- Νέα Ακρόπολη... Νο.1 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Το σημαντικό είναι να είσαι ατάραχος και ας είσαι στη "μάχη".Σωκρατική αντίληψη ηρεμίας του νού.Και αυτό μου αρέσει.
............

quote:

---

Για τους φορουμίστες καταλαβαίνω γιατί επιμένουν... αλλά εσύ βρε γαραντζώτη γιατί επιμένεις; Και σε τι επιμένεις; Εγω βλέπω μια κουβέντα, που δεν παράγει τίποτα. Υποτίθεται ότι θα μιλούσαμε για την Νέα Ακρόπολη. Αφού δεν μιλάμε για αυτή, γιατί συνεχίζουμε την κουβέντα;

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Αλήθεια, τόσα χρόνια γιατί δεν μπαίνατε στο θέμα?

Μήπως επειδή δεν έγραφα εγώ?

Υπάρχει κανένας άλλος λόγος?

Εγώ δεν βλέπω...

Δεν ξέρω για σένα ντόκτορα, αλλά εγώ θα συνεχίσω στο θέμα για πολλά χρόνια ακόμα.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αυτό ακριβώς που καταλαβαίνεις εσύ. Το γιατί δηλαδή επιμένουν οι φορουμιστές και μεταξύ αυτών και εσύ.
Άλλωστε, εσείς,οι συγκεκριμένοι, όσο ήταν να χρησιμεύσετε, χρησιμεύσατε.
Χωρίς εσάς δεν θα είχε γίνει, τόσο κατανοητό, το πρόβλημα των επικίνδυνων βλακών και της μανίας.
Σκέψου δηλαδή, να έκανα μονόλογο.

Αλήθεια, τι μανία είναι αυτή να μάθετε δηλαδή, εδώ και τώρα,τι είναι η νέα ακρόπολη?
Προς τι τόση βιασύνη?
Εγώ είδα και έπαθα να παραδεχτεί ο άλλος πως, δεν είπα ότι ήλθα για να με ανακρίνετε.
Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκες τότε?

Ρωτάς, γιατί συνεχίζουμε την κουβέντα. Μα αν δείτε να την σταματάω, θα αρχίσετε να ουρλιάζετε, γιατί την σταμάτησα. Μήπως έχω άδικο?
Για να δούμε λοιπόν...

quote:

---

ντόκτορα, γιατί αναρωτιέσαι? οι πόρτες είναι ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα.

Αλήθεια, τόσα χρόνια γιατί δεν μπαίνατε στο θέμα?

Μήπως επειδή δεν έγραφα εγώ?

Υπάρχει κανένας άλλος λόγος?

---

quote:

---

Οι περισσότεροι άνθρωποι κοστ, δεν ξέρουν τι πραγματικά θέλουν. Αν ήξεραν, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα δια τους ίδιους. Έχεις ασχοληθεί με την Οδύσσεια, τι διεκρυνες στους έλληνες? θέλανε να πάρουν πίσω την Ελένη. Το κάνανε! Δεν παει να τους στοίχιζε οτιδήποτε, το κάνανε!

---

Την δε "αταραξία" του Σωκράτη θα την συσχέτιζα με τους βουδδιστικούς παράγοντες της φώτισης αλλά και με τα περί μεσότητας των Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Γιατί εκτός από αταραξία (το ακατάπληκτον), είναι και εναρμόνιση αντιθέτων. Σε περιπτώσεις έντασης, φόρτισης και υπερενεργητικότητας (πχ. στον πόλεμο) η σκέψη οφείλει να εξισορροπείται από εσωτερική ηρεμία, νηφαλιότητα και αρμονία, ενώ σε περιπτώσεις ηρεμίας και υποτονικών περιστάσεων η σκέψη εξισορροπείται με εγρήγορση, ενέργεια και χαρά!
...........

Παρα πολύ όμορφο αυτο κοστ!

@ doctor.

Ψάχνεις για απογοητευμενους ενός κινήματος, ώστε να γίνεις και ΕΣΥ αρχηγός, η έχεις πνευματικές βλέψεις στο μυαλο?

