- Ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

αγαπητή serenite χαίρομαι γιατί κατάλαβες πολύ καλά το πνεύμα των λόγων μου!

quote:

---

Ο δεύτερος τρόπος που το καταλαβαίνω είναι πως ένας άνθρωπος είναι ας πούμε πολύ δυναμικός, πετυχαίνει αυτά που θέλει στην ζωή του, στίβει την πέτρα που λέμε κι αυτό το θεωρεί ως μια μεγάλη αρετή του εαυτού του. Πιθανόν όμως αυτό να κρύβει έναν υπέρμετρο εγωισμό, μια καταπάτηση των άλλων κ.λ.π. Οπότε κάτι που εκείνος θεωρεί αρετή πιθανόν να κρύβει κι ένα μεγάλο ελάττωμα

---

θέλει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ στο τι πιστεύουμε ή θέλουμε να πιστεύουμε ως ελάττωμα ή προτέρημα... στο τι νομίζουμε ότι κάνει καλό ή κακό σε μας και τους άλλους... όταν μάλιστα μιλάμε για την συνολική εξέλιξη της ψυχής μέσα από έναν κύκλο ενσαρκώσεων (για όσους το πιστεύουν φυσικά), τότε είναι ακόμα πιο δύσκολο να διακρίνουμε τι είναι αυτό που προάγει την εξέλιξη αντί να την καθυστερεί...

και τελικά, το δυσκολότερο όλων δεν είναι να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας, αλλά το να καταφέρουμε να μείνουμε ο εαυτός μας ανεξάρτητα από το τι νομίζουν οι άλλοι, ανεξάρτητα από το τι θα θέλαμε να είμαστε κλπ...

η συνείδηση όλων αυτών των πραγμάτων έχει ανάγκη να είναι απελευθερωμένη από την ερμηνεία της προσωρινής προσωπικότητας που έχει ανάγκες επιβεβαίωσης μέσω των άλλων ή του περιβάλλοντος γενικότερα...

ακόμα και η αγάπη ή ο σεβασμός που νομίζουμε ότι δείχνουμε προς τα έξω μπορεί να μην είναι αυθεντικά αν κατευθύνονται από την ανάγκη αυτοπροσδιορισμού μας, μέσα από μία ιδεατή εικόνα που πλάθουμε για τον εαυτό μας...

το έχω πει πολλές φορές... προκειμένου να "ανοίξουμε" στην εσώτερη πραγματικότητα είναι απόλυτη ανάγκη να έχουμε πλήρη συνείδηση της φυσικής...

ούτε απ' αυτό πρέπει να θέλουμε να ξεφύγουμε... τα εσώτερα πεδία δεν είναι καταφύγιο για όσους δεν αντέχουν την απτή πραγματικότητα... έχουμε έρθει για κάποιους λόγους εδώ... έχουμε ενδυθεί υλικό σώμα για να μάθουμε να πορευόμαστε και με τις συνθήκες και τους νόμους της ύλης...

Galadriel

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

quote:

---

Καλώς σας βρίσκω.
Είμαι η Μαργαρίτα.
΄Ενα ερώτημα που μας απασχολεί τελευταία και στην δουλειά και στην προσωπική μας ζωή, είναι το αν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας.
Μοιάζει να είναι σχήμα λόγου.
Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν; ΄Η τελικά τον κουβαλάμε μαζί μας;
Με τα στραβά και τα ευχάριστά του.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Αν υπάρχει ένας πλανήτης όπου βασιλεύουν ο νόμος και η δικαιοσύνη
τότε, σίγουρα τούτος δεν είναι η Γη.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

---

Σε αυτό που εγώ καταλήγω είναι τελικά ότι η φυγή είναι κάτι το τελείως φανταστικό και αργά ή γρήγορα σε ανύποπτες ή μη καταστάσεις τον εαυτό μας τον βρίσκουμε μπροστά μας. Και τελικά πρέπει να τον καταλάβουμε και να τον αποδεχθούμε ως είναι, με τα θετικά και αρνητικά, να τον βελτιώνουμε κλπ κλπ...
Αυτός λοιπόν ο αγώνας είναι αδιάλειπτος; μήπως χρειάζεται κάποιες φορές κάποια εκτόνωση; μήπως ο αδιάλειπτος φόρτος οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα;
Σε τι ακριβώς βοηθάει μια φιλία όταν το φορτίο βαραίνει επικίνδυνα και τι βοήθεια μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν φίλο που βιώνει μια τέτοια κατάσταση;

φιλικά,

υπάρχουν πάρα πολλές έννοιες που μπορεί να εκλάβει ο καθένας ως προς του να έχει ξεφύγει απο τον εαυτό του. Μερικές απο αυτές τις καταστάσεις πιθανόν να είναι τελείως φανταστικές αλλά οι τελείως φανταστικές έχουν μικρή διάρκεια βιώματος και χρησιμοποιούνται ως μια ανάπαυση όπου στην πορεία επιστρέφεις στον εαυτό σου και συνεχίζεις απο εκεί που ήσουνα.

