- Η ΖΩΗ Σ' ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

πολλοί κατανοούν, ότι επείγει "τώρα" να κάνουμε την αλλαγή προς τα πάνω, διότι το τέλος αυτής της ταραγμένης εποχής στενεύει τα περιθώρια.
Δεν μπορούμε κάνουμε άλλωστε, τίποτε εμείς , η εύνοιά Του μας διανοίγει την διάνοια.

Να θυμηθούμε τις ταραγμένες εποχές που ζούσε ο Αβραάμ και ο Νώε, κατοικούσαν σε σκηνές, δεν έκτιζαν οικισμούς κι αυτό, γιατί περίμεναν την πόλη την έχουσα τα θεμέλια της οποίας τεχνίτης και δημιουργός Είναι, Εκείνος.

Ίδια ταραγμένη εποχή με την δική μας έζησε κι ο Νώε, κατεθλιβόμενος υπό της ασελγούς διαγωγής των ανόμων, κατοικών μεταξύ αυτών έβλεπε και άκουγε και εβασάνιζε από ημέρα σε ημέρα την δίκαια αυτού ψυχή, για τα άνομα έργα αυτών.

Καλό θα είναι να συσχετίσουμε τον Ερμή με την «ψυχής αναγέννηση» κι αν λάβουμε υπόψην την Αποκάλυψη, ο αγγελιαφόρος Ερμής φτάνει να μιλήσει:

«Τάδε λέγει ο κρατών τους επτά αστέρας ..και περπατάει μέσα στους εφτά χρυσούς λυχνοστάτες», με άλλα λόγια, η Σοφία θέλει να εκδηλωθεί σε όλη της την ευρύτητα.

Σπινθηροβόλος ο λύχνος του Νέου Ερμή τοποθετείται μπρος στον γήινο άνθρωπο, ένα Φως τον αγγίζει, τον προσκαλεί σε μια μάχη της οποίας το αποτέλεσμα είναι καθορισμένο εκ των προτέρων: η παλιά φύση και αυτοί που την κυβερνούν δε θα μπορέσουν να κλήρονομήσουν το Βασίλειο.

Στην Π. Δ, η μύηση του Ερμή περιγράφεται υπό την εξής μορφή: «να αναρριχάσαι στο όρος» που είναι ο Ερμής. Υπήρξε αδύνατο στον παλιό Μωυσή να εισέλθει στην υπεσχημένη χώρα.

Ο Θεός τον ανάρπασε και μόνο στον Ιησού του Ναυή επιτράπηκε να εισδύσει στους ταγμένους τόπους.
Οδηγός επιφορτισμένος ο Μωυσής να να κατευθύνει το λαό «έξω» από την κόλαση της σκοτεινής γηινης ζωής, ενώ ο Ιησούς του Ναυή κατευθύνει το λαό μέσα στη «Νέα Χώρα». Δύο μορφές βλέπουμε και στην Κ. Δ. Τον Ιωάννη που προαγγέλει και τον Ιησού που πραγματώνει.

Ο γήινος άνθρωπος με τη δύναμη του Χριστού πηγαίνει μέχρι τα όρια των μέσων που διαθέτει στη συνάντησή του με το Φως, για να εξαφανισθεί στη συνέχεια, θέτοντας το κεφάλι του στη λαιμητόμο για να ελευθερώσει τον Ουράνιο Άνθρωπο, που σημαίνει,

ανέβηκε ψηλα αναρριχήθηκε στο Όρος διδάχθηκε από τη μαρτυρία και από το νόμο της Νέας Ζωής και βαδίζει, συμφωνα με αυτό τον Ουράνιο Νόμο και προοδευτικά, (και μακριά από τη θάλασσα του κόσμου,)να συντρίψει την παλιά ζωή..για τον Ερμή..θα συνεχίσουμε..

(σημ. Τώρα βρισκόμαστε στη πλέον κατάλληλη ώρα για το εγχείρημα αυτό, σε μια άλλη ζωή ίσως όλα να είναι ..περισσότερο δύσκολα!)