Ιδού η απορρια!

Α και για οτι εγραψε μια κοπελια άλλου, για τα ΕΓΏ, ακόμα και ο χώρος που ευδοκιμούν, είναι ΣΎΓΚΡΟΥΣΗ, αν και όχι κάτι καθορισμένο, μα η κίνηση της εξέτασης τους, αυτή καθ αυτη, είναι η αρχή και το ΤΈΛΟΣ τους. Δεν υπάρχουν δυο καταστασεις ΕΓΏ, και κάποιου που κάνει κάτι για αυτά τα ΕΓΏ. ΕΓΏ είναι πάντα!

Βλέπεις το παράδειγμα, που παει, έτσι δεν είναι?

quote:

---

@ doctor.

Ψάχνεις για απογοητευμενους ενός κινήματος, ώστε να γίνεις και ΕΣΥ αρχηγός, η έχεις πνευματικές βλέψεις στο μυαλο?

Ιδού η απορρια!

---

Προσέξτε…
Τι κάνει ο Πλάτωνας στο έργο του «περί Δικαίου» ?
Ψάχνοντας να βρει τι είναι το δίκαιο για τον άνθρωπο, παίρνει ένα μεγεθυντικό φακό και…τότε εμφανίζεται η Πόλη.

Ποιοι είναι σήμερα οι πρωταγωνιστές στην πολιτική ζωή της πατρίδας μας?
Όλοι αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την άθλια κατάσταση.
Που είναι οι άλλοι?
Βλέπουν, παρατηρούν και δεν ξεχνούν!
Τι περιμένουν άραγε?
Μα, τι άλλο? Ένα τυχαίο γεγονός, που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και θα τους βγάλει όλους στη κεντρική σκηνή.
Έτσι δεν έγινε στην περίπτωση του άτυχου εκείνου νέου, του Γρηγορόπουλου…
Έτσι δεν έγινε και στις Αραβικές χώρες?
Που είναι τώρα το πανίσχυρο καθεστώς του Καντάφι?
Καλώς ή κακώς, έτσι λειτουργούν τα πράγματα.
Πρέπει να έλθουν οι κατάλληλες συγκυρίες για να ευοδωθούν οι κόποι μας.
Μέχρι τότε, όσοι μπορούμε, και μόνο επειδή υπάρχουμε, να είμαστε… άμμος στα μάτια τους.

Από την τριβή μου με το θέμα της ΝΑ, έχω καταλάβει πως ότι και αν αποκαλύψω από τα σκοτεινό εσωτερικό της, καθόλου δεν έχει νόημα.
Εδώ φάγαμε τόσο χρόνο για το αν έγραψα …πως ήλθα για να με ανακρίνετε ή αν δεν το έγραψα και η γλώσσα αυτού που υποστήριζε πως έγραψα ότι ήλθα για να με ανακρίνετε, δεν γύρισε για να παραδεχτεί το αντίθετο.
Σκέφτεστε , να μην ήταν γραμμένο και να έπρεπε να το υποστηρίξω?

Ποιος είναι λοιπόν , ο κατάλληλος τρόπος για να δώσω να καταλάβουν οι άλλοι τι είναι η ΝΑ.?
Πρώτα απ όλα, να αξιοποιήσω, όσο γίνεται καλύτερα όλα όσα έχει βγάλει η ίδια προς τα έξω.
Δεν χρειάζεται δηλαδή , να έχει κάποιος προσωπική άποψη του θέματος.
Το μόνο που χρειάζεται είναι…ωριμότητα, καλή προαίρεση και μεθοδική σκέψη.

Μόνο όσοι χαρακτηρίζονται από ανωριμότητα, θέλουν να μάθουν, πριν από όλα τα άλλα, τι κρύβεται πίσω από τη ΝΑ.
Θα φτάσουμε , ίσως, να μιλήσουμε και γι αυτό. Θα πρέπει όμως πρώτα να πούμε για πολλά άλλα…
Όταν παρατηρούμε κάτι, πριν απ όλα βλέπουμε και σχολιάζουμε την εξωτερική του μορφή και μετά εισερχόμαστε στην ουσία του.

