- Ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Είμαι η Μαργαρίτα.
΄Ενα ερώτημα που μας απασχολεί τελευταία και στην δουλειά και στην προσωπική μας ζωή, είναι το αν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας.
Μοιάζει να είναι σχήμα λόγου.
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν; ΄Η τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Με τα στραβά και τα ευχάριστά του.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Αν υπάρχει ένας πλανήτης όπου βασιλεύουν ο νόμος και η δικαιοσύνη
τότε, σίγουρα τούτος δεν είναι η Γη.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
quote:
Καλώς σας βρίσκω.
Είμαι η Μαργαρίτα.
΄Ενα ερώτημα που μας απασχολεί τελευταία και στην δουλειά και στην προσωπική μας ζωή, είναι το αν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας.
Μοιάζει να είναι σχήμα λόγου.
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν; ΄Η τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Με τα στραβά και τα ευχάριστά του.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Αν υπάρχει ένας πλανήτης όπου βασιλεύουν ο νόμος και η δικαιοσύνη
τότε, σίγουρα τούτος δεν είναι η Γη.ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
Έτσι όπως το διαβάζω καταλαβαίνω ότι εννοείς: να αλλάξουμε τον εαυτό μας- με τα θετικά και τα αρνητικά του. Και πιο καλά-να ξεπεράσουμε τα αρνητικά όσο γίνεται και να βελτιώσουμε τα θετικά στοιχεία μας...?
Πιστεύω- με τα μέχρι τώρα που έχω δει στη ζωή μου, πως ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν αλλάζει-τουλάχιστον εύκολα.Κάποια πιστεύω και αρχές που έχει ένα άτομο μπορεί να αλλάξουν, αν το άτομο αυτό ζήσει κάτι δυνατό για αυτόν(μια εμπειρία δυνατή ίσως-προσωπική..? δει κάτι που τον συγκλονίσει..?ένα όραμα ίσως.., μια μεταθανάτια εμπειρία..?)Αυτή η αλλαγή, επειδή έχει γίνει βαθεια μέσα του είναι ουσιαστική.
Ισως οι πνευματικές αναζητήσεις και η εξέλιξη του ανθρώπου ψυχολογικοσυναισθηματικά(μεγαλη λέξη..!)του αλλάζουν χαρακτήρα-τρόπο σκέψης. Αλλά πως? θετικά ή αρνητικά?Πολύ σωστά, όπως διάβασα εδώ που γράφει κάποιο παιδί, οι αναζητήσεις αυτές θέλουν προσοχή.
Να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας?-μήπως τελικά πρέπει όχι να ξεφύγουμε αλλά να κοιτάξουμε προς τα μέσα και να τον ακούσουμε?Μήπως τελικά μας μιλάει ο εαυτός μας και εμείς βαριόμαστε να τον ακούσουμε ή μήπως οι φωνές της πολης και η φασαρία είναι πολύ δυνατές?
Τελικά μήπως ο εαυτός μας μας λέει΄΄ Έχεις κολήσει στα ιδια και τα ίδια-ψάξου λίγου- κάνε ένα βήμα μπροστά.Εξελίξου λίγο παραπάνω...΄΄
Τελικά μήπως ο εαυτός θέλει να ξεφύγει από μας γιατί μας έχει βαρεθεί και όχι εμείς από αυτόν?
Τελικά μήπως πρέπει να βρούμε μια λύση με τον εαυτό μας?
Σ' ευχαριστώ που με προβλημάτισες.
εγώ πάλι δεν το καταλαβαίνω ότι το αναφέρεις όπως το μεταφράζει o φίλος Τεο,
quote:
να αλλάξουμε τον εαυτό μας- με τα θετικά και τα αρνητικά του
καταλαβαίνω ότι το εννοείς όπως ακριβώς το γράφεις να ξεφύγουμε απο αυτόν, αν και στην πορεία συμφωνώ με όλα όσα γράφει ότι δεν πρέπει να θέλουμε να ξεφύγουμε απο αυτόν αλλά να βρούμε την λύση μας.
