με την έννοια αρσενικό-θηλυκό, πως προέκυψε αυτή η συσχέτιση? Οι διάφορες θρησκείες-φιλοσοφίες-συγγραφείς κλπ δείχνουν να το δέχονται αξιωματικά, χωρίς να το εξηγούν. Επίσης μου κάνει μεγάλη εντύπωση ότι στον κλάδο του θηλυκού βρίσκονται κλασσικές αντρικές αξίες που έχουν να κάνουν με την δύναμη την αυστηρότητα και την άσκηση βίας, ενώ στον αρσενικό κλασσικές γυναικείες αξίες όπως η αγάπη και η συμπόνια. Τι να πώ, πολύ μπερδεύτηκα...
Αυτό εδώ:
quote:
μου κάνει μεγάλη εντύπωση ότι στον κλάδο του θηλυκού βρίσκονται κλασσικές αντρικές αξίες που έχουν να κάνουν με την δύναμη την αυστηρότητα και την άσκηση βίας, ενώ στον αρσενικό κλασσικές γυναικείες αξίες όπως η αγάπη και η συμπόνια.
θαρρώ πώς χρήζει προσοχής.
Ας το δούμε.
Οι "γυναικείες" και "αντρικές" κλασσικές αξίες, όπως συνηθίζεται να αποδίδονται σήμερα, δεν ανταποκρίνονται ούτε στην ψυχική και νοητική πραγματικότητα των ανδρών και γυναικών (που σημειωτέον διαφοροποιείται ανά τους αιώνες και ανά περιοχές -ειδικά στις γυναίκες), ούτε καν στις διαφορές της δομής του εγκεφάλου μεταξύ των δύο φύλων.
Στις εσωτερικές παραδόσεις και φιλοσοφίες, οι οποίες αναφέρονται σε επίπεδο ΑΡΧΕΤΥΠΩΝ, οι αντιστοιχίες είναι όπως έχουν αναφερθεί. Το θηλυκό είναι αριστερό, ψυχρό, αυστηρό, σεληνιακό. Το αρσενικό είναι δεξιό, θερμό, συναισθηματικό, ηλιακό.
Το δε ανθρώπινο σώμα (εγκέφαλος.. κρανιακά νεύρα.. καρδιά..) αποτυπώνει με απίστευτη ακρίβεια και Σοφία τις Αρχές του Σύμπαντος και των Νόμων που το διέπουν.
Ή, σωστότερα, ΔΥΝΑΤΑΙ να τα αποτυπώσει, καθώς η εξωτερική μορφή διαρκώς εξελίσσεται σε μία προσπάθεια να ακολουθήσει και να καταγράψει την εξέλιξη του Πνεύματος και της Συνείδησης -και όχι το αντίθετο ασφαλώς.
Οι νευροεπιστήμες μάς πληροφορούν πολύ σωστά για την εξαιρετική ευπλαστότητα του εγκεφάλου, παρόλο που αδυνατούν να αποφανθούν για το αν η υλική δομή του εγκεφάλου είναι αυτή που καθορίζει την συμπεριφορά ή το αντίστροφο.
Ο νευρολόγος Paul MacLean διατύπωσε την ενδιαφέρουσα θεωρία των τριών εγκεφάλων (ερπετικός, παλαιοθηλαστικός και νεοθηλαστικός), όπου ο καθένας σχετίζεται με διαφορετικές λειτουργίες. Ο πιο εξελιγμένος, ο νεοθηλαστικός, που υπάρχει μόνο στους ανθρώπους και σε κάποια ανώτερα θηλαστικά, είναι αυτός που χωρίζεται σε δεξιό και αριστερό ημισφαίριο.
Ο Paul MacLean αναφέρεται σε αυτά τα ημισφαίρια χαρακτηριζοντάς τα, πολύ εύστοχα, "πατέρα της αφηρημένης σκέψης και μητέρα της εφευρετικότητας", αντίστοιχα.
Η άποψη ότι οι γυναίκες έχουν ενεργοποιημένο το δεξιό ημισφαίριο με τις αντίστοιχες ιδιότητες και οι άνδρες το αριστερό, τείνει να εγκαταλειφθεί.
Δεδομένα στη νευροφυσιολογία που να δείχνουν ότι οι άνδρες είναι ορθολογιστές και οι γυναίκες συναισθηματικές δεν υπάρχουν.
Ο εγκέφαλος ανδρών και γυναικών σαφώς και διαφέρει, αλλά είναι οι ανάγκες της ίδιας της Εξέλιξης αυτές που επιβάλλουν ποιό μέρος του εγκεφάλου ενεργοποιείται περισσότερο, πότε και σε ποιούς.
Κάθε ανθρώπινο ον καλείται να ενεργοποιήσει και να αναπτύξει τις ιδιότητες αυτές που απουσιάζουν από την έκφρασή του.
Φαίνεται πώς το κάθε φύλο χρειάζεται να ακολουθήσει τον αντίθετο δρόμο από ότι είναι η Αρχετυπική του Φύση (όπως έχει αναφερθεί παραπάνω), για να προσεγγίσει την ολοκλήρωσή του. Και αφού το κάνει, τότε μπορεί να εκδηλώσει τα χαρακτηριστικά της Αρσενικής ή Θηλυκής Φύσης του στην Απόλυτη, καθαρή δυναμική τους!
