- ΔΕΞΙΟΙ–ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΔΩΝΙΣ–ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Shadow_Dancer
http://en.wikipedia.org/wiki/Dishwashing
Αυτό είναι το επίμαχο απόσπασμα από την εκπομπη του Μ. Δανέζη που προβλήθηκε προ εξαετίας στην ΕΤ3 https://www.youtube.com/watch?v=0Nft0H8lGas
*
Πως σου φάνηκε?
Ιστορικές πηγές δεν ήθελες? Ησίοδος, όχι μπαρμπα μπρίλιος που χρισημοποιείς εσύ!
Τι έγινε? Κατάπιες τη γλώσσα σου?
Α ρε βλαμένα νεο απολογητάκια της δεκάρας, έτσι για να βλέπει ο κόσμος τι καραγκιοζάκια είσαστε τελικά στο σόϊ σας.
Και να θυμάσαι, ο κλειδαράς δεν δίνει ποτέ λάθος πληροφορία, ή τη δίνω καθαρά ή λέω ΔΕΝ ΞΕΡΩ!
Όχι σαν τα ζωάκια του είδους σας που πλασάρετε φούμαρα και τα ξέρετε ΟΟΟΟΟΛΑ, άντε τώρα στη κουζίνα να πλύνεις κάνα πιάτο.....
Μπράβο ρε Sesostris, εύγε.
The truth of Ninja will prevail.
Η αλήθεια των Νίτζα θα θριαμβεύσει.
Είναι λοιπόν γνωστό ότι ο Χριστιανισμός αντέγραψε στοιχεία από αρχαίους μύθους και μυστηριακές παραδόσεις, το θέμα όμως είναι να μιλάμε εδώ με επιχειρήματα για όσα λέμε και όχι με φωνές και βρισιές τύπου "άντε πλύνε κανά πιάτο".
Να πούμε τώρα και κάποια πράγματα για την Σταύρωση (ή γενικότερα την επώδυνη Δέσμευση), όχι ως του γνωστού τρόπου θανάτωσης στην αρχαιότητα, αλλά ως μυθολογικό και εικονογραφικό θέμα.
Το θέμα λοιπόν της "Σταύρωσης", ως μυστηριακού τύπου τιμωρίας των δικαίων, απαντάται πρώτα απ'όλα στον θεϊκό Προμηθέα, τον ευεργέτη της ανθρωπότητας, που στο έργο του Αισχύλου φωνάζει δεμένος στον Καύκασο "Άδικα πάσχω" για όσα παθαίνει από τον Θεό επειδή βοήθησε τους ανθρώπους.
Υπάρχει και ένα απόσπασμα του Πλάτωνα, στο 361e-362a της Πολιτείας, το οποίο πραγματικά είναι εκπληκτικό. Περιγράφεται από τον Σωκράτη το συχνό φαινόμενο της καλοτυχίας των φαύλων και της κακοτυχίας των ενάρετων, αναφέροντας ότι "ο δίκαιος άνθρωπος, ο οποίος θα μαστιγωθεί, θα δεθεί, θα του βγάλουν τα μάτια, θα βασανιστεί ποικιλλοτρόπως και τελικά θα σταυρωθεί"...
Το χωρίο αυτό βρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με την Αλληγορία του Σπηλαίου, όπου λέγεται πως εκείνος που θα μπορέσει να ξεφύγει από τα δεσμά του κόσμου των αισθητών και αντικρύσει το πνευματικό φως του κόσμου των Νοητών, θα επιχειρήσει να ξανακατέλθει στο σπήλαιο για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να ξεφύγουν και αυτοί από το σκοτάδι της λήθης...ο φωτισμένος άνθρωπος με άλλα λόγια οφείλει να γίνει ένας "Προμηθέας" που θα φέρει το φως στους συνανθρώπους του...οφείλει όμως να γνωρίζει, μας λέει ο Πλάτωνας, ότι οι συνάνθρωποί του, όχι μόνο δεν θα τον ακούσουν, αλλά θα επιδιώξουν να τον γελοιποιήσουν, να βιαιοπραγήσουν πάνω του και να τον τιμωρήσουν παραδειγματικά. Ωστόσο αυτός ο κίνδυνος δεν θα πρέπει να τον αποτρέψει από το έργο του.