Ο εαυτός μας είναι αυτός που μας προωθεί στην εξέλιξη, είναι αυτός που μας προβληματίζει, αυτός που μας σπρώχνει στις αλλαγές, είναι αυτός που μας ενημερώνει για κάθε κατάσταση που μας πάει και κάθε μια που δεν μας πάει, είναι εκείνος που απο μόνος του δείνει μια ουσία στην υπαρξή μας να τον ψάξουμε, να τον ανακαλύψουμε, να τον διορθώσουμε, να βρουμε αυτά που τον γεμίζουν και αυτά που τον αδειάζουν είναι ακόμα αν θες ο φίλος που θα τσακωθούμε, που θα συμβουλευτούμε, που θα συμφιλιωθούμε μα πάνω απο όλα είναι ο μόνος μόνιμος συνηδηπόρος μας σε όλη την διάρκεια της ζωής μας.
Η ερώτηση κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι αν τον κουβαλάμε μαζί μας, αλλά αν και κατα πόσο μπορούμε να διανύσουμε την ζωή μας περπατώντας αρμονικά στο πλάι του.
quote:
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν;
Πιστέυω πως όχι, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απο αυτόν, μπορούμε όμως να τον απορίψουμε, να τον μειώσουμε, να τον αγνοήσουμε, φτάνοντας έτσι σε ένα σημείο σύγχησης και δυστυχίας. Μπορούμε να μπούμε σε μια μόνιμη διαμάχη μαζί του. Ο εαυτός συμπεριλαμβάνει τα αισθήματα και τις σκέψεις μας. Για να ξεφύγουμε εντελώς απο αυτόν θα έπρεπε να ξεφύγουμε και απο τα υπόλοιπα, αν τελικά το καταφέρναμε, αν κάποιος το έχει ήδη καταφέρει, τι θα έχει μείνει στον άνθρωπο αυτό; Ποια σκέψη θα δημιουργεί την ξεχωριστή αντίληψή του και ποιο αίσθημα την μοναδικοτητά του; Ποιο θα είναι το στοιχείο εκείνο που θα διαμορφώνει μια προσωπικότητα και όχι ένα άβουλο ζώντα οργανισμό;
Η ερώτηση που κάνεις είναι αν μπορούμε να ξεφύγουμε απο αυτόν ή αν τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Η ερώτηση που σου κάνω εγώ είναι γιατί να θέλουμε να ξεφύγουμε απο αυτόν; γιατί να μην προσπαθήσουμε απλά να περπατήσουμε αρμονικά μαζί του; γιατί να μην απολαύσουμε το ταξίδι με έναν συνηδηπόρο που θα μας κρατάει πάντα σε εγρήγορση, που θα μας σπρώχνει πάντα κάπου παρα πέρα, που θα μας σηκώνει απο τους λάκους μας και θα μας σπρώχνει στις κορυφές μας;
Γιατί να θέλουμε να ξεφύγουμε απο την μοναδικοτητά μας γιατί απλά να μην την αγαπήσουμε;
quote:
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν; ΄Η τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Ακόμα και αν ξεφύγουμε δεν νομίζω οτι λύθηκε το πρόβλημα αγαπητή Μαργαρίτα. Είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστέι μπροστά μας και μάλλιστα πιο δυνατός από ότι τον αφήσαμε. Δεν είναι οτι τον κουβαλάμε μαζί μας απλά ξεγελάστηκαμε οτι τον χάσαμε.
Κατά την γνώμη μου καλύτερα είναι να τον εξερευνίσουμε, να προσπαθήσουμε να τον ερμηνεύσουμε, να τον αποδεχθούμε. Να τον κάνουμε φίλο και να μήν τον θεωρούμε εχθρό και να φεύγουμε. Και σαν φίλο μπορούμε ίσως και να τον κατευθύνουμε.
Φιλικά,
Trovadouros
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ εφικτό.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
Edited by - ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΓΗ on 12/03/2006 13:48:20
quote:
Επομένως παλεύουμε, κι ελπίζουμε. Να γίνουμε καλύτεροι.
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ εφικτό.ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ
Όποιος όμως θέλει να αναλάβει το συντονισμό του παρόντος θέματος, μπορεί να το συνεχίσει.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
-Σαν τι να μοιάζει αυτό το σύννεφο ;
-Περίεργο σύννεφο ε; Έχει το σχήμα της φυγής.
-Σαν να τρέχει να σωθεί. Ποίος το κυνηγάει;
-Τρέχει κανείς με τόση φούρια μόνο όταν τον κυνηγάει εαυτός του. Κανείς άλλος δεν κυνηγάει τόσο επίμονα και τόσο ύπουλα.
