- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
έτσι είναι, χωρίς περιστροφές!
η ζήλια είναι το μπαχαρικό του έρωτα,
ή η καραμέλα του καζάν ντιπί
-(για να μη ξεχνιόμαστε...)
για άλλη μια φορά θα διαφωνήσω αγαπητή λίλιθ....
η ζήλια δεν είναι το μπαχαρικό αλλά το δηλητήριο του Ερωτα... προέρχεται από μία ανασφάλεια, έναν φόβο εγκατάλειψης ή και ανεπάρκειας που τρυπώνει σιγά σιγά σε μια σχέση και την καταστρέφει....
είτε γιατί κουράζει αυτόν που ζηλεύει, είτε γιατί κουράζει αυτόν που εισπράττει την ζήλεια...
ούτε αρκεί η απομυθοποίηση του ατόμου που έχουμε ερωτευτεί για να καταστείλουμε την ζήλεια, είναι δικός μας "δαίμονας" και απλά τον προβάλλουμε πάνω σε όποιον μας ξυπνάει τις ανασφάλειες μας...
ο αληθινός Ερωτας, προϋποθέτει την ύπαρξη αληθινών Ανθρώπων... απαλλαγμένων από ζήλειες και ανασφάλειες και φόβους... μην το συγχέουμε με τα "παίχνιδια ζήλειας" που απλά τονίζουν στον άλλο πόσο ενδιαφερόμαστε γι'αυτόν... αυτά είναι άκακα και όντως λειτουργούν σαν μπαχαρικά... όπως όμως και τα μπαχαρικά σε ένα γλυκό, όπως η καραμέλα στο καζάν ντιπί, η υπερβολή δεν προσθέτει σε γεύση αλλά γκρεμίζει και το όποιο προηγούμενο ευχάριστο γευστικά αποτέλεσμα...
χρειάζεται να καεί λίγο η καραμέλα για να "μυρίσει" το γλυκό.... όχι όμως να γίνει κάρβουνο ε? 
Galadriel
in God we trust
Είχα αναφέρει σε ένα μήνυμα πιο πάνω, ότι είναι σημαντικό το να αγκαλιάσουμε το παιδί μέσα μας. Και τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει,να ανοίξουμε την ψυχή μας και να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας. Να δούμε όλα όσα δεν θέλουμε και μας εμποδίζει εκείνο το κομμάτι του πληγωμένου παιδιού μέσα μας. Όταν μπορέσουμε να Αναγνωρίσουμε αυτά τα συναισθήματα- που χρειάζεται μεγάλη εσωτερική δύναμη και υπομονή, γιατί είναι κάτι που δεν αλλάζει σε σύντομο χρονικόν διάστημα- θα μπορέσουμε να Αγκαλιάσουμε το παιδί μέσα μας.
Μόνο τότε θα μπορέσουμε να ελευθερωθούμε από τα ¨περιμένω¨…Θα μπορέσουμε να δώσουμε στο παιδί μέσα μας, στον εαυτό μας, όλα αυτά τα ¨περιμένω¨, και θα σταματήσουμε να τα αναζητάμε έξω από εμάς.
Ϊσως τότε μπορέσουμε να Είμαστε Αληθινοί και να μην αναζήταμε ή να προβάλουμε όσα νοιώθουμε στους άλλους, παρά μόνο να Βλέπουμε τα Πάντα μέσα από τα μάτια της Ψυχής μας.
Ίσως,όταν βιώσουμε αυτή την Ανιδιοτελής Αγάπη να σταματήσουν να υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα,υπο την ανθρώπινη μορφή...και να υπάρξουν στην θείκή τους μορφή...
Όποια ψυχή έχει βιώσει την Μεταμόρφωση αυτών των συναισθημάτων,θα καταλάβει τι εννοώ...
σίγουρα, το Παιδί μέσα μας έχει σημασία να είναι ενεργό και να μας τροφοδοτεί ζωντάνια και δημιουργικότητα, όμως δεν πρέπει να το αφήνουμε να παίζει με τα σπίρτα της ζωής μας...
