- διωγμοι χριστιανων - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
αλλά,
Οστρια , το σύνταγμα της ελλάδας του 1823 απαγορεύει τη δουλεία.
Δηλαδή 10 χρόνια πριν το "πρώτο" νομοθέτημα του πλανήτη εναντίον της δουλείας.
Φυσικά δεν νομοθέτησαν οι έλληνες από τα μαθήματα που είχαν πάρει σε πανεπιστήμια εξωτερικού, αλλά έπαιξε ρόλο και η θρησκεία και φυσικά πάνω από όλα η ελληνική ψυχή.
Υπάρχει σύνταγμα πολιτικό και σύνταγμα που συντάσσει κάποιος για τον εαυτό του, πως βλέπει τα πράγματα.
Από το 300 περίπου μ.χ. μιλούν οι πατέρες για δούλους αφεντικά.
"ουκ έστιν των χρημάτων όντα δούλον, δούλον είναι του Χριστού γνήσιον." Χρυσ. προς Φιλ/σίους 62
Δούλος από δούλο διαφέρει όσο διαφέρει αφεντικό από αφεντικό.
Σήμερα υπάρχει μια μορφή δουλείας, απαρατήρητη καθότι ανεκτή από το καπιταλιστικό σύστημα.
εσυ μας ελεγες οτι ο χριστιανισμος καταργησε την δουλεια και ερχεσε τωρα και μας λες οτι ο πρωτος νομος εγινε το 1823
1500 χρονια μετα απο την αποφαση των αρχων να κανουν τον χριστιανισμο επισημη θρησκεια του κρατους
ο καταληλος τιτλος ειναι <<η ελευθερια αργησε 1500 χρονια>>
ο νομος εγινε απο ατομα που ειχαν διωξει τον κατακτητη
το να μιλουσαν οι πατερες για δουλους αφεντικα δεν με νοιαζει καθολου
ακομα και τωρα δουλους και προβατα σας αποκαλουν και αυτοι ειναι οι τσοπανηδες
τωρα στο θεμα μας στοιχεια βρηκες;
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Edited by - gigenis on 08/10/2005 22:51:28
Και εκεί θα δείτε ότι ο Πλίνιος κάνει λόγο ΜΟΝΟ για Χριστιανούς και όχι για Χριστιανούς που κατηγορούταν για κάτι.
ΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΩΝΕ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!
Επιστολή Πλίνιου:
"Sollemne est mihi, domine, omnia de quibus dubito ad te referre. Quis enim potest melius vel cunctationem meam regere vel ignorantiam instruere? Cognitionibus de Christianis interfui numquam: ideo nescio quid et quatenus aut puniri soleat aut quaeri. Nec mediocriter haesitavi, sitne aliquod discrimen aetatum, an quamlibet teneri nihil a robustioribus differant; detur paenitentiae venia, an ei, qui omnino Christianus fuit, desisse non prosit; nomen ipsum, si flagitiis careat, an flagitia cohaerentia nomini puniantur. Interim, <in> iis qui ad me tamquam Christiani deferebantur, hunc sum secutus modum. Interrogavi ipsos an essent Christiani. Confitentes iterum ac tertio interrogavi supplicium minatus: perseverantes duci iussi. Neque enim dubitabam, qualecumque esset quod faterentur, pertinaciam certe et inflexibilem obstinationem debere puniri. Fuerunt alii similis amentiae, quos, quia cives Romani erant, adnotavi in urbem remittendos. Mox ipso tractatu, ut fieri solet, diffundente se crimine plures species inciderunt. Propositus est libellus sine auctore multorum nomina continens. Qui negabant esse se Christianos aut fuisse, cum praeeunte me deos adpellarent et imagini tuae, quam propter hoc iusseram cum simulacris numinum adferri, ture ac vino supplicarent, praeterea male dicerent Christo, quorum nihil cogi posse di****ur qui sunt re vera Christiani, dimittendos putavi. Alii ab indice nominati esse se Christianos dixerunt et mox negaverunt; fuisse quidem sed desisse, quidam ante triennium, quidam ante plures annos, non nemo etiam ante viginti. <Hi> quoque omnes et imaginem tuam deorumque simulacra venerati sunt et Christo male dixerunt. Adfirmabant autem hanc fuisse summam vel culpae suae vel erroris, quod essent soliti stato die ante lucem convenire, carmenque Christo quasi deo dicere secum invicem seque sacramento non in scelus aliquod obstringere, sed ne furta ne latrocinia ne adulteria committerent, ne fidem fallerent, ne depositum adpellati abnegarent. Quibus peractis morem sibi discedendi fuisse rursusque coeundi ad capiendum cibum, promiscuum tamen et innoxium; quod ipsum facere desisse post edictum meum, quo secundum mandata tua hetaerias esse vetueram. Quo magis necessarium credidi ex duabus ancillis, quae ministrae dicebantur, quid esset veri, et per tormenta quaerere. Nihil aliud inveni quam superstitionem pravam et immodicam. Ideo dilata cognitione ad consulendum te decucurri. Visa est enim mihi res digna consultatione, maxime propter periclitantium numerum. Multi enim omnis aetatis, omnis ordinis, utriusque sexus etiam vocantur in periculum et vocabuntur. Neque civitates tantum, sed vicos etiam atque agros superstitionis istius contagio pervagata est; quae videtur sisti et corrigi posse". Ed. M. Schuster – R. Hanslik, Leipzig, 1958.