Το να κάτσεις π.χ. στον καναπέ σου και να φανταστείς ότι είσαι κάπου αλλού, ότι είσαι κάποιος άλλος, ότι ζεις κάτω απο άλλες συνθήκες κ.τ.λ. είναι μια μικρή διαφυγή απο τον εαυτό σου εντελώς όμως φανταστική. Τελειώνοντας την φαντασία σου ξαναγίνεσε αυτό που ήσουν και πρίν.

Η μόνιμη ή η χρόνια διαφυγή απο τον εαυτό σου όμως δεν είναι φανταστική είναι ένα πραγματικό βίωμα που μόνο θετικά αποτελέσματα δεν έχει. Είναι η διαφυγή κατα την οποία έχεις χάσει την επικοινωνία με τον εαυτό σου, είτε γιατί δεν αποδέχεσαι τον ίδιο, είτε γιατί δεν αποδέχεσαι τις καταστάσεις τις οποίες βιώνεις.

Κατα το βίωμα αυτό υπάρχουν δύο καταστάσεις (ή τουλάχιστον δύο γνωρίζω εγώ μπορεί να υπάρχουν και περισσότερες).
Στην πρώτη είναι οι άνθρωποι οι οποίοι δημιουργούν έναν φανταστικό κόσμο προκειμένου να ανταπεξέλθουν στην πραγματικότητα. Δουλεύουν ας πούμε σε ένα μικρό βρώμικο γραφείο ως παιδί για όλα τα θελήματα , ξυπνόντας όμως το πρωί φαντάζονται ότι είναι διευθυντές, πηγαίνουν εκεί με την ίδια αίσθηση,περνάν το 8ορο συνεχίζοντας να το πιστεύουν προκειμένου να κάνουν πιο αρεστή την πραγματικότητα τους, εξαπλώνουν αυτή την φαντασία και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής τους. Αν δεν το συνηδητοποιήσουν σε κάποια στιγμή αυτό θα γίνει μια μόνιμη κατάσταση που θα τους οδηγήσει σιγά σιγά σε ένα είδος ψυχοπάθειας. Και αυτό ξεκινάει απο την μη επαφή με τον εαυτό τους, όταν αρνούνται δηλ. να ακούσουν την εσώτερη φωνή τους και να πορευτούν βάση αυτής.
Αυτή είναι η ακραία περίπτωση.

Η συνηθής περίπτωσή είναι όταν δεν δέχεσαι απλώς τον εαυτό σου χωρίς όμως να του δημιουργείς φανταστικούς κόσμους. Δεν τον αναγνωρίζεις, δεν ξερεις ποιες είναι οι δυνατοτητές του, δεν τον εμπιστεύεσαι, δεν τον ακούς, δεν επικοινωνείς μαζί του, είσαι ανασφαλής, θεωρείς τον εαυτό σου ανίκανο κ.τ.λ. Αποτέλεσμα δέχεσαι τα πάντα παθητικά αφού αισθάνεσαι ανίκανος για αλλαγές, συνήθως σε παρακεινούν οι άλλοι για το τι θα κάνεις και τι όχι αφού εσύ δεν εμπιστεύεσαι την φωνή σου, νοιώθεις ανίκανος για ριζικές αλλαγές, δεν δημιουργείς σχέσεις ή αν δημιουργείς τελειώνουν γρήγορα γιατί αφού εσύ δεν αγαπάς εσένα πως να σε αγαπήσει και ο άλλος, δημιουργείς πρότιπα τα οποία θαυμάζεις και περνάς την ζωή σου θέλωντας να είσαι κάποιος άλλος, είτε αυτός είναι ο φίλος σου, είτε ο γνωστός σου είτε δεν ξέρω τι, επιλέγεις για σένα μικρά πράγματα κ.λ.π. Και αυτό επίσης δεν είναι μια φανταστική κατάσταση.
Ο εαυτός σου σίγουρα υπάρχει και είναι εκεί, σίγουρα σου χτυπάει την πόρτα δεν είναι όμως απαραίτητο ότι θα του την ανοίξεις κι όλας.

Πως μπορείς τώρα να βοηθήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο;

Στην πρώτη περίπτωση δεν γνωρίζω, η μόνη τέτοια περίπτωση που γνωρίζω και δυστυχώς είναι φίλη μου και πολή νέα βρίσκεται εδώ και 7 μήνες στο Κασταλία χωρίς κάποια καλυτέρευση και με ψυχοφάρμακα.

