- ΚΑΡΚΙΝΟΣ PAGET - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Φίλε Avallon Ναι γι'αυτό γράφτηκα,γιατί είμαι στην επειχήρηση πολλά χρόνια και είμαι οικονομικά ανεξάρτητος,εγώ,τα παιδιά μου και γενικά όλη μου η οικογένεια!!!!!
Χαίρομαι για σένα αγαπητέ γιατί είσαι από τους λίγους...
Ανήκεις σε εκείνες τις εξαιρέσεις που η δουλειά αυτή είναι βασική και παρέχει σταθερό εισόδημα!
Συγχαρητήρια! Μήπως είσαι και "διαμάντι"?
Μήπως απέκτησες το πλούσιο σπίτι με πισίνα που σου τάξανε?
Εγώ έχω τουλάχιστον 5 γνωστούς (άγνωστοι μεταξύ τους) και επέτρέψέ μου να σου μεταφέρω την απογοήτευσή τους...
Δουλεύουν σα σκυλιά από το πρωϊ ως το βράδυ και δε βγάζουν τίποτα... για να ακριβολογώ δε βγάζουν με ΤΙΠΟΤΑ ένα βασικό μισθό!
Αλλά βέβαια δεν αρκεί να δουλεύεις σα σκυλί από το πρωί ως το βράδυ... πρέπει και να ακολουθείς κάποιους κανόνες πώλησης, να έχεις κάποιες γνωριμίες, να κάνεις δηλαδή δημόσιες σχέσεις... και φυσικά να έχεις στο αίμα σου την πώληση.
Δεν μπορούνε να είναι όλοι τόσο αποδοτικοί στη δουλειά τους όπως εσύ αγαπητέ μου... Μπορεί όμως να "σπαταλάνε" και πολύ περισσότερες από σένα ώρες προσπαθώντας να κυνηγήσουν το όνειρο...
Εσύ βλέπεις είσαι τυχερός, εκείνοι όχι.
Ευχαριστούμε για την τοποθέτησή σου αλλά υπάρχουν και άλλες σελίδες στο ελληνικό δίκτυο που ασχολούνται με το θέμα, δε πας να ρίξεις μια ματιά και σε αυτές να δεις κάτι παραπάνω?
Μη ξεχνάς ότι εμείς είμαστε πιο αντικειμενικοί γιατί είμαστε έξω από αυτή την κατάσταση.
Όσον αφορά για τις εταιρείες που δουλεύεις 3 χρόνια και πληρώνεσαι για μιά ζωή, έχω να πω ότι για όλα υπάρχει ένα κόστος.
Ευχαρίστως να κοιτάξω το site της εταιρείας που δουλεύεις.
Επίσης θέλω να πω ότι χαίρομαι που μαζευτήκαμε τόσοι πωλητές σε ένα θέμα, τα αγαπημένα μου άτομα γιατί ξέρω τι τραβάνε καθημερινά.
Καμμία εταιρεία φίλε morius δεν δουλεύει άψογα γιατί πολύ απλά δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, πρέπει να ακολουθήσει κάποιους κανόνες για να συνεχίσει να υφίσταται στην αγορά.
Οι κανόνες βεβαίως είναι δεκτοί και απαραίτητοι, οι τεχνικές όμως που δεν βοηθούν και στην πνευματική "βελτίωση" του ατόμου εμένα με βρίσκουν αντίθετη.
Βλέπεις όλοι δεν θεωρούν ότι τα χρήματα και η οικονομική "ανεξαρτησία" είναι το παν(μεγάλη κουβέντα, δεν μου ερχόταν άλλη λέξη).
Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον και πιστεύω ότι μπορώ να συμβάλω ενεργά ως προς την συζήτηση μια και υπήρξα μέλος και είχα πάει σε μια δύο συναντήσεις μέχρι που έπιασα το κόλπο και την έκανα γρήγορα.
Δεν αμφισβητώ με τίποτα τα προϊόντα της εταιρείας αλλά ούτε και την πραγματικότητα αυτών που λένε. Δηλαδή πράγματι όποιος δουλέψει ΣΚΛΗΡΑ για την συγκεκριμένη εταιρεία θα καταφέρει κάποια πράγματα. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ;;; Δηλαδή ο δουλευταράς δεν υπάρχει περίπτωση να μην πετύχει στην ζωή του.
Η εταιρεία χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο τρόπο όχι μόνο σαν στρατηγική Μάρκετινγκ αλλά γενικότερα σαν κύρια στρατηγική ολόκληρης της εταιρείας και οικονομικής φυσικά:
Ας τα πάρουμε ένα ένα η AMWAY δεν έχει κόστος ή έχει μηδαμινό κόστος σε:
1) Πωλητές (Κινητά, Αυτοκίνητα, Ασφάλιση, Μόνιμο Μισθό κτλ) δηλαδή πόσα πούλησες; τόσα ε τόσα θα πάρεις
2) Δεν έχει κανένα κόστος διαφήμισης (Σπότ στην τηλεόραση, ράδιο, εφημερίδες περιοδικά κτλ)
3) Κόστος Διακίνησης
4) Κόστος φυσικών σημείων πώλησης
κτλ
Τα παραπάνω κόστη είναι το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών των συμβατικών επιχειρήσεων
Πως όμως μπορεί να διασφαλίσει την ύπαρξη των πωλήσεων μόνο με την ύπαρξη φανατικών οπαδών του ΟΝΕΙΡΟΥ που όχι μόνο θα πουλήσουν αλλά και θα αυτοκαταναλλώνουν.