ο Ενήλικος εαυτός μας είναι αυτός που πληγώνεται, που φοβάται, που νιώθει ανασφαλής... αυτός πρέπει να ενεργοποιηθεί και να πάρει τον έλεγχο των επιλογών αλλά και την ευθύνη τους...
φιλικά
Galadriel
in God we trust
quote:
η ζήλια δεν είναι το μπαχαρικό αλλά το δηλητήριο του Ερωτα... προέρχεται από μία ανασφάλεια, έναν φόβο εγκατάλειψης ή και ανεπάρκειας που τρυπώνει σιγά σιγά σε μια σχέση και την καταστρέφει....
Και αυτό ισχύει, κατά τη γνώμη μου Galadriel, όπως και αυτό που
έγραψε η Nightingail. Και τα δύο μαζί!
Όπως πολύ σωστά παρατηρείς στη συνέχεια, η ένταση του συναισθήματος
κάνει τη διαφορά.
Η ζήλια στα λογικά όρια και η ζήλια εμμονή...
Το ένα καρικεύει, το άλλο καταστρέφει...
Βέβαια, αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που αναφέρει η Nightingail
παραπάνω σχετίζεται με το απόλυτο συναίσθημα του έρωτα.
Σχετίζεται με τις στιγμές που ο έρωτας γίνεται τόσο αφόρητα
πανταχού παρόν, που τα σκεπάζει όλα, και το ίδιο συμβαίνει και
με τη ζήλια.
Θα μπορούσε ο έρωτας να έχει μέτρο;
Και ναι και όχι, εξαρτάται από τις στιγμές.
Το ίδιο και η ζήλια, κάποτε γίνεται εμμονή, κάποτε γίνεται απλά
ένα συμπαθητικό τσιμπιματάκι.
Έρωτας και ζήλια είναι πάθη, έχουν τεράστια ελαστικότητα ως
συναισθήματα. Στιγμές μπορεί να τα αντέχουμε, στιγμές μπορεί
να μας παρασέρνουν στη δίνη τους.
Έχει νόημα να τα καλουπώσουμε και να τα μετρήσουμε;
Δε νομίζω...
Από εκεί και πέρα βέβαια, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουμε έρμαια
των παθών μας, να χάσουμε τον ΕΛΕΓΧΟ και να φτάσουμε να ξεπεράσουμε
κάποια όριά μας, που πραγματικά δε θα θέλαμε να ξεπεράσουμε.
Η γυναίκα που γίνεται βορά στα χτυπήματα ή τον εξευτελισμό
ενός άντρα δεν είναι μια γυναίκα παθιασμένη, είναι μια γυναίκα
χαμένη... αυτό εννοώ.
Καληνύχτα σας!
Για να συνεχίσω και να απαντήσω στη/ον galadriel, θεωρώ ότι βιώνοντας το Παιδί μέσα μας και ο Ενήλικας (όπως αναφέρεις) θα σταματήσει να έχει όλα αυτά τα "ανθρώπινα" συναισθήματα, δεν θα τα φιλτράρει μέσα απο τα "πρέπει" και τα "περιμένω", είτε είναι αυτά του πληγωμένου παιδιού, είτε της οικογένειας, είτε της κοινωνίας, είτε, είτε....Θα μπορέσει να δημιουργήσει το δικό του τρόπο Ύπαρξης...
Εάν,και αν ναί,Πραγματικά έχει φτάσει-που φτάνοντας δεν υπάρχει κάποιος τελικός προορισμός- σε αυτή τη μορφή Ύπαρξης,την Ανιδιοτελής μορφή Ύπαρξης,δεν χρειάζεται να έχει τον έλεγχο,παρά μόνο αφήνεται στην Συμπαντική Ενέργεια και να ακολουθεί με τα μάτια της Ψυχής του, την ίδια του την Ψυχή...