Και επειδή μία εικόνα ισοδυναμεί με πολλές λέξεις, ιδού η εικόνα του "Σωτήρα", ιδού ποιά θεωρούσαν Αισχύλος και Πλάτωνας ότι θα ήταν η τύχη εκείνου που θα θελήσει να στρέψει την ανθρωπότητα προς την Αρετή. Διότι δεν είναι μονάχα οι "κακοί Εβραίοι που σταύρωσαν τον καλό Χριστούλη", αλλά όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί και άνθρωποι, την ίδια τύχη θα επιφύλασσαν σε όσους θα επιχειρούσαν να τους αποτραβήξουν με την πειθώ από τον απατηλό κόσμο του Μάτριξ...
(αθηναϊκό αγγείο 5ου-4ου πΧ. αι.)
Λέει λοιπόν ο Πλάτωνας πως ένας πολύ δίκαιος άνθρωπος είναι σχεδόν βέβαιο πως θα τιμωρηθεί με κάθε είδους τρόπο, και στο τέλος θα σταυρωθεί....Όσοι Χριστιανοί έχουν αντιληφθεί το χωρίο αυτό είτε το αγνοούν σκόπιμα είτε δηλώνουν ότι αποτελεί την ξεκάθαρη προφητεία για τον ερχομό του Μεσσία...όπως κάνουν και για αντίστοιχες περιγραφές του Ησαία φερ'ειπείν τις οποίες ερμηνεύουν με τον ίδιο τρόπο...το πιο ωραίο πάντως το είχε πει ένας ιερέας αιώνες πριν, ο οποίος παρατηρώντας τις ομοιότητες των ελληνικών κειμένων με τα ευαγγέλια είχε αποφανθεί πως "είναι τόσο σατανικές οι ομοιότητες που σίγουρα ο διάβολος τις έβαλε από πριν για να δοκιμάσει την πίστη των χριστιανών"...αυτό θα πει προνοητικότητα εκ μέρους του κυρ-διαβόλου...
Πέρα από την πλάκα πάντως, εδώ το πράγμα μιλάει από μόνο του...οι ελληνομαθείς συγγραφείς των Ευαγγελίων -όπως και γενικότερα οι Ιουδαίοι της ελληνιστικής εποχής- είχαν μελετήσει ελληνική φιλοσοφία (πχ. ο Ιωαννικός Ιησούς ως η ενσάρκωση του φιλοσοφικού Λόγου), είχαν αφομοιώσει τα ηθικά και αλληγορικά διδάγματά τους, γνώριζαν τα μυστήριά τους, οικειοποιούμενοι μία σειρά από προγενέστερα σύμβολα, και επιχειρώντας έτσι να πείσουν για τα λεγόμενά τους...
πολύ ενδεικτικό το παράδειγμα του χωρίου όπου κάποιοι έλληνες επιθυμούν να γνωρίσουν τον Ιησού και εκείνος λέει στο τέλος ότι "...πρέπει ο σπόρος του σιταριού να πέσει στη γη για να δώσει πολύ καρπό"...στη γλώσσα των συμβόλων εδώ πρόκειται για τον ξεκάθαρο απόηχο των Ελευσίνιων Μυστηρίων, με κεντρικά πρόσωπα την Δήμητρα και την Περσεφόνη, και με νόημα σε πρώτο επίπεδο την περιοδική βλάστηση της γης και σε δεύτερο την αναγέννηση και αιώνια ζωή...
