- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
!quote:
Δε φοβάμαι την πίστη στο Θεό.
Φοβάμαι μην τον υπετιμήσω. Μη πιστέψω ότι είμαι και εγώ ένας μικρός
Θεός και περιμένω θαύματα, που ίσως δε θα έρθουν ποτέ...Πιστεύω ότι με τη δύναμη της
αγάπης μου θα καταφέρω κάτι που για την πλειοψηφία των ανθρώπων
φαίνεται να είναι ασύλληπτα δύσκολο. Για τη φίλη μου αυτό είναι
μαζοχισμός, ή δε ξέρω τί άλλο. Για εμένα είναι μία από τις
δυσκολότερες και σοβαρότερες δοκιμασίες της ζωής μου...Η δύναμη του Θεου και της αγάπης είναι τόσο ασύλληπτα μεγάλη που
κάνει θαύματα;
στα αληθινά και δύσκολα μόνο η αγάπη φτάνει...
μα φτάνει μόνο η αγάπη μου το θαύμα να το κάνει;
δίκιο έχεις Deva, και δε σε κακολογώ, γιατί με
τα στοιχεία που πήρες, έβγαλες εύλογο συμπέρασμα.
ας το αφήσουμε εδώ...
επί πιό προσωπικών στοιχείων δε θα μπορούσα να επεκταθώ,
δε θα έπρεπε... ίσως να καταλάβαινες και κάτι ακόμη,
αλλά δεν είναι της παρούσης...
το θέμα μας είναι ζήλια-ανασφάλεια / αυτοπεποίθηση ωριμότητα.
Συνεχίζω εδώ λοιπόν γιατί νιώθω παρασύρομαι και δε θέλω.
--------------------------------------------------------
Το καταπληκτικό με τη ζήλια και την ανασφάλεια είναι ότι όταν
δεν τα νιώθεις, τη στιγμή που είναι να τα νιώσεις δεν μπορείς να
αποδεχτείς την ύπαρξή τους, δεν μπορείς να κατανοήσεις ίσως
πώς μπορεί ένας άνθρωπος να ζηλεύει τόσο πολύ, να είναι τόσο
ανασφαλής...
Το καταπληκτικό με τον έρωτα είναι ότι θέλεις κάτι πάρα πολύ.
Επειδή ακριβώς πάρα πολύ το θέλεις, δε μπορείς να δεις μπροστά σου
παρά μόνο το δρόμο που θα σε φέρει κοντά του. Αυτό προκαλεί νομίζω
μια λογική ανησυχία και ανασφάλεια.
Όσο για τη ζήλια:
Ζηλεύω ακόμη και τη τσίχλα που μασάς,
γιατί αυτή στο στόμα σου χορεύει.
Ζηλεύω και το άρωμά σου όταν φοράς,
γιατί στο σώμα σου είναι και σε χαϊδεύει.
Ζηλεύω την πετσέτα σου που έχεις για το μπάνιο
γιατί σε αυτήν τυλίγεσαι...
κλπ. κλπ.
δεν τα πάω και πολύ καλά με την ομοιοκαταληξία,
όμως νομίζω καταλάβατε το νόημα.
Όταν υπάρχει ο έρωτας, θέλει να είναι παντού και πάντα!
Δεν είναι τυχαίος ο μύθος του Αριστοφάνη για το Αντρόγυνο
στο Συμπόσιο του Πλάτωνα.
Πάω για νάνι, καληνύχτα!
quote:
δίκιο έχεις Deva, και δε σε κακολογώ, γιατί με
τα στοιχεία που πήρες, έβγαλες εύλογο συμπέρασμα.
ας το αφήσουμε εδώ...επί πιό προσωπικών στοιχείων δε θα μπορούσα να επεκταθώ,
δε θα έπρεπε... ίσως να καταλάβαινες και κάτι ακόμη,
αλλά δεν είναι της παρούσης...
Όπως νομίζεις καλή μου, όπως νομίζεις...
Καλό ξημέρωμα & καλή εβδομάδα,
Deva Parinito
Τι θα κάναμε αν εκείνος ζήλευε εμάς παράφορα?? Θα το ανεχόμαστε ή θα το εκλαμβάναμε ώς έλεγχο της προσωπικής μας ελευθερίας? Η ζήλια φέρνει τον έλεγχο της προσωπικότητας μας που μετά τον πρώτο εξάμηνο μας ενοχλεί.
Ο έρωτας απαιτεί και αφοσίωση που αν λείπει από το ένα εκ των συμβαλομέμων μερών τότε δημιουργεί την ανασφάλεια και τα επακόλουθα της.
quote:Κάποτε αγαπούσα Λιλιθάκι κάποιον τόσο πολύ που πέρα από τη ζήλεια,-που πρώτος μου ξύπνησε- πολύ μάγκας ο τύπος, από μιά τρέλλα της στιγμής αν θες καλή μου σκουπιζόμουν όταν έφυγε με την πετσέτα του γιά μέρες μυρίζοντας ανεπαίσθητα το άρωμά του σκεπαζόμουν με το σεντόνι που είχε σκεπάσει το σώμα του. Αν το άκουγα από κάποια φίλη θα γελούσα μέχρι δακρύων, δεν θα το πίστευα θα το θεωρούσα υπερβολή βλέπεις δεν το είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Δεν δενόμουν. Κάποτε όμως η άτιμη η ζωούλα τα φέρνει έτσι που κάποιος σε μαγεύει, τον αγαπάς, τον νοιάζεσαι τον πονάς μεθάς με την γεύση το άρωμά του τα χρώματα της ψυχής λατρεύεις τα άγχη τα λάθη τα πάθη του. Τον θες. ΄Εμαθα καλή μου πως η χαρά διαρκεί τόσο λίγο όσο η απάνθιση και το φυλλορρόημα μιάς παπαρούνας. Η αληθινή αγάπη όμως αιώνια. Με αυτή τη σκέψη θα πεθάνω και πολύ το γουστάρω ρε. Δεν ξέρω πιά αν πρέπει να ζηλεύω. ΄Η να ποτίζομαι από ανασφάλειες. Γνωρίζω να αγαπώ. Λίγο είναι;
Όσο για τη ζήλια:
Ζηλεύω ακόμη και τη τσίχλα που μασάς,
γιατί αυτή στο στόμα σου χορεύει.
