- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
(διακοπουλες Λιλιθακι..μαγικες διακοπουλες ..)
--εισαι σε καλο δρομο:)--
καλη συνεχεια!
(θυμασαι; ζητα και θα λαβεις!ξερω πως δεν ειναι και πολυ μακρυα σου αυτο που ψαχνεις.. αλλα χρειαζεται να κανεις μια..."ετσι"να το δεις!..για κανε"ετσι"!)
τσικιτιγκλογκ!
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
για να δούμε και κάτι ακόμα....
ένας καθηγητής της Νομικής έλεγε κάποτε " ο Βλάκας δεν έχει ταμπέλα στο κεφάλι του που να γράφει -βλάκας- κάτι κάνει και το δείχνει...."
οποιοδήποτε εσωτερικό "χάρισμα" ή ελάττωμα έχει κανείς κάτι κάνει και το δείχνει... Η ζήλεια, η ανωριμότητα οτιδήποτε προέρχεται από ανασφάλεια, έχει έναν τρόπο να βρίσκει τον δρόμο προς την επιφάνεια... γιατί αυτό είναι και η βάση της κάθε ανασφάλειας, η συνεχής ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης... Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν το προς επιβεβαίωση χαρακτηριστικό είναι λειψό.... εδώ όμως βρίσκεται ένα τεράστιο λάθος... οι άνθρωποι είμαστε απλά διαφορετικοί... δεν υπάρχουν κατώτεροι ή ανώτεροι... Σαφώς κάποιοι είναι πιο αποτελεσματικοί σε κάποια πράγματα, αλλά αυτό δεν μπορεί να κρίνει συνολικά την ανθρώπινη προσωπικότητα...
έρχεται λοιπόν, πολλές φορές, η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης και ανακαλύπτει όλο και νέα "κενά" που πρέπει να γεμίσουν... ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν η ανασφάλεια τρυπώνει και τρυπάει την ψυχή και την εικόνα της προς τα έξω...
όπως είπε κι ο καθηγητής της Νομικής "κάτι κάνει και το δείχνει"....
Galadriel
in God we trust
quote:galadriel, χαίρομαι γιά το επίπεδό σου. Πραγματικά η σοφία σου [είναι, κρύβεται, φανερώνεται, φωνάζει, καλεί, σκορπά,] μέσα στην απλότητα. Και την λογική. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ Η ΑΝΩΤΕΡΟΙ. ΣΑΦΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ. Μπράβο καλή μου. Χωρίς φανφάρες και ταμπέλες ουρλιάζει η αλήθεια τελικά.
οι άνθρωποι είμαστε απλά διαφορετικοί... δεν υπάρχουν κατώτεροι ή ανώτεροι... Σαφώς κάποιοι είναι πιο αποτελεσματικοί σε κάποια πράγματα, αλλά αυτό δεν μπορεί να κρίνει συνολικά την ανθρώπινη προσωπικότητα...
Να είσαι καλά. Τα είπες όλα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
δεν ειναι και πολυ μακρυα σου αυτο που ψαχνεις.. αλλα χρειαζεται να κανεις μια..."ετσι"να το δεις!..για κανε"ετσι"!
έκανα και μου πιάστηκε ο λαιμός. Αυτά τα Σκυριανά σκαμνάκια,
πού τα πουλάνε άραγε;
πέρα από την πλάκα τώρα, για να κάνεις το "έτσι" που περιγράφεις,
είναι απαραίτητη πρώτα η χαλάρωση. Να θέλεις, αλλά να μη θέλεις
με τόση μανία που να χάνεις τη χαλάρωση και την ηρεμία.
Serendipity, όπως γράφει και ο φίλος μου ο Σκότυ στα βιβλία του,
είναι όταν αυτό που ψάχνεις έρχεται και σε βρίσκει εκεί που
δεν το περιμένεις. Κάνεις δλδ την αίτηση, μετά αφήνεσαι στη ροή
και η απάντηση σε χτυπά στο κεφάλι!
