- Τι γίνεται λίγο πριν πεθάνεις; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ο Masvidal εδωσε μιαν αρκετα καλη ιδεα ,για αυτου του ειδους την κατασταση...Επιμενω ομως στην ιδιαιτεροτητα της καθε εμπειριας,η οποια σχετιζεται με την αντιληψη που εχει το ατομο για τον θανατο!

Καθως αναρωτηθηκες........
παρολη την αγωνια,η ...Περσεφονια επιστροφη ειναι ενα πολυ μεγαλο δωρο!!!

quote:

---

Όχι δεν πιστεύω ότι οι επιθανάτιες-μεταθανάτιες εμπειρίες με τις εξωσωματικές εμπειρίες είναι το ίδιο και το αυτό.
Από ότι ξέρω και διορθοσέμαι αν κάνω λάθος εξωσωματική εμπειρία μπορεί να έχει ο άνθρωπος σε οποιεσδήποτε συνθήκες, το άτομο σε αυτές τις περιπτώσεις βλέπει τι υπάρχει και τι γίνεται γύρω του, επίσης μπορεί να δει τον εαυτό του και την κατάσταση που βρίσκεται την δεδομένη στιγμή ενώ επιθανάτιες-μεταθανάτιες εμπειρίες έχει ο άνθρωπος σε δεδομένες στιγμές της ζωής του (π.χ. όταν είναι άρρωστος ή τραυματίας σε περιπτώσεις που η ζωή του βρίσκεται στα τελευταία λεπτά της).
Αυτά που λες τώρα για πορεία μέσα στο τούνελ και συναντήσει γνώριμων προσώπων θεωρώ ότι είναι μια επιθανάτια-μεταθανάτια εμπειρία. Εκτός από αυτά που ανέφερες, από τέτοιες μαρτυρίες έχω ακούσει ανθρώπους να λένε και για συναντήσεις με άλλες μορφές που δεν τις είχαν ξαναδεί, που ήταν πολύ όμορφες και γαλήνιες, όπως επίσης και για μια φωνή που άκουγαν χωρίς να βλέπουν το πρόσωπο που τους μιλάει, όπως και το ότι όταν επέστρεψαν αισθάνονταν άσχημα και ήταν στενοχωρημένοι που έφυγαν από αυτό το μέρος. Ξέρεις θεωρούσαν ότι τους δόθηκε ένα μεγάλο δώρο αλλά για λίγο και ότι θα πρέπει να περιμένουν αρκετό καιρό για να το ξαναδούν.
Όχι δεν έχω μιλήσει προσωπικά με άτομα που έχουν βιώσει μια επιθανάτια-μεταθανάτια εμπειρία, αν και θα το ήθελα πάρα πολύ.
Να σου πω την αλήθεια πιστεύω ότι τα άτομα αυτά είναι πολύ προνομιούχα.
Εσύ γνωρίζεις ή έχεις μιλήσει με κάποιο άτομο που να έχει βιώσει μια τέτοια εμπειρία;

"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα"

---

Αν το βιβλίο του - The book of the dying and living=Το Βιβλίο των ετοιμοθάνατων και των ζώντων- πιστεύω να το μετέφρασα σωστά,
έχει μεταφραστεί στα ελληνικά σας το συνιστώ.

Αν όχι θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω μερικά αποσπάσματα.
Είναι άκρως διαφωτιστικό.

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ

Σκέφτομαι εάν έχει να κάνει και με τις "θρησκευτικές" πεποιθήσεις του κάθε ένα από εμάς. Και σκέφτομαι κάτι τέτοιο επειδή έχουμε ακούσει περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν μεταθανάτια εμπειρία, να δίνουν μία διαφορετική εκδοχή ο καθέας. Άλλοι ανέφεραν τούνελ, άλλοι λευκό φως, άλλοι λένε ότι συνάντησαν πεθαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα...

Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Μαρτυρίες και εμπειρίες
Συγγραφέας είναι ο Κλείτος Ιωαννίδης

Σε αυτό το βιβλίο δεν μιλάει για τον θάνατο και την μεταθανάτια ζωή αλλά μιλάνε άνθρωποι που γνώρισαν τον γέροντα, και μέσα από αυτές τις αναφορές παρουσιάζονται και οι απόψεις του ίδιου του γέροντα για την ζωή, τον άνθρωπο, τον θάνατο, τον θεό.
Ο γέροντας ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ήταν τόσο πολύ φωτημένος από τον θεό και το άγιο πνεύμα, που μπορούσε να ξέρει τι σκέφτεσαι, τι έχεις περάσει στην ζωή σου, τι πρόκειται να περάσεις στο μέλλον, τι σε απασχολεί, γνώριζε ακόμα και το πότε θα πεθάνει ο ίδιος και περίμενε με λαχτάρα την στιγμή εκείνη που θα βρισκόταν κοντά σε εκείνων που αγαπούσε τόσο σε όλη του την ζωή. Μπορούσε να πάει από την άλλη μεριά και να δει πράγματα, και όλα αυτά χωρίς να προσπαθήσει καθόλου (όπως προσπαθούν πολλοί), το μόνο που έκανε ήταν να κάθετε απέναντι σου και να σου λέει τα πάντα.
Αν μπορούσα να ρωτήσω κάποιον λοιπόν για όλα αυτά τα ερωτήματα γιατί να πάω και να ρωτήσω τον λάμα και να μην ρωτήσω τον γέροντα;;;!!!

"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα"

Και σίγουρα δεν έχω καταθέσει, ακόμη, τις απόψεις μου. Συνέστησα το βιβλίο του Reponche, γιατί πιστεύω πως είναι κατάλληλος για το αντικείμενο της συζήτησης.

Όταν πάω στο γιατρό μου, και το αντικείμενο της υπόθεσής μου είναι η υγεία μου, δεν θα εξετάσω αν ο γιατρός μου είναι Κινέζος, Ρώσος, Έλληνας ή Ιρλανδός. Θέλω τον γιατρό μου να γνωρίζει όσο γίνεται πιο καλά το επάγγελμά του.

Η αλήθεια είναι πως και μένα δεν με αντιπροσωπεύει ο βουδισμός (για άλλους λόγους από τους δικούς σου) εντούτοις δεν περιορίζω την έρευνά μου σε ορισμένα μόνο πλαίσια.

Συγκεκριμένα έχω διαβάσει για τον Γέροντα Παΐσιο, και να δεις που τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση.
Όμως τη στιγμή που θέλησε να το παίξει προφήτης έχασε, για μένα, κάτι από τη λάμψη του, αφού η προφητεία του δεν «βγήκε».

Γράφεις: Αν μπορούσα να ρωτήσω κάποιον λοιπόν για όλα αυτά τα ερωτήματα γιατί να πάω και να ρωτήσω τον λάμα και να μην ρωτήσω τον γέροντα;;;!!!
Ο Γέροντας δεν υπάρχει πια... έτσι;

Και να μη ξεχνάμε και το αντικείμενο της συζήτησης που δεν είναι το μέλλον, ή η μετά θάνατον ζωή κλπ

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ

Ηταν στο κρεβατι στα τελευταια του και αρχισε να κοιταει προς ενα διαφορετικο σημειο απο οπου ηταν η θεια μου και αρχισε να εχει κανονικα συνομιλια με ολους τους πεθαμενους,μητερα του,αδελφη του,πατερα του.
Μετα απο λιγο εφυγε....

Αυτο το εμαθα πριν 2 μηνες και εγινε αφορμη να ψαχτω για βιβλια επι του θεματος.
Πηγα λοιπον αθηνα και βρηκα 5 συνολικα τα οποια με καλυψαν απολυτα.
Λιγο πολυ περιγραφουν αυτα που περιεγραψε ο θειος μου και αλλοι περιγραφουν και οτι βλεπουν και τοπια υπεροχα λιγο πριν κλεισουν τα ματια τους.

Οποιος εδιαφερεται ειναι τα εξης βιβλια (τα εχω ξεζουμισει ολα)

ΨΥΧΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ (Παρα πολυ καλο,περιγραφει τι βιωνουν οι ετοιμοθανατοι οπως ¨¨βλεπουν συγγενεις,ακουν ουρανιες μελωδιες.