Ζηλεύω και το άρωμά σου όταν φοράς,
γιατί στο σώμα σου είναι και σε χαϊδεύει.
Ζηλεύω την πετσέτα σου που έχεις για το μπάνιο
γιατί σε αυτήν τυλίγεσαι...
κλπ. κλπ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:Ω! Λιλιθάκι αγαπημένο, με σφάζεις με μπαμπάκι τώρα, και ενίοτε αποδεδειγμένα αντέχω και τα μαχαίρια.
Καλησπέρα μάγκες μου
[quote]
Πιστεύω ότι με τη δύναμη της
αγάπης μου θα καταφέρω κάτι που για την πλειοψηφία των ανθρώπων
φαίνεται να είναι ασύλληπτα δύσκολο. Για τη φίλη μου αυτό είναι
μαζοχισμός, ή δε ξέρω τί άλλο. Για εμένα είναι μία από τις
δυσκολότερες και σοβαρότερες δοκιμασίες της ζωής μου...
Η δύναμη του Θεου και της αγάπης είναι τόσο ασύλληπτα μεγάλη που
κάνει θαύματα;
Η δύναμη του Θεού και της αγάπης είναι τόσο ασύλληπτα μεγάλη που κάνει θαύματα;
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ.΄Ωριμο, φωτεινό, αστραφτερό, συμπαντικό, αίθριο, γόνιμο, ατέλειωτο, άγρυπνο, απλόχερο, έξοχο, πρωτόγνωρο, γελαστό, άπειρο σαν το ευγενικό κύτταγμα της σελήνης που ποτέ δεν κουράζει τα μάτια.
΄Ενα θαύμα ανυπέρβλητο. Σαν να κρατάς μυριάδες αιώνες στην ψυχή.Λάμψη ευοίωνου φωτός με την υπέρτατη δύναμη να ελπίζει λυτρωτικά δοξαστικά αγνά και άσπιλα. Λέξεις...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Καλή μου Αφροδίτη, πόσο σε καταλαβαίνω...
Όταν ήμουν 21 χρονών ήμουν ερωτευμένη με έναν πολύ ωραίο τύπο
και... απίστευτα νάρκισσο!!! Τόσο νάρκισσο, που μου έδωσε σε ένα
μικρό μπουκαλάκι το άρωμά του, για να το μυρίζω και να τον
σκέφτομαι όπως είπε!!!
Βέβαια, το γελοίο με αυτή την πράξη του ήταν, όπως έμαθα πολύ
αργότερα και μετά από πολλά δάκρυα, ότι τέτοια μπουκαλάκια μοίραζε
ταυτόχρονα σε πολλές!!!
Τώρα που τον ανέφερα όμως τον Σ... γιά να σκεφτώ λιγάκι.
Μούμπλε...μούμπλε... Από πού προέρχεται η εμμονή μου να ζηλεύω
σε κάθε σχέση μου, ή σχεδόν σχέση μου την "ύπαρξη" μιας άλλης;
Μήπως από την ψυχρολουσία που έφαγα, όταν σε εκείνη την
τρυφερή ηλικία, ο τότε ακαταμάχητος πρώτος έρωτάς μου, το βράδυ ακριβώς
που είχαμε σχεδιάσει να είναι η πρώτη επίσημη νύχτα της σχέσης μας,
με άφησε άναυδη, φλερτάροντας με μια άλλη γυναίκα, τη στιγμή που
όπως μου υποσχότανε για μια ολόκληρη ημέρα με δεκάδες τηλεφωνήματα,
θα πίναμε σαμπάνια στα εγκαίνια της σχέσης μας;
Για να θυμηθώ...
Σκεφτόμουνα σήμερα μια άλλη όψη της ανασφάλειας και της ζήλιας.
Αυτή που σχετίζεται με το ρίσκο. Όσο πιό πολύ ρισκάρουμε,
συναισθηματικά εννοώ, τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι η ανασφάλειά
μας και ως λογικό επακόλουθο και η ζήλια.
Για να γίνω πιό σαφής: Όταν γνώρισα τον καλό μου, έλεγα ότι μου άρεσε,
αλλά ότι ακόμη το σκεφτόμουνα, ότι θα περίμενα και θα έβλεπα κλπ. κλπ.
Δεν είχα ακόμη ρισκάρει συναισθηματικά, δεν είχα δεσμευτεί.΄
Δεν ένιωθα και τόοοση ανασφάλεια και ζήλια...
Σιγά-σιγά όμως ρίσκαρα και δεσμευόμουνα. Όσο περισσότερο δεσμευόμουνα,
τόσο περισσότερο ένιωθα ανασφαλής και ζήλευα.
Το ερώτημα που έθετα, και φυσικά θέτω τώρα, είναι:
Έχει άραγε ο καλός μου δεσμευτεί και ρισκάρει
συναισθηματικά τόσο όσο εγώ;
Αν όχι, τότε νιώθω η ανασφάλειά μου να πετάγεται στα ουράνια...
