- Σχολές εσωτερισμού στην Ελλάδα, μοίρασμα θετικών και αρνητικών εμπειριών - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Η άπάντηση που μου ήρθε ήταν ΟΛΟΙ.
Τελικά θα έλεγα οτι όλοι απαντήσαν στό ερώτημα του δασκάλου.
Ο καθένας έψαχνε κάτι διαφορετικό και άκουγε ότι είχε ανάγκη.
Απλώς μια άποψη.
quote:
Deva και δεν θα ''ανεβαίνει'' ο ίδιος για τούς δικούς του σκοπούς΄'κατεβάζοντας '' τους μαθητές του.
Πολλες φορες ειναι ομως αναγκαιο ο δασκαλος να ξεφτιλισει τον μαθητη,και αναλογα με τις αντιδρασεις του να καταλαβει ποσο βαθυ ειναι το προβλημα.Αυτο ισως σε μερικους να φαινεται οτι προσπαθει να ανεβει σε σχεση με τον εαυτο του.
Το δυσκολο για οποιον ειναι γκουρου,πνευματικος,δασκαλος ειναι οτι στην πραγματικοτητα δεν καλειται να αντιμετωπισει εναν ανθρωπο,αλλα αντιμετωπιζει ολοκληρη την Κοινωνια.
Γιατι στην βαθυτερη τους ουσια ολοι οι δρομοι ειναι δρομοι Απελευθερωσης απο τους κοινωνικους Θεσμους ή αλλιως το Εγω.
Χτες ειδα μια ταινια:Το νησι.Αυτο που μου εκανε εντυπωση ηταν
οτι για να κανουν τους Κλωνους να πιστευουν οτι ειναι Ανθρωποι,το προγραμμα πλησης εγκεφαλου επαναλαμβανε το Εξης:Eισαι Ξεχωριστος!
Μετα τους διναν πλαστες αναμνησεις και τελος του διναν και Εναν Σκοπο,να πανε στο Νησι.
Δηλαδη τους κανανε οτι κανει και η Κοινωνια στους πραγματικους ανθρωπους με αλλα μεσα.Μας χριζει Ξεχωριστους και στηριζομενη στην μνημη μας δινει και εναν Σκοπο οτι διαδραματιζουμε στην ζωη.Να πως χτιζετε ενας τελειος ρολος.
Γι αυτο και λεω οτι ο δασκαλος παλευει με ολη την κοινωνια.Στην Ουσια αν η Θεσμοι περναν πρεφα τι προσπαθει να κανει ενας Δασκαλος θα τον λιωναν.
Ryche..
quote:
Η εργασία με τον εαυτό δεν είναι θέμα αγοραπωλησίας (είμαι μαθητής σου δώσμου μύηση)... είναι πόνος...
τι Ομορφο αυτο που ειπες φιλη Pagwna!
..πριν μερικα χρονια μιλαγα με τον καλο μου φιλο Πλατωνα για καποιαεκφανση της Παναγιας και μου χε πει το εξης...
μα Ατμουλα η Παναγια ειναι το συμβολο του πονου!
--ναι τοσο απλα!--
(βοηθωντας με ετσι να συνειδητοποιησω την εμμονη μου μςε αυτον τον αρχετυπικο συμβολισμο ωστε αμεσως και τον εκανα συνειδηση!--τον ξεπερασα ως προβληματισμο..δηλαδη--)
Ο πονος ειναι το σπασιμο του κελυφους...υπεγραφα παλιοτερα...
ναι αυτος ειναι ο πονος και ο καρπος του-οι καρποι του..
quote:
Γι αυτο και λεω οτι ο δασκαλος παλευει με ολη την κοινωνια.Στην Ουσια αν η Θεσμοι περναν πρεφα τι προσπαθει να κανει ενας Δασκαλος θα τον λιωναν.
αγαπη μου...μαλλον συμβαινει παντα αυτο --χωρις ΑΝ.)
quote:
Απουσιάζει παντελώς η κριτική των διαφόρων σχολών από τους νυν και πρώην μαθητές τους.
sara11...
--καπου ο Deva εγραψε για τους κοιμισμενους μαθητες στο μυστικο δειπνο...--
Aναρρωτηθηκες ποτε γιατι υπαρχουν "πρωην μαθητες σχολων";
SATYAT NASTI PARI DHARMAH
--Καμμια θρησκεια ανωτερη της Αληθειας--
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
Δεν ήταν καλή, όπως δεν είναι καλές οι περισσότερες σχολές, όμως εμένα δεν με πείραζε γιατί ξεχώριζα τι έπρεπε να λάβω και τι να αφήσω.
