- Σχολές εσωτερισμού στην Ελλάδα, μοίρασμα θετικών και αρνητικών εμπειριών - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Εγώ δεν ζήτησα την εμπιστοσύνη σου. Εγώ απλά σου είπα, πως αν θέλεις να κουβεντιάσουμε - επειδή κι εγώ θα το ήθελα - θα πρέπει να κουβεντιάσουμε υπό όρους. Ε, εγώ βάζω αυτούς τους όρους. Τους δέχεσαι ? Καλώς. Δεν τους δέχεσαι ? Πάλι καλώς. Εγώ, είτε έτσι, είτε αλλιώς, παρακολουθώ το θέμα και σε διαβάζω. Δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης δηλ. Μια ερώτηση σου έκανα. Συμφωνείς ? Μου είπες "όχι", ok, κανένα πρόβλημα. Γιατί περιπλέκεις το θέμα και μιλάς για εμπιστοσύνη και συμπεριφορές ?
Κατ' αρχήν, το να ζητάει κάποιος κάτι από εσένα, είναι κι αυτό ένα είδος συμπεριφοράς. Τώρα, καλή είναι ? κακή είναι ? εσύ κρίνεις, εσύ επιλέγεις, εσύ αποφασίζεις. Άρα για μένα, δεν υπάρχει τίποτε να "χτίσουμε". Μια ερώτηση σου έκανα. Σου έθεσα τους όρους υπό τους οποίους μπορώ να κουβεντιάσω μαζί σου και απλά σε ρώτησα αν συμφωνείς. Αυτό είναι όλο...
Να 'σαι καλά,
Deva
Σημαίνει κάτι για σένα η έννοια του "μαθητή" κι αν ναι, τι;
Επίσης,
Εσύ, τι ψάχνεις να βρεις σε έναν εσωτερικό δρόμο;
Τι είναι αυτό που ζητά η καρδιά σου, η εσωτερική σου φωνή - αν θέλεις;
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Αυτή την εικόνα είχα μέσα μου αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό απλά δεν υπάρχει. Αυτό που έχω δει είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που προχωράνε ή ανεβαίνουν ή όπως θέλεις πεστο. Αυτό τους δίνει δύναμη, δηλαδή η αύρα τους μεγαλώνει γίνεται μαγνητική, μπορούν και επικοινωνουν με τους μαθητές σε επίπεδο ψυχής, και νομίζω ότι ακόμα μπορούν και επεμβαίνουν με διάφορους τρόπους στην ζωή των μαθητών τους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε αυτοί έχουν σπάσει το εγώ και αυτό που έχουν καταλάβει το κάνουν κοσμοθεωρία. Μετά βάζουν τους μαθητές στο κρεβάτι του Προκρούστη και προσπαθούν να τους φέρουν στα μέτρα τους.
Νομίζω ότι κάτι παθαίνουν όταν "φωτίζονται" και αυτό εδώ απλά είναι μια λέξη και τίποτα παραπάνω, και παγιώνονται. Ίσως να έχει να κάνει με το ανέβασμα της κουνταλίνι, πάντως οι περισσότεροι απλά παπαγαλίζουν τα ίδια μέχρι να πεθάνουν.
Θα αναφέρω σαν παράδειγμα τον Κρισναμούρτι, ο οποίος έχει δώσει μια υπέροχη διδασκαλία, που όμως δεν χρησίμευσε σε κανέναν μαθητή του.
Υπάρχουν διάφορα βιβλία γραμμένα από μαθητές του που τα λένε αυτά δεν τα λέω εγώ, θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν μαθητή του που έλεγε ότι αναρωτιέται γιατί τον ακολουθεί, πήγαινε στις διαλέξεις του, ένοιωθε φυσικά πάντα πολύ καλύτερα μετά, αφού ήταν μέσα στην αύρα του Κρισναμούρτι και στο όλο ενεργειακό πεδίο. Όμως το να προσπαθεί να είναι όσο το δυνατον περισσότερο σε σιωπή δεν τον οδήγησε στο σημείο που είχε φτάσει ο Κρισναμούρτι.
Και εδώ είναι το γελόίο της υπόθεσης: Ο Κρισναμούρτι για όποιον δεν ξέρει την ιστορία του, φωτίστηκε πάνω σε ένα καράβι καθώς πήγαινε στην Ινδία για να δώσει μια διάλεξη στην εκεί Θεοσοφική εταιρεία.