Έτσι λοιπόν, σας μεταφέρω από μια σελίδα της ΝΑ, το παρακάτω κείμενο, προκειμένου να το σχολιάσουμε...

Σκοτεινή πόλη

Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχει μία επιστροφή κλασικών πανάρχαιων ιδεών στον σημερινό δυτικό πολιτισμό.

Μάλλον όσο πιο δύσκολες και σκοτεινές τείνουν να γίνουν οι εποχές, ολοένα και περισσότερο αρχίζουν να ακούγονται από διαφορετικές πλευρές, αρχετυπικές ιδέες για την ψευδαίσθηση του κόσμου στον οποίο ζούμε και προβληματισμοί για τη πραγματική ελευθερία του Ανθρώπου.

Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα που εμφανίζεται μεταμορφωμένο και προσαρμοσμένο στα σημερινά δεδομένα είναι αυτό του «μύθου της σπηλιάς», από το έργο «Πολιτεία» του Πλάτωνα.

Εν συντομία ο μύθος περιγράφει ένα σπήλαιο μέσα στο οποίο ζουν άνθρωποι που γεννήθηκαν και παραμένουν σε αυτό δεμένοι και περιορισμένοι, αποδεχόμενοι αυτήν την πραγματικότητα.
Δεν γνωρίζουν το πραγματικό φως του ήλιου (καθώς δεν έχουν βγει ποτέ έξω), ούτε την ύπαρξη της ζωής πέρα από αυτόν το χώρο, που για αυτούς αποτελεί «σπίτι» τους.
Κύριοι της σπηλιάς είναι άλλοι άνθρωποι πιο εξελιγμένοι (εγωιστικά) που έλκουν την προσοχή και την συνείδηση των πολλών, προβάλλοντας τους παιχνιδίσματα σκιών στο ημίφως και ζητώντας τους να επιλέξουν ανάμεσα στο ένα ή το άλλο, δίνοντας τους έτσι την ψευδαίσθηση της ελευθερίας.
Όταν κάποιος από τους δεσμώτες καταφέρει με δυσκολία να λυθεί και να βγει έξω στο φως, ανακαλύπτει την πραγματικότητα και την αλήθεια, καθώς και το ότι η σπηλιά στην οποία ζούσε δεν ήταν η αρχή και το τέλος του κόσμου.
Αν καταφέρει να επιβιώσει ίσως θελήσει από αγάπη στους συνανθρώπους του να επιστρέψει πίσω λέγοντας τους την αλήθεια, όμως αυτοί συνηθισμένοι στο τρόπο ζωής που ήδη έχουν ενστερνιστεί, το πιο πιθανό είναι ότι θα τον σκοτώσουν θεωρώντας ότι τους κοροϊδεύει ζητώντας τους να τους οδηγήσει στο άγνωστο…»

Μία από τις σημερινές δυνατές «φωνές» που χρησιμοποιεί τον παραπάνω συμβολισμό είναι αυτή του κινηματογράφου, που μας έχει εκπλήξει τα τελευταία χρόνια με μία πληθώρα εμπνευσμένων ταινιών. Μερικές από τις γνωστότερες για τις οποίες ήδη έχουν γραφτεί αρκετά είναι: το «Μatrix» και «Τruman Show». Ωστόσο υπάρχουν πολλές ακόμη ταινίες που αξίζουν την προσοχή μας και σε αυτό το μικρό άρθρο θα προσπαθήσουμε να σχολιάζουμε κάποιες από αυτές.

DARK CITY

Η ταινία μας περιγράφει μία πόλη με τους κατοίκους της να αναλώνονται στις καθημερινές τετριμμένες ασχολίες τους: π.χ. με την εργασία, την οικογένεια, και τον έρωτα, όπως ο καθένας από εμάς ή μήπως όχι. Όμως όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία καλοστημένη παγίδα, ένα σκηνικό των πιο εξελιγμένων (τουλάχιστον τεχνολογικά) οντοτήτων που αναδημιουργούν μεταλλάζοντας καθημερινά τη πόλη, μαζί με τις μνήμες και τους ρόλους των ανθρώπων, προσπαθώντας να βρουν αυτό που τους λείπει, αυτό που άκουσαν να ονομάζουν ως «ψυχή».