Συνεπώς, η εταιρεία πουλάει το ΟΝΕΙΡΟ για να προσελκύσει κόσμο... Πιο είναι το ΟΝΕΙΡΟ;
1) ΛΕΦΤΑ ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ
2) ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ/ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ
3) ΣΥΧΝΕΣ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΙΣ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ
Φυσικά όλα αυτά είναι τυπικά μια και στην πραγματικότητα έχεις
1) ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΦΕ
2) Ο ΑΝΑΔΟΧΟΣ ΣΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ, ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΤΛ) ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΣΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΥΡΩ ΕΠΙΠΛΕΟΝ
3) ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΣΕΤΕΣ, ΒΙΒΛΙΑ ΚΤΛ)- ΚΑΛΟ ΕΕΕΕ
Συνεπώς μουφα το καρπούζι.
Τώρα ως προς τις φωνές, τα τραγούδια, τα φιλιά κτλ είναι καθαρά Αμερικάνικο Μάρκετινγκ που αντιγράφετε παντού για να καλύψει την ανάγκη της ΟΜΑΔΑΣ (δηλαδή ότι ανήκω κάπου και είμαστε μια τρελοπαρέα)
Εν κατακλείδι ιδιοφυέστατο στρατηγικό σχέδιο, δεν νομίζετε;;;;;;;;
ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥΣ
Είμαι φοιτητής πληροφορικής, ετών 22 (ψιλοαιώνιος φοιτητής, αλλά δεν βαριέσαι). Η πρώτη μου γνωριμία με την Amway έγινε στην τρυφερή ηλικία των 19 παρά τέταρτο, όταν με πήρε ένας γνωστός μου τηλέφωνο (σ.σ. ενάμισι χρόνο μικρότερός μου) και μου ανέφερε γενικά κι αόριστα για μια δουλειά που έχει να κάνει με το ίντερνετ και με κομπιούτερ. Πηγαίνω λοιπόν, μια και δυο στο σπίτι του, όπου θα ερχόταν ο εκπρόσωπος της εταιρείας. Βέβαια, απ' αυτά που μου είπε, εγώ φανταζόμουν οτιδήποτε από Web Designer μέχρι system administrator. Αυτό όμως που μου φάνηκε εντελώς αινιγματικό ήταν που στο τέλος της τηλεφωνικής συνομιλίας μου είπε "Φέρε και κανένα φίλο σου" (λες και επρόκειτο για κάποιο πάρτυ!). Πας ποτέ σε interview για δουλειά μαζί με φίλο σου;
Anyway (και Amway)
Εν πάση περιπτώσει, βρίσκομαι στο σπίτι του γνωστού μου, όπου και ανακαλύπτω ότι είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος, ουσιαστικά κάθε καρυδιάς καρύδι, άνθρωποι κάθε ηλικίας (από 17 μέχρι 47) και κάθε επαγγέλματος (γυμναστής, φυσιοθεραπευτής, γιατρός κλπ). Έρχεται η ώρα να ξεκινήσει η παρουσίαση, σηκώνεται ένας συμπαθητικός τυπάς ο οποίος γενικά είχε πιάσει την κουβέντα με τους πάντες για τα πάντα μέχρι εκείνη τη στιγμή, βγάζει τον πίνακα και ξεκινάει το περιβόητο "Επιχειρηματικό Πλάνο".
Στο τέλος της παρουσίασης, η ιδέα μου είχε φανεί εξαιρετικά έξυπνη (να συνδέομαι απ' ευθείας με την παραγωγή, να γλιτώνω τα λεφτά που τρώνε οι μεσάζοντες, να κερδίζω συστήνοντας κάτι στους φίλους μου, που είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς κάνω), όμως είχα κάνει μερικές μικρές παρανοήσεις. Η μεγαλύτερη εξ' αυτών ήταν πως νόμιζα ότι η εταιρεία διακινεί τα προϊόντα όλων των εταιρειών παγκοσμίως. Αυτό φυσικά δεν το είπε κατά λέξη ο τυπάς που έκανε την παρουσίαση, απλά ήταν αυτό που εγώ, με το δικό μου μυαλό κατάλαβα. Και, φυσικά, δεν είχα καταλάβει πόσο πολλή δουλειά χρειαζόταν.
Για να μην σας τα πολυλογώ, την επόμενη μέρα είχαμε μια δεύτερη συνάντηση (το λεγόμενο Follow Up) και αποφάσισα να γραφτώ. Έτσι κι αλλιώς, το κόστος εγγραφής των € 100 αντιστοιχούσε στο αρχικό πακέτο με τα προϊόντα, οπότε δεν ένιωθα ότι με κλέβουνε κιόλας.
Τα επόμενα ενάμιση-δύο χρόνια ήταν ένα εκπληκτικό συναισθηματικό roller-coaster. Στην αρχή, οι εισηγητές μου με προμήθευσαν με κασέτες και πήγα και στην ανοιχτή παρουσίαση, που γίνεται κάθε εβδομάδα. Κακά τα ψέματα, πολλά απ' αυτά που έλεγαν στις κασέτες, μου άρεσαν, ειδικά οι ιστορίες επιτυχίας (γενικά μου αρέσει να ακούω και να διαβάζω ιστορίες επιτυχίας, σε οποιοδήποτε τομέα. Μου προσφέρουν έμπνευση). Μου άρεσαν επίσης και οι κασέτες που περιέγραφαν τεχνικές. Για να μην πολυλογώ, οτιδήποτε είδα-άκουσα-διάβασα το πρώτο τρίμηνο, μου άρεσε απίστευτα.
Μια μικρή παρένθεση: Απεχθάνομαι την πληροφορική σαν σχολή. Ενώ λατρεύω τους υπολογιστές, την πληροφορική έτσι όπως διδάσκεται στα Ελληνικά Πανεπιστήμια τη μισώ όσο λίγα πράγματα στον κόσμο. Και βλέποντάς το εκ των υστέρων, μάλλον αυτό ήταν που μου έκανε το μεγαλύτερο κλικ όσον αφορά την Amway: Το γεγονός ότι θα μπορούσα (όπως μου έλεγαν) να πετύχω ανεξαρτήτως πτυχίου και σπουδών. Και, πιστέψτε με, δεν υπήρχε τίποτα που να θέλω περισσότερο από το να πετύχω δίχως να αναγκαστώ να τελειώσω αυτή τη ρημάδα την πληροφορική.