Φωτίστηκε όταν έμαθε από ένα τηλεγράφημα πως πέθανε ο αδελφός του, που ήταν και ο πιο αγαπημένος άνθρωπος στη ζωή του.
Και πως φωτίστηκε; Υπάρχουν περιγραφές του ίδιου σε γράμματα ή στο ημερολόγιό του, δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τι γράφει:
Η οδύνη, λοιπόν, τον έσπρωξε να αναζητήσει την Ένωση με το Θείο, και να τι έκανε: Εναρμόνισε ένα ένα τα σώματά του με το Βουδικό του σώμα κι ύστερα εναρμονίστηκε με τον Κύριο Μαιετρέγια.
Μετά η κουνταλίνι ανέβηκε, αυτός άλλαξε οριστικά μετά την εμπειρία του αυτή και στη συνέχεια άλλαξε και το όνομά του - τότε τον φώναζαν Κρίσνα - και έγινε ο γνωστός Κρισναμούρτι που ξέρουμε.
Και πως ήξερε ο Κρίσνα πόσα σώματα είχε και ποιός ήταν και που ήταν ο Μαιετρέγια και πως να εναρμονίζει το ένα σώμα με το άλλο; Γι' αυτό είχαν φροντίσει ο Λεντμπίτερ και η Μπεζάν που τον είχαν πάρει από την οικογένειά του και τον μεγάλωναν προορίζοντάς τον να γίνει κάποτε ο φορέας του Μαιτρέγια, ο νέος Χριστός δηλαδή.
Τα γνώριζαν όλα αυτά οι μαθητές του; Αμφιβάλω γιατί ποτέ δεν μιλούσε γι' αυτά. Του πέρασε ποτέ από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως κι αυτοί να χρειάζεται να γνωρίσουν πόσα σώματα έχουν, και να πάρουν τις μυήσεις που πήρε αυτός για να κάνουν το ίδιο;
Όχι διότι πλέον όλα τα ήξερε, όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε...
Κι αυτό είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος δάσκαλος που το κάνει...
Και τί είναι η μύηση δηλαδή για να την δίνει κάποιος λές και είναι κουφετάκια? Η μύηση απαιτεί ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΚΛΗΡΗ ΣΚΛΗΡΟΤΑΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. Η κουνταλίνι δεν ανεβαίνει μόνη της, ούτε επειδή κάποιος πατάει ένα μαγικό κουμπάκι. Ανεβαίνει όταν ιδρώνεις στην δουλειά καθημερινά, και υποφέρεις ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Και πάλι σε άλλους μπορεί να ανέβει με λιγότερο πόνο και σε άλλους καθόλου, κι αυτό έχει να κάνει με το τί δουλειά έχει πέσει απο προηγούμενες ζωές, και τί δουλειά κάνεις σε αυτή την ζωή. Υπάρχουν άνθρωποι που ΝΟΜΙΖΟΥΝ οτι δουλεύουν με τον εαυτό τους, και απλά κάνουν μία τρύπα στο νερό. Κι άλλοι που ούτε λένε, ούτε ξέρουν οτι δουλεύουν με τον εαυτό τους, κι όμως σπάνε το εγώ κομμάτι κομμάτι. του δίνουν και καταλαβαίνει...
Αυτοσκοπός του μαθητή δεν θα έπρεπε να είναι η φώτιση, αλλά καταρχήν η καλυτέρευση του εαυτού του... Βήμα βήμα τ'ανεβαίνεις το βουνό...
Ας κλαίγονταν λοιπόν οι μαθητές του Κρισναμούρτι και του οποιουδήποτε Κρισναμούρτι... Η εργασία με τον εαυτό δεν είναι θέμα αγοραπωλησίας (είμαι μαθητής σου δώσμου μύηση)... είναι πόνος...
Ελπίζω να κατάλαβες τί εννοώ...
Σε φιλώ πολύ
Καλή δύναμη
Πέγκυ
ΥΓ και κάτι που μου ξέφυγε: όταν έχεις τα σώματα το ξέρεις, ή το 'θυμάσαι' όταν έρθει η ώρα! Όπως κάποια στιγμή το μωρό καταλαβαίνει και αντιλαμβάνεται συνειδητά οτι έχει ένα φυσικό σώμα, και αρχίζει και το μαθαίνει...