Συσχετισμοί με τον Μύθο της Σπηλιάς του Πλάτωνα:

* Πρώτα από όλα ο ίδιος ο τίτλος, που μας παραπέμπει σε μία σκοτεινή πόλη. Μία πόλη-σπηλιά που το φως του ήλιου (ως συμβολισμός της καθαρότητας και της αλήθειας) δεν φέγγει ποτέ, καθώς ενοχλεί τους αφανείς κύριους της, τους «άρχοντες της σπηλιάς». Αλλά και σχεδόν κανείς από τους κατοίκους της δεν συνειδητοποιεί τη διαφορά ανάμεσα στη μέρα και στη νύχτα (εφόσον ζουν με κοιμισμένες τις συνειδήσεις). Όλος ο φωτισμός της ταινίας είναι σκοτεινός δημιουργώντας μας τις παραπάνω εντυπώσεις και μόνο κάποιες ξεθωριασμένες αναμνήσεις εμφανίζονται με έντονα χρώματα, σαν μακρινές εικόνες μίας άλλης εποχής, σαν το όραμα ενός «ελεύθερου ανθρώπου».

*Κανείς δεν μπορεί να βγει έξω από τη πόλη όσο και αν το προσπαθεί. Μία εξαίσια σκηνή που το δείχνει έντονα είναι το πείραμα που κάνει ο επιστήμονας στη ταινία με ένα ποντίκι παγιδευμένο σε ένα σπειροειδή λαβύρινθο να κάνει κύκλους προσπαθώντας να βρει μάταια τη διέξοδο. Φαίνεται ακόμη και από τα λόγια του μισότρελου ντετέκτιβ Βαλένσκι που ανακάλυψε ένα μέρος της αλήθειας λέγοντας χαρακτηριστικά: «Κάνω κύκλους και σκέφτομαι με κύκλους, αλλά δεν υπάρχει διέξοδος, σκέφτομαι το παρελθόν αλλά όλο και ξεθωριάζει, τίποτα δεν φαίνεται πραγματικό, λες και ονειρεύομαι, σαν να είναι όλα ένα κακόγουστο αστείο…». Είναι εντυπωσιακός ο συμβολισμός του αναζητητή που αγωνιά για την ύπαρξη του και που φαίνεται μέσα από τα μάτια των άλλων ως τρελός και χαμένος στο κόσμο του, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί είναι οι χαμένοι.

*Ο πρωταγωνιστής της ταινίας ο Μέρντοκ (που συμβολίζει τον αναζητητή φιλόσοφο) μένει ξύπνιος όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται κάτω από την ισχυρή επίδραση των «κυρίων της σπηλιάς» και μάταια προσπαθεί να τους ξυπνήσει. Ο ήρωας με κίνητρο την αναζήτηση της αλήθειας, και της αγάπης που εδώ εμφανίζεται με το πρόσωπο της γυναίκας του (ο πανάρχαιος συμβολισμός της αθάνατης ψυχής, της Ντάμας), είναι αυτός που συνεχίζει να ψάχνει «το ποιος είναι», ζητώντας απαντήσεις και αμφιβάλλοντας για τα πάντα γύρω του. Έτσι ανακαλύπτει ότι είναι ο μόνος που αποτελεί το αγκάθι στα σχέδια ελέγχου των «δυνατών κυρίων» της πόλης, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει δυνάμεις με βάση τη δική του βούληση και ελευθερία βγάζοντας αυτό τον κόσμο από το σκοτάδι στο φως με τη δύναμη της καρδιάς.