Κλείνει η παρένθεση
Εν πάση περιπτώσει, ήρθαν οι πρώτες παρουσιάσεις στο σπίτι μου και τα πρώτα προσωπικά πλάνα. Όπως γρήγορα διαπίστωσα, στην ηλικία μου οι περισσότεροι νέοι ενδιαφέρονταν περισσότερο να τελειώσουν τη σχολή τους παρά να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο (για κάποιο παράξενο λόγο, είχα την παιδαριώδη εντύπωση πως όλοι μισούσαν τις σχολές τους όπως εγώ τη δικιά μου). Με τα πολλά, γράφτηκε μια φίλη των γονιών μου, κάναμε και στο σπίτι της μερικά πλάνα.
Κάπου εδώ συνειδητοποίησα πως δεν ήταν και τόσο εύκολο όσο περίμενα πως θα ήταν. Ήταν μερικά συγκεκριμένα στοιχεία της προσωπικότητάς μου τα οποία μου έφεραν τη μεγαλύτερη δυσκολία: Κατ’ αρχάς, δεν είμαι ενθουσιώδης σαν άνθρωπος. Ακόμα κι αν νιώσω τον ενθουσιασμό, συνήθως τον εκφράζω περισσότερο εσωτερικά (esoterica!) παρά εξωτερικά. Γενικά, στη ζωή μου είχα λίγους φίλους (αλλά πολύ καλούς) και δύσκολα έκανα νέες παρέες. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το σύστημα της Amway απαιτούσε να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απ’ αυτό που ήμουν: Να γνωρίζω συνεχώς νέο κόσμο («Κι αν τελειώσουν οι γνωστοί σου, μπορείς πάντοτε να γνωρίσεις καινούριους» μου είπανε), να μιλάω και να εκφράζομαι με ενθουσιασμό και μάλιστα για προϊόντα τα οποία δεν είχα χρησιμοποιήσει (στην ηλικία που βρίσκομαι ούτε πλένω, ούτε καθαρίζω, ούτε σιδερώνω. Κανένα ξύρισμα ρίχνω, άντε και λίγο τζελ στο μαλλί).
Όμως το μεγαλύτερο των εμποδίων ήταν ο φόβος μου για την αποτυχία. Δεν μπορούσα να αντέξω στη σκέψη της αποτυχίας και κάθε «όχι» που λάμβανα, το έπαιρνα τόσο προσωπικά, σαν να μου είχαν βρίσει τη μάνα, τον πατέρα κι όλο μου το σόι.
Πίσω στο roller-coaster λοιπόν. Εκεί που το πρώτο τρίμηνο ήταν μες το μαύρο ενθουσιασμό, η διάθεσή μου άρχισε να αλλάζει. Ξαφνικά, εκεί που έπαιρνα τηλέφωνο, έκανα προσκλήσεις κι έκλεινα ραντεβού με τη μεγαλύτερη των ευκολιών, άρχισα να φοβάμαι το τηλέφωνο. Άρχισα να τρέμω στην ιδέα του να πάρω για να κλείσω κάποιο ραντεβού. Η απόρριψη που είχα δεχτεί είχε συνδέσει τα στοιχεία αυτά με τόσο πόνο, που πραγματικά ένιωθα ανίκανος να τα κάνω. Άρχισα τότε αυτό που σήμερα ονομάζω κασετο-σεμιναριοθεραπεία. Αγόραζα κασέτες, παλιές, καινούριες, πιο παλιές, πιο καινούριες – πλήρωνα γύρω στα € 40 το μήνα μόνο για κασέτες, σύν άλλα € 40-50 για βιβλία – και άκουγα όσο περισσότερες από αυτές μπορούσα, κάθε μέρα, όλες της ώρες της ημέρας. Πήγαινα σε όλα τα σεμινάρια, και στην εβδομαδιαία ανοιχτή παρουσίαση (που ήταν δωρεάν για τους υποψήφιους επειδή την χρηματοδοτούσαμε εμείς τα μέλη) και στο μηνιαίο BBS (Business Building Seminar) και στο τριμηνιαίο συνεδριακό σαββατοκύριακο με το εισιτήριο των € 100. Όλα αυτά εξακολουθούσαν να μου αρέσουν. Λάτρευα αυτά που άκουγα στα σεμινάρια και τις κασέτες. Έβλεπα τους πετυχημένους που ανέβαιναν στη σκηνή σαν τους προσωπικούς ήρωές μου. Κι όλο αγόραζα νέο υλικό (κασέτες, βιβλία προσωπικής ανάπτυξης κλπ). Μόνο που είχα καταλήξει, λόγω των προσωπικών μου κολλημάτων, να μισήσω τη δουλειά που έπρεπε να κάνω: Τα ραντεβού, τα πλάνα, τα follow up, τις πωλήσεις.
Έβλεπα ότι ο καιρός περνούσε κι ότι από όλη την κλίμακα των ποσοστών, εγώ είχα φτάσει μόνο στο 3% και μάλιστα με δικές μου αγορές (ναι, αγόραζα και πολλά προϊόντα, για να έχω «στοκ» για τους πελάτες που δεν είχα). Αλλά συνέχιζα. Θυμάμαι, αυτό που με κινούσε περισσότερο απ’ όλα, ήταν μια ιστορία επιτυχίας για ένα ζευγάρι απ’ την Αυστραλία, το οποίο ήταν στο 3% για 17 μήνες και σε ένα συνεδριακό σαββατοκύριακο υποτίθεται πως «κατάλαβαν» τι έπρεπε να κάνουν, έτσι τώρα ήταν Crown Ambassadors (που είναι η κορυφαία βαθμίδα της Amway), ένα από τα 20 ζευγάρια στον κόσμο. Αυτό ήταν λοιπόν που με κινούσε, η ελπίδα πως ίσως μέσα στις κασέτες, τα βιβλία και τα σεμινάρια, να καταλάβαινα κι εγώ αυτό που έπρεπε να καταλάβω για να πετύχω.