Δεν υπάρχει άνθρωπος, σε αυτή τη μορφή ύπαρξης που γεννιόμαστε που να μην έχει ή να δημιουργεί έστω και ένα μικρό κομμάτι πληγωμένου παιδιού μέσα του...
quote:Την κάνει κομμάτια σιγά-σιγά. Το έχω ζήσει παλαιότερα. ΄Ισως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε. Προσπαθώ να τσακίζω το συναίσθημα της ζήλιας μέσα μου όταν όποτε σπανίως πιά γεννιέται. Στη ρίζα του το χτυπώ. Δεν θέλω να ζηλεύω, ποθώ να αγαπώ να θαυμάζω και να σέβομαι τον άλλον. Να είμαι περήφανη γιά κείνον. Και γιά τον εαυτό μου. Αν μπω στη διαδικασία ξανά, θα τα γκρεμίσω όλα. ΄Υστερα αν είναι να δραπετεύσει ο άλλος από τη ζωή ή τη σχέση θα χαθεί. ΄Ανεμος θα γίνει. Ο πόνος το δάκρυ δεν κρατάει κανέναν απόλυτα, πιστά, ζεστά, όμορφα και δεν βοηθά να απολαύσει τις στιγμές που ζει κανείς κάτω από υγιέστατες συνθήκες.
η ζήλια δεν είναι το μπαχαρικό αλλά το δηλητήριο του Ερωτα... προέρχεται από μία ανασφάλεια, έναν φόβο εγκατάλειψης ή και ανεπάρκειας που τρυπώνει σιγά σιγά σε μια σχέση και την καταστρέφει....
Galadriel
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
χειρότερες. Αυτές τον κάνουν ίσως να τα βάζει με τον εαυτό του,
να τον κρίνει σκληρά και να τον τιμωρεί...
Έτσι χτίζεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση και χάνεται η αυτοπεποίθηση.
Άν όμως επιτρέπουμε στον εαυτό μας τη ζήλια σε κάποιο μέτρο,
όπως ίσως αναφέρει η Neiseti, αφήνοντας το ζηλιάρικο παιδί να
εκφραστεί ελεύθερα, τότε μπορεί να αποτρέψουμε τον εαυτό μας
από μια καταστροφική συμπεριφορά και ένα καταπιεστικό συναίσθημα
ενοχής, που είναι τα ακόλουθα της ζήλιας.
Μου έρχεται στο μυαλό η σκηνή μιας ταινίας, όπου η κοπέλα του
πρωταγωνιστή ζηλεύει, αλλά το κάνει αυτό με έναν πολύ χαριτωμένο
τρόπο, που μάλιστα κολακεύει τον φίλο της.
Πρόκειται για την κωμωδία TAXI 2, αν την έχετε δεί...
Αν είμαστε τόσο αυστηροί με τον εαυτό μας και δεν του επιτρέπουμε
να ζηλεύει, θα ζούμε σε διπλή δυστυχία κάθε φορά που ζηλεύουμε.
Σκέψου λίγο το εξής... Δεν ξέρω αν θα σε βοηθήσει, αλλά τουλάχιστον εμένα με έχει βοηθήσει πολλές φορές, όταν το αντικείμενο του πόθου μου ξυπνάει με τη φλογέρα του το πράσινο φιδάκι της ζήλιας από το λήθαργό του!
Στη δική μου περίπτωση, ισχύει (ή τουλάχιστον ίσχυε παλαιότερα) το εξής: η ζήλεια και οι ανασφάλειές μου οφείλονταν στο φόβο ότι ο άλλος θα με εγκαταλείψει και, επομένως, κατόπιν αναγωγής, στο φόβο της μοναξιάς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κατάφερα να γίνω η καλύτερη φίλη και σύντροφος του εαυτού μου, δεν φοβάμαι πλέον τη μοναξιά (ή δεν τη φοβάμαι πλέον τόσο πολύ, γιατί, είπαμε, ακόμα στην προσπάθεια είμαι!). Μαθαίνω σιγά-σιγά ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου την αγάπη, τη φροντίδα, την εκτίμηση, ακόμα και τη διασκέδαση που χρειάζεται. Να γίνω εξαιρετικά μπανάλ και να αναφερθώ στο γνωστό λαϊκό άσμα "Περνώ και μόνη μου καλά";;;!!! Ένα τέτοιο πράγμα, λοιπόν! 