Τελικά, ποιός είναι ο μάγκας, αυτός που ρισκάρει ή ο άλλος
που δε ρισκάρει;
Πόσο απαραίτητο είναι το ρίσκο; Θέλει γενναιότητα για να ρισκάρεις
ή απλά αυτοσυγκράτηση για να μη ρισκάρεις;
Τί είναι πιό εύκολο, να τα δίνεις όλα ή να κρατάς για τον εαυτό σου,
το καλύτερο;
Το ρητό που λέει: fortuna favit fortus, η τύχη αγαπά του τολμηρούς,
αναφέρετε άραγε σε αυτούς που τολμούν να δώσουν χωρίς να
περιμένουν αντάλλαγμα, ή σε αυτούς που τολμούν να κρατήσουν την
αξιοπρέπειά τους;
Το μεγαλύτερο ρίσκο:
Άστον να φύγει... Αν δε γυρίσει πίσω,
δεν τον είχες ποτέ, αν γυρίσει, είναι δικός σου αληθινά.
Πόση έλλειψη ανασφάλειας και ζήλιας, πόση προσωπική δύναμη
χρειάζεται για να το κάνεις αυτό!
quote:
Καλησπέρα!
Καλή μου Αφροδίτη, πόσο σε καταλαβαίνω...
Τελικά, ποιός είναι ο μάγκας, αυτός που ρισκάρει ή ο άλλος
που δε ρισκάρει;
Πόσο απαραίτητο είναι το ρίσκο; Θέλει γενναιότητα για να ρισκάρεις
ή απλά αυτοσυγκράτηση για να μη ρισκάρεις;
Τί είναι πιό εύκολο, να τα δίνεις όλα ή να κρατάς για τον εαυτό σου,
το καλύτερο;
Το ρητό που λέει: fortuna favit fortus, η τύχη αγαπά του τολμηρούς,
αναφέρετε άραγε σε αυτούς που τολμούν να δώσουν χωρίς να
περιμένουν αντάλλαγμα, ή σε αυτούς που τολμούν να κρατήσουν την
αξιοπρέπειά τους;
Το μεγαλύτερο ρίσκο:
Άστον να φύγει... Αν δε γυρίσει πίσω,
δεν τον είχες ποτέ, αν γυρίσει, είναι δικός σου αληθινά.
Πόση έλλειψη ανασφάλειας και ζήλιας, πόση προσωπική δύναμη
χρειάζεται για να το κάνεις αυτό!
Kαλησπέρα καλή μου. Ο μάγκας είναι αυτός που ρισκάρει. Βαρβάτος μάγκας.
Τι κι αν ψιλοταπεινωθεί στα μάτια του άλλου. Και τι έγινε; Μερικοί αγαπούν απόλυτα. Μεθούν και παρ΄όλα αυτά δεν φθάνουν σε ακρότητες.
Κάποτε ξέρεις μιλούν τα μάτια του άλλου. Σαν κάτι θάλασσες μοναχικές στην ταραχή της αναζήτησης σκιρτούν, κι αυτή η ρημάδα η ψυχή παραδομένη στη σιωπή πόσα δεν λέει!!!
΄Οτι λάτρεψα στη ζωή μου περισσότερο έλεγε: Και με σιωπή να μου μιλάς εγώ καταλαβαίνω. Πόσο μάλλον όταν μιλώ με δάκρυ ανασφάλεια ή πόνο.
Αν θέλει στις καθάριες λίμνες των ματιών μου ή του βλέμματός σου εκείνος που είναι να έρθει θα ΄ρθει. Θα μείνει. Θα χαθεί θα επανέλθει.
Μα έλα όμως που εγώ η άτρωτη όπως όλοι λέγαν, ανακάλυπτα τη δύναμή μου μόνο μαζί του, παρακάμπτοντας τ΄άδικα των καιρών στ΄άδυτα των παθών, φυτεύοντας σπορά και μάλιστα γερή αγάπης.Αλλά τι να του πείς;
΄Ισως να μας αγάπησαν περισσότερο απ΄ότι εμείς αυτούς.
Πίσω από την ασπίδα της σιωπής κάτι την ύπαρξή τους δυναστεύει.
Αυτοί δεν αμφιβάλλουν γιά την αγάπη μας. ΄Οχι η φθορά της αμφιβολίας δεν τους σακατεύει.
Η αγάπη γυναικών σαν τη δική σου ή τη δική μου ή και αρκετών άλλων μοιάζει γι΄αυτούς με τις διάφανες λίμνες Λίλιθ, με τη λιακάδα του Αυγούστου αγάπη μου την ασυννέφιαστη, πιό μεστωμένη από τους πιό εύγευστους καρπούς, ουράνια τόξα σε απόβροχη ώρα. Με μητρικές πινελιές ακατάπαυστης φροντίδας. Δεν πάει να φλερτάρει με όλη την υφήλιο. Να του προτείνω και κορμάρες που συναντάμε γύρω μας. Δεν λυγίζω εγώ...΄Ηλιος που δαμάζει τους σκοτεινούς όγκους της νύχτας.
Μα ναι, είμαι περήφανη που ούτε η άτιμη η άβυσσος δεν θα πρόδιδε ποτέ ανελέητα τόση ΑΓΑΠΗ μωρέ. Τις γουστάρουνε τις γόνιμες εκτάσεις. Και τις εντάσεις. Απλά σιωπούν. Κάποιες συναισθηματικές ανταμώσεις είναι ιερές. Εγώ είμαι περήφανη που προσμένω ότι καλό αγάπησα, κι ότι λίγο ζήτησα να έχω.