Παράλληλα, στα δύο αυτά χρόνια ενεργής ενασχόλησής μου, είχα κάνει τη ζωή μου να πάρει τον κατήφορο. Εκείνα τα δύο χρόνια, οι μόνοι λόγοι που πατούσα στη σχολή ήταν για να ανανεώσω το πάσο μου (μην χάσω και την έκπτωση στα λεωφορεία), άντε για να κάνω και καμία δήλωση μαθημάτων, για μαθήματα που ποτέ δεν θα έδινα, που ούτε τα βιβλία δεν θα έπαιρνα. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά, ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα (μόνος μου υπενθυμίζω, δεν μου το είπε κανένας) είναι πως «Θα παρατήσω τη σχολή έτσι ώστε ο μόνος τρόπος να πετύχω να είναι η Amway». Φυσικά, την ιδέα μου αυτή δεν τη μοιράστηκα με κανέναν upliner (μέχρι κι αυτοί θα έβλεπαν πόσο γελοία ήταν) αλλά εγώ την ακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια.
Όμως η ζωή μου είχε πάρει τον κατήφορο και με άλλους τρόπους. Γνωστούς μου που μου είπαν όχι, άρχισα να τους αποφεύγω («Αυτοί δεν θέλουν να πετύχω»). Φίλους μου που είπαν όχι αλλά δεν ήθελα να τους αποφύγω, είχα αρχίσει να τους πρήζω και να τους αναφέρω την Amway κάθε τρεις και λίγο, να τους πιέζω να ακούσουν κασέτες, να διαβάσουν βιβλία και να έρθουν σε σεμινάρια. Βλέπετε, εμένα μου άρεσαν τόσο πολύ όλα αυτά, και ήμουν τόσο πεπεισμένος πως αν έρχονταν σε ένα μόνο σεμινάριο θα ήταν αρκετό για να αλλάξει η ζωή τους (και να γραφτούν φυσικά στην ανύπαρκτη ομάδα μου) που έγινα απίστευτα πιεστικός και φορτικός. Εν το μεταξύ, άρχισα να αντιμετωπίζω τα σούπερ μάρκετ σαν τους προσωπικούς μου ανταγωνιστές (ειδικά κάτι εκπτωτικά σε στυλ Dia και Lidl).
Παράλληλα, είχα πείσει τον εαυτό μου πως αν δεν μπορέσω να πετύχω στην Amway, δεν θα μπορέσω να πετύχω πουθενά.
Εν το μεταξύ, η “part-time” επιχείρηση είχε γίνει για εμένα full-time 24/7, γιατί ανά πάσα στιγμή, όποιον γνώριζα, όποιον έβλεπα να περπατάει στο δρόμο, αναρωτιόμουν «Λες να γραφτεί αυτός;». Αλλά, φυσικά, ποτέ δεν έκανα την επαφή.
To cut a very long story shorter, στο δεύτερο χρόνο (και αφού είχα ξεπεράσει για καλά τους 17 μήνες δίχως να καταλάβω τίποτα) η ζωή μου πήρε μια στροφή προς το σουρεαλιστικό. Οι γονείς μου ήταν άκρως αντίθετοι με την ιδέα της Amway ευθύς εξ’ αρχής. Σημειωτέον, δεν μου αρνήθηκαν να το κάνω (έτσι κι αλλιώς ενήλικος ήμουν), αλλά δεν ήταν διατεθειμένοι να μου προσφέρουν οποιαδήποτε βοήθεια. Και, μια ωραία πρωία, πάνε και γράφονται οι γονείς μου όχι σε μια αλλά σε τρεις εταιρείες MLM! Πρόκειται για τις Aquasource (που πουλάνε κάτι φύκια τα οποία υποτίθεται είναι για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, φύκια για μεταξωτές κορδέλες δηλαδή), Alamo (η μόνη απ’ όσο γνωρίζω αμιγώς ελληνική εταιρεία MLM, που πουλάει καλλυντικά) και Telepassport (παροχέας σταθερής τηλεφωνίας, όπως κατάλαβα απ’ τα συμφραζόμενα εκεί είναι γραμμένη και η Avallon). Και, σε αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, the **** has hit the fan. Στο σπίτι μου άρχισε ένας τρομερός εσωτερικός πόλεμος, με τους γονείς μου να προσπαθούν να με πείσουν να μην ασχολούμαι με την Amway και να ασχοληθώ με τις δικές τους εταιρείες, να με τραβολογάνε στις συναντήσεις των εταιρειών τους και να βάζουν τους δικούς τους upliner να με εγκεφαλοπλένουν για το πόσο σατανική και διαβολική είναι η Amway και το πώς μπορώ να βγάλω χρήματα με πολύ λιγότερο τρέξιμο στις δικές τους εταιρείες.
Για να μην τα πολυλογώ, η μαγική στιγμή της απεξάρτησής μου από το MLM ήταν το πρώτο σεμινάριο BBS της Amway που έχασα – και το έχασα γιατί είχε τα γενέθλιά της η κοπέλα μου και δεν είχα καταντήσει πια και τόσο μαλάκας για να κάνω τη λάθος επιλογή. Μετά απ’ αυτό, έχασα και το επόμενο. Και το επόμενο. Συνέχιζα βέβαια να ακούω κασέτες καθημερινά. Μια μέρα, δεν πρόλαβα να ακούσω κασέτα. Και την επόμενη. Και την επόμενη. Κι έτσι σταμάτησα να πετάω τα λεφτά μου σε κασέτες και σεμινάρια. Και σταμάτησα να ασχολούμαι παντελώς με την Amway, μέχρι που πέρασε ο καιρός, δεν ανανέωσα και την ετήσια συνδρομή των 27 ευρώ και ξεγράφτηκα τελείως.