Edited by - Pagwna on 06/09/2005 09:20:23
Αν πάλι πιστεύεις ότι πρέπει να εστιαστούμε απλά στην καλυτέρευση του εαυτού μας, θα διαφωνήσουμε.
Θα σου πως τι έζησα εγώ - και θα συνεχίσω να διατηρώ την ελπίδα ότι κάποια μέρα κάποιος θα μου πει και το τι έχει ζήσει αυτός, ντρεπόσαστε, ή φοβόσαστε;
Άρχισα λοιπόν με γιόγκα όπως σας είπα, ώρες ατελείωτες διαλογισμού, κατά τις οποίες έμπαινα σε σιωπή, κι ύστερα χανόμουν κι ούτε ήξερα που πήγαινα. Δεν ήταν καθόλου άσκημα, που και που έβλεπα και φως, ένοιωθα και αγάπη και γενικά αυτά που νοιώθουμε όλοι μας όταν κάνουμε διαλογισμό.
Μέχρι που κάποια μέρα συναντήθηκα με μια παλιά μου φίλη, που της είχε ανοίξει το κανάλι και ήταν στην σχολή του Όσσο.
Σε ένα channeling λοιπόν που μου έδωσε μου είπε ότι είναι χαζό αυτό που κάνω και ότι πρέπει να είμαι μέσα στο σώμα μου όταν κάνω διαλογισμό και ότι αν δεν μου χρειαζόταν το σώμα δεν θα το είχα.
Από εκείνη την μέρα άρχισα αντί να βγαίνω ή να χάνομαι, όπως θέλετε πέστε το να προσπαθώ να είμαι στο σώμα και να μπαίνω όλο και πιο βαθιά μέσα στον εαυτό μου.
Αυτό για μένα ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που μου πρόσφερε πάρα πολλά...
Νομίζω, λοιπόν, ότι ένα από τα πολλά προβλήματα των μαθητών είναι ότι αγνοούν πράγματα που θα τους βοηθήσουν, για άλλους μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό και δεν μοιράζονται ο καθένας την αλήθεια του με τους άλλους ώστε να υπάρχει σύγκριση, κριτική και επιβεβαίωση.
quote:
Δεν διαφωνώ σε τίποτα από όσα λες, όλα αυτά συμβαίνουν. Θα σε ρωτήσω όμως κάτι, ποιος είναι ο ρόλος του Δασκάλου ή πιστεύεις ότι δεν μας χρειάζεται?????????
Ο ρολος του δασκαλου ειναι να σου δειξει τον Δρομο.Αυτο.Μοναχα Αυτο.
Ολο το περπατημα το κανουμε μονοι μας.
Sara, να συμπληρώσω επίσης πως το 'να καλυτερεύσεις τον εαυτό σου' είναι μία πολύ παιδιάστικη φράση που χρησιμοποίησα, για να εκφράσω μία διαδικασία πολύ ΩΡΙΜΗ ΚΑΙ ΒΑΘΙΑ... Ολη η δουλειά είναι αυτή, κι όποιος καταφέρει αυτό που μοιάζει τόσο απλό όταν το λές, γίνεται -ή ξαναγίνεται- ΘΕΟΣ! Αυτή είναι η φώτιση, κι αν μου επιτρέπεις εκεί είναι το λάθος πολλών μαθητών οποιουδήποτε δασκάλου... Περιμένουν ή ελπίζουν μόνο να αποκτήσουν τις δυνάμεις που έρχονται με την ελευθέρωση αυτού του πυρήνα (της ψυχής, όπως θέλεις πές το), περιμένουν να αρχίσουν να βλέπουν φωτάκια και στοιχειακά και αστρικούς κόσμους, όταν δεν μπορούν και δεν έχουν την υπομονή να κοιτάξουν μέσα τους. Και χάνουν όλο τους τον χρόνο περιμένοντας και περιμένοντας και απασχολούμενοι με ό,τι τους υπόσχεται ΑΜΕΣΗ ΦΩΤΙΣΗ. Είναι αστείο όταν βλέπεις πόσο χρόνο διαθέτει κάποιος για να πεί μερικές λέξεις που θα τον βοηθήσουν να 'δεί το φώς' και πόσο χρόνο διαθέτει για να κάτσει να κοιτάξει τον 'εαυτό' του στον καθρέπτη (εσωτερικά εννοώ, μέσω του διαλογισμού και της συνειδητής ύπαρξης).