πολύ ενδεικτική επίσης του πνεύματος σύνθεσης των ευαγγελίων είναι η περίπτωση του κατά Ματθαίον το οποίο διαρκώς επιχειρεί να πείσει ότι ο Ιησούς "εκπλήρωσε" όλα τα σημάδια των ιουδαϊκών γραφών...είναι ολοφάνερη η αγωνία του Ματθαίου να πείσει το κοινό του ότι η ιστορία που πειργράφει εκπληρώνει παλαιότερες περιγραφές και προφητείες...και η πλάκα είναι ότι ο σκοπός εκπληρώθη...διότι έχουμε εδώ το κορυφαίο παράδειγμα του πώς ένας Μύθος έγινε Θρησκεία...με την φαντασμαγορική δραματουργία των κειμένων από τη μία, και ένα εξαιρετικά επιτυχημένο μάρκετινγκ από την άλλη (η ζηλώδης διάδοση των κειμένων) πείθοντας για των λόγων το αληθές, συν το γεγονός μιας σειράς επίδοξων μαρτύρων πρόθυμων να επαναλάβουν το "πάθος του εσταυρωμένου"...και ήταν και το τάιμινγκ ευνοϊκό διότι πάντα σε εσχατολογικούς καιρούς, και ειδικά σε εκείνους τους καιρούς, το προϊόν της σωτηρίας και του μεσσιανισμού ήταν πάρα πολύ ελκυστικό...
quote:
kost
Είναι λοιπόν γνωστό ότι ο Χριστιανισμός αντέγραψε στοιχεία από αρχαίους μύθους και μυστηριακές παραδόσεις
Όχι μόνο ο Χριστιανισμός φίλε kost. Όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες αντέγραψαν μύθους και τελετουργικό από παλαιότερες. Ειδικότερα στον Χριστιανισμό, μια και αναφερόμαστε σ' αυτόν, εκτός από την Παλαιά διαθήκη που αποτελεί την βάση του, βρίσκουμε στοιχεία από την τα Ισιακή λατρεία, τον Μιθραϊσμό, Διονυσιακή λατρεία, από την βιογραφία και τα (θαύματα)του Απολλώνιου Τυανέα όπως τα κατέγραψε ο Φιλόστρατος,κλπ.
Μιας όμως και ο λόγος περί Άδωνι, παραθέτω όσα αναφέρονται περί Άδωνι στην "ΩΓΥΓΙΑ" του Αθ. Σταγειρήτη. Αρχικά σκέφτηκα να το καταχωρησω στο θέμα Ελληνικη Μυθολογια, Μυθος ή "Ιστορια" ?, όμως τελικά το καταχωρώ εδώ.
Για τον μύθο του Άδωνι υπάρχουν πολλές και αντιφατικές εκδοχές. Για μερικούς ο Άδωνις ήταν γιος του Κίνυρου και της Μεθάρμης, κόρης του βασιλιά της Κύπρου Πυγμαλίωνα. Άλλοι πίστευαν ότι ήταν γιός του Φοίνικα και της Αλεσίβοιας, και για άλλους ο Άδωνις ήταν γιος του Θείαντα, γιου του βασιλιά των Ασσυρίων Βήλου, και της κόρης του Σμύρνας. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο ο Άδωνις γεννήθηκε στο όρος του Λιβάνου, και κατά τον Απολλόδωρο η Αφροδίτη είχε εξοργισθεί με την Σμύρνα επειδή δεν ήθελε να παντρευτή, και γι αυτό την έκανε να ερωτευθή τον πατέρα της. Έτσι η Σμύρνα με την βοήθεια της παραμάνας της κοιμήθηκε επί δώδεκα νύχτες με τον Θείαντα, δίχως αυτός να αντιληφθή ότι κοιμάται με την κόρη του, και έμεινε έγκυος. Όταν ο Θείας αντιλήφθηκε την απάτη, πήρε το ξίφος του και κυνήγησε την Σμύρνα για να την σκοτώση. Τότε η Σμύρνα προκειμένου να γλιτώση παρακάλεσε τους Θεούς, και αυτοί για να την σώσουν την μεταμόρφωσαν στο ομώνυμο δέντρο. Δέκα μήνες αργότερα ο κορμός του δέντρου σχίστηκε, και από μέσα βγήκε ο Άδωνις.