Απάντηση του Αυτοκράτορα Τραϊανού:
"Actum quem debuisti, mi Secunde, in excutiendis causis eorum, qui Christiani ad te delati fuerant, secutus es. Neque enim in universum aliquid, quod quasi certam formam habeat, constitui potest. Conquirendi non sunt; si deferantur et arguantur, puniendi sunt, ita tamen ut, qui negaverit se Christianum esse idque re ipsa manifestum fecerit, id est supplicando dis nostris, quamvis suspectus in praeteritum, veniam ex paenitentia impetret. Sine auctore vero propositi libelli <in> nullo crimine locum habere debent. Nam et pessimi exempli nec nostri saeculi est."
Ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει ότι ΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΟΥΣΕ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ είναι ότι τους καλούσε ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΟΥΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.
Όντως, δεν αναφέρει πουθενά ότι τους ανέκρινε για να διαπιστώσει αν είχαν διαπράξει κάτι το αξιόποινο.
Επιπλέον, αυτό που βάζει και την τελική σφραγίδα ότι επρόκειτο για δωγμούς μετά σφαγών μόνο και μόνο ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥΣ, αποτελεί το γεγονός ότι ΤΟΥΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕ ΝΑ ΥΒΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ!!!
Φιλικά όπως πάντα
гф ргудф ьуефакфыр фнемт зщн пкфаушц щш чкшыешфтщш вут ещ улфтутф
фддф е щуафпфт
прлецу щфыуколчр дьтчушещы вка
еыфл ьуефакфыр акф аувщшгори
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
«Ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει ότι ΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΟΥΣΕ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ είναι ότι τους καλούσε ΝΑ ΑΠΑΡΝΗΘΟΥΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.
Όντως, δεν αναφέρει πουθενά ότι τους ανέκρινε για να διαπιστώσει αν είχαν διαπράξει κάτι το αξιόποινο.»
Ψηλέ, δεν λες να καταλάβεις, αν και σου έχουνε ήδη δώσει σειρά στοιχείων και αποδείξεων. Επιμένεις να αναβιώνεις μέσα σου την ΠΛΑΣΤΗ ΕΙΚΟΝΑ που σου πούλησε το θρησκευτικό κατεστημένο, να που όμως η ιστορία ΔΕΝ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ.
Αξιόποινο για την Ρώμη ΗΤΑΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ! Και τούτο διότι ΤΕΤΟΙΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΑΠΟ ΑΠΟΚΟΣΜΕΣ ΣΕΚΤΕΣ θεωρούνταν επικίνδυνοι για την έννομη τάξη, ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΟΤΙ ΙΔΡΩΝΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥΣ.
Ένα ζωντανό παράδειγμα, είναι ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ, η οποία έγινε το 165μ.χ. και την διεξήγαγε ο Ρούστικος, προσωπικός φίλος του Μάρκου Αυρηλίου.
Πάμε λοιπόν να δούμε τι ενδιέφερε τον δικαστή κατά την δίκη, ώστε να αντιληφθούμε ΕΑΝ ενδιέφερε κάποιον η πίστη ή η υποψία ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΩΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.
«Που συναντιέστε? {ρωτάει ο δικαστής} «Όπου προτιμά ή έχει την ευκαιρία ο καθένας», αποκρίθηκε ο Ιουστίνος. «Όπως και να’χει, πιστεύεις ότι μπορούμε όλοι να συναντιόμαστε στο ίδιο μέρος? Δεν είναι έτσι {απαντά ο Ιουστίνος}, διότι ο Θεός των χριστιανών δεν περιορίζεται σε χώρους..»
Ο Έπαρχος Ρούστικος είπε: « Πες μου, που συναντιέστε? Που συγκεντρώνεις τους μαθητές σου?»
Ο Ιουστίνος απάντησε: «Ζω πάνω από τα λουτρά κάποιου Μαρτίνου, γιου του Τιμιωτίνου, και καθ’όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στη Ρώμη μόνο εκεί μαζευόμαστε..»
Ο Έπαρχος Ρούστικος είπε: «Παραδέχεσαι, λοιπόν, ότι είσαι χριστιανός?» «Ναι είμαι», αποκρίθηκε ο Ιουστίνος.