Είναι και αυτό, ένα κάτι τί για την ανασφάλεια, να θες κάτι τόσο
πολύ, που να μην μπορείς να περιμένεις όσο χρειάζεται για να το
αποκτήσεις, να μην εμπιστεύεσαι το χρόνο, αφού τώρα το θέλεις...
Η υπομονή λοιπόν απέναντι στην ανασφάλεια. Υπομονή και εμποστοσύνη!
-------------------------------------------------------------------
Από την άλλη πλευρά της ζήλιας και της ανασφάλειας παραμονεύει
η αλαζονία και η αδιαφορία. Αυτά βρίσκονται στον αντίποδα, είναι
οι σκιές τους, τα αποθημένα.
Όταν δλδ παίρνουμε αυτό που θέλουμε, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε,
αλλά δεν έχουμε την ωριμότητα να το δεχτούμε, τότε διατυμπανίζουμε
το πόσο τέλειοι, ανίκητοι, φοβεροί και τρομεροί είμαστε!
Τότε είναι που τα χάνουμε βέβαια όλα, γιατί το μόνο που μετρά για
εμάς ουσιαστικά είναι μια εγωιστική αναμέτρηση. Τα κατάφερα!,
τον καταφερα!, την κατάφερα! Τελικά είμαι και πολύ πρώτος!
Στο χρυσό μέσο βρίσκεται η ωριμότητα, που είναι μετριοπάθεια
και ταπεινοφροσύνη. Η αποδοχή της επιθυμητής προσδοκίας με
ταπεινότητα. Αρκεί να θέλουμε και να χρειαζόμαστε πραγματικά
αυτό που επιδιώκουμε, να μην ζητούμε μόνο για την επιβεβαίωση.
Και επειδή και αυτό πρέπει να το ανακαλύψουμε, το αληθινό μας κίνητρο,
θα γίνει αυτό που επιδιώκουμε, έτσι ώστε να περάσουμε και στον
αντίποδα και να καταλάβουμε τί πραγματικά ζητούσαμε, όταν ζητούσαμε.
Εκεί παραμονεύει μια μεγάλη δοκιμασία...
quote:
Στο χρυσό μέσο βρίσκεται η ωριμότητα, που είναι μετριοπάθεια
και ταπεινοφροσύνη. Η αποδοχή της επιθυμητής προσδοκίας με
ταπεινότητα. Αρκεί να θέλουμε και να χρειαζόμαστε πραγματικά
αυτό που επιδιώκουμε, να μην ζητούμε μόνο για την επιβεβαίωση.
Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λές, λίλιθ μου!
Φυσικά για να φτάσουμε στο σημείο να κατέχουμε αυτό το μέσο, την ωριμότητα που είναι η συνισταμένη της μετριοπάθειας και της ταπεινοφροσύνης,πρέπει να περάσουμε πρώτα από τα άκρα.
Τα άκρα είναι αυτά που ανέφερες κι εσύ.
Μόνο έτσι μπορούμε να γνωρίσουμε την ωριμότητα.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
πολλές φορές η υπερβολή βοηθάει στο να εντοπίσουμε το μέτρο, την χρυσή τομή που μας οδηγεί με ασφάλεια στο δρόμο της ζωής....
όμως, τις περισσότερες, η υπερβολή δεν είναι παρά μία δικαιολογία που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για καλύψουν την αδυναμία τους να δουν το μέτρο και να το ακολουθήσουν....
είτε το ονομάσουμε ζήλεια είτε αλαζονεία, η ανασφάλεια παραμένει κοινή τους βάση και σ'αυτή την περίπτωση και πάλι η ορθή κρίση και η αμείλικτη λογική μπορούν μόνο να ξεκαθαρίσουν το τοπίο...
Galadriel
in God we trust
Το μυαλό δεν αλλάζει με τον τόπο ή τον χρόνο
το μυαλό έχει τη δική του θέση,
κι από μόνο του μπορεί να φτιάξει
έναν Παράδεισο, από την Κόλαση
και μιά Κόλαση από τον Παράδεισο...
Κι ίσως το μυστικό της ανθρώπινης ύπαρξής μας να είναι το εξής:
΄Οχι μόνο να θέλεις να ζεις αλλά να ξέρεις γιατί θέλεις να ζεις.