Ο Αντώνιος Λιβεράλης αναφερόμενος στον ίδιο μύθο, γράφει ότι ο Θείας απέκτησε την κόρη του Σμύρνη με μια Νύμφη. Πάρα πολλοί νέοι την ζητούσαν για γυναίκα, όμως εκείνη ήταν ερωτευμένη με τον πατέρα της, και γι αυτό ανέβαλλε συνεχώς με διάφορες προφάσεις τον γάμο της. Τέλος προκειμένου να ικανοποιήση το πάθος της ζήτησε την βοήθεια της παραμάνας της Ιππολύτης, και αυτή είπε στον Θείαντα ότι μια πλούσια νέα επιθυμούσε να έλθη αγνώριστη σε ερωτική επαφή μαζί του. Ο Θείας δέχτηκε αγνοώντας την παγίδα, και έτσι η Σμύρνα πήγαινε τα βράδια μεταμφιεσμένη και κοιμόταν με τον πατέρα της. Όταν ο Θείας κατάλαβε ύστερα από καιρό ότι η κόρη του ήταν έγκυος θέλησε να μάθη τον πατέρα του βρέφους, και επειδή κάτι υποψιάστηκε έκρυψε το βράδυ ένα φως στην κρεβατοκάμαρά του και έτσι αναγνώρισε την κόρη του. Από την έκπληξη και την ταραχή της η Σμύρνα απέβαλε το βρέφος, και παρακάλεσε τους Θεούς να μην είναι ούτε ζωντανή ούτε νεκρή, οπότε ο Δίας την μεταμόρφωσε σε δέντρο, σκότωσε τον Θεία για την παρανομία του, ανάστησε τον Άδωνι και τον έδωσε στις Νύμφες οι οποίες τον ανέτρεφαν μυστικά στις σπηλιές της Αραβίας. Όταν ο Άδωνις ενηλικιώθηκε, πήγε στην Βύβλο της Φοινίκης κι εκεί τον είδε η Αστάρτη εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά του και τον ερωτεύτηκε.
Ο Τζέτζης πάλι πίστευε ότι υπήρχαν δύο με το όνομα Άδωνις, και ήταν άλλος αυτός ο Ασσύριος Άδωνις, και άλλος ο Κύπριος Άδωνις που ήταν γιος του Κινύρου , τον οποίον οι Κύπριοι σύμφωνα με τον Λυκόφρονα ονόμαζαν Γαύαντα. Ως συνήθως οι ποιητές έπλασαν γύρω από τον μύθο του Άδωνι διάφορες ιστορίες, και σύμφωνα με μια απ' αυτές η Αφροδίτη όταν ήταν ακόμα βρέφος, τον έκρυψε μέσα σε μια λάρνακα κρυφά από τους άλλους Θεούς, και μετά τον έδωσε προς φύλαξη στην Περσεφόνη. Όμως τον ερωτεύθηκε και η Περσεφόνη, και όταν η Αφροδίτη της τον ζήτησε αρνήθηκε να της τον επιστρέψη. Προσέφυγαν τότε και οι δύο στον Δία για να τους λύση την διαφορά, ο οποίος αποφάσισε να διαιρέση τον χρόνο σε τρία μέρη, και τον πρώτο καιρό ο Άδωνις να μένει στον τόπο του, τον δεύτερο με την Περσεφόνη, και τον τρίτο με την Αφροδίτη. Όμως ο Άδωνις χάρισε στην Αφροδίτη το πρώτο μέρος, και έμενε μαζί της τον διπλάσιο χρόνο.