Συνοψίζοντας, τι κέρδισα και τι έχασα από την ενασχόλησή μου με την Amway:
Πιστεύω ότι κέρδισα κάτι πολύ σημαντικό. Είδα ένα μέλλον με αμοιβές από δικαιώματα (royalties), αντίστοιχα με αυτά που κερδίζουν συγγραφείς και τραγουδιστές. Επειδή όμως δεν μπορούσα να το κάνω με την Amway – αλλά ήθελα τα δικαιώματα – κι επειδή το τραγούδι μου δεν ακούγεται με τίποτα, αποφάσισα κι έγραψα ένα βιβλίο, ένα λογοτεχνικό μυθιστόρημα. Το βιβλίο μου θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο από τις εκδόσεις Καστανιώτη (δεν λέω τον τίτλο για να μην θεωρηθεί πως κάνω διαφήμιση). Έχω ήδη στα σκαριά ένα δεύτερο βιβλίο και ιδέες για πολλά-πολλά ακόμα.
Κέρδισα επίσης έναν πολύ καλό φίλο. Ο τυπάς που μου έκανε την πρώτη παρουσίαση, ο Πάνος, έγινε πολύ κοντινός μου φίλος και είναι ακόμα και τώρα, που παράτησα την επιχείρηση (πήγα και στο γάμο του τον περασμένο μήνα). Έχω την εντύπωση ότι και αυτός τα παράτησε, αλλά αποφεύγω να τον ρωτήσω – γενικά, οτιδήποτε έχει να κάνει με την Amway είναι πλέον θέμα-ταμπού για εμένα. Ακόμα και το να αναφέρω το όνομα της εταιρείας, με κάνει να αισθάνομαι άσχημα.
Μέσα από τις κασέτες και τα βιβλία προσωπικής ανάπτυξης, ανακάλυψα από μια γνωστή των γονιών μου ένα εκπληκτικό σεμινάριο, το Insight, ανεξάρτητο από οποιαδήποτε εταιρεία, το οποίο πραγματικά μου έχει αλλάξει τη ζωή. Κάποια στιγμή ίσως κάνω κάποιο thread σχετικά, τώρα που μπήκα στην όμορφη παρέα σας.
Τι έχασα; Χρόνο και χρήματα, σίγουρα, αρκετούς φίλους και, για ένα μεγάλο διάστημα, την ψυχική μου ηρεμία.
Αυτό που θέλω να τονίσω κλείνοντας (επιτέλους!), είναι πως οι λόγοι που αντιπαθώ την Amway είναι αυστηρά προσωπικοί. Απλά, συνέδεσα απίστευτα πολύ πόνο με οτιδήποτε έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη επιχείρηση. Και, όσοι έχετε ασχοληθεί με νευρογλωσσικό προγραμματισμό, ή απλά έχετε στοιχειώδεις γνώσεις ψυχολογίας, ξέρετε πως ο άνθρωπος θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει τον πόνο, περισσότερα ακόμα και από το να κυνηγήσει την απόλαυση.
Πιστεύω ότι πραγματικά η Amway δουλεύει, πως δεν είναι απάτη και πως είναι μάλιστα ένας εξαιρετικά έξυπνος εναλλακτικός τρόπος εμπορίου. Πιστεύω επίσης πως η επιτυχία στην Amway, όταν έρθει μετά από σκληρή δουλειά, αξίζει πολλά, επειδή είναι επιτυχία που βασίζεται σε δικαιώματα, που ελάχιστες άλλες μη-καλλιτεχνικές δουλειές προσφέρουν.
Απλά, η Amway δεν είναι για όλους. Είναι γι’ αυτούς που μπορούν να την κάνουν. Και μακάρι κάποιος που δεν μπορεί να την κάνει, να το καταλάβει αυτό από νωρίς, πριν βιώσει τον πόνο που βίωσα εγώ με τις δικές μου προσπάθειες.
Αυτή ήταν λοιπόν η εμπειρία μου με την Amway και συγνώμη αν σας κούρασα. Κι αν όμως σας κούρασα με τα πολλά που γράφω, τότε γιατί διαβάσατε μέχρι εδώ; Ήθελές τα και παθές τα <;ο)
Edited by - Κthulhu on 07/06/2005 10:42:34
Αγαπητέ Κthulhu ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες να γράψεις το πρώτο σου μήνυμα στο esoterica αν και έχει τόσα άλλα ενδιαφέροντα θέματα.
Stick around and enjoy the drive!
η Amway δεν είναι κακιά,
απλά είναι γι' αυτούς που έχουν κότσια...
Και έχουν μία δομημένη προσωπικότητα που ξέρει πραγματικά τι θέλει.
Εγώ από ένα τεράστιο κείμενο που περιγράφει μία εμπειρία χμ... αρνητική, έβγαλα το συμπέρασμα πως το μήνυμα το οποίο προκύπτει είναι ακριβώς το αντίθετο!
Οπότε θα σου θέσω τα εξείς ερωτήματα:
Εσύ θα πρότεινες σε κάποιον να δοκιμάσει;
Εάν ναι, θα έθετες προϋποθέσεις; Και ποιές;
Τέλος, ποιος είναι ο κινητήρας της Amway κατά τη γνώμη σου;
Το χρήμα;
Ή ένας εναλλακτικός τρόπος εμπορίου που καταργώντας τους μεσάζοντες πετυχαίνει μία πιο δίκαια ροή μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή;
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
quote:
Δηλαδή - απ'ότι κατάλαβα από το κείμενό σου - Κthulhu,
η Amway δεν είναι κακιά,
απλά είναι γι' αυτούς που έχουν κότσια...
Και έχουν μία δομημένη προσωπικότητα που ξέρει πραγματικά τι θέλει.
Δεν νομίζω ότι θα το έθετα έτσι.