Εκεί λοιπόν μια μέρα έρχεται ένας πατέρας με ένα αγοράκι περίπου 8-9 ετών. Το είχε φέρει επειδή οι συμμαθητές του το κορόϊδευαν και το χτύπαγαν στο σχολείο και ήθελε (ο πατέρας) να μάθει το παιδί να προστατεύει τον εαυτό του. Εξήγησε στους δασκάλους το πρόβλημα και το ανέλαβαν.
Το παιδάκι προσπαθούσε πολύ, οι δάσκαλοι όμως θεώρησαν σωστό να το ξεφτιλίζουν όταν δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Η δικαιολογία ήταν για να καταλάβουν πόσο βαθύ ήταν το πρόβλημα και συγχρόνως να καταλάβει το ίδιο και να πάρει άλλο δρόμο, να λειτουργήσει σωστά.
Μετά εγώ έφυγα και δεν ξέρω τι έγινε, αλλά είμαι σίγουρη ότι έβγαλαν έναν προβληματικό ενήλικα. "Αυτός ο δάσκαλος" δεν είναι τίποτα, είναι μόνο αυτό που εμείς του δίνουμε να είναι, ο όποιος βίαιος τρόπος (σωματικός ή ψυχολογικός) δεν έχει κανένα αποτέλεσμα και το λιγότερο που μπορώ να τον χαρακτηρίσω είναι "αισχρός".
quote:
Πολλες φορες ειναι ομως αναγκαιο ο δασκαλος να ξεφτιλισει τον μαθητη,και αναλογα με τις αντιδρασεις του να καταλαβει ποσο βαθυ ειναι το προβλημα.Αυτο ισως σε μερικους να φαινεται οτι προσπαθει να ανεβει σε σχεση με τον εαυτο του.
ryche Σίγουρα θα έχεις υπάρξει μαθητής στο παρελθόν, στο σχολείο ή σαν φοιτητής ...
Εγώ εχω υπάρξει και μαθήτρια και εχω διδάξει πάνω στη δουλειά μου.
Το έχω δεί το σύστημα απο κοντά.
Το οτι θέλω να μάθω κάτι που δεν ξέρω, το οτι ζητάω απο σένα ή κάποιον άλλο να μου δείξει δεν σημαίνει οτι σου δίνω το δικαίωμα να με αποσυνθέσεις για να με ξαναενώσεις.
Επίσης δεν σημάινει οτι επειδή θα σε ακολουθήσω θα δεχθώ και όλα όσα θα πεις ή θα αμφισβητήσω την κρίση μου.
Απο που και ως που ο θεϊκός δάσκαλος θα αποφανθεί για τις αντιδράσεις μας [ ιδίως μέσα σε ομάδα] και θα είναι απαραίτητα αλάνθαστος?
Εδώ εμείς οι ίδιοι κάνουμε πράγματα που μας εκπλήτουν, θα καταλάβει ο άλλος ? Πού δεν θα ξέρει ουτε τι κουβαλάμε απο μικροί ουτε τις ενδόμυχες ανησυχίες μας...
quote:
Δηλαδη τους κανανε οτι κανει και η Κοινωνια στους πραγματικους ανθρωπους με αλλα μεσα.Μας χριζει Ξεχωριστους και στηριζομενη στην μνημη μας δινει και εναν Σκοπο οτι διαδραματιζουμε στην ζωη.Να πως χτιζετε ενας τελειος ρολος.
Συμφωνώ μαζί σου .Ο κατάλληλος χειρισμός που λέγαμε.
Συμπερασματικά πιστεύω οτι ο σωστός δάσκαλος είναι αυτός που με αγάπη και κατανόηση προσπαθεί διακριτικά να σου δείξει τον δρόμο και να σου δώσει τα απαραίτητα εργαλεία μέσα απο μία σχέση φιλίας και αλληλοσεβασμού και οχι κάποιος που θα σου ρίξει το ηθικό, και θα σε κάνει ότι θέλει.
Πάντα φιλικά.