....... δεκαμηνιαίῳ δὲ ὕστερον χρόνῳ τοῦ δένδρου ῥαγέντος γεννηθῆναι τὸν λεγόμενον Ἄδωνιν, ὃν Ἀφροδίτη διὰ κάλλος ἔτι νήπιον κρύφα θεῶν εἰς λάρνακα κρύψασα Περσεφόνῃ παρίστατο. ἐκείνη δὲ ὡς ἐθεάσατο, οὐκ ἀπεδίδου. κρίσεως δὲ ἐπὶ Διὸς γενομένης εἰς τρεῖς μοίρας διῃρέθη ὁ ἐνιαυτός, καὶ μίαν μὲν παρ᾽ ἑαυτῷ μένειν τὸν Ἄδωνιν, μίαν δὲ παρὰ Περσεφόνῃ προσέταξε, τὴν δὲ ἑτέραν παρ᾽ Ἀφροδίτῃ· ὁ δὲ Ἄδωνις ταύτῃ προσένειμε καὶ τὴν ἰδίαν μοῖραν. ὕστερον δὲ θηρεύων Ἄδωνις ὑπὸ συὸς πληγεὶς ἀπέθανε. ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ Γ' 14,4
*
Επειδή στον Άδωνι άρεσε το κυνήγι περιφερόταν στα δάση και τα βουνά και κυνηγούσε μαζί με την Αφροδίτη, η οποία τον ακολουθούσε προκειμένου να τον προστατέψη, συμβουλεύοντάς τον πάντοτε να αποφεύγη το κυνήγι των αγρίων και επικίνδυνων θηραμάτων. Κάποια ημέρα όμως που η Αφροδίτη έλειπε, τα σκυλιά του Άδωνι έβγαλαν έναν κάπρο από την φωλιά του, και ο Άδωνις τον χτύπησε με το δόρυ του και το πλήγωσε. Ο πληγωμένος ο κάπρος επιτέθηκε τότε στον Άδωνι και τον τραυμάτισε θανάσιμα στην βουβωνική χώρα. Σαν το έμαθε η Αφροδίτη έτρεξε κοντά του αλλά ήταν αργά, κι έτσι απαρηγόρητη μη μπορώντας να κάνη κάτι άλλο μεταμόρφωσε το αίμα του σε ανεμώνες και το σώμα του το ξάπλωσε επάνω σε μαρούλια, και για τον λόγο αυτό τα θεωρούσαν σαν αντιφάρμακο του έρωτα, και ονόμασαν αδωνίη την θριδακίνη, δηλαδή το μαρούλι.
Άλλοι συγγραφείς όπως ο Οβίδιος και ο Λακτάντιος, γράφουν ότι ο Άδωνις προκειμένου να προστατευθή από την επίθεση του κάπρου κρύφτηκε πίσω από ένα έλατο, και στην βιασύνη της να τρέξη κοντά του η Αφροδίτη ξέχασε να φορέση τα πέδιλά της και μάτωσε τα πόδια της από τα αγκάθια των τριανταφυλλιών, γι αυτό από τότε τα τριαντάφυλλα έγιναν κόκκινα. Κατ' άλλους πάλι όπως ο Πλούταρχος “Συμποσιακά”, ο Άρης ήταν αυτός που μεταμορφώθηκε σε κάπρο προκειμένου να σκοτώση το Άδωνι, επειδή ζήλευε που η Αφροδίτη τον προτιμούσε απ' αυτόν, και κατ' άλλους αυτός που μεταμορφώθηκε σε κάπρο ήταν ήταν ο γιος του Απόλλωνα Ερύμανθος, τον οποίο τύφλωσε η Αφροδίτη επειδή την είδε γυμνή στο λουτρό, και θέλησε να την εκδικηθή σκοτώνοντας τον Άδωνι. Άλλοι έλεγαν ότι η Αφροδίτη εμπιστεύτηκε την φύλαξη του Άδωνη στον Άρη, κι εκείνος τον σκότωσε στην διάρκεια ενός κυνηγιού στο όρος λίβανος, γι ατό και οι Αλωείδες έδεσαν αργότερα τον Άρη. Κατ' άλλους συγγραφείς, όταν ο Διόνυσος είδε τον Άδωνι κοντά στην Αφροδίτη, τον απήγαγε. Σε άλλον μύθο τον Άδωνι τον αγάπησε ο Ηρακλής, και γι΄ αυτό από την ζήλια της η Αφροδίτη έβαλε τον κένταυρο Νέσσο να τον δηλητηριάση με τον χιτώνα, και σε άλλο μύθο τον Άδωνι τον αγαπόυσε και ο Απόλλων και γι' αυτό μερικοί τον ονόμαζαν “αδρόγυνον”.
Οι περισσότεροι έχουν την γνώμη ότι ο Άδωνις πέθανε από την πληγή του κάπρου. Υπάρχουν όμως δύο αντίθετες ότι δεν πέθανε, αλλά γιατρεύτηκε μετά από έναν χρόνο. Επειδή ο μεν Θεόκριτος γράφει ότι μετά από δώδεκα μήνες τον πήραν οι Ώρες από τον Αχέροντα, ο δε Πτολεμαίος ο Ηφαιστίωνος γράφει, ότι ο γιατρός Κωκυτός, μαθητής του Χείρωνα, ήταν αυτός που έπλυνε τις πληγές του Άδωνι, αναφερόμενος σ' ένα στίχο του ποιητή Ευφορίωνα που έγραφε:
Κωκυτός μούνος αφ' έλκεα νίψεν Άδωνιν.