πολλοί κατανοούν, ότι επείγει "τώρα" να κάνουμε την αλλαγή προς τα πάνω, διότι το τέλος αυτής της ταραγμένης εποχής στενεύει τα περιθώρια.
Δεν μπορούμε κάνουμε άλλωστε, τίποτε εμείς μόνο η εύνοιά Του μας διανοίγει την διάνοια.

Να θυμηθούμε τις ταραγμένες εποχές που ζούσε ο Αβραάμ και ο Νώε, κατοικούσαν σε σκηνές, δεν έκτιζαν οικισμούς κι αυτό, γιατί περίμεναν την πόλη την έχουσα τα θεμέλια της οποίας τεχνίτης και δημιουργός Είναι, Εκείνος.

Ίδια ταραγμένη εποχή με την δική μας έζησε κι ο Νώε, κατεθλιβόμενος υπό της ασελγούς διαγωγής των ανόμων, κατοικών μεταξύ αυτών έβλεπε και άκουγε και εβασάνιζε από ημέρα σε ημέρα την δίκαια αυτού ψυχή, για τα άνομα έργα αυτών.

Καλό θα είναι να συσχετίσουμε τον Ερμή με την «ψυχής αναγέννηση» κι αν λάβουμε υπόψην την Αποκάλυψη, ο αγγελιαφόρος Ερμής φτάνει να μιλήσει:

«Τάδε λέγει ο κρατών τους επτά αστέρας ..και περπατάει μέσα στους εφτά χρυσούς λυχνοστάτες», με άλλα λόγια, η Σοφία θέλει να εκδηλωθεί σε όλη της την ευρύτητα.

Σπινθηροβόλος ο λύχνος του Νέου Ερμή τοποθετείται μπρος στον γήινο άνθρωπο, ένα Φως τον αγγίζει, τον προσκαλεί σε μια μάχη της οποίας το αποτέλεσμα είναι καθορισμένο εκ των προτέρων: η παλιά φύση και αυτοί που την κυβερνούν δε θα μπορέσουν να κλήρονομήσουν το Βασίλειο.

Στην Π. Δ, η μύηση του Ερμή περιγράφεται υπό την εξής μορφή: «να αναρριχάσαι στο όρος» που είναι ο Ερμής. Υπήρξε αδύνατο στον παλιό Μωυσή να εισέλθει στην υπεσχημένη χώρα.

Ο Θεός τον ανάρπασε και μόνο στον Ιησού του Ναυή επιτράπηκε να εισδύσει στους ταγμένους τόπους.
Οδηγός επιφορτισμένος ο Μωυσής να να κατευθύνει το λαό «έξω» από την κόλαση της σκοτεινής γηινης ζωής, ενώ ο Ιησούς του Ναυή κατευθύνει το λαό μέσα στη «Νέα Χώρα». Δύο μορφές βλέπουμε και στην Κ. Δ. Τον Ιωάννη που προαγγέλει και τον Ιησού που πραγματώνει.

Ο γήινος άνθρωπος με τη δύναμη του Χριστού πηγαίνει μέχρι τα όρια των μέσων που διαθέτει στη συνάντησή του με το Φως, για να εξαφανισθεί στη συνέχεια, θέτοντας το κεφάλι του στη λαιμητόμο για να ελευθερώσει τον Ουράνιο Άνθρωπο, που σημαίνει,

ανέβηκε ψηλα αναρριχήθηκε στο Όρος διδάχθηκε από τη μαρτυρία και από το νόμο της Νέας Ζωής και βαδίζει, συμφωνα με αυτό τον Ουράνιο Νόμο και προοδευτικά, (και μακριά από τη θάλασσα του κόσμου,)να συντρίψει την παλιά ζωή..για τον Ερμή..θα συνεχίσουμε..

(σημ. Τώρα βρισκόμαστε στη πλέον κατάλληλη ώρα για το εγχείρημα αυτό, σε μια άλλη ζωή ίσως όλα να είναι ..περισσότερο δύσκολα!)

πολλοί κατανοούν, ότι επείγει "τώρα" να κάνουμε την αλλαγή προς τα πάνω, διότι το τέλος αυτής της ταραγμένης εποχής στενεύει τα περιθώρια.
Δεν μπορούμε κάνουμε άλλωστε, τίποτε εμείς μόνο η εύνοιά Του μας διανοίγει την διάνοια.