Όχι, όχι, ας μην οδηγηθούμε σε τέτοιες παρανοήσεις. Ας μην αφήσουμε την λογική να μας οδηγήσει σε ακραίες περιπτώσεις, όπως είναι αυτή που αναφέρει η φίλη ryramid. Ούτε όπως αυτή της "αποσύνθεσης" που αναφέρει η φίλη nst, γιατί η αποσύνθεση του "εαυτού" ενός μαθητή, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει, αν πρώτα δεν το θέλει ο ίδιος ο μαθητής. Αν για παράδειγμα, εγώ δεν θέλω να σταματήσω να κρίνω, δεν το θέλω πραγματικά ρε αδελφέ, τότε φέρτε μου τον πιο μάστερ γκουρού, φέρτε μου τον Θεό τον ίδιο μπροστά μου και βάλτε τον να με μάθει πως να μην κρίνω. Μια τρύπα στο νερό θα κάνει.
Λέγοντας "ξεφτυλίσει τον μαθητή" - και ας με συμπληρώσει / διορθώσει ο Ryche αν θέλει - είναι σφάλμα να βλέπουμε τον μαθητή ως συνολική προσωπικότητα, γιατί δεν έχει ακόμη. Δεν έχει ένα μόνιμο "Εγώ", δεν έχει φτάσει στο σημείο να το έχει, δεν έχει έρθει η λεγόμενη κρυστάλλωση του "εγώ" του. Εννοούμε - τουλάχιστον εγώ έτσι το καταλαβαίνω - να ξεφτυλιστεί εκείνο το "εγώ" του μαθητή που έχει τον χαρακτήρα του τσάμπα μάγκα και την φιλοσοφία του πρώτου τραπεζιού της πίστας ή να ξεφτυλιστεί εκείνο το "εγώ" του μαθητή που έχει αντιδραστική συνείδηση γιατί νομίζει πως γνωρίζει. Ή να ξεφτυλιστεί κάποιο "εγώ" της αυταρέσκειας, της αυτοπροβολής, της κρίσης, της διάκρισης, όλων αυτών των εικόνων που έχουν σχηματιστεί στον εαυτό του, και δεν είναι παρά αυτοδημιούργητες ψευδαισθήσεις που οδηγούν σε έναν βαθύτερο ύπνο και σε μια υποθάλπτουσα λήθη.
Προσοχή! Όλα τα παραπάνω "αρνητικά", όλες αυτές οι "ασχήμιες" (και βάζω τις λέξεις σε εισαγωγικά, γιατί για κάποιον άλλον μπορεί να μην είναι) εμφανίζονται όχι μόνον σε κάποιον που έχει ρόλο μαθητή σε κάποια σχολή, αλλά εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους, είτε είναι "μαθητές", είτε είναι "δάσκαλοι". Οι ρόλοι μπορούν να αντιστραφούν πανεύκολα! Εμφανίζονται όμως, το τονίζω αυτό, σε κάποιες ορισμένες χρονικές στιγμές και αυτή ακριβώς είναι η αξία των λόγων του Ryche όταν λέει "Πολλές φορές" κτλ. Γιατί εμφανίζονται συχνά και συχνά ο δάσκαλος πρέπει να φαίνεται "σκληρός & απότομος". Όπως επίσης, και από τούτο διαφαίνεται η αξία της πρότασης του Ryche "Ο δάσκαλος παλεύει με όλη την κοινωνία." Ναι, έτσι είναι, με όλη την κοινωνία, με όλη την ανθρωπότητα. Αφού παλεύει με τόσα διαφορετικά "εγώ" στου μαθητές του, που όλα ανοίκουν στην κοινωνία, στον κόσμο, είναι όλα μέρος του Όλου. Και δεν παλεύει επειδή μισεί την κοινωνία, την ανθρωπότητα, αλλά επειδή την αγαπάει πολύ. Αυτό, πρέπει όσοι αναζητούν πραγματικούς δασκάλους στην ζωή τους, να το έχουν καλά υπ' όψην τους, προτού τους εμπιστευθούν την "αποσύνθεσή" τους, όπως λέει η nst. Ο πραγματικός δάσκαλος, αγαπάει και πιστεύει τους ανθρώπους. Κι αν κάπου κάπου τους ταλαιπωρεί, είναι επειδή γνωρίζει.
Συμφωνώ στο ότι είναι πολύ λεπτό σημείο, γι' αυτό ο δάσκαλος πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός. Μπορεί πράγματι να κάνει πολύ μεγάλο κακό σε κάποιον μαθητή του, αλλά αν γνωρίζει πότε και που ακριβώς να "χτυπήσει" τον μαθητή του, ξεφτυλίζοντας και καταρίπτοντας αυτήν την ψευδαίσθησή του, τότε του κάνει μεγάλο καλό.