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις τη ζήλεια να σε κυριεύει και να σε καταβάλλει, προσπάθησε να αντιδράσεις κάνοντας κάτι πιο πρακτικό από το να αφήσεις τον εαυτό σου να βυθιστεί σε μαύρες σκέψεις. Προσπάθησε να κακομάθεις τον εαυτό σου με μικρές πολυτέλειες. Κάνε ένα αφρόλουτρο, νοίκιασε από το βίντεο κλαμπ την αγαπημένη σου ταινία, βάλε το αγαπημένο σου κομμάτι στη διαπασών και ξεβιδώσου στο χορό! Μπορεί να ακούγονται σαν συμβουλές τύπου "Κοσμοπόλιταν", αλλά, πίστεψέ με, είναι αποτελεσματικές!
Καλή τύχη και κουράγιο! Και πάνω από όλα: Believe in yourself-Trust in yourself!
I believe-I trust
Lady of Shalott
ευχαριστώ για τις συμβουλές σου, αλλά μάταια!
Ναι, περνώ και μόνη μου καλά, πολύ καλά μάλιστα, φτάνει όμως
αυτή η "καλοζωία" μου, το επίπεδο του περνώ καλά μαζί με τον
αγαπημένο μου;
Μπορεί και να περνώ τελικά καλύτερα μόνη μου...
αν μου στερούσαν την προσωπική μου ζωή θα φρίκαρα.
Αλλάαα...
Αλλάαα όμωωως...
Όταν το πράσινο φυδάκι της ζήλιας σήμερα το βραδάκι που διασκέδαζα
ανέμελα και πανέμορφα με τους υπέροχους φίλους μου μου χτύπησε
τη πόρτα, σταμάτησα να περνώ ειλικροινά καλά και άρχισα να
συγκρατιέμαι να μη γίνω το θέμα της ημέρας με τη γκρίνια μου.
-Χαμογελαστή σήμερα κυρά Λίλιθ σε βλέπω!
-Πάντα με το χαμόγελο το λιλιθάκι!
-Πέρνάς καλά μου φαίνεται, λάμπεις βρε λίλιθ μου σήμερα!
-Μας χαμογελάς και μας αφοπλίζεις λίλιθ!
(αυτά τα αυτοκόλλητα χαμόγελα τελικά πλάκα έχουν)
Τί εννοεί ο ποιητής:
Ότι απ΄ όσα διαβάζω εδώ μέσα τόσες μέρες, είτε που έχω
ένα μεγάαααααααααλο πρόβλημα που καλύτερα να το κοιτάξω,
είτε που καμμιά σας (ειδικά βλέπετε αναφέρομαι στις γυναίκες)
δεν έχουν βρεθεί στη θέση μου, είτε που δε θυμούνται καλά...
Γιατί, πραγματικά μου είναι αδύνατο να πιστέψω ότι η ζήλια
που βιώνω δεν είναι η ζήλια που κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος
κάποιες στιγμές βιώνει στη ζωή του!
Και μου είναι αδύνατο να πιστέψω, ότι έστω και για κάποιες
στιγμές αυτή η ζήλια δεν είναι ακαταμάχητη!
Ναι, ξέρω, θα περάσει, ξέρω, είναι παράλογη, κλπ. κλπ.
αλλά αυτό που συνεχίζω να υποστηρίζω είναι ότι όταν έρχεται,
ναι! είναι καφτή, υγρή, μαλακιά και μαύρη, όπως ακριβώς
ήταν και η λάσπη του Σικουάνα, όταν ο πρωταγωνιστής του
μυθιστορήματος του Γκι ντε Μοπασάν "η Νύχτα", αυτοκτόνησε
μέσα στο ποτάμι, ένα βράδυ που ποτέ δεν ξημέρωνε...
Καληνύχτα σας αξιοπρεπείς κυριές μου και κύριοί μου!