Εσύ;
Υ.Γ. Μιάς και αναφέρθηκες, στο πρώτο μας ραντεβού κάποιος φλέρταρε το ίδιο βραδάκι που χρωματίσαμε με φως αυτή τη σχέση, ποτίζοντάς την με τα [θέλω μας]. Μπαρούτι έγινα. ΄Επαψα να τον θέλω. ΄Οχι. Φυλάκισα τη ζήλια, και κράτησα το χέρι του. Ζεστό με μιά μεγαλειώδη ενέργεια. ΄Εσκασα σαν πυροτέχνημα και μετά, καθάρισε ο ουρανός χαρά μου. ΄Ηταν μεγάλο το πάθος και η αφοσίωσή μου γιά να του γυρίσω την πλάτη και να κάνω σκηνικό. Γιατί μου ανήκει; Δεν είναι κτήμα μου στα Μεσόγεια. ΄Αντρας μου ναι, με όλη τη σημασία της λέξης. Αλλά ελεύθερος. Σαν τη βροχή χαρά μου. ΄Οπου γουστάρει πέφτει. Σαν τον άνεμο. ΄Οπου κεφάρει φυσάει, σαν την αλήθεια. ΄Οποτε ποθεί ανασαίνει. Σαν το πάθος όποτε λαχταρίσει κρυφοκαίει ή σαρώνει. Τα παίρνει όλα. Ελεύθερος. Σαν το κύμα. Με τις μεγάλες φουρτούνες σκάει σε απέραντα ύψη. Ελεύθερος. Σαν τα όνειρα. Δεν τον φυλάκισα ποτέ. Ούτε όταν τον κρατούσα. Μέσα μου μπορεί να έκλαιγα. Αλλά κράτησα γιά κείνον κράταγα κρατώ το ομορφότερο χαμόγελο. Μακάρι ο Θεός μου, να με έπλαθε σκληρότερη να αφοσιώνομαι λιγότερο έως καθόλου. Αλλά Θεός είναι ότι του κάνει κέφι πράττει. Στα θύματα ανήκω άραγε ή στους τυχερούς. Φιλώ στα χείλη το δεύτερο. Αμήν.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
τέλειωσε το κλάμα? η δυστυχία? το αυτομαστίγωμα? βοήθησε να εκτονωθείτε? αν ναι, μπράβο και χαίρομαι γι'αυτό 
είναι ένδειξη θάρρους να μπορεί κανείς να αντικρύζει το σκοτάδι μέσα του μια στις τόσες.... να το μασάει να το αναμασάει και μετά να μπορεί να το καταπιεί και να το χωνέψει... να το μεταβολίσει όμως στη συνέχεια, σε πολύτιμα μαθήματα, σε Εμπειρίες - Φάρους για την υπόλοιπη ζωή του...
όταν κάτι εμφανίζεται ξανά και ξανά στη ζωή μας ποιος φταίει? η Τύχη? μα αυτή είναι τυφλή και σίγουρα δεν ξέρει πως να μας ξαναβρεί ή πως να μας αποφύγει... ποια υποσυνείδητη ανασφάλεια ικανοποιεί κανείς επιλέγοντας ξανά και ξανά να ζήσει τις ίδιες καταστάσεις?
και ακόμα χειρότερα, γιατί τις ερμηνεύει όλες το ίδιο? αυτό είναι και η αυτεκπληρούμενη προφητεία που έλεγα πρόσφατα...
θα σας φέρω ένα παράδειγμα... γνώριζα κάποτε έναν άνθρωπο ο οποίος ανήκε στο σπάνιο είδος των πιστών και μονογαμικών ανδρών... είχε όμως την "ατυχία" (?) να παντρευτεί μία γυναίκα που τον ζήλευε παθολογικά... ο λόγος? τον περνούσε 4 χρόνια, ήταν κατώτερου μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου από εκείνον και περίμενε πως κάποια στιγμή, δεν μπορεί, αυτός θα "ξενοκοιτούσε".... ότι και να σας περιγράψω θα ήταν λίγο γι' αυτή την ζήλια... τον ακολουθούσε παντού, έκανε συνέχεια σκηνές, έψαχνε μονίμως τα πράγματα του, ερμήνευε το παραμικρό ως ένδειξη απιστίας... κ.ο.κ.
με τα πολλά, ο άνθρωπος αυτός έκανε υπομονή ένα χρόνο, δύο , τρείς... κάποια στιγμή και μετά και το δεύτερο παιδί τους η γυναίκα αυτή διέκοψε και τις μεταξύ τους σεξουαλικές επαφές (ως Λυσιστράτη και καλά) και πάλι αυτός συνέχισε να κάνει υπομονή και να την φροντίζει.... στα 20 χρόνια όμως επάνω άρχισαν οι "ασφάλειες" του να καίγονται μία μία... ξύπνησε ένα πρωι και δεν άφησε παραπονεμένη ούτε θηλυκιά γάτα... φυσικά μετά η κυρία του, χάρηκε που επιβεβαιωνόταν επιτέλους, και είχε έναν χειροπιαστό λόγο να ζηλεύει...
αυτό κάνει η ανασφάλεια, η ζήλεια, το πολύ κλάμα... αυτό είναι η αυτοεκπληρούμενη προφητεία...
μπήκε κάποιος και με μεγάλη επιτυχία πάτησε το κουμπάκι του συναισθηματικού σας ξεσπάσματος και voila! γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης!
Ερωτας, Πάθος, Εμμονή, Ανασφάλεια, Αγάπη έγιναν ένα...
δεν είναι όμως, και αν δεν μάθει κανείς να τα διαχωρίζει... αν δεν μάθει να στέκεται στα πόδια του και να ξέρει πότε και γιατί κλαίει ή χαίρεται όλες αυτές οι "συμφορές" θα παραμονεύουν... όλοι αυτοί που ξέρουν το παιχνίδι θα γυρνάνε το μαχαίρι στις πληγές σας...
μη θυσιάζετε την Λογική στο βωμό του Συναισθήματος, και μην θυσιάζετε το Συναίσθημα στο βωμό της Λογικής...
μην κακομαθαίνετε το Παιδί μέσα σας γιατί θα ζητάει πάντα κι άλλο ... και θα αρνείται να μεγαλώσει...
Grow Up!