Κι αν ανασαίνεις χωρίς ανασφάλειες και ζήλια αυτό είναι τόσο φωτεινό γιά εσένα. Την ψυχή σου.
Δίνεις πνοή στον εαυτό σου έτσι. Γιατί το ουσιαστικό προιόν των προσπαθειών μας, είναι η ίδια η προσωπικότητά μας.
΄Εχω νιώσει και ζήλια και ανασφάλεια. Κάποτε όταν έφτασα στην άκρη του γκρεμού, τρόμαξα. ΄Αραξα. Σκέφτηκα.
΄Επεσα στα βαθιά.
Αλλά αν δεν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού δε φυτρώνουν στην πλάτη σου φτερούγες...
*******
Αν η καρδιά σου είναι από γυαλί
μην τη δώσεις ποτέ ποτέ σε χέρια που τρέμουν...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Αλλά αν δεν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού δε φυτρώνουν στην πλάτη σου φτερούγες...
-Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ' αλλα φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν' ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. 'Ηθελα να πω: «Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση», μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
-Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;
-...Αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. 'Αλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρούν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: "Θεός". 'Αλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: «Μου αρέσει».
Galadriel
in God we trust
Στοιχίζει ακριβά η πείρα.
Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής.
Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα.
Την αποκτά κανείς με τη γνώση.
Η σοφία της ψυχής αποκτιέται μόνο με πόνο.
Αύριο ξημερώνει μιά καινούργια μέρα
δε σταματάει πουθενά η ζωή.
΄Ασε την ανασφάλεια να κοιμηθεί στη σιωπή της.
Τη ζήλια να σβήσει σαν καπνός στον άνεμο.
Και μη μου πεις πως η ζωή είναι ένα τίποτα, αν χάσεις κάτι, ή κάποιον, να σε τσακίσει η υποκρισία κάποιων.
Μη πεις.
Μη μου το πεις.
Η ζωή είναι ένα τίποτα, μα τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή.
΄Οσο η αγάπη.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Αλλά αν δεν φτάσεις στην άκρη του γκρεμού δε φυτρώνουν στην πλάτη σου φτερούγες...
ΚΑΖΑΝ ΝΤΙΠΙ... από τα βάθη της Ανατολής, το παραδοσιακό γλυκό
μάγευε και μαγεύει τους μερακλίδες όλου του κόσμου...
ΚΑΖΑΝ ΝΤΙΠΙ... από την πάτο του τσουκαλιού.
Το καζάν ντιπί είναι μια λευκή κρέμα που βράζει σε ένα καζάνι,
της οποίας ο πάτος είναι στρωμένος με βούτυρο και ζάχαρι.
Η ζάχαρι λιώνει και το μίγμα γίνεται καραμέλα. Στο κατώτερο σημείο
αυτού του υπέροχου γλυκόύ που ονομάζεται καζάν ντιπί
σχηματίζεται ένα ολόπικρο καραμελωμένο ίζυμα. Αν δοκιμάσεις αυτό
το κατάμαυρο ίζημα μόνο του θα νιώσεις την πικρίλα να διαπερνά
τη γλώσσα σου. Ωστόσο, αυτή η υπερβολή της γλυκιάς πικρίλας είναι
που κάνει το καζάν ντιπί ένα τόσο μοναδικό γλυκό...
Στον πάτο του δικού μας ψυχολογικού καζανιού βρίσκονται οι σκιές μας.
Σα συμπυκνωμένη, μαύρη, πικρή καραμέλα κρύβονται εκεί και αποτελούν
την ουσία μας. Εκεί βρίσκεται το δυναμικό μας. Μέσα από τις σκιές
βρίσκουμε τη δύναμη να εκφραστούμε και να ζήσουμε με το δικό μας
τρόπο, να είμαστε εμείς, ξεχωριστοί και ανεπανάληπτοι, σαν το
καζάν ντιπί.
Οι ανασφάλειες, οι φόβοι μας, είναι το ίζημα από το οποίο γεννιούνται
οι μεγαλύτερες και πιό αληθινές επιθυμίες μας. Είναι εκεί, ο τόπος
που αντλούμε το περιεχόμενο της ευτυχίας και της χαράς. Είναι εκείνο
το σημείο που προσδιορίζει την ύπαρξή μας.