Γι αυτό και η τελετή του εορτασμού του είχε διπλό χαρακτήρα. Κατά το πρώτο μέρος ήταν πένθιμη και κατά το δεύτερο χαρμόσυνη.
Όπως προλέχθηκε ο Άδωνις ήταν ο αγαπημένος της Αστάρτης, δηλαδή της Αφροδίτης των Ασσυρίων, ειρηνικά και αγαπημένοι, και κυνηγούσαν στο όρος Λίβανος, όπου πληγώθηκε θανάσιμα από τον κάπρο. Όταν η Αστάρτη πληροφορήθηκε τον θάνατό του, έπεσε βαρύ πένθος σε όλη την Φοινίκη, και όταν αναστήθηκε ήλθε η χαρά και η αγαλλίαση. Από εκεί και ο μύθος ότι ο Άδωνις πήγε στην Περσεφόνη. Σύμφωνα με τον Φοίνικα συγγραφέα Σαγχουνιάθωνα όλοι οι μύθοι αρχικά είχαν ιστορική προέλευσή , και αργότερα οι ιερείς και οι ποιητές έπλασαν τις αλληγορίες τους. Οπότε ο Άδωνις αλληγορεί τον σπόρο που έξι μήνες βρίσκεται μέσα στο έδαφος, και έξι μήνες βλασταίνει, και πληγώθηκε από τον κάπρο, γιατί οι κάπροι προκαλούσαν καταστροφές στα σπαρτά.
*
Τιμήθηκε λοιπόν ο Άδωνις σαν Θεός και λατρευόταν με το όνομα του Ήλιου σε ένα πολυτελέστατο ιερό στην Βύβλο, που ήταν κοινό με την Βύβλινη Αφροδίτη ή Αστάρτη, και απ' εκεί διαδόθηκε η λατρεία του σε άλλα μέρη και την αποδέχτηκαν μεταξύ άλλων και οι Εβραίοι όπως λέγει ο Προφήτης Ιεζεκιήλ, ότι οι γυναίκες καθισμένες στις πύλες του ναού της ιερουσαλήμ , θρηνούσαν τον Θαμούζ, δηλαδή τον Άδωνι όπως τον ονόμαζαν οι Εβραίοι, επειδή ο Άδωνις ταυτίστηκε με τον Ήλιο που ανεβαίνει τον Ιούνιο στο ζώδιο του Καρκίνου και αυξάνεται η θερμοκρασία, και ο Ιούνιος ονομάζεται Θαμούζ στα Εβραϊκά. Επίσης αυυτόν το μήνα πιστευόταν ότι σκοτώθηκε ο Άδωνις και γινόταν η γιορτή του. Εκτός τούτου ως γνωστό η λέξη Αδωνάι στα Εβραϊκά σημαίνει Κύριος, εξ ου και ο βασιλιάς Αδωνιζεβέκ.
Από την Συρία και την Παλαιστίνη η λατρεία του Άδωνι πέρασε στην Περσία, την Κύπρο, και τέλος στην Ελλάδα και μάλιστα στην Αθήνα όπου τον εόρταζαν με μεγαλοπρέπεια.
Αθ. Σταγειρήτη «ΩΓΥΓΙΑ» τομ. Β' σελ. 364 κ.ε.
Τα Αδώνια εορτάζονταν σε όλη την Ελλάδα δύο ημέρες. Κατά την πρώτη ημέρα τελούνταν ο επικήδειος, ο επιτάφιος θρήνος, και ο ενταφιασμός του Άδωνι. Γινόταν λιτανεία και μεγαλοπρεπής πομπή με τα ομοιώματα του Άδωνι και της Αφροδίτης, με επικήδειους ψαλμούς και πένθιμους ύμνους. Οι γυναίκες χτύπαγαν τα στήθη τους και τραβούσαν τα μαλλιά τους κλαίγοντας γοερά εκφράζοντας με κάθε τρόπο την λύπη τους. Ο θρήνος αυτός ονομάζονταν “Αδωνία” και “Αδωνιασμός”, απ' αυτά προήλθαν οι εκφράσεις “αδωνίαν άγειν” και “Άδωνιν κλαίειν”, και οι ύμνοι “αδωνίδια”.