με όλη μου την αγάπη
Galadriel
Υ.Γ. αν όντως έχει κανείς "ξεπατωθεί" στις δουλειές όλη μέρα, μου φαίνεται απίθανο να μην μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ αγαπητέ dying incubus...
in God we trust
Edited by - galadriel on 20/09/2005 16:24:51
quote:Το χιούμορ όντως βοηθάει πολύ. Απ΄την άλλη η ρημάδα η υπερβολική αγάπη όλα τα υπομένει...Αν είμαστε καλύτερα; Σχεδόν καλή μου. Ελπιώ. Μάλλον συνήλθαμε. Η πολλή ένταση παρασύρει μπερδεύει...Αποκαλύψεις εκ βαθέων...
καλησπέρα,
τέλειωσε το κλάμα? η δυστυχία? το αυτομαστίγωμα? βοήθησε να εκτονωθείτε? αν ναι, μπράβο και χαίρομαι γι'αυτό.
με όλη μου την αγάπη
Αποχρώσεις ευαισθησίας στον ίλιγγο της εξομολόγησης τρομάρα μου. Συναισθηματικές περιπλανήσεις.Συντελέστηκε ένα έργο ευδόκιμης πνοής. ΄Ετσι το είδα. Ο έρωτας φταίει. Αυτός ο αρχιαλήτης. Κάτι έλεγες γιά λογική. Καμμιά φορά δεν την ασπάζεσαι. Στην αγάπη λένε δεν χωράει λογική μονάχα πίστη. Μετά ψάχνεσαι...
Αυτό με το αυτομαστίγωμα. Ανελέητο αλλά αληθές.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Μόνο στις τελευταίες σου φράσεις έχω έναν ενδοιασμό... γιατί
ακούγεσαι κάπως αυστηρή και απόλυτη.
Σίγουρα το να αναμασάμε, να χαηδευόμαστε και να μυρμιρίζουμε
τα ελλατώματά μας, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Το είχα αναφέρει
εξάλλου και σε προηγούμενο μήνυμά μου, ότι δεν πρέπει να
είμαστε τόσο συναισθηματικά τεμπέλιδες και έυθραστοι.
Ακόμη κάτι θέλω να γράψω, σχετικά με το ρίσκο στα πλαίσια του
θέματος. Ένας ανασφαλής δυσκολεύεται να ρισκάρει. Χωρίς ρίσκο
όμως δεν υπάρχει εξέλιξη. Και ακόμη, δεν υπάρχει ρίσκο χωρίς
πόνο. Το πραγματικό ρίσκο περιέχει μέσα του την ανιδιοτέλεια,
που σπά τη ζήλια και την ανασφάλεια, επειδή περιέχει αλήθεια.
Όποιος ρισκάρει, ρισκάρει χωρίς εγγυήσεις, για έναν καλό και
αληθινό σκοπό. Μπορεί ρισκάροντας να ικανοποιήσει το κίνητρό
του, μπορεί και όχι. Δεν πρέπει αυτό να τον επηρεάζει. Αν δεχτείς
λοιπόν ότι ρισκάροντας μπορεί να κερδίσεις, μπορεί και να χάσεις,
αν δεχτείς το ρίσκο, χωρίς να ποντάρεις σε εγγυήσεις, χωρίς να
εξαρτούνται οι δράσεις σου από το αποτέλεσμα, τότε δεν μπορεί
σε καμμιά περίπτωση να είσαι ανασφαλής!
Αν δεχτείς να ρισκάρεις, μπορεί να νιώσεις στο τέλος ότι έδωσες
αλλά δεν πήρες αυτό που περίμενες. Πρέπει να ξεκαθαρίσεις μέσα σου
ότι κάτι τέτοιο θα το δεχτείς, με όλο τον πόνο που μπορεί να
συνεπάγεται και ότι στο τέλος δε θα δειλιάσεις, δε θα λυποψηχίσεις,
δε θα ικετεύσεις, δε θα εκβιάσεις για το αντάλλαγμα που περιμένεις...
Αν επικεντρωθείς σε αυτό που αποφασίσεις να ρισκάρεις και όχι
σε αυτό που επιδιώκεις να λάβεις, δε θα νιώσεις ανασφάλεια.
Βέβαια, όλα αυτά τα ιδανικά και σπουδαία είναι για κάποιους
άλλους, ηρωικούς, δυνατούς ανθρώπους, δεν είναι για σένα,
εσύ το παραδέχτηκες, δε μπορείς, δε θα τα καταφέρεις...
Νομίζω, στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν καταστάσεις που έλκονται
σπυροειδώς σε στιγμές που πρέπει αυτός να ρισκάρει. Να ρισκάρει
για τις αξίες του, για τα ιδανικά του, για ό,τι πιό σημαντικό.
Αν δεν υπάρξει το ρίσκο, δεν υπάρχει ο Άνθρωπος.
Όταν ο άνθρωπος ρισκάρει, τότε μόνο θα ξεπεράσει την ανασφάλεια,
τότε μόνο θα κερδίσει αυτό που ρισκάρει.
Όπως εγώ, έτσι και εσύ και εσύ και εσύ, πρέπει να ρισκάρεις.
Να επιλέξεις, με βάση την Ιδέα. Ελευθερία ή θάνατος.
Το ρίσκο είναι ο μοναδικός δρόμος της αλήθειας.
fortuna favit fortus - η τύχη αγαπά τους τολμηρούς
quote:Θα μπορούσα να κρατήσω σαν φυλαχτό αυτή την απλή αλλά μεγαλειώδη φράση. Εγώ.
Το ρίσκο είναι ο μοναδικός δρόμος της αλήθειας.
Το ρίσκο είναι ο μοναδικός δρόμος της αλήθειας.
Το έχω κάνει. Το έχω ζήσει. Το έχω βιώσει. Με έχει κάψει. Η λογική μου, μου έκλεινε το μάτι συμπαθητικά, δείχνοντάς μου και την άλλη πλευρά.Της γύρισα την πλάτη.