Ωστόσο, όσο πικρή είναι και η μαύρη καραμέλα του καζάν ντιπί,
άλλο τόσο πικρό είναι και το συναπάντημά μας με το δικό μας
ψυχολογικό πάτο, το ίζημά μας, αν το δούμε αυτό ξέχωρα από την
ύπαρξή μας ως σύνολο, με τις καθημερινές στιγμές μας, με τις
χαρές, τις λύπες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, τα
προτερήματα και τα ελλατώματά μας.
Αν αφαιρούσες από το καζάν ντιπί την πικρή μαύρη καραμέλα,
δε θα έμενε τίποτε άλλο παρά μια ξενέρωτη λευκή κρέμα.
Αν αφαιρούσες από τον άνθρωπο τις σκιές, τους φόβους, τις ανασφάλειες,
τί θα έμενε να γνωρίσεις, τί θα έμενε να ζήσεις, τί θα έμενε ν' αγαπήσεις;
ΝΑ ΚΕΡΑΣΩ ΕΝΑ ΓΛΥΚΑΚΙ;
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:Toυς περισσότερους τους [σκοτώνει] καλή μου, ή τους αποσυντονίζει -αν θες-, αυτό που λέμε [η μεγάλη δόση δαύτων]. Οι ισορροπίες δεν παύουν να αποτελούν το μέγα μυστικό. Χθες μίλησα με ένα άτομο που κρατάει μέσα του τον πλούτο της χρυσής τομής. Μιλήσαμε ατέλειωτες ώρες και γιά φόβους και γιά σκιές και γιά ψέματα και για αλήθειες και γιά ανασφάλειες, και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως κανείς δεν θα τολμήσει να σου περάσει αλυσίδα στο πόδι αν δεν του δώσεις την ευκαιρία να σου πάρει τα μέτρα.Αν αφαιρούσες από τον άνθρωπο τις σκιές, τους φόβους, τις ανασφάλειες,
τί θα έμενε να γνωρίσεις, τί θα έμενε να ζήσεις, τί θα έμενε ν' αγαπήσεις;
Σε μερικές καταστάσεις όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα, απλά κλείνεις το βιβλίο.
Κάθε φορά που όλα αυτά τα παράξενα συναισθήματα μας πνίγουν -γιατί συμβαίνει και αυτό- με τα άνω, κάθε φορά λοιπόν που πιστεύουμε στον εαυτό μας ξέρουμε πως αυτό είναι το μυστικό. Πρέπει να νιώσουμε τη ζωντάνια που πηγάζει από την απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας γιατί χωρίς αυτήν λέω μπορεί να πέσουμε στην ήττα.
Και ο πόνος και το δάκρυ κι η ανασφάλεια και η θλίψη και η απογοήτευση κι η ζήλια, σίγουρα σου μαθαίνουν πράγματα.
Η ψυχή όμως η δική σου η δική της η δική μου καλό είναι να μένει-μένουν καθαρή, καθαρές.
Οι αμμόλοφοι αλλάζουν μορφή με τον άνεμο,
αλλά η έρημος παραμένει αμετάβλητη.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
΄Οταν αληθινά αναγνωρίζουμε και αισθανόμαστε πως τα πάντα συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας είναι μιά έκφραση του θείου, ή του αιώνιου του παντοτινού τότε τι υπάρχει να φοβηθούμε. ΄Ολο το πεδίο των σχέσεών μας μπορεί να μας έχει δοθεί και γιά δοκιμασίες...Απλά προχωράμε. Προς την ωρίμανση...
Η κάθε μέρα δεν παίρνει διδάγματα από την άλλη;
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Η ζήλια σήμερα μου χτύπησε την πόρτα και με κάλεσε σε αναμέτρηση.
Γυμνή, τρελή και υγρή πάλευε στο σώμα μου και αρωμάτιζε τον
ιδρώτα μου.
Γυμνή, τρελή και απόλυτα παράλογη...
