- Μαρτυρία από ιπτάμενο γάιδαρο - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:
Πολεμάω (με) τα προβλήματά μου.
ΣΩΣΤΟΣ....
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
Είμαι ένα νέο μέλος που θα επικοινωνώ με το όνομα Byron, και πρόκειται για το εξής πρώτο μου μύνημα στο forum αυτό. Επίσης πρόκειται για την πρώτη φορά που συμμετέχω σε ένα διαδυκτιακό forum γενικότερα. Σας χαιρετώ λοιπόν με εκτίμηση και αγάπη. Θεωρώ ωστόσο ως ένα άτυπο χρέος μου κατ'αρχήν να σας συστηθώ:
Ως την πλέον ενδεδειγμένη σύσταση σε ένα διαδυκτιακό χώρο θα θεωρούσα την έκθεση του τρόπου προσέγγισής μου σε αυτόν. Πιστεύω πως η εποχή που ζούμε έχει, όπως κάθε εποχή, τις δικές της δυσκολίες αλλά και τα δικά της "αβαντάζ". Στη σύγχρονη εποχή, και ιδιαίτερα μετά την λήξη των πολέμων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα αλλά και την λήξη του λεγόμενου "ψυχρού πολέμου", οι διάφορες ιδεολογίες (σε διάφορα επίπεδα) υπέστησαν μία "απομυθοποίηση". Ίσως όχι αδικαιολόγητα. Όμως, ανάμεσα σε άλλα, αυτό το φαινόμενο είχε ως συνέπεια την προώθηση της "ιδεολογίας"του οτι φαμεό,τι πιούμε", την "ιδεολογία" του "βγάλε χρήματα μην πεθάνεις στη ψάθα", με λίγα λόγια την ιδεολογία του τίποτα, καθώς αππορίψαμε τα πάντα χώρίς να τα αντικαταστήσουμε με κάτι ή να εξυγειάνουμε αυτά που παραλάβαμε. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το "παράξενο" αποτελούν προσωπικότητες που διαπνέονται απο ένα ρομαντισμό και ένα πνεύμα αναζήτησης που αντιτίθεται σε αυτή την στειρότητα της εποχής μας. Γιατί δεν τους ικανοποιεί, γιατί θέτουν ερρωτήματα, γιατί αναζητούν το όνειρο- ή την Αλήθεια (μην ξεχνάμε οτι αλήθεια και πραγματικότητα είναι διαφορετικά πράγματα) όσο αφορά τον εαυτό τους,το περιβάλλον τους,τη σχέση τους με τον κόσμο και τη θέση τους σε αυτόν. Εάν μου επιτρέπεται να χρισημοποιήσω την έκφραση, πρόκειται για Ευγενείς ανθρώπους. Αυτός που θέτει ερρωτήματα στη ζωή του στα πλαίσια αυτής της ανιδιοτελούς και ειλικρινούς Αναζήτησης, είναι πραγματικά Ευγενής άνθρωπος με την ουσιαστική σημασία της λέξης που λίγη ίσως σχέση έχει με το ζήτημα της κληρονομικής διαδοχής (ευγενής=ευ-γένος, καλή γέννα, λαϊκιστί "καλής πάστας" άνθρωπος)
Η συμμετοχή μου λοιπόν σε αυτό το φόρουμ, έχει ως σκοπό την ανταλλαγή ιδεών και την υιγιή και καλοπροαίρετη επικοινωνία στα πλαίσια μίας τέτοιας προσέγγισης. Οφείλω να ομολογήσω πως πρωτού συμμετάσχω στο forum, το οποίο και μου σύστησε κάποιος φίλος, παρακολούθησα για κάποιο διάστημα την πλειοψηφία των θεμάτων προς συζήτηση, και αυτή η ενασχόληση με χαροποίησε αλλά και με προβλημάτισε. Σας ενημερώνω εξ'αρχής πως γνωρίζομαι προσωπικά με τον "prince of pentacles"και ενδέχεται μερικές φορές οι απόψεις μας να συγκλίνουν, όπως και όσο αφορά το συγκεκριμένο θέμα "εσείς ποιόν πολεμάτε;". Σαν συμπλήρωση λοιπόν σε αυτά που έχουν ήδη γραφτεί, θα ήθελα να σας εκθέσω τον εξής προβληματισμό:
Έχω δεί πολλές φορές στη ζωή μου ( και έχω "συλλάβει" και τον εαυτό μου να το κάνει) ανθρώπους που να αλληλοκατηγορούνται και να δυσπιστούν για λόγους στην καλλύτερη "σκιώδης", και στη χειρότερη, ανύπαρκτους. Γιατί στις εκδηλώσεις της ζωής μας να ψάχνουμε να βρίσκουμε ό,τι χειρότερο στον άλλο, και να μήν προσπαθούμε να ανακαλύψουμε ό,τι καλλύτερο έχει ο άλλος μέσα του (και εάν είναι δυνατός να τον βοηθούμε να το καλλιεργήσει);
Είναι πολλά τα επι μέρους θέματα που έχουν θιχτεί σε αυτό το θέμα που γράφω, και σε όλα θα ήθελα να αναφερθώ. Παρ'ολα αυτά δεν μπορώ να υποσχεθώ οτι η παρουσία μου στο forum θα είναι η πιό συχνή, λόγω φόρτου υποχρεώσεων. Μπορώ όμως να προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν ουσιαστικός (ακόμα και άν αυτό σημαίνει πως τα μυνήματα θα είναι τόσο μακροσκελή).
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά,
Byron.
quote:
Όσον αφορά τη χρήση της λέξης εαυτού, όπως την τοποθέτησε ο αγαπητός Ramoglou, θα διαφωνήσω. Δεν πιστεύω ότι τα ελλατώματα που προανέφερε αποτελούν μέρος του Εαυτού. Ο Εαυτός είμαστε εμείς όταν ξεπεράσουμε τα ελλατώματά μας, αυτό το Επίπλαστο Εγώ, όπως θα έλεγα. Ξεπερνόντας αυτά τα 'βάρη', είτε είναι Σωματικά, είτε Ψυχικά, είτε Πνευματικά, γνωρίζουμε τον Αληθινό μας Εαυτό, γνωρίζουμε τον Άνθρωπο...γι αυτό, όπως είχα πεί προηγουμένος, τελικά μήπως το θέμα δεν είναι η Μάχη των Καλών ενάντια στους Κακούς, αλλά η Μάχη του Ανθρώπου ενάντια στο Κακό; (Η Μάχη που μας αφορά όλους και κάθε μία μικρή νίκη του καθενός από εμάς, είναι και μια μεγάλη νίκη για όλους μας).
Δεν ήθελα να γράψω σε αυτό το θέμα αλλά αυτό το ξωτικό με έβαλε σε αυτή τη διαδικασία. Γι’ αυτό και δεν ανέλυσα την σκέψη μου.
Σίγουρα συμφωνώ με την διατύπωση της σκέψης του αγαπητού prince_of_pentacles , όταν είπα «εαυτός» εννοούσα το φαίνεσθε που όλοι έχουμε μάθει να αποκαλούμε εαυτό. Μέσα από τη γνωστική βιωματική διαδικασία και λαξεύοντας κάθε μέρα τα κομμάτια που καλύπτουν τον αληθινό εαυτό φτάνουμε στο σημείο να δούμε το τι πραγματικά είμαστε.
Εκεί καταλαβαίνουμε θεωρώ το «πρόβλημα του Κακού», εκεί καθορίζουμε τη στάση μας απέναντι στο δυϊστικό-υλικό κόσμο, απαλλαγμένοι από τα πάθη, τις δεισιδαιμονίες και τα όποια άλλα «βάρη».
Ναι λοιπόν φίλτατε ο αγώνας είναι ενάντια στο «κακό», το οποίο όμως πολλάκις καθρεφτίζετε στο φαίνεσθε.
Υ.Γ. byron Καλώς Όρισες στην διαδυκτιακή αυτή παρέα, σίγουρα θα αντιπαρατεθείς με αρκετά μέλη, βλέπεις τα νοητικά οικοδομήματα του καθενός είναι αρκετά δυνατά. Όμως όλη αυτή η τριβή είναι τελικά δημιουργική, τόσο για τον «εαυτό» μας, όσο και για τον συνομιλητή μας.