-Και είναι η φυγή σωτηρία;
Δεν υπάρχει σωτηρία σε αυτό το κυνηγητό. Οποίος δεν το ξέρει κάποια στιγμή χάνεται σκορπίζει στους πέντε ανέμους. οποίος το ξέρει το κάνει μόνο για το αλκοολίκι της φυγής. Φεύγει για να φύγει. Τίποτε άλλο.
-Είναι ποτέ η φυγή σκοπός;
-Οχουου… παράταμε με τους σκοπούς σου. Υπάρχει πάντοτε η μαγεία του ταξιδιού… υπάρχουν πάντα τα μεσημέρια της φυγής
Φιλικά,
Trovadouros
Αλλάζοντας, αλλειώνοντας το είναι του δεν θα καταφέρει να βρει την εσωτερική ευτυχία που του λείπει, το μόνο που θα επιτύχει είναι σύγχηση και δυστυχία εσωτερικά, που πιθανόν μετά από καιρό να οδηγήσουν σε παθολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.
Είναι καλύτερο να αγγίξεις το είναι σου απαλά, παρά να το γροθοκοπήσεις.
Όταν υπάρχει εσωτερική ειρήνη η ζωή είναι ένα γλυκό και δροσερά απολαυστικό φρούτο, αν όμως βρίσκεσαι σε μόνιμη εσωτερική πάλη, τότε η ζωή γίνεται μαύρη, πικρή, μυρίζει χώμα και μαυρίζει από μέσα πρός τα έξω.
Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων, κατά την άποψη μου πάντα.
Αυτοί που τα θεωρούν όλα δεδομένα και ποτέ δεν τους απασχόλησε ο εαυτός τους ως κάτι ξεχωριστό από το σώμα τους. Ουσιαστικά είναι όλοι αυτοί που έχουν μπεί σε μια αέναη ρουτίνα και φυτοζωούν παγιδευμένοι σε αυτή, ονομάζοντας την ζωή. Και είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του πλυθισμού παγκοσμίως.
Μετά βλέπουμε αυτούς που είδαν τον εαυτό τους και δεν τους άρεσε, ίσως γιατί δεν ταίριαζε σε αυτό που αποκαλούν ζωή, και από την στιγμή που κατάλαβαν ότι είναι λίγο διαφορετικοί, ότι έχουν πάθη, αδυναμίες, ευαισθησίες ή ότι δεν έχουν όλα τα παραπάνω, αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξουν για να μην είναι διαφορετικοί. Παλεύουν για να πνίξουν το πραγματικό τους είναι και να το μετατρέψουν σε κάτι χλιαρό και αποδεκτό. Αλλά από ποιούς θα είναι αποδεκτό? Από αυτούς που δεν βλέπουν ούτε τον δικό τους εαυτό?
Τέλος υπάρχουν αυτοί που έχουν κάνει ειρήνη με το είναι τους. Αποδέχτηκαν τα θετικά και τα αρνητικά, τα αγκάλιασαν και έγιναν ένα με αυτά. Γιατί μόνο όταν θα δεις και θα αποδεχτείς την πραγματικότητα που υπάρχει μέσα σου θα καταφέρεις να την αλλάξεις, αν βέβαια φτάσεις στο συμπέρασμα ότι δεν σου αρέσει. Μα για να αλλάξεις πρέπει να γίνεις εύπλαστος σαν πιλός και όχι άκαμπτος σαν βράχος.
Σα μάνα που λικνίζει το παιδί της, να αγκαλιαστείς εσωτερικά για να φτάσει κάποια στιγμή η ώρα να αγκαλιάσεις και τους άλλους και να τους προσφέρεις γαλήνη και ηρεμία.
υπάρχει έστω ένας που γνωρίζει ικανοποιητικά τον εαυτό του, τόσο ώστε να θέλει να του ξεφύγει κιόλας?
γνωρίζει κανείς ότι και τα καλά και τα κακά που έχουμε είναι όλα το ίδιο χρήσιμα για την εξέλιξη μας? και μάλιστα νομίζω τα κακά ακόμα πιο χρήσιμα...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Γνωρίζοντας ότι αρνητικό υπάρχει μέσα μας είμαστε σε θέση να το βελτιώσουμε, αν βέβαια θέλουμε.
Τα θετικά δεν χρειάζονται "δουλειά", απλά διατήρηση.