Λένε για τον Γκουρτζίεφ, πως κάποτε πήρε τους μαθητές του για να πάνε να φάνε στην εξοχή. Σε κάθε μέρος που πήγαιναν, ο Γκουρτζίεφ τους έλεγε : "Όχι, δεν μ' αρέσει εδώ. Πάμε κάπου αλλού." Πέρασε σχεδόν ολόκληρη η μέρα ψάχνοντας να βρουν το κατάλληλο μέρος για να κάνουν πικ νικ. Ο Γκουρτζίεφ, συνέχιζε "Όχι, όχι, πάμε αλλού! Δεν μ' αρέσει εδώ." Μερικοί άρχισαν να πεινάνε, άλλοι σκέφτονταν "Μα τι κάνει ? Παλαβός είναι ? Πήγαμε σε τόσο όμορφα μέρη που θα μπορούσαμε να φάμε και δεν του άρεσαν. Πλάκα μας κάνει ?" Τελικά, όταν σουρούπωσε, ο Γκουρτζίεφ οδήγησε τους μαθητές τους σε μια απόκρυμνη, κακοτράχυλη πλαγιά, με μεγάλη κλίση, και είπε : "Να, εδώ θα φάμε." Φαντάζεστε τι επικράτησε ? Δεν μπορούσαν ούτε το τραμεζομάνδηλο να στρώσουν στο χώμα, τα ποτήρια δεν στεκόντουσαν, τα κρασιά χύνονταν, τα φαγητά πέρνανε την κάτω βόλτα, πραγματικό μπάχαλο. Όταν οι μαθητές ρώτησαν εύλογα "Μα καλά, δάσκαλε, γιατί μας έφερες εδώ ? Εδώ, πως θα φάμε ? Δεν μπορούμε! Εδώ δεν βλέπουμε καλά καλά !", τότε ο Γκουρτζίεφ είπε "Ας βρούμε λοιπόν τον τρόπο!" Και έτσι κι έγινε...
Edited by - Deva_Parinito on 11/09/2005 15:06:41
quote:
Λέγοντας "ξεφτυλίσει τον μαθητή" - και ας με συμπληρώσει / διορθώσει ο Ryche αν θέλει - είναι σφάλμα να βλέπουμε τον μαθητή ως συνολική προσωπικότητα, γιατί δεν έχει ακόμη. Δεν έχει ένα μόνιμο "Εγώ", δεν έχει φτάσει στο σημείο να το έχει, δεν έχει έρθει η λεγόμενη κρυστάλλωση του "εγώ" του. Εννοούμε - τουλάχιστον εγώ έτσι το καταλαβαίνω - να ξεφτυλιστεί εκείνο το "εγώ" του μαθητή που έχει τον χαρακτήρα του τσάμπα μάγκα και την φιλοσοφία του πρώτου τραπεζιού της πίστας ή να ξεφτυλιστεί εκείνο το "εγώ" του μαθητή που έχει αντιδραστική συνείδηση γιατί νομίζει πως γνωρίζει. Ή να ξεφτυλιστεί κάποιο "εγώ" της αυταρέσκειας, της αυτοπροβολής, της κρίσης, της διάκρισης, όλων αυτών των εικόνων που έχουν σχηματιστεί στον εαυτό του, και δεν είναι παρά αυτοδημιούργητες ψευδαισθήσεις που οδηγούν σε έναν βαθύτερο ύπνο και σε μια υποθάλπτουσα λήθη.
Εδώ η όποια διαφωνία είναι στόν τρόπο που θα γίνει αυτό.
Μπορείς να ανασύρεις και να δέιξεις στο μαθητή τα διάφορα εγώ του μέ παραδείγματα που τα καταλαβαίνει και όχι με υποβιβασμό της λανθάνουσας, εστω προσωπικότητας του.
Οπως λές και εσύ αν ο μαθητής δεν θέλει δεν γίνεται τίποτα.
Αν εγώ αποφασίσω να δεχθώ κάποιον σαν δάσκαλο σημαίνει οτι ήδη τον εμπιστεύομαι και οτι ήδη θεωρώ οτι δεν ξέρω, αλλιώς δεν θα ξεκίναγα να μάθω.
quote:
Συμφωνώ στο ότι είναι πολύ λεπτό σημείο, γι' αυτό ο δάσκαλος πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός. Μπορεί πράγματι να κάνει πολύ μεγάλο κακό σε κάποιον μαθητή του, αλλά αν γνωρίζει πότε και που ακριβώς να "χτυπήσει" τον μαθητή του, ξεφτυλίζοντας και καταρίπτοντας αυτήν την ψευδαίσθησή του, τότε του κάνει μεγάλο καλό.