Οπότε συμφωνώ με την φίλη σου οτι με σιωπή μόνο δεν γίνεται δουλειά... Το θέμα είναι να ακούσεις τον θόρυβο που κάνει το εγώ, και όχι μόνο να τον ακούσεις, αλλά και να τον ανεχτείς, για να μπορέσεις να τον παρατηρήσεις.
Ελπίζω να βγάζω νόημα... Φαντάζομαι εσύ ειδικά θα καταλαβαίνεις για τί μιλάω μιά και περνάς ήδη αυτό το στάδιο
'Γνώθι σ'αυτόν' sara, αυτή είναι ΟΛΗ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ!
ΦΙΛΗ Pagwna ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΞΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ...
quote:ΟΧΙ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΩΡΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΒΑΘΥ ΝΟΗΜΑ ΕΧΕΙ...
Sara, να συμπληρώσω επίσης πως το 'να καλυτερεύσεις τον εαυτό σου' είναι μία πολύ παιδιάστικη φράση που χρησιμοποίησα, για να εκφράσω μία διαδικασία πολύ ΩΡΙΜΗ ΚΑΙ ΒΑΘΙΑ...
ΔΥΝΑΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΔΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΑΝ ΔΕΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ?
ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ...
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ...
ΓΝΩΘΕΙ Σ' ΑΥΤΟΝ....
ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
ΔΥΝΑΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΔΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΑΝ ΔΕΝ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ?
To "εάν δεν" είναι κάτι σαν αναγκαία και ικανή συνθήκη Avatar? Έτσι το εννοείς ? Δηλαδή, εσύ υποστηρίζεις πως η όποια καλυτέρευση του όποιου εαυτού, προϋπάρχει της ίδιας αναζήτησης του εαυτού ?
Προσωπικά, εγώ πιστεύω πως δεν είναι θέμα του "καλύτερου" και του "χειρότερου" εαυτού. Τι σημαίνει στην τελική "καλύτερος" και τι "χειρότερος" ? Σχετικά με τι ? Με ποιον ? Νομίζω πως κάπου μπερδευόμαστε.
Για μένα η ίδια η αναζήτηση του εαυτού μας (των εαυτών μας, αν θέλετε, γιατί δεν έχουμε έναν ή δεν έχουμε κανέναν, όπως έλεγε ο Βούδας) είναι από μόνη της, δρόμος, μονοπάτι. Ο δάσκαλος, όπως σωστά λέει ο Ryche, μπορεί να σου δείξει μόνο αυτό, τον δρόμο. Να σε πληροφορήσει, αν θέλετε, πως υπάρχει αυτός ο δρόμος. Θες να πας ? Καλώς. Δεν θες ? Πάλι καλώς.
Υπάρχει μια παλιά Ανατολική διδασκαλία, που λέει πως ο άνθρωπος είναι σαν ένα σπίτι με τέσσερα δωμάτια. Η πλειοψηφία των ανθρώπων γνωρίζει μόνο τα τρία δωμάτια. Έρχεται όμως κάποιος και σου λέει "Ξέρεις φίλε, εκτός από τα τρία δωμάτια, υπάρχει κι ένα άλλο, τέταρτο." Αυτό είναι μια πληροφορία. Αν εσύ πιστέψεις αυτήν την πληροφορία, αρχίζεις και αναζητάς το κλειδί για το τέταρτο δωμάτιο. Το κλειδί όμως δεν το έχει ο δάσκαλος ή τέλος πάντων αυτός που θα σου πει πως υπάρχει αυτό το δωμάτιο. Εσύ πρέπει να το βρεις. Αυτός, βρήκε το δικό του κλειδί και μπήκε σ' αυτό το δωμάτιο. Είδε πως υπήρχε, γι' αυτό ήρθε και σου είπε πως υπάρχει. Αν εσύ τώρα, στην προσπάθειά σου να βρεις αυτό το κλειδί, αποτύχεις, ε, αυτό δεν σημαίνει πως ίσως να μην υπάρχει το τέταρτο δωμάτιο, ούτε πως ο δάσκαλος σου είπε ψέμματα. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σου. Δεν φταίει ο δάσκαλος δηλ. Εσύ δεν μπόρεσες να το βρεις. Ε, δεν είναι και τόσο τρομερό αυτό. Θα βρεις άλλα πράγματα...