Ασφαλώς χρειάζεται να φτάσουμε σε μεγάλα βάθυ μέσα μας για να το κάνουμε αυτό. Και για πολλούς, ίσως για τους περισσότερους αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο. Μπορεί να πάρει και την διάρκεια μιας επίγειας ζωής.
Με αγάπη για την υπαρξή του, με κατανόηση για το είναι του, με την θελησή μας να βοηθήσουμε τις αδυναμίες του, με την χαρά μας να επαινεύσουμε τα θετικά του, με τις συμβουλές μας να διορθώσει τα αρνητικά του, με την ανάγκη μας να τον γνωρίσουμε βαθύτερα, με την συμπόνια μας να τον σηκώσουμε απο τις λακκούβες του, με την προσπαθειά μας να τον ανεβάσουμε ψηλότερα και με την θέληση να τον συγχωρήσουμε για το παραστρατημά του.
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Αν ναι, είναι άξιοι του εαυτού τους, αν όχι, τότε καιρός να καταλάβουν πως δεν αξίζουν κανένα περισσότερο και κανένα λιγότερο συναίσθημα απο τον φίλο που στέκεται απεναντί τους, προς τι λοιπόν η διαφορετική αντιμετώπιση;
Η φυγή ενός εαυτού είναι η απώλεια ενός καλού φίλου, ενός παντοτινού φίλου, αν επιλέξεις ένα ταξίδι...ένα ταξίδι που περιέχει φυγή, επιλεξέ το μαζί του, διαφορετικά δεν έχεις φύγει ποτέ, άφησες ένα κομμάτι σου εκεί που ήσουν πάντα...
όποιος μπαίνει σ'αυτή την διαδικασία δεν έχει αρκετή συνείδηση για να καταλάβει ότι αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί...
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Υπάρχει κάποιος απο αυτούς που γροθοκοπούν τον εαυτό τους που να γροθοκοπούν με τον ίδιο τρόπο τους φίλους τους;
Υπάρχουν άνθρωποι που επειδή βασανίζονται από αυτοί την εσωτερική πάλη βασανίζουν ηθελημένα και μη τους φίλους και την οικογένεια τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως αν απομακρύνουν τους ανθρώπους που τους αγαπούν ενω αυτοί παλεύουν με τον εαυτό τους, τότε αυτοί οι άνθρωποι είναι προστατευμένοι και δεν τους αγγίζουν τα βάσανα που παιρνούν. Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει. Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.
quote:
και κάτι ακόμα... τα θετικά δεν τα διατηρούμε (δεν μπαίνουν στο ψυγείο μαζί με τα τυριά τσομπάν' μ'...) πρέπει να τα εξελίσσουμε, να τα χρησιμοποιούμε... αλλιώς είναι άχρηστα...
Για να το λες κάτι παραπάνω από εμένα θα ξέρεις. Η εξέλιξη καλό θα ήταν να είναι πρωταρχικός σκοπός για όλους μας. Όπως και η αυτοβελτίωση.
quote:
και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Έδω θα διαφωνήσω μαζί σου, μερικές φορές τα ελαττώματα μας είναι αρετές για τους άλλους και το αντίστροφο. Είναι θέμα οπτικής.
Και για να διακρίνουμε τα ελαττώματα μας και αργότερα των άλλων (αν και το να διακρίνουμε τα ελαττώματα των άλλων δεν μας δίνει το δικαιώμα να τα κρίνουμε εάν πρώτα δεν έχουμε κρίνει και διορθώσει τα δικά μας) χρειάζεται να "μιλήσουμε" στον εαυτό μας έτσι ώστε να τον κατανοήσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε αργότερα και με τους άλλους.
quote:
βέβαια, ακριβώς επειδή όλα αυτά παίρνουν χρόνο καλό είναι να ξεκινάμε από τα προφανή... υπάρχουν στην επιφάνεια πράγματα που θέλουν διόρθωση που δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βάθη της ύπαρξης για να τα δούμε...
Ασφαλώς.
Ακολουθώ την πορεία που χάραξε ο δάσκαλος μου, αν και δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός ακολουθεί την ίδια πορεία.
το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι το τι κάνουν και δεν κάνουν οι άλλοι... και το γιατί το κάνουν δίνει μόνο έρεισμα στη δική μας ερμηνευτική αντίληψη... συνήθως πάντως προβάλουμε στη ζωή των άλλων και στις πράξεις τους το δικό μας τρόπο σκέψης...