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

«Πήγα στο Δάσος γιατί ήθελα να ανασάνω βαθιά και να ρουφήξω του μεδούλι της ζωής. Για να μην φτάσει η ώρα να πεθάνω και να ανακαλύψω ότι δεν έζησα . Όταν είμαι ξύπνιος, είμαι ζωντανός»
Σαίξπηρ
Μία πανέξυπνη ταινία που μπλέκει δεξιοτεχνικά πλατωνικές απόψεις με εσωτερικές παραδόσεις δημιουργώντας ένα νέο κόσμο στηριζόμενο στην ευτυχία, να φαντάζει στα μάτια μας ως υπέροχος και σαγηνευτικός, αλλά πάλι δεν παύει να είναι μία ακόμη σπηλιά εφόσον στερείται ουσία, έρωτα, αξίες, φιλία και ηρωισμό.

Η ιστορία ξεκινάει με την περιγραφή του νέου αυτού πολιτισμού: «…Η ζωή διέφερε πολύ στο παρελθόν, παλιότερα οι άνθρωποι ταίριαζαν μόνοι τους το DNA, όπως ακριβώς τα ζώα, γεγονός που ήταν επώδυνο, εξευτελιστικό και άκρως επικίνδυνο, γιατί μπορούσαν να συμβούν πολλά. Τα παιδιά τους ανήκαν σαν τα αντικείμενα, δεν εκτιμούσαν την ελευθερία όσο εμείς και ονομάζονταν οικογένεια. Σήμερα έχουμε εξελιχθεί πολύ από τότε, ταιριάζουμε το θηλυκό με το αρσενικό DNA αναπτύσσοντας τα έμβρυα σε κατάλληλες μηχανές, για να βεβαιωθούμε ότι όλα θα γίνουν σωστά. Δεν έχουμε ζήλια, απάτη, κτητικότητα και κακή ανατροφή. Η αλλαγή αυτή πραγματοποιήθηκε μόνο όταν ενώθηκε ο κόσμος μετά από τους πολέμους, κάτω από μία λογική και φωτισμένη κυβέρνηση και ήρθε η πρόοδος. Ζούμε με πολυτέλεια, αφθονία και ασφάλεια. Υπάρχει καλύτερη εποχή για να ζήσει κανείς; Σήμερα όλοι είναι ευτυχισμένοι, όλοι ανήκουν σε όλους τους άλλους, όλοι είναι χρήσιμοι και υπάρχει μία θέση για τον καθένα… Ας πούμε ευχαριστώ με “σόμα”».

Η δομή αυτής της νέας πολιτείας στηρίζεται σε τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων (τύπου κάστες), διαμορφωμένες με την επίδραση της γενετικής στο DNA: τους Α, τους Β, τους Γ και τους Δ. Οι Α σκέφτονται, οι Β βγάζουν την γραφειοκρατική δουλειά, ενώ οι Γ και οι Δ αποτελούν τους εργάτες. Όλοι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι και για αυτό φροντίζει το «Κέντρο Διαπαιδαγώγησης» που με την βεβαιότητα ότι 62.400 επαναλήψεις δημιουργούν μία αλήθεια, διαμορφώνει και ελέγχει συνειδήσεις, προβάλλοντας οπτικά και ακουστικά μηνύματα σχεδόν παντού και πάντα, ακόμη και κατά την διάρκεια του ύπνου των παιδιών. Βέβαια οι πληροφορίες αλλάζουν ανάλογα με την ομάδα στην οποία απευθύνονται, έτσι από την μία τονίζεται η ανωτερότητα των Α με σλόγκαν του τύπου «πρέπει να σεβόμαστε τους άλλους, μα δεν θέλω να είμαι βαρετός όπως οι Δ, να δέχομαι εντολές όπως οι Γ, ή να με εντοπίζουν ως Β», και από την άλλη ενισχύεται η κατωτερότητα των Δ με μηνύματα όπως «Το χαζό είναι καλό, λένε ότι χρησιμοποιούμε το 10% του εγκεφάλου μας, και αυτό πολύ είναι…».