Καλή δύναμη λοιπόν και εύχομαι μια δημιουργική πορεία στο esoterica.gr
IMAGE
Αγαπητέ Ramoglou, εάν ανησυχείτε που ένα ξωτικό σας έριξε στον πόλεμο, τί να πώ κι εγώ που ήλθε ένας Byron να γράψει τους 'στίχους' του την ώρα που δίνουμε τις μάχες μας...αλλά εγώ θα τον προλάβω:
Ένιωσεν ότι
του ήσαν οι στίχοι
άχαρη τύχη
και ματαιότη.
Η ορμή του η πρώτη
πιά δεν αντήχει,
αλλά, στα τείχη,
ένδοξη νιότη.
Γίνονται οι γέροι
γαύροι. Θα ορμήσει
ανδρών λουλούδι.
Κι ο Μπάιρον ξέρει
πώς να το ζήσει
το Θείο Τραγούδι.
(Κ.Γ.Καρυωτάκης...3 φορά...ναι, τον λατρεύω)
Καλώς ήλθες αγαπητέ Byron στην παρέα μας. Χωρίς ίσως να το επιδιώκεις, έκανες μιά πολύ πετυχημένη νύξη στους 'σκιώδης' λόγους που κρύβονται πίσω από τις συγκρούσεις. Μήπως τελικά πολεμάμε τη 'Σκιά' μας; Κι αν ναί, έχουμε όλοι μία σκιά; Η σκιά είναι ξεχωριστή οντότητα ή οντότητες; Αλλά αυτό είναι άλλου Πάπα ευαγγέλιο.
"Quaero non pono, nihil hic determino dictans. Coniicio, conor, confero, tento, rogo...Ερευνώ, δεν επιβεβαιώνω. Δεν προσδιορίζω εδώ τίποτε με τελική βεβαιότητα. Υποθέτω, προσπαθώ, συγκρίνω, επιχειρώ, ρωτώ..."
λυπάμαι πολύ που σας ώθησα να κάνετε κάτι που δεν θέλατε...
ή όπως το διατυπώνει και ο δημιουργός του θέματος μας "σας έριξα στον πόλεμο"
ζητώ συγνώμη και θέτω στην διάθεση σας τα ξωτικά αυτιά μου να τα τραβήξετε αν το κρίνετε αναγκαίο....
σας εύχομαι όμως καλή συνέχεια...
Galadriel of Galadhrim
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τραβήξω κανένα αυτί ( αν και μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε ) διότι βρήκα άξιους συνομιλητές.
Μάλλον ευχαριστώ οφείλω να πω, τόσο σε σας όσο και στους υπόλοιπους φίλους.
IMAGE
quote:
Αλήθεια, εσείς ποιόν πολεμάτε..και γιατί;
Αγαπητοί φίλοι,
Χαίρομαι που είμαι κοντά σας. Γράφω για πρώτη φορά.
Η απάντησή μου είναι τούτη : Κανέναν και όλους. Η προσπάθειά μου είναι να ενώσω τους εχθρούς με τους φίλους, τους μισητούς με τους αγαπημένους, τους πεινασμένους με τους χορτάτους, τους ασθενείς με τους υγιείς, τους καλούς με τους κακούς, γιατί στην ουσία τούτη η ύπαρξη των δύο ρόλων, του ζεύγους, είναι η συνέχεια του παιχνιδιού που λέγεται ζωή και δίνει πνοή στο μοναδικό αιώνιο πράγμα στον κόσμο που λέγεται αλλαγή.
Θα έρθω σε σύγκρουση με πολλούς, θα βρω όμως και πολλούς φίλους. Θα κάνω εχθρούς, θα κάνω και φίλους. Οι ρόλοι είναι δύο. Αν ήταν ένας, το παιχνίδι δεν θα είχε συνέχεια. Κίνητρο για μένα, δεν υπάρχει, η ζωή δεν έχει σκοπό. Δεν πολεμώ κανέναν, τους πολεμώ όλους.
Χαίρομαι που είμαι μαζί σας, το λέω, απολύτως ενσυνείδητα.
Σας χαιρετώ,
Deva Parinito