ό,τι και αν πει κανείς δεν είναι γιατί ξέρει κάτι παραπάνω, αλλά γιατί αυτό γνωρίζει τη δεδομένη στιγμή που μιλάει...
το καλύτερο όλων τελικά είναι να μην ακολουθούμε την πορεία κανενός δασκάλου, αν το κάνουμε αυτό σημαίνει πως δεν καταλάβαμε τίποτα απ' όσα μας δίδαξε... και η κρίση μας γι'αυτόν τότε περιττεύει...
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
ο εαυτος μας θελει λιγο απο ολλα για να ειναι υγιες ! ! !
Επισης μαθε τον εαυτο σου και δαμασε τον καλο για σενα και τους αλλους γενικα μηλαω οχι συγκεκριμενα . Αδυνατο να ξεφηγεις απο τον εαυτο σου με τον τροπο που το λες ο εαυτος μας δεν ειναι βαρος πρεπει να τον αγαπησουμε σιγα σιγα να του δηνουμε τροφη και να κανουμε ΔΙΑΜΟΡΦΟΣΗ και ΜΟΡΦΟΣΗ σε αυτον . Δυστηχος παιζει ρολο (της περισοτερες φορες οχι ολες ομος) και η ενεργια που εχει δεχθει ο εαυτος μας απο το περιβαλον στο οποιο μεγαλοσαμε. Πιστευω οτι ο εαυτος μας αλλαζει με το χρονο απο φυσικο του απο εμας εξαρτατε ομως....
γέννησε το βέλος
που το σκότωσε
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
quote:
Αν κάποιος νομίζει ότι η απομόνωση είναι ένας τρόπος για να προστατέψει τους φίλους του από τα δικά του βάσανα θα τους απομακρύνει.[quote]
Θα σημφωνήσω μαζί σου ότι υπάρχουν καταστάσεις κάτω απο τις οποίες λειτουργούμαι έτσι, και γω άλλωστε έχω λειτουργήσει ουκ ολίγες φορές κατα αυτόν τον τρόπο, όχι τόσο για να προστατεύσω τους φίλους μου όσο για τον λόγο ότι η απομόνωση με βοηθάει να τα βρώ με τον εαυτό μου και στην συνέχεια να βρώ τις λύσεις μου , αυτό όμως μήπως δείχνει ότι τελικά ίσως τους φίλους μας να μην τους νοιώθουμε τόσο κοντά μας; μήπως δεν τους έχουμε ικανούς να αντέξουν τα βάρη μας; μήπως τελικά η απομονωσή μας τους πληγώνει περισσότερο απο το προβλημά μας;quote:
Αν κάποιος πιστεύει ότι το να ξεσπά πάνω στον εαυτό δεν έχει επιπτώσεις στην οικογένεια του και στους φίλους του θα συνεχίσει να το κάνει.Πιθανόν αν κάποιος το πιστεύει να λειτουργεί έτσι, αν όμως η οικογενειά του και οι φίλοι του ενδιαφέρονται εκ βάθεως για τον άνθρωπο αυτό κάτι θα διακρίνουν πίσω απο τους τοίχους του και θα είναι αδύνατον να μην υπάρξουν επιπτώσεις και σ' αυτούς.
Φαντάσου έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ και τον νοιώθεις να βασανίζετε εσωτερικά απο κάποιους λόγους που δεν γνωρίζεις. Τι σε σπρώχνει το αισθημά σου αυτό να κάνεις; να μάθεις, να γνωρίζεις, να βοηθήσεις, να παρηγορήσεις. Φαντάσου τώρα πως το μόνο που μπορείς να κάνεις και το μόνο που σου αφήνει το δικαίομα να κάνεις είναι να αντιμετωπίζεις την σιωπή του. Αυτό δεν έχει επιπτώσεις και σε σένα; δεν αρχίζει ένας δικός σου βασανισμός; δεν καταπιέζεται η εσώτερη ανάγκη της αλληλεγκύης σου, δεν νοιώθεις πληγωμένος που αυτός που αγαπάς δεν μπορεί να σε εμπιστευτεί ή να σε νοιώσει τόσο δικό του που να μπορεί να αφήσει κάτι απο το βάρος του και σε σένα;
Εγώ τουλάχιστον κάπως έτσι αισθάνομαι, εκτός κι αν αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο καλός ηθοποιός που κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.