Με το πρώτο τίναγμα ένιωσα να θολώνει το μυαλό μου, να μαυρίζουν
τα πάντα γύρω μου και να με λούζει κρύος ιδρώτας...
Με ιλλιγγιώδη ταχύτητα οραματίστηκα παρελθόν, παρόν και μέλλον
σε έναν αποκαλυπτικό εφιάλτη, όπου εγώ -το θύμα και η απατημένη-
βρέθηκα αντιμέτωπη με τη φωτιά του δράκου.
Δεν υπήρχε δρόμος γυρισμού... το σκηνικό έπρεπε να παιχτεί!
Μέσα στην παραζάλη μου προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες για τη
ζήλια μου... μάταια, ήταν παράλογη, αβάσιμη και αν θέλετε, στον
αντίποδα του πραγματικού προβλήματος που βασάνιζε τον Ε και μαζί
με αυτόν και εμένα.
Ένιωσα αδικία, παράφορο θυμό, αγανάκτηση.
Τα δάκρυά μου μπήκαν σε εκπτώσεις... φθήνηναν τόσο, που γέμισε ο
κόσμος ρυάκια -περάστε κόσμε!
Ούτε μια στιγμή δε σκέφτηκα τη θέση του, το πραγματικό του πρόβλημα.
Αντί αυτού, φαντάστηκα τον εφιάλτη μου, τον πρόβαλα πάνω του
και έζησα τη ζήλια μου με αυτόν...
Δε συνήλθα γρήγορα...
Πέρασαν ώρες, μέχρι στην αγανακτισμένη ματιά της φίλης μου να
φτάσω να αντιληφθώ ότι αυτή μου η ζήλια ήταν ίσως ό,τι πιό
άδικο και εγωιστικό υπάρχει!
Ποτέ δεν δικαιώθηκα από τη ζήλια μου, ποτέ αυτή δε με οδήγησε
στην αλήθεια. Ίσως κάποια φορά... αλλά ίσως ήταν και παρεξήγηση.
Δεν μπορώ να επιτρέψω άλλο στον εαυτό μου να νιώθει ζήλια.
Υποφέρω με την παράλογη ζήλια, θέλω να σταματήσω να ζηλεύω!
Μπορεί βέβαια, να έχω την αξιοπρέπεια να μην το εκφράζω, αλλά
βρίσκεται κάπου μέσα μου και με σιγοτρώει. Κάποιες ώρες γίνεται
εμμονή!
Δε θέλω πιά να ζηλεύω! Κι αν η απαλλαγή από τη ζήλια μου φαίνεται
σήμερα ηρωϊκό κατόρθωμα, θέλω να ξυπνήσω μια μέρα από τις
επόμενες και να χαιρετίσω τη ζήλια, καθώς θα φεύγει μια και καλή
από τη ζωή μου!
ΑΜΗΝ
quote:
Δεν μπορώ να επιτρέψω άλλο στον εαυτό μου να νιώθει ζήλια
Επιτρέψεις δεν επιτρέψεις είναι από τα συναισθήματα που δεν εξαφανίζονται εύκολα. Ούτε δύσκολα. Το χειρότερο οταν προσπαθείς να τη νικήσεις είναι ότι παρασέρνεις μαζί και τα υπόλοιπα. Βέβαια όταν τη νιώθεις να σε δαγκώνει λές ότι θα έδινες τα πάντα να απαλλαγείς απ'αυτό. Αυτό όμως σε συγκεκριμένες ιδιοσυγκρασίες είναι φυσικό επακόλουθο συγκεκριμένων συναισθημάτων. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος όταν εξαφανιστει αυτό -μετά από επιμελείς προσπάθειες- να εξαφανιστεί και η δύναμη του συναισθήματος.
Μη βιαστει κανείς να πει ότι αφου εξαφανίστηκε δεν ήταν αληθινό το συναισθημα. Είναι απλά πολλές φορές, σε κάποιους ανθρώπους πονάει πιο πολύ απ'όσο θάπρεπε.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Όπως κι οτι άλλες φορές είναι εύκολο...