Το "κλειδί" είναι ο εκάστοτε τρόπος. Αυτό που όλοι αναζητούν. Τον τρόπο, το "πως". Πρέπει όμως να γίνει απολύτως κατανοητό, πως αυτό το "πως" διαφέρει στον κάθε άνθρωπο. Ναι μεν οδηγεί στο πολυπόθητο τέταρτο δωμάτιο, αλλά ο καθένας έχει το δικό του "κλειδί" για να το ανοίξει. Ο καθένας λοιπόν, πρέπει από μόνος του να ανακαλύψει τον τρόπο. Συνεπώς μιλάμε για έναν δρόμο, όχι συγκεκριμένο (και αφού δεν είναι συγκεκριμένος, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν "καλύτερος" ή "χειρότερος"), αλλά δρόμο που πρέπει να ανακαλυφθεί από τον κάθε άνθρωπο. Αυτή ακριβώς είναι η "μαγεία" της αυτογνωσίας. Αυτή, αν θέλετε, είναι η "μαγεία" της ζωής.
Έχετε ακούσει την φράση "Βρήκα το κουμπί της"? Έ, κάπως έτσι. Υπάρχει μάλιστα και μια κινηματογραφική ταινία, "Το κουμπί της", κάπως έτσι λέγεται, αλλά είναι τσόντα.
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 10/09/2005 01:15:55
quote:
Αν εσύ πιστέψεις αυτήν την πληροφορία, αρχίζεις και αναζητάς το κλειδί για το τέταρτο δωμάτιο.
Το θέμα λοιπόν είναι αν θα το πιστέψεις. Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως σε μία σχέση μαθητή - δασκάλου, η πίστη, παίζει καθοριστικό ρόλο. Όλα τα "εύλογα" ερωτήματα που δημιουργούνται προέρχονται από κάποιο κλονισμό αυτής της πίστης. Και ο κλονισμός μπορεί να προέρχεται από χίλια δυο πράγματα. Ίσως και από το ότι ένας δάσκαλος, ποτέ (και δεν πρέπει για μένα) να σου φανερώσει το δικό του τρόπο. Πρέπει να σε αφήσει ελεύθερο να τον βρεις εσύ - αν τον βρεις. Διαφορετικά, δεν είναι δάσκαλος. Είναι ένας φθηνός υποκινητής και αυτό που κάνει τότε, δεν διαφέρει διόλου από έναν κλασικό προσυλητισμό.
Βλέπουμε πως αντιμετωπίστηκε ο Κρίσνα. Μόλις μίλησε για τον δικό του τον τρόπο, αμφισβητήθηκε από τους ίδιους του τους μαθητές. Ο Κρίσνα λοιπόν, έδωσε κι αυτός μια πληροφορία στους μαθητές του. Αλλά αυτοί δεν τον πίστεψαν. Ή, στην προσπάθεια τους να κάνουν ότι έκανε κι αυτός, απέτυχαν. Έτσι, μετά ήταν πολύ εύκολο να τον χαρακτηρίσουν "κακό" δάσκαλο.
Τα δέοντα,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 10/09/2005 00:16:11
Είναι η ικανότητα που έχουν ορισμένοι άνθρωποι να σου δίνουν αυτές τις πληροφορίες με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Κατ' αυτήν την έννοια που δίνω στην λέξη "δάσκαλος", θα μπορούσα να συμμετέχω στο θέμα της φίλης Sara, γιατί έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους στην ζωή μου, όχι απαραίτητα παρακολουθώντας κάποια ειδική διδασκαλία σε κάποια ειδική σχολή εσωτερισμού.
Ο δάσκαλός μου για παράδειγμα, στο μάθημα των Μαθηματικών στο Λύκειο, ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και δίδασκε με έναν μοναδικό, δικό του τρόπο, "εσωτερίστικα" θα έλεγα. Ακόμη και τώρα, νιώθω περήφανος που είχα έναν τέτοιο δάσκαλο, και πολλές φορές σε συζητήσεις με παλιούς συμμαθητές και φίλους μνημονεύουμε το όνομά του. Θυμάμαι τώρα και γελάω, γιατί κάποτε όταν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε την έννοια του απολύτου, αυτό το απόλυτο του x, το [x], μας έλεγε : "Να θυμάστε, το απόλυτο είναι σαν μια κρεατομηχανή. Ότι και να βάλεις μέσα, το κάνει κιμά!"