[quote]και πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε πότε κάτι είναι ελάττωμα ή αρετή... γιατί πολλές φορές φανταζόμαστε τα ακριβώς ανάποδα...
Εγώ πάλι συμφωνώ απόλυτα με την φίλη G. τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι εγώ το μύνημα που αφήνει η προτασή της.
Και το αντιλαμβάνομαι με δύο τρόπους:
1.Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τόσο λάθος τις αρετές τους και με τόσο λάθους σκοπούς που τελικά παύουν να είναι αρετές και γίνονται ελαττώματα.
Π.χ. ένας άνθρωπος έχει την αρετή του να δείνει πράγματα στους συνανθρώπους του.
Δεινοντάς τα όμως περιμένει και να τα λάβει πίσω. Αρχίζει λοιπόν μια ατελείωτη μουρμούρα προς αυτόν που έδωσε, συνεχίζει μετά με το να τον κατηγορεί, τον κουτσομπολεύει στην πορεία για την αχαριστία του, θεωρεί υποχρεωσή του αλλουνού να σταθεί αποίκο σε ότι του ζητηθεί εν πορεία και όταν τελικά τίποτα απο αυτά δεν γίνει, η γίνει με διαφορετικό τρόπο απο ότι τα σχεδίαζε, περνάει στην μοιρολατρία εκθιάζοντας τον εαυτό του για την καλοσύνη του και κρίνοντας τους άλλους για αχαριστία (μόλις σας περιέγραψα την πεθερά μου κλαψ κλαψ)
Η αρετή του λοιπόν αυτή παύει πλέον να είναι αρετή και καταλήγει βασανηστήρια, ή μήπως εγώ είμαι επιρεασμένη;
Ο δεύτερος τρόπος που το καταλαβαίνω είναι πως ένας άνθρωπος είναι ας πούμε πολύ δυναμικός, πετυχαίνει αυτά που θέλει στην ζωή του, στίβει την πέτρα που λέμε κι αυτό το θεωρεί ως μια μεγάλη αρετή του εαυτού του. Πιθανόν όμως αυτό να κρύβει έναν υπέρμετρο εγωισμό, μια καταπάτηση των άλλων κ.λ.π. Οπότε κάτι που εκείνος θεωρεί αρετή πιθανόν να κρύβει κι ένα μεγάλο ελάττωμα (εδώ δεν έδω ψυχολογικά απο κάποιον η απαντησή μου είναι αντικειμενική)
Βάση λοιπόν του πως αντιλαμβάνομαι εγώ την πρόταση αυτή συμφωνώ. Τώρα αν η φίλη G. εννοούσε κάτι άλλο να με συγχωρεί για την άστοχη τοποθέτηση στην προτασή της.
Έχω πάψει να ασχολούμε το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι και γιατί το κάνουν ή δεν το κάνουν. Δεν έχω την ικανότητα να μπω στο μυαλό κάποιου, άρα τον αφήνω στην ηρεμία του όπως θέλω να με αφήνουν και εμένα στη δική μου.
Ότι προσφέρω είναι από καλή θέληση και αγάπη και δεν περιμένω αντάλλαγμα για ότι κάνω, τώρα αν αυτό είναι ελάττωμα, τότε λάθος μου.
Η πορεία μου ήταν πάντα μέσα μου, αλλά χρειαζόταν να έρθει κάποιος για να με βοηθήσει να την ανακαλύψω. Και γι' αυτό τον ευγνωμονω, όμως τα βήματα είναι δικά μου, αλλά και γι' αυτά πάλι το ίδιο άτομο ευχαριστώ. Δεν κρίνω τον άνθρωπο, ούτε καν τις κρίσεις του. Οι δρόμοι ενώνονται και χωρίζουν, οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες μένουν.
Ας είναι καλά εκεί που βαδίζει και ας εύχεται το ίδιο σε εμένα.
Και αν με χρειαστεί ξέρει πως μπορεί να με καλέσει.
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου.
Γιατί δεν με αφήνει να τον δω?
Γιατί δεν μου μιλάει?
Γιατί με αποφεύγει?
Γιατί δεν με εμπιστεύεται?
Γιατί δεν με αγαπάει όπως τον/την αγαπώ εγώ?
Γιατί?
Γιατί?
Γιατί?
Όμως όλα αυτά δεν βοηθούν τον φίλο μας.