Κατ' αρχάς, το ότι η Amway δεν είναι κακιά, γι' αυτό είμαι πεπεισμένος. Και από την προσωπική μου εμπειρία αλλά και από άλλους που έχω ακούσει, τα προϊόντα της είναι κορυφαία - λίγο ακριβά μεν, αλλά αν καθίσεις και μάθεις τις σωστές, συμπυκνωμένες δοσολογίες, τελικά συμφέρουν και οικονομικά. Γιατί να είναι καλύτερη ή χειρότερη από την Procter & Gamble, τη Unilever ή άλλες πολυεθνικές εταιρείες; Απεναντίας, αν αληθεύει αυτό που λένε, πως το 70% της τιμής του προϊόντος επιστρέφει στο δίκτυο, το προτιμώ από το να πηγαίνει στην τηλεοπτική διαφήμιση ή στην τσέπη του ιδιοκτήτη του σούπερ μάρκετ, προκειμένου να μπει στο "καλό" ράφι.
Για να μην αναφέρω για την εγγύηση ικανοποίησης, no questions asked, των 90 ημερών (2 χρόνια για τα προϊόντα άλλων εταιρειών, Philips, Roadstar κλπ), που δεν έχω δει καμία άλλη εταιρεία να το κάνει (Νομίζω το Lidl έχει κάτι αντίστοιχο, αλλά μόνο για 30 μέρες). Χαρακτηριστικά, είχα ένα walkman Roadstar από την Amway, μου έπεσε πέντε δέκα φορές κάτω και κάπου χάλασε (λογικό). Τους το επέστρεψα, μου επέστρεψαν τα χρήματά μου στο ακέραιο (σύν τα ταχυδρομικά έξοδα!) και No questions asked. Ούτε καν μου αντικατέστησαν το walkman, ή μου έδωσαν εικονικούς "Πόντους" για να τους εξαργυρώσω στην εταιρεία. Μετρητά μου έδωσαν, φράγκα (ευρώ δηλαδή, μην μπερδευόμαστε), τα οποία μπορούσα αν ήθελα να τα φάω όλα σε σουβλάκια στον κυρ' Μπάμπη της γειτονιάς.
Επιπλέον, ας κάνουμε ένα διαχωρισμό. Οι οργανισμοί όπως η Network 21, Internet Yeger, Ambassador's κλπ ΔΕΝ είναι η Amway. Είναι ξεχωριστές εταιρείες, δημιουργημένες από επιτυχημένους στην Amway, οι οποίες πουλάνε ένα σύστημα επιτυχίας το οποίο θεωρούν αποδεδειγμένο και ότι μπορεί να δουλέψει για τον οποιονδήποτε. Υπό αυτό το πρίσμα, το έθεσα λάθος στο αρχικό μου post. Δεν πήγα ούτε σε μία συνάντηση, ούτε σε ένα σεμινάριο, δεν άκουσα ούτε μία κασέτα της Amway. Όλα τα υλικά και τα σεμινάρια ανήκουν στη Network 21 (στη δική μου περίπτωση). Κι εδώ είναι που διαφέρουν οι εμπειρίες πολλών με την Amway. Κάποιοι απ' αυτούς τους παράπλευρους οργανισμούς είναι δυνατόν να εφαρμόζουν θρησκευτικές τελετές ή παράξενες ιεροτελεστίες. Όμως τελικά αυτό είναι το θέμα του οργανισμού, όχι αυτής καθαυτής της Amway.
Αυτό που χρειάζεται για την επιτυχία στην Amway δεν θα το έλεγα ακριβώς κότσια. Μάλλον χρειάζεται ένας σωστός συνδυασμός ευαισθησίας και αναισθησίας. Χρειάζεται αρκετή αναισθησία ώστε να μην σε επιρρεάζουν αρνητικά τα πολλά "όχι" που θα δεχτείς (για να πετύχεις πρέπει πρώτα να αποτύχεις κατά 90%, σύμφωνα με αρκετές κασέτες που έχω ακούσει), η απόρριψη από γονείς κι από φίλους καρδιακούς, ούτε να τα βάψεις μαύρα που ο καλύτερός σου διανομέας αποφάσισε ξαφνικά να τα παρατήσει. Παράλληλα όμως, θα πρέπει να έχεις την ευαισθησία να ξέρεις τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ευγενική πειθώ και την πίεση - αλλιώς μπορεί μεν να πετύχεις, αλλά στην πορεία θα έχεις κάνει ατέλειωτους εχθρούς και θα έχεις αμαυρώσει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό το όνομα της επιχείρησης.
quote:
Οπότε θα σου θέσω τα εξείς ερωτήματα:Εσύ θα πρότεινες σε κάποιον να δοκιμάσει;
Φυσικά και να δοκιμάσει. Γιατί όχι; Έτσι κι αλλιώς, το κόστος είναι αρκετά μικρό (ακόμα και η εγγραφή των 100 ευρώ έχει εγγύηση ικανοποίησης, δηλαδή αν δεν είσαι ικανοποιημένος με την Amway, μέσα σε 90 μέρες από την εγγραφή σου τους τα επιστρέφεις και παίρνεις τα λεφτά σου πίσω στο ακέραιο!). Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από την Amway βρήκαν ένα καλό συμπληρωματικό εισόδημα. Άλλοι βρήκαν εισόδημα αρκετό για να μην κάνουν τίποτε άλλο. Και τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που πλούτισαν.
Ας σκεφτούμε επίσης το πόσο υπέροχο είναι το να πληρώνεσαι με δικαιώματα, σε οποιοδήποτε τομέα. Κάνεις μια καλή προσπάθεια (με πολύ δουλειά) για μια περίοδο στη ζωή σου, και αν καταφέρεις να πετύχεις, πληρώνεσαι εφ' όρου ζωής, ενώ αφού πεθάνεις κληρονομούνται τα δικαιώματα στα παιδιά και στα εγγόνια σου. Οι περισσότεροι που δουλεύουν ως υπάλληλοι, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουν, στην καλύτερη περίπτωση θα πάρουν μια προαγωγή - και θα χρειάζεται να συνεχίσουν να δουλεύουν στην προηγμένη τους θέση, ενδεχομένως σκληρότερα κι από πριν.
