- ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ . - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Σου είπα > αυτό το λες ΤΩΡΑ. Να δούμε αν θα λες το ίδιο, όταν θα σε πασπαλίζουν με φρέσκο χώμα ...

τραγούδι >

και απαντάει ο άλλος αιώνιος, ο Ντάνκαν,

quote:

---

Υπάρχει ένα πολυσχεδές και τέλεια δομημένο σύμπαν,
όπου οι ρόλοι που παίζουν οι άγγελοι, είναι αυτοί του Άτλαντος:
κρατούν τη φύση, λειτουργώντας ώς νόμοι...
Οι άνθρωποι, είναι να πληρώσουν τις θέσεις των πεπτοκώτων αγγέλων,
οι οποίοι ανήκαν και στις 9 τάξεις των ασωμάτων...Και οι
αριθμοί ίσοι, με ανάλογες τις απορίες και τα ερωτηματικά, για τη
σύνδεση των δυο δυνάμεων, του πεπτοκώτος και του ανερχομένου
άνω θρώσκω, εξ ου εξέπεσα, ανθρώπου...
Αυτές οι θέσεις, όμως,για να συνεχίσουμε την τοποθέτηση,
είναι πολλές, σε διαφορετικές κατηγορίες και τάξεις, που
δείχνουν τη σοφία της κρίσης του Θεού και το δώρο, στο να ζήσει
κάθε άνθρωπος, ένα δικό τουκόσμο, μια δική του ζωή, ώστε να
κριθεί γι αυτά και το κατά πόσο πληρεί ή όχι,
τις προυποθέσεις για να μπει στις άδειες θέσεις...
Αυτά που σου γράφω, σηκώνουν πολύ συζήτηση γι αυτό και
περιμένω τις θέσεις σου επ αυτών...

---

Ουφ, ευτυχώς! Συνεπώς, δεν είμαι ο μόνος που δεν καταλαβαίνει ... είπα κι εγώ ρε παιδί μου ... πάω στην αγαπημένη μου ενότητα να φτιάξω νέο θέμα ...

Κοίτα, σε γενικές γραμμές δεν διαφωνώ με τις παραπάνω τοποθετήσεις σου. Όντως, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που - εγώ δεν θα 'λεγα "αναπτύξει" αλλά θα 'λεγα - "χρησιμοποιεί" πολύ τον νου σε ότι κάνει. Δηλ. κάθε πράξη αυτών των ανθρώπων φιλτράρεται, ελέγχεται και συστηματοποιείται πρώτα κατά βάση της λογικής, του νου, της νόησης. Και όντως, αυτό έχει ως συνέπεια τον αποκλεισμό των άλλων αισθήσεων και συμπληρώνοντας θα έλεγα πως έχει και ως αποτέλεσμα την ελαττωματική λειτουργία των άλλων κέντρων. Δεν διαφωνώ.

Δεν διαφωνώ επίσης στο γεγονός πως ο νους είναι αυτός που σκοτώνει το πραγματικό. Πολλές φορές έχω πει πως "η άλλη όψη των πραγμάτων", η συνειδητότητα δηλ. και κατ' επέκτασην "ο κόσμος του θαυμαστού", δεν έρχεται από το νοητικό κέντρο αλλά από το συναισθηματικό.

Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που πολύς κόσμος αγνοεί. Είναι διαφορετικό πράγμα η συνείδηση και διαφορετικό πράγμα η συνειδητότητα. Η συνείδηση χρησιμοποιεί το νοητικό ενώ η συνειδητότητα το συναισθηματικό κέντρο του ανθρώπου. Μέσω της νόησης συνειδητοποιούμε. Μέσω του συναισθήματος αποκτούμε συνειδητότητα. Με απλά λόγια και δυο κουβέντες, συνείδηση είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος καταλαβαίνει τα πράγματα μονομιάς, ενώ συνειδητότητα είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος αισθάνεται τα πράγματα μονομιάς. Αυτή είναι η διαφορά. Σε έναν αρμονικό άνθρωπο στον οποίο τα κέντρα του λειτουργούν σωστά, σε έναν άνθρωπο δηλ. που δεν υπάρχει ελαττωματική λειτουργία των κέντρων του, η συνείδηση και η συνειδητότητα συνεργάζονται μεταξύ τους, το νοητικό δηλ. συνεργάζεται με το συναισθηματικό, συμπληρώνει το ένα το άλλο και το αποτέλεσμα που έχει αυτός ο άνθρωπος στις εκδηλώσεις του και στην συμπεριφορά του είναι κατά συνέπεια αρμονικό και φυσικό. Σ' έναν άνθρωπο όμως που δεν υπάρχει αυτή η συνεργασία - στην πλειοψηφία δηλ. των ανθρώπων - τα πράγματα είναι διαφορετικά και το αποτέλεσμα πότε εκδηλώνεται ως συμπεριφορά μόνο του νοητικού του και πότε εκδηλώνεται ως συμπεριφορά μόνο του συναισθηματικού του. Αυτός ο άνθρωπος είναι με λίγα λόγια αυτό που λέμε "ανισόρροπος".

Ο κάθε άνθρωπος ασφαλώς νομίζει πως τα κέντρα του λειτουργούν σωστά. Αυτό είναι λάθος. Όχι μόνο τα κέντρα του κάθε ανθρώπου λειτουργούν ελαττωματικά, αλλά ο κάθε άνθρωπος πρέπει να εκπαιδευτεί για να τα χρησιμοποιεί σωστά. Aυτό είναι κάτι που το αγνοούν οι περισσότεροι και πόσο μάλλον κάτι που είναι πρόθυμοι να το κάνουν. [μιλώ δηλ. για την εκπαίδευση των κέντρων τους].