Η εξάλειψη τους έγκειται στην ιδιοσυγκρασία κάθε ατόμου και το πόσο εύκολα μπορεί να καταπολεμά καταστάσεις που επιφέρουν τέτοια συναισθήματα.
Προσωπικά νιώθω ζήλια, ανασφάλεια, θυμό κτλ αρκετές φορές.
Το αποδέχομαι γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση μας να τα βιώνουμε.
Προσδπαθώ όμως να τα διώχνω από μέσα μου γιατί αν τα αφήνεις μέσα σου καιρό σε δηλητηριάζουν...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:Τ΄άφησα ανέπαφο γιατί είναι τόσο όμορφο έστω και με μικρή δόση παράπονου. Αυτές τις μέρες βιώνω ένα παράπονο. Δεν ξέρω αν φταίει η ζήλια η ανασφάλεια η αγωνία ή η θλίψη γιά κάτι που σβήνει. ΄Η που νομίζω ότι σβήνει. Κάτι φορές βγάζουμε συμπεράσματα δίχως να πρέπει. Μερικά πράγματα μπορεί να νικηθούν με πόνο με αγώνα με θυσία.΄Ετσι είπα χθες βράδυ και σκούπισα ένα δάκρυ. Ο γάτος πάντως όταν με βλέπει θλιμμένη είναι σαν να σιγοκλαίει μαζί μου. Μερικά πράγματα πονάνε πολύ. Κυττιέμαι στον καθρέφτη λέω θα είμαι δυνατή και τρώω μιά θεαματικό φτύσιμο. Η ίδια η φιγούρα μου γελάει μαζί μου. Γιατί στη ζωή να μην ήταν τα δύσκολα απλά. Και τα απλά μετρημένα φυσιολογικά και ήρεμα;
13 ημέρες περάσανε...
Η ζήλια σήμερα μου χτύπησε την πόρτα και με κάλεσε σε αναμέτρηση.
Γυμνή, τρελή και υγρή πάλευε στο σώμα μου και αρωμάτιζε τον
ιδρώτα μου.
Γυμνή, τρελή και απόλυτα παράλογη...
Με το πρώτο τίναγμα ένιωσα να θολώνει το μυαλό μου, να μαυρίζουν
τα πάντα γύρω μου και να με λούζει κρύος ιδρώτας...
Με ιλλιγγιώδη ταχύτητα οραματίστηκα παρελθόν, παρόν και μέλλον
σε έναν αποκαλυπτικό εφιάλτη, όπου εγώ -το θύμα και η απατημένη-
βρέθηκα αντιμέτωπη με τη φωτιά του δράκου.
Δεν υπήρχε δρόμος γυρισμού... το σκηνικό έπρεπε να παιχτεί!Μέσα στην παραζάλη μου προσπαθούσα να βρω δικαιολογίες για τη
ζήλια μου... μάταια, ήταν παράλογη, αβάσιμη και αν θέλετε, στον
αντίποδα του πραγματικού προβλήματος που βασάνιζε τον Ε και μαζί
με αυτόν και εμένα.Ένιωσα αδικία, παράφορο θυμό, αγανάκτηση.
Τα δάκρυά μου μπήκαν σε εκπτώσεις... φθήνηναν τόσο, που γέμισε ο
κόσμος ρυάκια -περάστε κόσμε!Ούτε μια στιγμή δε σκέφτηκα τη θέση του, το πραγματικό του πρόβλημα.
Αντί αυτού, φαντάστηκα τον εφιάλτη μου, τον πρόβαλα πάνω του
και έζησα τη ζήλια μου με αυτόν...Δε συνήλθα γρήγορα...
Πέρασαν ώρες, μέχρι στην αγανακτισμένη ματιά της φίλης μου να
φτάσω να αντιληφθώ ότι αυτή μου η ζήλια ήταν ίσως ό,τι πιό
άδικο και εγωιστικό υπάρχει!Ποτέ δεν δικαιώθηκα από τη ζήλια μου, ποτέ αυτή δε με οδήγησε
στην αλήθεια. Ίσως κάποια φορά... αλλά ίσως ήταν και παρεξήγηση.Δεν μπορώ να επιτρέψω άλλο στον εαυτό μου να νιώθει ζήλια.