Για να το θέσω αλλιώς: Αφού έχουμε τόσα νεαρά παιδιά να τρέχουν στα Fame Story και τα λοιπά Talent Shows, γιατί να μην δοκιμάσουν και την Amway; Κι όποιος μου πει ότι η Amway είναι πιο "κακιά" ή πιο "βρώμικη" από τη βιομηχανία του τραγουδιού, μάλλον δεν ξέρει τι ακριβώς παίζει στις δισκογραφικές εταιρείες και τα νυχτερινά μαγαζιά...
quote:
Εάν ναι, θα έθετες προϋποθέσεις; Και ποιές;
Άκρως απαραίτητες προϋποθέσεις:
Ξεκινώντας κάποιος, να ορίσει στον εαυτό του πόσο χρόνο και πόσα χρήματα θέλει να επενδύσει, προκειμένου να έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Να πει, φερ' ειπείν: Είμαι διατεθειμένος να δώσω 100 ευρώ σε κασέτες και υλικά και θα δουλέψω πέντε μήνες με την Amway, και στο τέλος του πεντάμηνου θέλω να βγάζω € 300 το μήνα από την εταιρεία. Αν δει πως στο τέλος αυτού του διαστήματος δεν τα κατάφερε για οποιοδήποτε λόγο (είτε επειδή δεν δούλεψε αρκετά, ή γιατί δούλεψε με τον λάθος τρόπο), τότε ας τα παρατήσει. Εντάξει, δεν λέω να βγάζει μόνο 280 ευρώ αντί για 300, κοινή λογική παιδιά. Αλλά αν είχε στόχο τα τριακόσια και κερδίζει τα τρία (του καράμπελα), ε, τότε ας τα παρατήσει. Και, προς θεού, ας μην μπει στη λούπα "Ίσως αν διαβάσω περισσότερα βιβλία ή ακούσω περισσότερες κασέτες, μπορεί κάποια στιγμή να τα καταφέρω". Έτσι έχασα ενάμιση ολόκληρο χρόνο από τη ζωή μου και περισσότερα χρήματα απ' όσα θα ήθελα ποτέ να μετρήσω. Βάλε στόχο κι αν δεν τον πιάσεις, παράτα τα, η Amway δεν είναι για εσένα.
Β' Προϋπόθεση: Μην μπεις στην άλλη μεγάλη λούπα, πως αν δεν τα καταφέρεις στην Amway είσαι παντελώς άχρηστος για οποιαδήποτε μεγάλη επιτυχία και άρα είσαι καταδικασμένος να ζήσεις μια ζωή σαν κακοπληρωμένος υπαλληλάκος (τό 'χω νιώσει κι αυτό για μια περίοδο). Ας πάρουμε τον Bill Gates και τον Michael Σουμάχερ (ή όπως γράφεται, τελοσπάντων). Βάλε τον Gates στο τιμόνι της Formula 1 και είναι αμφίβολο το αν θα καταφέρει να τερματίσει - αν δεν σκοτωθεί στο δρόμο. Βάλε τον Σουμάχερ επικεφαλής της Microsoft και το Steve Jobs (της Apple) θα κάνει το μεγαλύτερο πάρτυ της ζωής του. Βάλε και τους δυό τους στην Amway, κι ίσως να μην πετύχουν ποτέ τους τίποτα. I Believe I made my point.
Γ' Προϋπόθεση: Θυμίσου: Η επιτυχία και τα δικαιώματα έρχονται μόνο μετά από σκληρή δουλειά, αφού χτιστεί ένα σωστά δομημένο δίκτυο. Μην παρατήσεις όλα όσα κάνεις επειδή στην Amway βρήκες τη λύση. Όπως πολύ εύγλωττα το είπε ένας φίλος μου: Όταν βγάζεις από το MLM τα πενταπλάσια από την καθημερινή σου δουλειά, εντάξει, μπορείς να την παρατήσεις.
quote:
Τέλος, ποιος είναι ο κινητήρας της Amway κατά τη γνώμη σου;
Το χρήμα;
Ή ένας εναλλακτικός τρόπος εμπορίου που καταργώντας τους μεσάζοντες πετυχαίνει μία πιο δίκαια ροή μεταξύ του παραγωγού και του καταναλωτή;
Δεν καταλαβαίνω γιατί το θέτεις ως ή το ένα ή το άλλο. Η εταιρεία επέλεξε την άμεση προσέγγιση στον καταναλωτή, προκειμένου να έχει καλύτερη διαφήμιση και άρα μεγαλύτερα ποσοστά κέρδους και να μην σπαταλάει λεφτά στις διαφημίσεις και τα ράφια των Σούπερμάρκετ. Σκοπός της κάθε εταιρείας είναι το κέρδος, αλλιώς ποιός ο λόγος; Είναι σαν να με ρωτάς:
Ποιος είναι ο κινητήρας των Everest (ή των Goody's ή οτιδήποτε)
Το χρήμα
ή να σερβίρουν φαγητό που ετοιμάζεται γρήγορα;
Το ένα εξυπηρετεί το άλλο.