Για να μην υπάρχουν δυσλειτουργίες στο σύστημα έχουν εφεύρει το «Σόμα» (που θυμίζει το μυστηριακό ποτό των αρχαίων Ινδών), το μόνο φάρμακο-ναρκωτικό που χρησιμοποιείται όπως ακριβώς και η σημερινή ασπιρίνη. Με στόχο την ευτυχία το «σόμα» αποκοιμίζει τη βούληση, δημιουργώντας ανθρώπους σκλάβους και εξαλείβοντας κάθε θλίψη, έγνοια και πόνο που σύμφωνα με τον Βούδα «δεν παύει να είναι φορέας συνείδησης», αφού μας διδάσκει να μην αποφεύγουμε τον εαυτό μας και να συνεχίσουμε να ψάχνουμε.
Σε αυτή την κοινωνία δεν υπάρχει η μοίρα ούτε η πεποίθηση ότι αυτή μπορεί να διαμορφωθεί από τον άνθρωπο, τα πάντα είναι ελεγχόμενα και ασφαλές. Δεν υπάρχουν ήρωες γιατί οι ήρωες αλλάζουν τα πράγματα, και εδώ κανείς δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Δεν υπάρχει εκπαίδευση γιατί σωστό είναι μόνο ότι γράφει το βιβλίο, και όχι οι ιδέες και οι σκέψεις του δασκάλου ή του μαθητή.

Δεν υπάρχει το ανορθόδοξο γιατί αποτελεί απειλή για την κοινωνία. Δεν υπάρχει αγάπη, επειδή η αγάπη δημιουργεί δεσμεύσεις και όλοι πρέπει να είναι «ελεύθεροι». Δεν υπάρχει τέχνη, ποίηση και φιλοσοφία επειδή όπως εξηγεί ο κυβερνήτης αυτής της πόλης (ο άρχοντας της σπηλιάς), η φιλοσοφία προκαλεί ανησυχίες. Δεν υπάρχει Αλήθεια και η έλλειψη της είναι αυτό που παγιδεύει τους εξυπνότερους.

Είναι λοιπόν φανερές οι πλατωνικές επιρροές μίας ιδανικής πολιτείας, σε αυτόν τον «νέο υπέροχο κόσμο», τοποθετημένες όμως με την ακραία τους μορφή ώστε να αλλάζουν τα κίνητρα και το στόχο ενός ιδανικού πολιτισμού. Δημιουργούν ένα χρυσό κλουβί εφυσησυχάζοντας τις συνειδήσεις και τις ανησυχίες των ατόμων για το Όμορφο, το Δίκαιο και το Αγαθό, τα ανώτερα ιδανικά σύμφωνα με τον Πλάτωνα στα οποία μπορεί να ατενίσει το βλέμμα του ο καθένας μας ως Άνθρωπος (Άνω-Θρώσκω, κοιτώ ψηλά).
http://nea-acropoli-athens.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=44:2008-03-11-08-24-09&id=135:2008-05-08-14-44-06&Itemid=72

Πλάτωνας. Ο Μύθος του Σπηλαίου
Ο μύθος του σπηλαίου παρουσιάζει τη σχέση των ανθρώπων προς τις βαθμίδες του πραγματικού κόσμου, σε συνάρτηση με τον βαθμό γνώσης που αυτοί κατέχουν.
Η κλιμάκωση τοποθετεί τη γνώση των δεσμωτών στο επίπεδο της εικασίας και της πίστεως, ενώ αυτοί που ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο ανέρχονται στην γνωστική κατηγορία της διάνοιας, έχοντας τη δύναμη ν’ αντικρίσουν μόνο τα απεικάσματα των αντικειμένων.
Όσοι είναι οπλισμένοι με τη δύναμη της διαλεκτικής ατενίζουν τα ίδια πράγματα, συλλαμβάνοντας την υπόστασή τους.
Αυτοί που μπορούν να δουν τον ίδιο ήλιο, είναι εκείνοι που μπορούν ν’ ατενίσουν την πηγή του Αγαθού, βρίσκονται, δηλαδή, στη γνωστική σφαίρα της νοήσεως.
Παρατηρείται πως η συνάντηση των ατομικών συνειδήσεων με τον κόσμος και η διαπίστωση της διαφοράς των δύο μεγεθών, είναι ανάλογη με τη διαπίστωση της διαφοράς των μερών της ίδιας συνείδησης, έτσι ώστε οι δεσμώτες του σπηλαίου να συμβολίζουν τον κρυφό και ανεξερεύνητο κομμάτι του ανθρώπου, το οποίο θα συζεύξει το με το γνωστό μέρος η διαλεκτική.