Στην δεύτερη πρέπει απο μόνος του ο ίδιος ο άνθρωπος να θέλει να αλάξει και απλώς να πρέπει να πάρει την δύναμη απο κάποιον κοντινό του, διαφορετικά αν ο ίδιος δεν είναι συνηδητοποιημένος για το τι του συμβαίνει μάλλον πρόκειτε για έναν αγώνα χωρίς βέβαιο αποτέλεσμα. Αν ο ίδιος θέλει να αλλάξει και απλώς δεν έχει την δύναμη τότε το καλύτερο κατα την γνώμη μου είναι να τον παροτρίνεις και να τον φαίρνεις μπροστά σε καταστάσεις που να αναγκάζεται να αντιμετωπίσει. Με τον καιρό αναγκαζόμενος να τις αντιμετοπίζει, αναγκάζεται να βρεί την δύναμη, πιέζεται να έρθει αντιμέτοπος με το εγώ του και μέσο των αποτελεσμάτων αρχίζει να εμπιστεύεται τον εαυτό του. Π.χ. ένας φίλος θέλει να βρει δουλειά αλλά φοβάται να πάει για συνέντευξη, νοιώθεις ανίκανος να εργαστεί κ.λ.π. του κλείνεις λοιπόν ένα ραντεβού, το ρίχνεις στο φιλότιμο μην τυχόν και δεν φανείς με εκθέτεις και τον αναγκάζεις να αντιμετοπίσει τον εαυτό του καθώς σε όλη την διαδρομή θα τα βάζει με τις ανασφαλειές του και φεύγοντας απο κει θα δει τελικά ότι μπορούσε να το κάνει, η δεύτερη θα είναι ευκολότερη, η τρίτη ακόμα περισσότερο κάποια στιγμή θα το κάνει απο μόνος του.

Όλα αυτά φυσικά απο δικές μου εμπειρίες που είχα με τέτοιους ανθρώπους, γιατί συνταγές για την ανθρώπινη ψυχή δεν υπάρχουν και γιατί σίγουρα θα υπάρχουν και άλλου είδους διαφυγές εαυτού που δεν έτυχε να γνώρίσω.

Όπως και να έχει πάντως πιστεύω πως αξίζει ο αγώνας αποδοχής του εαυτού μας. Το να αποδεχτείς τον εαυτό σου δεν σημαίνει απαραίτητα να του διορθώσεις όλα τα ελαττώματα, ούτε να τον κάνεις βάση των προτύπων που υπάρχουν για έναν αρεστό άνθρωπο, αυτό πράγματι θα ήταν πολύ κουραστικό και πιθανόν υποκριτικό, σημαίνει απλά να τον αγαπήσεις όπως είναι και αυτό είναι περισσότερο ένα γεγονός και ένα βίωμα παρά ένας αδιάλειπτος αγώνας. Κανέναν αγώνα δεν κάνουμε π.χ. για να αγαπήσουμε έναν άλλον άνθρωπο, απλώς τον αγαπάμε και επειδή τον αγαπάμε κάνουμε ότι καλύτερο για αυτόν και αυτό δεν αποτελεί κούραση πηγάζει απο τα αισθηματά μας.

Κρίμα!

Δεν τα γράφω αυτά για εσάς, τα γράφω για εμάς. Γιατί μέσα στα χρόνια που ψάχνω πραγματικά -λέω- να βρω τον εαυτό μου, καταλαβα πως όσο προχώραγα εμπρός, άλλο τόσο ασυνείδητα έτρεχα και προς τα πίσω. Λαχτάρα και φόβος μαζί.
Ισως γιαυτό ακριβώς λένε πως είναι ένα παιχνίδι η ζωή μας.
Γιατί παίζουμε συνέχεια "κρυφτό" ή παίζουμε σκάκι.
Η ζωή είναι η σκακιέρα, οι ρόλοι και οι ευθύνες μας τα τετράγωνα, και εμείς, ο καθένας από εμάς ένα πιόνι.
Ποιός κινεί το πιόνι;
Ο Εσωτερικός Εαυτός, λέω εγώ.
Μόνο που κάποιες φορές το πιόνι φαντασιώνεται πως είναι αυτόνομο και κάνει εκείνο κουμάντο και θέλει να ξεφύγει από το χέρι που το Οδηγεί.

Τότε είναι που λέω οτι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον Εαυτό μας.

quote:

---

...παίζουμε συνέχεια "κρυφτό" ...

---

quote:

---

Ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτόμαστε ορισμένες φορές το πόσο πρέπει να αγαπάμε την βολεψή μας.

---

Αλλά δεν υπάρχει και τρίτη εκδοχή στο κρυφτό;