Το έπραξα. Κι ήταν σαν να κράτησα στους ώμους μου το βάρος της θλίψης όλων των ανθρώπων.
Απ΄την άλλη, κατάφερα να μετατρέψω ατέλειωτες στιγμές νύχτας, σε οάσεις απλόχερης παρηγοριάς. Ακούγεται ποιητικό αλλά μέσα από τον πόνο αγκάλιασα το φως. Ακολούθησα το περπάτημα της γνώσης. ΄Ετσι είναι δεν αγγίζουμε πάντα της ΄Ανοιξη του κόσμου, και στις σχέσεις. Υπάρχει και η χειμωνιά. Καληνύχτα, με αγάπη κι ευχαριστίες στην αγαπημένη Λίλιθ.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:
Υ.Γ. αν όντως έχει κανείς "ξεπατωθεί" στις δουλειές όλη μέρα, μου φαίνεται απίθανο να μην μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ αγαπητέ dying incubus...
Πρώτα απ' όλα να σε πληροφορήσω οτι έπασχα από αϋπνίες για χρόνια και το πρόβλημα αυτό το ξεπέρασα σχετικά πρόσφατα.
Επιπλέον, όταν έχεις να κάνεις με σκέψεις που σε απασχολούν και σε ενοχλούν επειδή δε μπορείς να αλλάξεις μερικά πράγματα ή να κατανοήσεις γιατί ήρθαν έτσι και δε μπορείς να τα αλλάξεις, ίσως να μην είναι εύκολο να κοιμηθείς.
Ας το πούμε υπερένταση...
Ελπίζω να σε κάλυψα, αγαπητή galadriel...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
σήμερα έχω πολλά κέφια και γι'αυτό λέω να σας "μαστιγώσω" λίγο ακόμα (στα υπόψιν ότι μόλις μου το γυρίσετε στην τετράγωνη λογική θα αντεπιτεθώ με άκρατο συναισθηματισμό για να κρατήσουμε τις ισορροπίες )
λοιπόν...
Αφροδίτη μου, η πίστη και κυρίως η εμπιστοσύνη είναι κάτι που πρέπει να πηγάζει από εμάς και για εμάς... πρώτα απ' όλα πρέπει να πιστεύουμε και να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας (με τα αρνητικά του και τα θετικά του)
η αγάπη, και όχι ο έρωτας, δεν προσδιορίζεται μέσα από συμπεριφορές, τεχνικές, στρατηγικές...
είναι αυτή που είναι και όσο προσπαθούμε να την περιορίσουμε με λέξεις κάνουμε αναγκαστικά λάθος....
στο θέμα της εκτόνωσης σκέφτηκα κάτι (μάλλον το πιο σπουδαίο) που θα έλεγε και ο καλός μας 1900...
στην ώρα της θλίψης, της απογοήτευσης της οποιασδήποτε συναισθηματικής πίεσης νιώθουμε ας τα χρησιμοποιούμε σαν ερέθισμα για δημιουργία.... με όποιον τρόπο εκφράζεται καλύτερα ο καθένας...
ζωγραφίστε, γράψτε, τραγουδήστε.... μέσα από το σκοτάδι γεννήστε φως!
σκληρή καλή μου λίλιθ? ναι, χρειάζεται κι αυτό καμμιά φορά για να κρατήσουμε τις ισορροπίες που είπα και πιο πάνω... όσο σας ένιωθα να κυλάτε στα πατώματα σαν λιωμένο βούτυρο ... έπρεπε να "παγώσω" λίγο παραπάνω....
το ρίσκο? ναι, είναι αναγκαίο... με μία προϋπόθεση όμως... να έχει κανείς συνείδηση ότι ΟΛΑ σ'αυτή την ζωή είναι επιλογές μας και ότι για όλα υπάρχει κάποιο κόστος/αντίκρυσμα που πρέπει να αποδοθεί...
αν αυτό γίνει μόνιμη συνείδηση μας, μετά ακόμα και όταν αναλαμβάνουμε ένα ρίσκο, ακόμα και αν αποτύχουμε σ'αυτό, δεν έχουμε λόγο να γκρινιάξουμε και να παραπονεθούμε...
και φτάνουμε τώρα και στα περί "ύπνου, αυπνίας και άλλων δαιμονίων..."
τι να σου πω αγαπητέ dying incubus? μπορεί να είναι θέμα χαρακτήρα, εμπειριών κ.ο.κ. όμως ακόμα και σε πολύ δύσκολες κατατάσεις (βλ. θάνατος συντρόφου) δεν μου έτυχε να μείνω ξύπνια όλο το βράδυ να αναμασάω τις σκέψεις μου...
ήξερα και ξέρω, πως με αυτό τον τρόπο ούτε αυτός θα ερχόταν πίσω ούτε εγώ θα ένιωθα καλύτερα... προσπάθησα λοιπόν να διαφυλάξω τουλάχιστον την υγεία του σώματος μου, δίνοντας του λίγη ξεκούραση...
έτσι κι αλλιώς οι σκέψεις (ειδικά οι βασανιστικές) εκεί θα είναι και το πρωι... και θα μας περιμένουν αν χρειαστεί...
keep smilling
Galadriel
in God we trust
quote:
και φτάνουμε τώρα και στα περί "ύπνου, αυπνίας και άλλων δαιμονίων..."
τι να σου πω αγαπητέ dying incubus? μπορεί να είναι θέμα χαρακτήρα, εμπειριών κ.ο.κ. όμως ακόμα και σε πολύ δύσκολες κατατάσεις (βλ. θάνατος συντρόφου) δεν μου έτυχε να μείνω ξύπνια όλο το βράδυ να αναμασάω τις σκέψεις μου...ήξερα και ξέρω, πως με αυτό τον τρόπο ούτε αυτός θα ερχόταν πίσω ούτε εγώ θα ένιωθα καλύτερα... προσπάθησα λοιπόν να διαφυλάξω τουλάχιστον την υγεία του σώματος μου, δίνοντας του λίγη ξεκούραση...