Η εμπειρία μου αλλά και η ενασχόλησή μου με "προβληματικούς" ανθρώπους μου έχει δείξει πως οι ίδιοι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να διορθώσουν το πρόβλημά τους γιατί πρώτ' από όλα δεν είναι σε θέση οι ίδιοι να το αναγνωρίσουν και να το παραδεχτούν. Βασικά τους εμποδίζει να το κάνουν το ίδιο το νοητικό τους. Θα πρέπει λοιπόν - αν έχει κάποιος το κουράγιο, την όρεξη, την διάθεση και πάνω απ' όλα την γνώση για να ασχοληθεί μαζί τους - να "χτυπήσει" με κάποιο τρόπο το νοητικό τους έτσι ώστε να παύσει την ελαττωματική λειτουργία του. Το νοητικό "χτυπιέται" μόνο με νοητικό. Όπως και το συναισθηματικό "χτυπιέται" μόνο με συναισθηματικό. Εδώ είναι ίσως που με παρεξηγείς.

Στο συγκεκριμένο θέμα, η κατανόηση της προσωπικής συμπεριφοράς, αντιμετωπίζεται από έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί το συναισθηματικό του, μιλάει όμως και εκφράζεται - η παρουσίασή του δηλ. - χρησιμοποιώντας το νοητικό. Ο συγγραφέας του προσπαθεί με λόγια - που έχει την ψευδαίσθηση πως είναι λογικά - να παρουσιάζει στο νοητικό του αναγνώστη του ένα θέμα που μπορεί να παρουσιασθεί μονάχα μέσα από το συναισθηματικό. Είναι βέβαιο πως θα αποτύχει. Κι ενώ από τον τίτλο ακόμη του θέματος (η ΚΑΤΑ-νόηση, η κατά της νόησης δηλ. ερμηνεία της προσωπικής συμπεριφοράς) φαίνεται πως το αντικείμενο δεν είναι αντικείμενο νοητικής διεργασίας, όλο το υπόλοιπο κείμενο αλλά και οι προσωπικές του απόψεις είναι ΥΠΕΡ της νόησης, υπερνοητικές δηλ. αν μπορούσαμε το πούμε. Αυτό είναι μια μεγάλη μπούρδα από μέρος του αλλά δεν είναι σε θέση να το καταλάβει. Συνεπώς, η χρήση από μέρους μου "υλιστικών" προτάσεων και σκέψεων γίνεται μόνο και μόνο για να αποθαρυνθεί και να διορθώσει την οπτική του πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.

Με απλά λόγια, για να απαντήσω σ' αυτό που αρχικά ρωτάς, θα σου πω πως ενίοτε είμαι υλιστής, ενίοτε δεν είμαι. Ή αν θες αλλιώς είμαι και δεν είμαι. It depends my friend, it depends ... από ποιον έχω απέναντί μου.

Πάρε για παράδειγμα τον φίλο trexagireve. Ο άνθρωπος αυτός - ούτε τον ξέρω, ούτε με ξέρει το παιδί, ούτε τίποτε - φαίνεται από τις δημοσιεύσεις του πως είναι βαθύτατα θρησκόληπτος. Πρόσεξε > όχι θρησκευόμενος, ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΣ. Ο trexagireve δεν είναι θρησκευτικός άνθρωπος, δεν έχει θρησκευτικότητα μέσα του, αλλά έχει μια απέραντη θρησκοληψία. Δεν είναι θεοσεβούμενος, αλλά είναι θεο-φοβούμενος. Αυτό σημαίνει πως κατά πάσα πιθανότητα αυτός ο άνθρωπος ακόμη και την ώρα που ανοίγει την βρύση για να γεμίσει ένα ποτήρι νερό και να πιει, δεν σκέφτεται την Ε.Υ.Δ.Α.Π που έφερε το νεράκι στο σπίτι του, ούτε τον υδραυλικό που του έστησε τις σωληνώσεις, αλλά σκέφτεται τι μεγάλο δώρο του έκανε ο θεός [το νερό δηλ] και πόσο ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να αισθάνεται γι' αυτόν. Έτσι λοιπόν, ακόμη κι αν στον trexagireve μιλάς για το στριγκάκι της Τζίνας και πόσο υπέροχο θέαμα πρσφέρει αυτό στον τουρλωμένο ποπό της, αυτός θα γυρίσει το θέμα στον Θεό του. Αυτό είναι μια ανισορροπία του trexagireve που ο ίδιος δεν είναι σε θέση να την αντιληφθεί. Γιατί ; Γιατί κάποιο από τα κέντρα του, το συναισθηματικό κατά πάσα πιθανότητα, δεν τον αφήνει, τον διαφεντεύει, είναι δηλ. ο αφέντης του εαυτού του. Κι ενώ το νοητικό του, του λέει "δες ρε τενεκέ τον ποπό της Τζίνας! μοιάζει με ώριμο και ζουμερό αχλάδι!", το θρησκόληπτο συναισθηματικό του δεν τον αφήνει να δει ούτε αχλάδια, ούτε μήλα, ούτε τίποτε. Πόσο δυστυχισμένος είναι αυτός ο άνθρωπος, ούτε και ο ίδιος το ξέρει. Γι' αυτό και ο ίδιος, σε ένα άλλο θέμα, αναζητάει εικόνες.