Ακολούθως, τόσο ο Ιουστίνος όσο και κάμποσοι άλλοι, θανατώθηκαν σύμφωνα με τους νόμους της Ρώμης.
Τέτοιου είδους συμπεριφορές, δηλαδή η συμμετοχή σε σέκτες οι οποίες απέτρεπαν τους πολίτες από το να τιμούν και να αναγνωρίζουνε τα αξιώματα του αυτοκράτορα, απέφεραν την τιμωρία του θανάτου. Οι Ρωμαίοι, δεν ενδιαφέρονταν για το τι ο καθένας από όλους αυτούς είχανε στο προσκέφαλο τους ή στην καρδιά τους, ΑΛΛΑ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΘΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ.
Οι Χριστιανοί, προκάλεσαν την περιφρόνηση του στωικού αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, ο οποίος απεχθανόταν τους χριστιανούς, θεωρώντας τους ΜΑΚΑΒΡΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣΥΝΕΤΟΥΣ ΕΠΙΔΕΙΞΙΕΣ. Ως τέτοιοι, με την παντελώς παράλογη και απόκοσμη τους θεώρηση περί «νεκρανάστασης» και «Δευτέρας Παρουσίας» που διέδιδαν, γινόντουσαν ΑΠΕΙΛΗ ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΡΚΩΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΗ Η ΡΩΜΗ!
Αυτοί ήταν οι λόγοι των διωγμών, ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, και όχι θρησκευτικού χαρακτήρα που το καθεστώς της χριστιανοσύνης θέλησε να περάσει στον κοσμάκη.
Όποιος ήτανε σε θέση να διαδίδει και να προσηλυτίζει πως….σύντομα θα έλθει η ημέρα της κρίσης, πως τότε ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ θα υποταχθούνε (και άρα ΚΑΙ η Ρώμη!) στον βασιλιά Γιαχβέ-Χριστό, ΑΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΘΑ ΕΠΕΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
Αυτός είναι ο λόγος των διώξεων, και όλα τα άλλα είναι ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.
Πάντως, χαίρομαι που συμφωνείς με τα όσα αναφέρονται στην επιστολή του Πλίνιου.
Φιλικά όπως πάντα
Ποια πολιτικη παραμετρο εχει;
Επαναστατησε κανεις χριστιανος χρησιμοποιωντας την ιδιοτητα του ως τεοιου εναντιον κανενος ρωμαιου αυτοκρατορα;
Η μηπως το γεγονος και μονο οτι οι χριστιανοι δεν αναγνωριζαν τον αυτοκρατορα για θεο ηταν αρκετο για να θεωρηθει ανταρσια;
Και τι ειναι αυτη η αντιληψη,πολιτικη η θρησκευτικη;
«Ναι όντως, όσο κατάλαβα το τι θέλεις να πεις με το προηγούμενο μήνυμά σου, άλλο τόσο έχω καταλάβει και τα μέχρι τώρα μηνύματά σου.»
Καλά, εδώ που τα λέμε, δεν έχω και πολλές απαιτήσεις……. 
Ψηλός:
«Πάντως, χαίρομαι που συμφωνείς με τα όσα αναφέρονται στην επιστολή του Πλίνιου.»
Ψηλέ: ΣΟΒΑΡΕΨΟΥ.
«Δηλαδη σβαμπε το που θα πιστευει ο καθενας ειναι πολιτικο ζητημα;»
Τότε, ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ ΝΑΙ!
Ναι, διότι εφόσον τα όσα έλεγαν και έκαναν υπονόμευαν την σταθερότητα και παντοδυναμία της Ρώμης, τότε όφειλαν να τους «αφοπλίσουνε».
nikostheater:
«Επαναστατησε κανεις χριστιανος χρησιμοποιωντας την ιδιοτητα του ως τεοιου εναντιον κανενος ρωμαιου αυτοκρατορα;»
Η ασέβεια στο πρόσωπο του αυτοκράτορα, ΗΤΑΝΕ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΘΑΝΑΤΩΣΗ!
Τι άλλο θέλεις για εξηγήσεις δηλαδή?
Περαιτέρω, οι διδασκαλίες που διέδιδαν περί «επερχόμενης κρίσης ΟΛΩΝ», ήτανε ένας ακόμη ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ προκειμένου να αφανιστούνε το συντομότερο δυνατό.
Δεν λέω ότι καλά έκαναν, αλλά ότι έκαναν το έκαναν ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ και όχι από θρησκευτική μανία. Όπως για παράδειγμα για αιώνες έπραξαν οι χριστιανοί λίγα χρόνια αργότερα.
Τι είναι αυτό δηλαδή που δεν καταλαβαίνεις?