Να θυμηθούμε τις ταραγμένες εποχές που ζούσε ο Αβραάμ και ο Νώε, κατοικούσαν σε σκηνές, δεν έκτιζαν οικισμούς κι αυτό, γιατί περίμεναν την πόλη την έχουσα τα θεμέλια της οποίας τεχνίτης και δημιουργός Είναι, Εκείνος.

Ίδια ταραγμένη εποχή με την δική μας έζησε κι ο Νώε, κατεθλιβόμενος υπό της ασελγούς διαγωγής των ανόμων, κατοικών μεταξύ αυτών έβλεπε και άκουγε και εβασάνιζε από ημέρα σε ημέρα την δίκαια αυτού ψυχή, για τα άνομα έργα αυτών.

Καλό θα είναι να συσχετίσουμε τον Ερμή με την «ψυχής αναγέννηση» κι αν λάβουμε υπόψην την Αποκάλυψη, ο αγγελιαφόρος Ερμής φτάνει να μιλήσει:

«Τάδε λέγει ο κρατών τους επτά αστέρας ..και περπατάει μέσα στους εφτά χρυσούς λυχνοστάτες», με άλλα λόγια, η Σοφία θέλει να εκδηλωθεί σε όλη της την ευρύτητα.

Σπινθηροβόλος ο λύχνος του Νέου Ερμή τοποθετείται μπρος στον γήινο άνθρωπο, ένα Φως τον αγγίζει, τον προσκαλεί σε μια μάχη της οποίας το αποτέλεσμα είναι καθορισμένο εκ των προτέρων: η παλιά φύση και αυτοί που την κυβερνούν δε θα μπορέσουν να κλήρονομήσουν το Βασίλειο.

Στην Π. Δ, η μύηση του Ερμή περιγράφεται υπό την εξής μορφή: «να αναρριχάσαι στο όρος» που είναι ο Ερμής. Υπήρξε αδύνατο στον παλιό Μωυσή να εισέλθει στην υπεσχημένη χώρα.

Ο Θεός τον ανάρπασε και μόνο στον Ιησού του Ναυή επιτράπηκε να εισδύσει στους ταγμένους τόπους.
Οδηγός επιφορτισμένος ο Μωυσής να να κατευθύνει το λαό «έξω» από την κόλαση της σκοτεινής γήινης ζωής, ενώ ο Ιησούς του Ναυή κατευθύνει το λαό μέσα στη «Νέα Χώρα». Δύο μορφές βλέπουμε και στην Κ. Δ. Τον Ιωάννη που προαγγέλει και τον Ιησού που πραγματώνει.

Ο γήινος άνθρωπος με τη δύναμη του Χριστού πηγαίνει μέχρι τα όρια των μέσων που διαθέτει στη συνάντησή του με το Φως, για να εξαφανισθεί στη συνέχεια, θέτοντας το κεφάλι του στη λαιμητόμο για να ελευθερώσει τον Ουράνιο Άνθρωπο, που σημαίνει,

ανέβηκε ψηλα αναρριχήθηκε στο Όρος διδάχθηκε από τη μαρτυρία και από το νόμο της Νέας Ζωής και βαδίζει, συμφωνα με αυτό τον Ουράνιο Νόμο και προοδευτικά, (και μακριά από τη θάλασσα του κόσμου,) συντρίβει την παλιά ζωή..για τον Ερμή..θα συνεχίσουμε..

(σημ. Τώρα βρισκόμαστε στη πλέον κατάλληλη ώρα για το εγχείρημα αυτό, σε μια άλλη ζωή ίσως όλα να είναι ..περισσότερο δύσκολα!)

Εάν ο χριστιανισμός απέρριψε μία φορά την ελληνική Φιλοσοφία τότε θα έπρεπε να είχε απορρίψει 5 φορές την Π. Διαθήκη με το τόσο βίαιο και νεμεσητικό πνεύμα. Οι δε συμβολισμοί που υπάρχουν στην Π. Διαθήκη λανθασμένα ανάγονται κατ'εμέ σε ύψιστες θεολογικές αλληγορίες. Και ο Φίλων ο Ιουδαίος ήταν ο πρώτος που έκανε αυτό το λάθος στην προσπάθειά του να ωραιοποιήσει και να αγιοποιήσει το σκληρό πνεύμα της Βίβλου. Όχι ότι δεν υπάρχει καθόλου αλληγορία στα κείμενα αυτά όμως το όποιο αλληγορικό τους πνεύμα δεν είναι και αυτό που τους αποδόθηκε μεταγενέστερα.