Υποφέρω με την παράλογη ζήλια, θέλω να σταματήσω να ζηλεύω!
Μπορεί βέβαια, να έχω την αξιοπρέπεια να μην το εκφράζω, αλλά
βρίσκεται κάπου μέσα μου και με σιγοτρώει. Κάποιες ώρες γίνεται
εμμονή!Δε θέλω πιά να ζηλεύω! Κι αν η απαλλαγή από τη ζήλια μου φαίνεται
σήμερα ηρωϊκό κατόρθωμα, θέλω να ξυπνήσω μια μέρα από τις
επόμενες και να χαιρετίσω τη ζήλια, καθώς θα φεύγει μια και καλή
από τη ζωή μου!ΑΜΗΝ
Χαμογέλα καλή μου με τα χείλη αλλά κυρίως με τα μάτια.
Χαμογέλα. ΄Ολα τα νικά ο άνθρωπος.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
Η μόνη ασφάλεια είναι στον πάτο του καζανιού.
Η μόνη ασφάλεια έρχεται με την εκπλήρωση των μεγαλύτερων φόβων μας.
Η μόνη ασφάλεια είναι ο θάνατος, η αδράνεια, η μελαγχολία,
η δυστυχία, η παραίτηση, κλπ. κλπ. κλπ.
Η μόνη ασφάλεια προσφέρεται από καταστάσεις στις οποίες πέφτουμε
χωρίς να δράσουμε, χωρίς να ενεργοποιήσουμε τη βούληση.
Από την άλλη, πόσο πιό δύσκολο, πιό επίπονο, πιό κουραστικό,
πιό ανασφαλές, πιό ριψοκίνδυνο είναι να κρατηθούμε στην
κορυφή των προσδοκιών μας; Πόσο περισσότερη ενέργεια και προσπάθεια
χρειάζεται!
Πολλοί άνθρωποι είναι ψυχολογικά τεμπέλιδες και συναισθηματικά μιγιάγκικτοι.
Φοβούνται να σταθούν στην κορυφή, γιατί βαριούνται να προσπαθούν
και φοβούνται την πτώση.
Για το λόγο αυτό, κάτι μέσα τους βαθιά κρυμμένο τους προστάζει να
μη θέλουν πραγματικά να ανέβουν στην κορυφή, ακόμη κι αν φαίνεται
στους έξω ότι αυτοί θέλουν...
Μέσα τους λοιπόν κάτι μυστικό παρακαλά να τελειώσουν όλα γρήγορα
και να βρεθούνε σύντομα στην ασφάλεια του πάτου, της αδράνειας,
της απραξία, δυστυχίας και μιζέριας.
Έχουμε ίσως εδώ συνδέσει την εικόνα του ανθρώπου που έχει
αυτοπεποίθηση και βρίσκεται χαμογελώντας στις κορυφές των
προσδοκιών του, με έναν πολύ ξέγνοιαστο και ανέμελο άνθρωπο.
Με έναν άνθρωπο χαλαρό, που δεν πολυσκοτίζεται, απλά βιώνει
αφήνοντας τον εαυτό του στη ροή...
Μπούρδες! κατά τη γνώμη μου και σύμφωνα με τα παρακάτω!
Ο άνθρωπος που έχει αυτοπεποίθηση πολεμά για αυτήν κάθε στιγμή,
αλλά την ίδια στιγμή που πολεμά, η αυτοπεποίθησή του κάνει
τον πόλεμο να μοιάζει παιχνίδι στα μάτια του.
Αυτές λοιπόν ήταν οι πρωινές μου σκέψεις, πόσο διαφορετικές
από τις χθεσινοβράδυνες... πόσο πιό αισιόδοξες.
Το βράδυ κυκλοφορούν βέβαια άλλου είδους φαντάσματα...
Τώρα όλα αυτά μου φαίνονται ότι έχουν συμβεί σε άλλο άτομο, κινηματογραφικά. Τα είδωλα έπεσαν και μαζί το συναίσθημα της ζήλειας έσβυσε με το θάνατο του έρωτα σας.
Χρονια μετά το νοσταλγώ και το φοβάμαι.