έτσι κι αλλιώς οι σκέψεις (ειδικά οι βασανιστικές) εκεί θα είναι και το πρωι... και θα μας περιμένουν αν χρειαστεί...
Ίσως δεν έγινα σαφής....
Δεν είπα, αγαπητή μου, οτι δεν θέλω να κοιμηθώ.
Απλά δε μπορώ.
Ομολογώ πάντως πως το όλο πρόβλημα τείνει να εξομαλυνθεί.
Όσο για τις βραδυνές σκέψεις....
Δε μπορώ να μην σκέφτομαι κάποια πράγματα.
Τη μέρα μπορεί να κάνω 1002 πράγματα και να σκέφτομαι το κάθετί.
Το βράδυ όμως που θα προσπαθήσω να ηρεμήσω συνήθως σκέφτομαι όλα τα προβλήματα που κατά καιρούς μπορεί να αντιμετωπίζω κι εγώ, όπως όλοι μας, στη ζωή μου.
Από τα πιο μεγάλα, παρόμοιο με αυτό που ανέφερες, μέχρι κάτι μικρότερης βαρύτητας από κάτι τέτοιο.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Edited by - Dying_Incubus on 21/09/2005 21:03:37
quote:; Aσε το μαστίγωμα στην άκρη, -προλάβανε άλλοι- όχι κι εσύ, που με τη λογική σου μας ισορροπείς. ΄Ηρεμα...
σήμερα έχω πολλά κέφια και γι'αυτό λέω να σας "μαστιγώσω" λίγο ακόμαΑφροδίτη μου, η πίστη και κυρίως η εμπιστοσύνη είναι κάτι που πρέπει να πηγάζει από εμάς και για εμάς... πρώτα απ' όλα πρέπει να πιστεύουμε και να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας (με τα αρνητικά του και τα θετικά του)
ζωγραφίστε, γράψτε, τραγουδήστε.... μέσα από το σκοτάδι γεννήστε φως!
Κι ο πόνος χρειάζεται. Ο πόνος είναι φορέας της συνείδησης ειδοποίηση επιστροφής σε ένα δρόμο που χαράχτηκε από πριν και που εγκαταλείψαμε. ΄Ασε το μαστίγωμα, η οδύνη να δεις! Η οδύνη απελευθερώνει κι ανανεώνει τις εσωτερικές δυνάμεις.
Σίγουρα εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι. Τον αγαπάμε και τον διορθώνουμε. Τον μαστιγώνουμε και τον χαιδεύουμε όταν πρέπει. Αλλά γιά πες μου ποιός δεν ένοιωσε κάποια στιγμή απροστάτευτος κι ανασφαλής, τότε ακόμα κι οι σκληρές πέτρες του πόνου να το θέσω έτσι μπορούν να σχηματίσουν καλόδεχτες σπηλιές. ΄Οσο γιά την ζωγραφική, το γράψιμο το τραγούδι σίγουρα μέσα και από τα σκοτάδια γεννιέται το φως.
Κι απόψε σκέφτομαι πως η αγάπη, δεν είναι δεν θα είναι ποτέ, μιά θεωρητική στάση ήττας, αλλά μιά τρομερή δύναμη που ενώνει τα πράγματα και τα διαηρεί.
Κι απόψε σκέφτομαι πως η ζωή δεν θα αποκαλύπτονταν ποτέ σε εμένα, αν δεν μάθαινα σε γενικές γραμμές, να διακρίνω σωστά και να αγαπώ χωρίς ανότητα και ψεύτικα όρια.
΄Αντε κι απόψε βάζω και τη λογική να χαμογελάσει εντός μου. Εντονότερα από ποτέ. Την ψυχραιμία. Τη θέληση.
Και γιά δέστε φιλαράκια -Λίλιθ που είσαι-; ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΛΙ δίνω-δίνει χώρο στο φως διώχνει τις σκιές γίνεται ουράνιος ναύτης στις θάλασσες της αγάπης.
Σήμερα σκέφτομαι πως δεν υπάρχουν αδύνατα πράγματα αλλά αδύνατοι άνθρωποι.
Καλησπέρα σας...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:
Καλημέρα και καλό μήνα!
Σεπτέμβρης... μια αρχή για πολλούς, για άλλους ένα τέλος.
Ένας μήνας που σίγουρα σηματοδωτεί μια αλλαγή.
...
Ξεκινώ αυτό το θέμα γιατί είμαι σε διάθεση στοχασμού στο προκείμενο
και καλώ όσους επιθυμούν να συμμετέχουν στη συζήτηση αυτή ώστε να
προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.
...
Ζω σε πολλές στιγμές της ζωής μου βιώνοντας την ανασφάλεια και τη
ζήλια. Αναζητώ περισσότερη αυτοπεποίθηση και ωριμότητα.
...
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κοιτάξω για ακόμη μια φορά αυτή την
αδυναμία μου και να προσπαθήσω να την αντιμετωπίσω. Ζητώ και τη
δική σας βοήθεια, αν σας εκφράζει το θέμα, να εξερευνήσουμε μαζί
και να ανακαλύψουμε ίσως τον τρόπο να ξεπεράσουμε αυτές τις αδυναμίες
μας.
...
Για εμένα προσωπικά το θέμα αυτό θέλω να λειτουργήσει σαν μια άσκηση
στοχασμού. Έχω προσδιορίζει μια διάρκεια, στην οποία υπόσχομαι στον
εαυτό μου να σκέπτομαι και να δημοσιεύω τις σκέψεις μου καθημερινά
μέσα σε ετούτη τη συζήτηση -21 ημέρες.