Από την «Πολιτεία του Πλάτωνα» Εκδόσεις Κάκτος
Ο μύθος είναι μια πολλαπλή αλληγορία.
Μέσω αυτού ο Πλάτωνας αναπτύσσει τον δικό του κόσμο ιδεών.
Αφενός, παραθέτοντας τα στοιχεία (βαθμίδες) που μπορούν να καταρτίσουν ένα δημοκρατικό κράτος, αφετέρου μέμφεται τη ζωή μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες όπου ο άνθρωπος οχυρώνεται σε ένα προσωπικό σύμπαν ( το προσωπικό σύμπαν είναι η σπηλιά) με τους νόμους, τη θρησκεία και τους κανόνες αδιαφορώντας για την ευρύτητα του πνεύματος που υπάρχει έξω από αυτές τις συνθήκες (η ευρύτητα του πνεύματος είναι ο ήλιος που υπάρχει έξω από την σπηλιά και οι εντός της σπηλιάς φοβούνται να αντικρίσουν γιατί τα μάτια τους συνήθισαν στο σκοτάδι και άμα δουν το δυνατό φως του ήλιου –της αλήθειας- θα τυφλωθούν.
Μάλλον φοβούνται ότι θα τυφλωθούν γιατί τυφλοί είναι μέσα. Είναι ο ίδιος φόβος που καλλιεργούν οι ιθύνοντες προς τους υποτακτικούς)

Δεσμώτες είναι οι ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, (όχι αμόρφωτοι όπως υποστηρίζουν πολλοί, ή αμόρφωτοι με την έννοια αυτών που έχουν μόνο τη μόρφωση του σχολίου, χωρίς να έχουν κάνει τις προσωπικές αναζητήσεις) που έχουν αλυσοδεθεί από την παιδική τους ηλικία και βλέπουν μόνο το βάθος της σπηλιάς, τίποτε άλλο.
Γνωρίζουν μόνο την γνώση που τους έχουν υποβάλει.
Υπάρχουν και οι απελεύθεροι, ή οι φιλόσοφοι που μπορούν αν δουν το φως και την έξοδο. Έχουν όμως να επιλέξουν για το αν θα οδηγήσουν τους συνανθρώπους τους στην αφύπνιση και έξω από την σπηλιά, ή θα χρησιμοποιούσουν την τύφλα τους για να τους εκμεταλλευτούν και να γίνουν ισχυροί.
Με το φως της σπηλιάς βλέπουν τις σκιές πάνω στα τοιχώματα και νομίζουν πως είναι τα ίδια τα πράγματα και όχι οι σκιές τους. Αλλά μπορεί να είναι και τα πάθη παραμορφωμένες έτσι όπως παραμορφώνουν τη ζωή.
Ο Πλάτωνας γράφοντας αυτό το μεγαλειώδες αλληγορικό έργο που είναι ενταγμένο στην «Πολιτεία» ως το έβδομο βιβλίο, της ακτινογραφεί την κοινωνία και τον άνθρωπο, τη φύση και τους νόμους. Στους αιώνες που πέρασαν από τότε που γράφτηκε δοθήκαν δεκάδες ερμηνείες, αλλά αυτό που μένει κοινό σε όλους είναι το καταναγκαστικό σκοτάδι που επιβάλουν στους ανθρώπους από την ώρα που γεννιούνται ενταγμένοι σε μια κοινωνία που έχει ως δεδομένο την σκλαβιά τους και υπηρέτηση των ανωτέρων οι οποίοι προκύπτουν από μια ιεραρχία που ατσαλώνει το επίσημο κράτος με νόμους, καθαγιάζει η θρησκεία και επιβάλει ο φόβος και με τους δύο.