Το ίδιο λέω. Αλλα άυτή η ψυχή έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που δεν είναι συνηθισμένο να βρεθούν.
Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι με αφορμή αυτό που είπες για την κρίση και με κάτι που διάβασα.
Οταν λέμε να μην κρίνουμε εννοούμε να μην κάνουμε κριτική για τον συνάνθρωπό μας ή να μην επεξεργαζόμαστε αυτά που ακούμε?
Εγώ μέχρι τώρα εννοώ το πρώτο.
Μάλλον πρέπει να πάμε σε άλλο τόπικ...
Φιλικά
quote:
Οταν λέμε να μην κρίνουμε εννοούμε να μην κάνουμε κριτική για τον συνάνθρωπό μας ή να μην επεξεργαζόμαστε αυτά που ακούμε?
It's Ryche's turn...
Edited by - Deva_Parinito on 11/09/2005 15:15:11
quote:
Αν εγώ αποφασίσω να δεχθώ κάποιον σαν δάσκαλο σημαίνει οτι ήδη τον εμπιστεύομαι και οτι ήδη θεωρώ οτι δεν ξέρω, αλλιώς δεν θα ξεκίναγα να μάθω.
Πολύ καλά. Σε πιστεύω.
Δες τώρα μια μικρή παγίδα. Αν εγώ, ως δάσκαλός σου, θεωρήσω ότι δεν ξέρεις τίποτε και ότι με εμπιστεύεσαι, στην προσπάθειά μου να σου μάθω για παράδειγμα πως η φωτιά μπορεί να σε κάψει, θα πάρω το αφράτο χεράκι σου και θα το βάλω πάνω σε μια φλόγα, μέχρι να στριγκλίσεις απ' τον πόνο.
Αυτό, πως θα σου φαινόταν ?
(Το γυρίσαμε λίγο σε προσωπικό επίπεδο, δεν πειράζει. Προσπάθησε να απαντήσεις αν θέλεις, συγκεκριμένα, όχι γενικά. Μην μου πεις δηλ. για τον τρόπο γενικά, ok, συμφωνούμε, αλλά προσπάθησε να μου πεις πως θα σου φαινόταν ο δικός μου τρόπος, στο συγκεκριμένο παράδειγμα που δίνω, ok?)
Edited by - Deva_Parinito on 11/09/2005 16:06:44
quote:quote:
Οταν λέμε να μην κρίνουμε εννοούμε να μην κάνουμε κριτική για τον συνάνθρωπό μας ή να μην επεξεργαζόμαστε αυτά που ακούμε?
It's Ryche's turn...
Έγινε, τα λέμε... Edited by - Deva_Parinito on 11/09/2005 15:15:11
----κοιτα συμτωσις! πριν τα δυο ποστς σου που προηγουνται, αγαπητε...ηθελα να κανω quote σ'αυτο που εκανες
(ηταν μαλλον οταν εκανες τη διορθωση:
Edited by - Deva_Parinito on 11/09/2005 15:06:41//
τελικα ομως καπου αλλου χαθηκα,αλλα..-----
(..επανερχομαι και λεω τη σκεψη που εκανα σαν διαβασα πρωτη φορα αυτο το quote..)
Μου θυμισε το πιστευε και μη ερευνα!---χωρις κομμα,καθοτι διφορουμενο στην ερμηνεια..--
Rch,lov_...Deva's callin'u..
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
quote:
φιουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ ετσι ε!!!!!!!!!!!!!!! Ναρκισα τι λεει η τζες!!!!!!!!!!!!!!!
Έλα ντε...!! Τι λέει??? Η ενθαλπία δεν ήταν το φόρτε μου
Άσχετο,αλλά... ρε Τσες.. Πού την ξέρεις εσύ την ενθαλπία???
Όταν ο κλόουν του τσίρκου, αυτοκτόνησε πάνω στη σκηνή, όλοι νομίσαν ότι ήταν μέρος του σόου και γελάσανε ακόμη πιο πολύ
Όταν ο κλόουν του τσίρκου, αυτοκτόνησε πάνω στη σκηνή, όλοι νομίσαν ότι ήταν μέρος του σόου και γελάσανε ακόμη πιο πολύ
Όταν ο κλόουν του τσίρκου, αυτοκτόνησε πάνω στη σκηνή, όλοι νομίσαν ότι ήταν μέρος του σόου και γελάσανε ακόμη πιο πολύ