Τα επομενα ειναι για εμπειριες κυριως αφου επεστρεψε ο νεκρος με τεχνικες και περιεγραψε τι βιωσε.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ/Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ (ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ)

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΔΟΣ ELIZABETH KUBLER ROSS

ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΟΠΤΡΟΝ (ELISABETH KUBLER-ROSS)

Tο τελευταιο εχει γινει και θεμα στην τηλεοραση και στα media.
Λεγεται ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ Απο την Betty J. Edle...η οποια πεθανε και γυρισε με μηνυμα και πολες απαντησεισ που τις ελαβε απο τον χριστο και περιγραφει γιατι ζουμε,ποια ειναι η αποστολη μας και πως ειναι η αλλη οχθη.
Πολυ ωραιο βιβλιο.

quote:

---

Γράφεις: Αν μπορούσα να ρωτήσω κάποιον λοιπόν για όλα αυτά τα ερωτήματα γιατί να πάω και να ρωτήσω τον λάμα και να μην ρωτήσω τον γέροντα;;;!!!
Ο Γέροντας δεν υπάρχει πια... έτσι;

---

"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα"

Φιλη x-files κατ'αρχην χαιρομαι παρα πολυ που εισαι τωρα καλα στην υγεια σου.
Θα επιθυμουσα και εγω παρα πολυ να μας περιγραψεις την εμπειρια σου.
Αλλο να το διαβαζεις σε βιβλια και αλλο να στα λεει ενα ατομο που τα εζησε.
Προσωπικα θα με βοηθησει παρα πολυ να ακουσω τι εζησες.
Βρισκομαι σε μια φαση της ζωης μου που εχω καταλαβει οτι μονο η αγαπη εχει σημασια και οτι η ζωη μας μαθαινει αυτο το πραγμα.

Αν δεν επιθυμεις στειλτην μου και εμενα σε e mail.
Να σαι σιγουρη οτι απο αυτα που θα διαβασω τα πιο πολλα θα μου ειναι γνωστα γιατι εχω διαβασει πολλα βιβλια.

Μένω με τον μικρό μου αδελφό στο σπίτι. Φθάνοντας σπίτι και μετά τα τυπικά ο «μικρός» μου πετάει ένα πουκάμισο που θέλει να του σιδερώσω γιατί θα έβγαινε σε λίγο.
Του λέω: «Εγώ θα πάω στο νοσοκομείο και συ θέλεις να σου σιδερώσω πουκάμισο...»
«Τι είναι αυτά που λες sis?» Μου απαντά.
Δεν ήξερα γιατί μίλησα έτσι και το μετάνιωσα.
Ο μικρός έφυγε κι έμεινα μόνη στο σπίτι.

Σε λίγο άρχισα να πονάω με φριχτούς πόνους.
Οι πόνοι άρχιζαν από το υπογάστριο κι έφθαναν μέχρι το λαιμό.
Η πλάτη μου πονούσε, η καρδιά μου πονούσε. Τα πάντα πονούσαν. Δεν μπορούσα να καθίσω ούτε να σταθώ όρθια. Σε λίγο ζαλιζόμουν κιόλας.
Με δυσκολία κατάφερα να πάω στο τηλέφωνο. Πήρα τον οικογενειακό μας γιατρό. Αλλά αφού ήταν αργά το βράδυ είχε μόνο αυτόματο τηλεφωνητή που έδινε ένα αριθμό για επείγουσες ανάγκες. Τα κατάφερα να συνδεθώ μαζί τους.

Ήρθε ο γιατρός στο σπίτι και μου έκανε ένεση λέγοντάς μου πως είχα γρίπη!!!!!!!!
Ο πόνος, πόνος. Μεσάνυχτα αρχίζουν οι εμετοί. Δεν μπορούσα να σταθώ, ούτε να ξαπλώσω. Άρχισα να χάνω τη συνείδησή μου.
Σε αυτά τα χάλια με βρήκε ο μικρός και με κουβάλησε στο νοσοκομείο.
Δεν άργησαν να γνωματεύσουν πως η χολή μου αν δεν έσπασε θα σπάσει από λεπτό σε λεπτό.

Ο χειρούργος αποφασίζει να με χειρουργήσει κατευθείαν. Μου έκαναν τι έπρεπε να μου κάνουν και συν τοις άλλοις φέρνουν κι ένα χαρτί να υπογράψω, ξέρετε για την εγχείρηση.
Ο μικρός τρελάθηκε.
«Στάσου sis ήρθαμε για ένα κρυολόγημα και θα πας για εγχείρηση; Σκέψου το λίγο. Όπως σου λένε οι γιατροί είναι δύσκολη εγχείρηση σε αυτή τη φάση.»
«Έλα, μωρέ, του λέω τι φοβάσαι...να δεις που θα επιστρέψω...το υπόσχομαι.»