Όταν ένας φίλος επιλέγει να απομονώσει τον εαυτό του δεν σημαίνει ότι δεν μας εμπιστεύεται ή ότι δεν μας αγαπά.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους.
Αυτή η υπερηφάνεια είναι κάτι πολύ ευαίσθητο. Όσο κι αν θέλουμε να βοηθήσουμε, την υπερηφάνεια θα πρέπει να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας.
Δεν πρέπει να ορμήσουμε ως άλλοι ταύροι σε υαλοπωλείο στο πρόβλημα του φίλου μας, γιατί τότε θα σπάσουμε τα μούτρα μας, στον τοίχο που θα υψώσει, και την ευθραυστη φύση της φιλίας μας. θα πρέπει να περίμενουμε να ζητήσει τη βοήθεια μας με τον δικό του τρόπο, αλλιώς είναι σαν να του επιβαλόμαστε και αυτό θα του προσθέσει βάσανα παρά την καλή μας θέληση.
Μερικές φορές οι φίλοι μας δεν θέλουν να μας επιβαρύνουν με τα βάσανα τους γιατί το θεωρούν άδικο για εμάς. Γιατί δεν θέλουν να σκοτεινιάσει το χαμόγελο μας, επειδή αυτό είναι που τους δίνει κουράγιο για να συνεχίσουν. Και όσο ξέρουν ότι εμείς είμαστε ευτυχησμένοι ελπίζουν ότι μπορούν να βρούν την δική τους ευτυχία. Και αυτή είναι η ουσία της πραγματικής φιλίας.
quote:
Serenite, ασφαλώς και θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα οργιστείς από την συμπεριφορά αυτή. Θα θέλεις να σπάσεις πράγματα, να ουρλίαξεις, να κλάψεις. Και το χειρότερο θα είναι εκείνο το αδυσώπητο Γιατί που θα τριβελίζει το μυαλό σου
Τίποτα απο όλα αυτά δεν θα κάνω και ξέρεις γιατι; γιατί καλός ή κακός ανοίκω στην δεύτερη κατηγορία που αναφέρεις
[/quote]Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υπερηφάνεια του άλλου και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί άνθρωποι που έχουν σταθεί δυνατοί στη ζωή τους, που έχουν αντέξει τα χτυπήματα, έχουν σχηματίσει την λανθασμένη ιδέα ότι οι φίλοι τους δεν πρέπει να τους δουν να βασανίζονται, γιατί αυτοί ειναι οι δυνατοί και αν τους δουν αδύναμους τότε θα χάσουν το στήριγμα τους και την ελπίδα τους[quote]
Δυστυχώς, ευτυχώς δεν ξέρω, πιστεύω πάντα πως εγώ πρέπει να είμαι η δυνατή και πως είμαι το στήριγμα για όλους αποφεύγοντας να έχω στήριγμα εγώ. Θες να το πεις περηφάνεια, θες να το πεις εγωισμό, θες να το πεις βλακεία δεν ξέρω.
Καταλαβαίνω απόλυτα αυτά που λες και πως τα εννοείς. Οι ερωτήσεις που έβαλα καλή μου φίλη δεν ήταν προσωπικά για σένα, δεν ήταν για να αντικρούσω κάποιο πιστεύω σου ήταν πρώτα πόλλα για μένα. Σε μένα απευθύνονται αυτές οι ερωτήσεις, εγώ αναρωτιέμαι πολλές φορές αν με το να είμαι έτσι πληγώνω κάποιους ανθρώπους. Καμοιά φορά το να πάρεις απαντήσεις απο άλλους σε βοηθάει σε κάποιο ερώτημα που μόνος σου είναι δύσκολο να βρείς.
Νοιώθω σαν να πήρες λίγο προσωπικά τα όσα έγραψα ή τελοσπάντων σαν να έθιξα ένα κομμάτι που ίσως εσένα να σε πικραίνει η να σου ξυπνάει κάποιες αναμνήσεις.
Σου ζητώ συγνώμη αν αθελά μου προκάλεσα κάποια αρνητικά αισθήματα. Να ξέρεις πως ότι γράφω, ότι ρωτώ και γενικά ότι αναλύω δεν έχουν ποτέ σκοπό να κρίνουν ή να αντικρούσουν τα όποια πιστεύω κάποιου άλλου, είναι όλα στα πλαίσια και της δικής μου αναζήτησης.
Καληνύχτα σε όλους