Επίσης οι γυναίκες φύτευαν μέσα σε πήλινα δοχεία ή όστρακα, διάφορα εποχιακά χόρτα όπως μάραθα και μαρούλια, που τα ονόμαζαν “Κήπους του Αδώνιδος” , τα οποία περιέφεραν κατά την τελετή. Στο τέλος της τελετής τα έσπαζαν πετώντας τα στην θάλασσα, δείχνοντας με αυτόν το τρόπο τον πρόωρο θάνατο του Άδωνι που πέθανε στο άνθος της ηλικίας του, πριν ωριμάσει και αποκτήσει απογόνους, απ' όπου και η παροιμία “Αδώνιδος κήποι” που την έλεγαν για αυτούς που πέθαιναν πρόωρα άτεκνοι. Την ίδια σημασία είχε και το “Αδώνιοι καρποί”. Οι αυλοί αυτής της τελετής ονομάζονταν “Γίγγριαι” και το παίξιμό τους “Γιγγρασμός” από το Φοινικικό “γίγγρι”, κι απ' αυτό ονόμαζαν έτσι και τους μικρούς αυλούς. Την θυσία της ημέρας αυτής την ονόμαζαν “Καθέδρα” και όπως γράφει ο Ησύχιος “Καθέδραι” ονομάζονταν και οι πένθιμες ημέρες.
Η δεύτερη ημέρα της εορτής ήταν ημέρα χαράς και απερίγραπτου ξεφαντώματος για την ανάσταση του Άδωνι. Λέγεται ότι όταν ο Ηρακλής είδε προσκυνητές να εξέρχονται από το ιερό του Άδωνι στο Δίον της Μακεδονίας, θέλησε κι αυτός να μπη και να προσκυνήση. Όταν όμως πληροφορήθηκε ότι ήταν του Άδωνι, είπε περιφρονητικά “ουδέν ιερόν”, θεωρώντας ότι ήταν παράλογη η τιμή προς τον Άδωνι, αφού δεν πρόσφερε τίποτα αξιόλογο. Με αυτή την φράση χαρακτήριζαν αργότερα και αυτούς που τους τιμούσαν δίχως να το αξίζουν. Τα Αδώνεια τα εόρταζε με μεγαλοπρέπεια΄στην Αλεξάνδρεια η σύζυγος του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου Αρσινόη, και αυτό το γεγονός το έχει σαν υπόθεση το δέκατο πέμπτο ειδύλλιο του Θεόκριτου.
Αθ. Σταγειρήτη «ΩΓΥΓΙΑ» τομ. Γ' σελ. 367 κ.ε.
Σύμφωνα με μαρτυρίες άλλων συγγραφέων, τα Αδώνια δεν είχαν παντού την ίδια διάρκεια, αλλά ούτε και γίνονταν την ίδια εποχή σε όλη τη Ελλάδα. Αλλού ήταν γιορτές διήμερες, αλλού τριήμερες και αλλού διαρκούσαν μια εβδομάδα. Υπάρχουν μαρτυρίες του εορτασμού τους σε όλες τις εποχές του έτους, εκτός του χειμώνα.
*
quote:
οκ, τώρα είδα την ευχαριστία προς τον Sesostri...όφειλες πάντως εξαρχής να πεις ότι "εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να βρω την πηγή που επικαλούμαι" αντί των βρισιών...διάλογος χωρίς στοιχειώδες fair-play από όλες τις πλευρές δεν είναι διάλογος αλλά καφενειακό καλαμπούρι...
Πρώτα απ' όλα να ξεκαθαρίσουμε κάτι, δεν οφείλω επ' ουδενί λόγο να σας τα σερβίρω όλα στο πιάτο, όποιος θέλει ψάχνει και βρίσκει, όποιος ΔΕΝ θέλει (βλέπε panpam), αρχίζει τις εξυπνάδες.