Ετοιμάστηκα, υπέγραψα και με τρέχουν στο χειρουργείο. Πριν το αναισθητικό κάνει τη δουλειά του, ο αναισθησιολόγος μου πιάνει τα χέρια και με παρακαλάει: Δώσε μου, γλυκιά μου, ένα χαμόγελο σε παρακαλώ...
Το ύφος του, η καμουφλαρισμένη του ηρεμία με έκαναν να χαμογελάσω από την καρδιά μου.
Δεν θυμάμαι τη στιγμή που έκλεισα τα μάτια μου
Όμως θυμάμαι τι έκανα στη διάρκεια της εγχείρησης.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου αυτή την εμπειρία.

Ενώ έπρεπε να ήμουνα στο κρεβάτι του χειρουργείου ήμουνα αλλού. Δεν είδα φώτα, ούτε τούνελ, ούτε ποτάμια, ούτε λιβάδια.

Απλά και φυσικά μεταφέρθηκα σε ένα δωμάτιο, που δεν ήταν δωμάτιο, αφού ο χώρος του ήταν σχεδόν απέραντος κι όμως είχα την αίσθηση πως ήταν δωμάτιο. Κι "ήξερα" πως ήταν ψηλά, αφού έβλεπα το σώμα μου κάτω να χειρουργείται.

Το «δωμάτιο» ήταν φωτεινό. Αλλά για ποια φωτεινότητα μιλάμε; Δεν συγκρίνεται με τίποτε. Γαλακτερή, λαμπρότατη αλλά όχι εκτυφλωτική.

Στο «δωμάτιο» δεν ήμουνα μόνη. Εκεί υπήρχε ένας κύριος, ένας ευγενικός άνδρας, καθισμένος σε ανάκλιντρο. Όλα ήταν κατάλευκα. Η ευγενική αυτή ύπαρξη φορούσε μανδύα. Ο μανδύας είχε χρώμα βυσσινί και είχε σχέδια, πολλά σχέδια, σε χρυσό χρώμα κι αυτά ήταν τα μόνα χρώματα που είδα να υπάρχουν. Αυτά τα σχέδια είναι τυπωμένα μέσα μου πολύ έντονα.

Και μιλούσαμε. Μιλούσαμε; Όχι όπως μιλάμε εμείς οι άνθρωποι, ήταν ένα άλλο είδος ομιλίας. Δεν μπορώ να το περιγράψω.
Δεν θα σας πω τι συζητήσαμε και τι είπαμε.
Πάντως ήμουνα χαρούμενη...Ευτυχισμένη, κάτι παραπάνω...

Σε κάποια στιγμή η μορφή εκείνη μου είπε να γυρίσω στο σώμα μου.
Στεκόμουνα όρθια μπροστά στο ανάκλιντρο εκείνη τη στιγμή, γυρνώ προς το «σώμα» μου κι κάνω τρία, ακριβώς, βήματα. Μετά σταμάτησα. Λέω στην ύπαρξη εκείνη «Όχι, δεν θέλω να πάω».
Εκείνος μου δείχνει τον μικρό μου αδελφό και τότε τα θυμήθηκα όλα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα ξεχάσει εντελώς την γήινη ύπαρξή μου. Είχα ξεχάσει και την υπόσχεση που έδωσα στον μικρό πως θα «επέστρεφα».

Ο μικρός καθόταν στο διάδρομο εκείνη τη στιγμή έξω από την αίθουσα που γινόταν η εγχείρηση. Δεν ήθελε να φύγει από κοντά μου. Μια νοσοκόμα του είχε φέρει μια καρέκλα να καθίσει.

Μετά, στο δωμάτιο όπου με μετέφεραν και «ξύπνησα», μια άλλη εμπειρία λαμβάνει χώρα. Έβλεπα τις αύρες όλων των ανθρώπων. Αλλά μιλάμε για αύρες! Με κάθε λεπτομέρεια. Με όλα τα χρώματα με όλες τις διαβαθμίσεις και όλες τις λεπτομέρειες (τότε δεν ήξερα τι θα πει «αύρα» καλά-καλά).
Από τότε άλλαξαν πολλά....
Αν ο θάνατος είναι κάπως έτσι... ε, τότε είναι υπέροχα...

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