Συνοψίζοντας, αυτό που με εκνεύριζε περισσότερο απ' όλα στη "σταδιοδρομία" μου όσον αφορά την Amway, ήταν πως οι περισσότεροι που προσέγγιζα είχαν γνώμη, δίχως να έχουν τη γνώση. Μου θυμίζει ένα πείραμα που έχουν κάνει, χρησιμοποιώντας μαιμούδες (δεν βάζω διαλυτικά, και σ' όποιον αρέσει ;-). Κάποτε, σ' ένα εργαστήριο, έβαλαν καμια εικοσαριά μαιμούδες σ' ένα δωμάτιο, κρέμασαν ένα τσαμπί μπανάνες από το ταβάνι και έβαλαν από κάτω μια σκάλα. Όποτε μια μαιμού πήγαινε να ανεβεί τη σκάλα για να πιάσει τις μπανάνες, όλες οι άλλες μαιμούδες (που έμεναν κάτω) έτρωγαν μια ψυχρολουσία με παγωμένο νερό. Σταδιακά, οι μαιμούδες άρχισαν να καταλαβαίνουν το κόλπο, έτσι όταν πήγαινε μια μαϊμού να ανεβεί τη σκάλα, την κατέβαζαν με το ζόρι. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες έβγαλαν μερικές μαιμούδες από το δωμάτιο και έβαλαν μέσα καινούριες, που δεν είχαν συμμετάσχει στο πείραμα. Πήγαιναν να ανεβούν τη σκάλα και τους επιτίθονταν οι άλλες μαιμούδες που ήξεραν. Έτσι, οι νέες μαιμούδες ήξεραν πως δεν έπρεπε να αφήσουν μαιμού να ανεβεί τη σκάλα, δίχως όμως να ξέρουν τίποτα περί ψυχρολουσίας. Σταδιακά, αντικαταστάθηκαν όλες οι αρχικές μαιμούδες, και αυτές που έμειναν στο δωμάτιο δεν είχαν περάσει ποτέ τους ούτε μια ψυχρολουσία - όμως ήξεραν πως καμία μαιμού δεν πρέπει να ανεβεί τη σκάλα!
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως αυτές οι νέες μαιμούδες, πού είχαν τη γνώμη (Μην ανεβείς τη σκάλα, είναι κακό), αλλά δεν είχαν τη γνώση, την εμπειρία (της ψυχρολουσίας) ήταν πολύ πιο επιθετικές στο να κατεβάσουν τη μαιμού που πήγαινε να ανεβεί τη σκάλα παρά οι πρώτες!
Αυτό λοιπόν συμβαίνει και με την Amway. Μπορεί εγώ να ξεκινήσω και να σταματήσω νομίζοντας πως η Amway είναι χάσιμο χρόνου και χρημάτων. Άμα όμως το πω σε όλους τους γνωστούς μου, αυτοί τελικά θα καταλήξουν να εχθρεύονται πιο παθιασμένα την Amway απ' όσο εγώ (το έχω δει να συμβαίνει ακριβώς όπως το περιγράφω)! Γι' αυτό και το λέω και το ξαναλέω: Αν δεν πετύχεις στην Amway δεν σου φταίει η εταιρεία, όπως κι αν τρακάρεις δεν σου φταίει το αυτοκίνητο (ας υποθέσουμε πως δεν έπαιξε μηχανική βλάβη). Ο καθένας θα πρέπει να αναζητήσει στον εαυτό του το πως και το γιατί - και να μην φοβάται να παραδεχτεί πως ίσως δεν του ταιριάζει, πως ίσως έκανε λάθη ή πως ίσως απλά δεν είναι αρκετά καλός γι' αυτό. Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος σε όλα - όλοι έχουμε τα δυνατά και τα αδύνατά μας σημεία.
Πω πω, είμαι πολυλογάς, ο άτιμος!
Avallon, έτυχε να κάνω μια αναζήτηση σχετικά με την Amway και έπεσα στο συγκεκριμένο forum, γι' αυτό και πρωτοpostarω εδώ. Να είσαι βέβαιη πως in good time θα εξερευνήσω και το υπόλοιπο forum και θα συμμετάσχω και σε άλλες συζητήσεις.
Πάντως, θα ήθελα να ευχαριστήσω εσένα προσωπικά και όλους όσους με διάβασαν, γιατί αυτά που έγραψα δεν τα είχα παραθέσει με αυτόν τον τρόπο ποτέ και σε κανέναν και νιώθω ένα απίστευτο βάρος να έχει φύγει από επάνω μου.
Σε ευχαριστώ για την πλήρη απάντησή σου, η οποία απευθύνεται σε όλα τα ερωτήματά μου. Είναι ξέρεις εντυπωσιακό! Κάνεις πολύ καλή χρήση του γραπτού λόγου. Με αποτέλεσμα ένα κείμενο δομημένο και ώριμο. Θά λεγε κανείς, πως δεν είσαι φοιτητής της πληροφορικής, μα φιλόλογος!
Δεν είναι λοιπόν και τόσο τυχαίο που αποφάσισες να ασχοληθείς με το συγγραφικό έργο. Αλήθεια, ποιος είναι τελικά ο τίτλος του βιβλίου που ετοιμάζεις; Και ποιο το αντικείμενό του;
quote:Μη φοβάσαι, τουλάχιστον εδώ, δε θα θεωρηθεί ως διαφήμηση.
(δεν λέω τον τίτλο για να μην θεωρηθεί πως κάνω διαφήμιση)
Τελικά λοιπόν, για να επανέλθουμε στην Amway,
τα παράτησες όλα τελείως;
Σκέφτεσαι μήπως να ξαναδοκιμάσεις;
Προσωπικά μου φαίνεσαι - από τα γραπτά σου τουλάχιστον - πολύ ώριμος για την ηλικία σου (22 ετών). Αφού δεν έχεις τίποτε εναντίον της εταιρίας γιατί δε συνεχίζεις;
Πιστεύεις πως θα αποτύχεις;
Μα εδώ ξεκινάς καριέρα ως συγγραφέας, αυτό σημαίνει ίσως πως είσαι ικανός να τα καταφέρεις και εκεί.
Τέλος θα συμφωνήσω με την προτροπή της Avallon να επισκεφθείς και τον υπόλοιπο χώρο των forums. Αναπτύσσονται θέματα πολύ ενδιαφέροντα. Εάν σε ελκύει το αντικείμενο της αναζήτησης, μπορείς να μοιραστείς μαζί μας και τις δικές σου απόψεις.
Αλήθεια, σε ενδιαφέρει;
Ποιά είναι η στάση σου απέναντι στη θεματολογία του ESOTERICA;
κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!