Όσο για τα στολίδια προς panpam, είναι αμοιβαία, αν δε της αρέσει ο τρόπος μου, να προσέχει το ύφος με το οποίο απευθύνεται, επίσης εδώ και καιρό μου κολάει πολύ άσχημα απλά επειδή δε γουστάρει να ακούγεται η άλλη άποψη, τι διάλογος να γίνει όταν το πάσα ένα βλήμα μπαίνει στα φόρουμς για να κάνει ιδεολογικό πόλεμο και όχι συζήτηση?
Και γιατί εγώ πρέπει να είμαι ευγενικός απέναντι σε τέτοια περιθωριακά άτομα όπως η Panpam, ο Killuminati - Χρήστος Ελ, Μύθηρα, ΕΝΩΧ999 και το κακό συναπάντημα της χρυσά αυγά?
Χρωστάω κάτι στα φασιστοειδή και δεν το κατάλαβα?
Και για τον συγγραφέα του παρόντος:
ΕΝΩΧ999 να σου πω κάτι, το γάντι με τη χειρονομία πιστολιού δεν ταιριάζει με τον (αν)εγκέφαλό σου, έχω κάτι άλλο όμως που σου ταιριάζει ΓΑΝΤΙ, αυτό εδώ θα κάνει τη δουλειά καλύτερα:
The truth of Ninja will prevail.
Η αλήθεια των Νίτζα θα θριαμβεύσει.
quote:
Όσο για τα στολίδια προς panpam, είναι αμοιβαία, αν δε της αρέσει ο τρόπος μου, να προσέχει το ύφος με το οποίο απευθύνεται, επίσης εδώ και καιρό μου κολάει πολύ άσχημα απλά επειδή δε γουστάρει να ακούγεται η άλλη άποψη, τι διάλογος να γίνει όταν το πάσα ένα βλήμα μπαίνει στα φόρουμς για να κάνει ιδεολογικό πόλεμο και όχι συζήτηση?
Και γιατί εγώ πρέπει να είμαι ευγενικός απέναντι σε τέτοια περιθωριακά άτομα όπως η Panpam, ο Killuminati - Χρήστος Ελ, Μύθηρα, ΕΝΩΧ999 και το κακό συναπάντημα της χρυσά αυγά?
Χρωστάω κάτι στα φασιστοειδή και δεν το κατάλαβα?
Και για τον συγγραφέα του παρόντος:
ΕΝΩΧ999 να σου πω κάτι, το γάντι με τη χειρονομία πιστολιού δεν ταιριάζει με τον (αν)εγκέφαλό σου, έχω κάτι άλλο όμως που σου ταιριάζει ΓΑΝΤΙ, αυτό εδώ θα κάνει τη δουλειά καλύτερα:The truth of Ninja will prevail.
Η αλήθεια των Νίτζα θα θριαμβεύσει.
δεν ντρεπεσαι να προσβαλεις ατομα με διαφορετικη αποψη που δεν σε εχουν πειραξει ποτε;
οι περιθωριακοι σου φταινε και ξεσπας με αυτον τον αναιδεστατο τροπο;
τι συμπεριφορα ειναι αυτη; δεν ντρεπεσαι κοτζαμ ανδρας;
κατσε καλα τσαμπα μαγκα και μεινε μακρια απ τον ΕΝΩΧ και τους φιλους μου
quote:
για να τελιωνουμε γιατι πολυ ασχολιθηκα με το ατομο σου αληταμπουρα σαντοου παπαρια
κατσε καλα τσαμπα μαγκα και μεινε μακρια απ τον ΕΝΩΧ και τους φιλους μου
Δεν κσέρο που πάται κε μαθένετε ορθογραφήα αλα πρέπι εκι στιν οργανοσι σας (κατιχιτικο-χρισα αβγα κ.τ.λ.) να σας δοσουν μαθιματα ορθισ ελινικισ γλοσασ γιατι τα εχετε κανι ολα ανο κατο.
The truth of Ninja will prevail.
Η αλήθεια των Νίτζα θα θριαμβεύσει.