Η Παλαιά Διαθήκη όμως περιγράφει την καρμική πορεία του Ισραήλ από την δουλεία της Αιγύπτου στην επάνοδο και κυριαρχία. Αφορά τη συμφωνία του Γιαχβέ με το Ισραήλ και τις υποσχέσεις που τού έδωσε για την είσοδο στη "Γη της Επαγγελίας", την επικράτηση σε βάρος γειτόνων λαών και την ιδιοκτησία αρκετών γύρω χωρών. Η εν λόγω "προφητεία" μάλιστα ύστερα από αρκετούς αιώνες επαληθεύτηκε και μάλιστα επεκτάθηκε σε σημείο πλέον να μιλάμε για μία "παγκόσμια (οικονομικού τύπου) κυριαρχία".

Ο οποίος σκοπός της παγκόσμιας αυτής κυριαρχίας δηλώνεται και σε κάποια σημεία της Βίβλου όπως πχ. στην εντολή εκείνη "εξαπλωθείτε στη γη και κατακυριεύστε την" ή γενικώς στο υλιστικό πνεύμα του Θεού που προτρέπει τους Ιουδαίους στον πλουτισμό. Γι'αυτό άλλωστε και ορισμένοι Εβραίοι παραδέχονται ότι ο από τα παλιά χρόνια "αντι-σημιτισμός" ήταν αποτέλεσμα του "σημιτισμού" και της εχθρικής διάθεσης του "περιούσιου λαού" προς τους υπόλοιπους. Μιλάμε εξάλλου για έναν ανταγωνιστικό και άκρως φιλόδοξο και επιδέξιο λαό προορισμένο από τη μοίρα είτε να κυριαρχεί είτε να καταστρέφεται εκεί που πηγαίνει! 50 μαζικοί διωγμοί ανά την ιστορία δεν είναι τυχαίο γεγονός...

Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν όλα αυτά με την Κ. Διαθήκη, η οποία υποτίθεται διδάσκει ακριβώς τις αντίθετες αρετές (δηλαδή όχι μόνο να μην πλουτίζεις αλλά να δίνεις και την μισή σου περιουσία στους πτωχούς)? Δεν λέω, αρκετά τα χωρία όπου και ο Ιησούς των Ευαγγελίων δείχνει το παραδοσιακά ιουδαϊκό νεμεσητικό πνεύμα όμως κατά βάση η Κ. Διαθήκη διδάσκει την συγχώρεση ακόμα και του εχθρού ενώ η Παλαιά τη νέμεσι και ολοκληρωτική συντριβή του εχθρού. Όπως και η Παλαιά Διαθήκη αφορά την εθνική θρησκεία και το εθνικό πνεύμα των Ιουδαίων, τη νομοθετική παράδοση, τη ζωή των προφητών και όχι κάποια υψηλού τύπου θεολογία. Παραδέχομαι βέβαια ότι δεν την έχω διαβάσει ποτέ ολόκληρη όμως και να την διαβάσω δεν ξέρω κατά πόσο θα αλλάξει η γενική γνώμη που έχω σχηματίσει.

Το δε επιχείρημα ότι μέσω της Κ. Διαθήκης αναθεωρήθηκε η Π. Διαθήκη (ότι δηλαδή ο Ιησούς δεν ήρθε για να καταλύσει το νόμο αλλά για να τον συμπληρώσει, τονίζοντας δηλαδή όχι το γράμμα αλλά το πνεύμα του νόμου) ισχύει μόνο για τους χριστιανούς διότι οι Ιουδαίοι ποτέ δεν αποδέχτηκαν την Κ. Διαθήκη, ίσα-ίσα. Άρα γιατί οι χριστιανοί συγχέουν τόσο πολύ την παγκόσμια θρησκεία τους με μία αμιγώς εθνική θρησκεία?