Σάς χαιρετώ, Θηλυκά και ...σκοτεινά
NADA
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΕΛΟΣ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΤΡΑΠΟΥ.ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΚΟ.
ΣΥΝΑΚΟΛΟΥΘΑ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ,ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ,ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ,ΟΡΓΙΑ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΕΡΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ.ΓΝΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
ΑΛΛΩΣΤΕ ΜΗΝ ΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ.ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΙΩΝΕΣ.
ΠΟΛΕΜΟΙ ,ΣΚΟΤΩΜΟΙ,ΚΛΠ.
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΓΚΡΙΖΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ,ΑΔΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ,ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΨΕΜΜΑΤΑ,ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΝΤΑΣ.
ΙΣΩΣ ΝΑ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.
ΟΛΑ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΑΕΝΑΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.ΤΟ "ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ".
ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΟΥΜΙ.ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.
ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΤΡΑΠΟΥ,ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.
ΠΑΝΤΩΣ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΤΙΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ,ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ.ΚΥΡΙΟΙ..ΕΚΕΙ ΑΝΗΚΩ.
ΕΝΩ Ο ΑΛΛΟΣ Ο ΦΟΥΚΑΡΑΣ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙ ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΙΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ,ΣΤΟ ΓΚΡΙΖΟ, ΣΤΟ ΑΣΠΡΟ.
ΒΡΕΣ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕ!ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!
ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΚΛΑΝΕΙΣ?ΓΙΑ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ?ΑΠΟ ΕΓΩΙΣΜΟ?ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ?ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙΣ?ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ.ΕΙΝΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ?ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΣΜΟ?
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ?ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΝ'ΑΓΝΟΙΑ?
ΝΑΙ.ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ,ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΟ,ΚΑΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ.ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΝ ΑΔΙΚΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ.ΟΛΟΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΩΣΤΕ.
ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΟΜΩΣ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΦΟΥΚΑΡΑΚΟ ΜΟΥ!
Σίγουρα υπάρχουν και περίοδοι που βαδίζει το δεξί.
Πιστεύω πως στο κάθετί δε μπορούμε να του δώσουμε ένα χρώμα, να το ονομάσουμε ως μαύρο ή ως άσπρο.
Από την άλλη και τα 2 είναι απαραίτητα προκειμένου να υπάρχει η ισορροπία στην κοσμική τάξη πραγμάτων.
Σχετικά με την αυτεπίγνωση κάποιου σχετικά με το μονοπάτι που βαδίζει, θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι εύκολη η συνειδητή αναγνώριση του μονοπατιού αυτού αν δεν τα γνωρίζει και τα 2?
Κι από την άλλη πως θα καταφέρει να φτάσει στο σημείο να τα αναγνωρίζει?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Πιστεύω πως στο κάθετί δε μπορούμε να του δώσουμε ένα χρώμα, να το ονομάσουμε ως μαύρο ή ως άσπρο.
Eμένα που δεν μου πάει κανένα από αυτά?
Κάτι σε μπεζάκι έχετε?
quote:
Από την άλλη και τα 2 είναι απαραίτητα προκειμένου να υπάρχει η ισορροπία στην κοσμική τάξη πραγμάτων.
Θα ήθελες σε παρακαλώ να μας πεις αγαπητέ σε τι θα σε "χάλαγε" να ήταν όλα λευκά και η ζωή μας να λουζόταν από απόλυτο Φως και Αγάπη?
Η ισσοροπία που λες γιατί θα πρέπει να υπάρχει?
Για μένα ο μόνος λόγος που πρέπει να υπάρχει το Σκοτάδι είναι για να αναγνωρίσεις το Φως.
quote:
Σχετικά με την αυτεπίγνωση κάποιου σχετικά με το μονοπάτι που βαδίζει, θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι εύκολη η συνειδητή αναγνώριση του μονοπατιού αυτού αν δεν τα γνωρίζει και τα 2?
Κι από την άλλη πως θα καταφέρει να φτάσει στο σημείο να τα αναγνωρίζει?
Eδώ σε θέλω...
Λόγω του οτι είμαστε άνθρωποι κι έχουμε διάφορες πλευρές στην προσωπικότητα μας, έχουμε και διάφορες αποχρώσεις.
Δεν είναι καθόλου εύκολο να μείνουμε στάσιμοι κάπου ακόμα και κατά την διάρκεια της ημέρας.
Για να το κατορθώσεις αυτό θα πρέπει να έχεις φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα, κάτι το οποίο απαιτεί ένα μακροχρόνιο αγώνα με τον εαυτό μας και τα πάθη μας.
Προσωπικά δεν θα με "χάλαγε" καθόλου να ήταν όλα λευκά και να λούζονταν τα πάντα από Αγάπη και Φως.
Ίσως να ήταν το ιδανικό όμως δεν είναι εύκολα εφικτό.
Αν κοιτάξεις και στην Ιστορία θα δεις οτι συχνά τα 2 αυτά χρώματα εναλλάσσονταν.
quote:
Η ισσοροπία που λες γιατί θα πρέπει να υπάρχει?
Για μένα ο μόνος λόγος που πρέπει να υπάρχει το Σκοτάδι είναι για να αναγνωρίσεις το Φως.
Ίσως η ισορροπία που ανέφερα να πρέπει να υπάρχει για να το λόγο που ανέφερες κι εσύ...
In anticipation of my resurrection...