Έτσι λοιπόν... περάσανε οι 21 ημέρες! Πόσο γρήγορα;
Τί αποκομήσαμε από την παρούσα συζήτηση;
Αφεθήκαμε, χαλαρώσαμε, εκφραστήκαμε ελεύθερα, αλλά
ταυτόχρονα τονίσαμε και την αναγκαιότητα της ρύθμισης, της
αυτοσυγκράτησης.
Εξετάσαμε το θέμα από πολλές πλευρές, μέσα από προσωπικές και γενικές
προσεγγίσεις.
Βγάλαμε τα σώψυχά μας, διαβάσαμε και τα σώψυχα των άλλων.
Τί καταλάβαμε; Πού μας πήγε αυτή η συζήτηση;
Εγώ προσωπικά κατάλαβα το εξής:
Δεν είμαι η μόνη που αντιμετωπίζω ζήλια και ανασφάλεια. Δεν είμαι
η μόνη που προβληματίζομαι για αυτά τα αισθήματά μου. Μπορώ να
επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει ζήλια και ανασφάλεια, γιατί
είναι κάτι το φυσιολογικό, αλλά από την άλλη πλευρά, έχω καθήκον
για τη δική μου εξέλιξη να ελέγχω και να χαλιναγωγώ αυτά τα
αισθήματα, να είμαι συνειδητή για την ύπαρξή τους και τη λειτουργία
τους.
Κατάλαβα ακόμη ότι ζήλια κυρίως νιώθουμε στις σχέσεις μας, τις
προσωπικές. Η ζήλια πάει παρέα με τον έρωτα. Είναι το αλατοπίπερό του.
Η ανασφάλεια από την άλλη, μπορεί να είναι ένας κακός σύμβουλος,
αλλά και κινητήρας εξέλιξης. Εξαρτάται από τη δόση και την
ορθολογικότητά της.
Η αυτοπεποίθηση χτίζεται με προσωπικούς αγώνες μέσα από την αλήθεια,
τις εμπειρίες και το ρίσκο.
Τέλος, η ωριμότητα εδώ σχετίζεται με τη μετριοπάθεια, τη
μέση οδό, όπως δίδασκε και ο Βούδας.
Για μένα αυτή η συζήτηση τελειώνει εδώ. Μετά από 21 μέρες, όπως
είχα αρχικά ανακοινώσει. Η συζήτηση βέβαια μπορεί να τελείωσε, αλλά
η πράξη στην καθημερινότητα συνεχίζεται...
Νιώθω σίγουρα ότι με τη βοήθεια του στοχασμού με αφορμή την παρούσα
συζήτηση, γνώρισα περισσότερο και απομυθοποίησα τις έννοιες που
με προβλημάτιζαν όταν ξεκίνησα το θέμα.
Ευχαριστώ τους συντρόφους μου σε ετούτο το ταξίδι για τη συμπαράσταση
και τη συνεργασία τους. Ελπίζω να πήρανε κάποιες σκέψεις από αυτή
την περιπλάνηση, κάποια βοήθεια.
Θα ήθελα όσον αφορά το άτομό μου να κλείσω με επισημότητα αυτή τη
συζήτηση -εσείς αν επιθυμείτε μπορείτε να τη συνεχίσετε.
Πιστεύω ότι η επισημότητα και η σοβαρότητα αρμόζουν σε τέτοια
εγχειρήματα.
Θα κλείσω λοιπόν με μια φράση αυτή τη συζήτηση:
Αν αγαπάς κάποιον πάρα πολύ, άφησέ τον ελεύθερο!
Πιστεύω, όπως κι εσύ, πως είναι ανθρώπινα συναισθήματα ή ανθρώπινα πάθη (τα 2 πρώτα) κι είναι αναπόφευκτο να τα βιώνουμε.
Προσωπικά δεν θέλω να απαλλαγώ από αυτά.
Ποτέ μου δεν το θέλησα γιατί ξέρω οτι δεν γίνεται να μην τα βιώσω αυτά τα συναισθήματα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Θέλω όμως να τα ελέγχω και να προσπαθώ να τα κάνω κινητήριες δυνάμεις για κάτι δημιουργικό.
Και πιστεύω οτι το έχω καταφέρει σε ένα βαθμό και θα συνεχίσω να το προσπαθώ περισσότερο.
Το θέμα σου ήταν ένα θέμα που εξ αρχής μου άρεσε και πιστεύω οτι η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί ακόμα.
Και σε αυτό θα θεωρούσα χρήσιμη την συμβολή σου, φίλη μου!
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:
Το θέμα σου ήταν ένα θέμα που εξ αρχής μου άρεσε και πιστεύω οτι η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί ακόμα.
Και σε αυτό θα θεωρούσα χρήσιμη την συμβολή σου, φίλη μου!
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
Μα και βέβαια Dying_Incubus! Μετά την τελετή λήξης εξάλλου,
πάντα ακολουθεί και κάποιου είδους "πάρτυ" 
!!!
Θα συνεχίσω να γράφω, όταν μπορώ και νιώθω ότι χρειάζεται, απλά
όπως έγραψα στο πρώτο μου μήνυμα αυτό το θέμα το άνοιξα στα
πλαίσια μιας άσκησης στοχασμού για 21 ημέρες, οπότε υπήρχε
η ανάγκη να γίνει ένα κλείσιμο, όσον αφορά την άσκηση.
Καλημέρα σε όλους και όλες!
quote:
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
Μα και βέβαια Dying_Incubus! Μετά την τελετή λήξης εξάλλου,
πάντα ακολουθεί και κάποιου είδους "πάρτυ" !!!
Αν είναι έτσι, ας θεωρήσουμε οτι η αυλαία επίσημα πέφτει αλλά οι τίτλοι τέλους είναι σε αναμονή λοιπόν!
Οπότε, ελπίζω να σε βλέπω σε ρόλο επίτιμου καλεσμένου!
Καλή σου μέρα, αγαπητή μου!
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...