Θέλω να πω, πως ένας άνθρωπος μπορεί σχετικά εύκολα να χαρακτηριστεί "δάσκαλος", αν γνωρίζει πως να "ξεμπλοκάρει" κάποιον συνάνθρωπό του από μια δύσκολη στιγμή που πιθανόν να βρίσκεται εκείνος. Όχι απαραιτήτως με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο. Ανακαλύπτει και ο ίδιος τον τρόπο του εκείνη την στιγμή, τον προσαρμόζει αν θέλετε, στον συνάνθρωπό του, τον κάνει κομπάτιπλ, συμβατό, αλλά αυτός ο τρόπος δεν είναι στάνταρ, "παίζει" ανάλογα, ρολάρει δηλ.
Ένας πραγματικός δάσκαλος έχει χίλιους δυο τρόπους να διδάξει, αν το επιθυμήσει. Μπορεί να μένει σιωπηλός, μπορεί να αρχίσει να μιλάει ακατάπαυστα, μπορεί μόνο να ρωτάει, μπορεί μόνο να απαντάει, μπορεί να γίνει και ο ίδιος μαθητής, για να διδάξει με αυτόν τον τρόπο στον μαθητή του. Μπορεί να κάνει ότι θέλει, όποτε το θέλει, και για όποιον το θέλει.
Καλό ξημέρωμα,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 10/09/2005 01:01:05
Ryche..
Vote!
Και Pagwna και Avatagrg, πάνω σε αυτό που λέτε για καλυτέρευση του εαυτού θα σας πω πως έγινε για μένα. Δούλεψα μέσω 3 τρόπων, ο πρώτος ήταν καθάρσεις που είχαν να κάνουν με γκρουπάκια που έκανε ένα κανάλι του Όσσο, και που με βοήθησαν να βγάλω στην επιφάνεια θαμμένους φόβους και θυμό κι άλλα αρνητικά συναισθήματα, όπως π.χ. κάποιες στραβές υποσυνείδητες ιδέες για τον εαυτό μου. Από ένα σημείο και μετά αυτή την διαδικασία μπορούσα να την κάνω στο μεγαλύτερο μέρος μόνη μου.
Ο δεύτερος τρόπος που ίσως έχει να κάνει πιο άμεσα με την καλυτέρευση του εαυτού ήταν το να κάνω υπερβάσεις στην καθημερινότητα, να λειτουργώ δηλαδή με βάση αυτό που συνειδητά καταλάβαινα ότι ήταν καλύτερο. Αυτό λειτούργησε θαυμάσια και αυτό φάνηκε στον διαλογισμό.
Ο τρίτος τρόπος, φυσικά, ήταν ο διαλογισμός.
Το κοινό που είχαν αυτοί οι τρεις και κάτι που έλειπε τελείως από όλους εμάς τους υπόλοιπους, ήταν η απόλυτη βεβαιότητά τους ότι αξίζουν περισσότερο από όλους τους άλλους. Βεβαιότητα σε σημείο τρέλας, μπορώ να πω τώρα που έφυγα και γλύτωσα από όλα αυτά.
Οι μαθητές αντίθετα - όλοι - πίστευαν ότι είναι ανάξιοι, ότι πρέπει να καλυτερεύσουν τον ευατό τους και μάλιστα ότι είναι αλαζονία να θέλουν να πετύχουν τα ίδια με τους Θεούς - δασκάλους τους.
Δεν λέω ότι δεν πρέπει να καλυτερεύουμε τον εαυτό μας, και παρόλα αυτά δεν διαφωνώ με τον Deva.
Συγχωρήστε με που βλέπω σφαιρικά τα πράγματα, αλλά όλα εξαρτώνται από αυτό που εννοείς, κι όχι αυτό που λες (γράφεις)
Έχω δει άτομα που μιλούν συνεχώς για καλυτέρευση και που προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους με ένα τρόπο ψυχαναγκαστικό που το μόνο που κάνει είναι να τους ταλαιπωρεί, ενώ σίγουρα θα προχωρούσαν πολύ πιο άνετα αν καταλάβαιναν ότι η ρίζα όλου αυτού του ψυχαναγκασμού είναι η κακή εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και η θεοποίηση κάποιων άλλων, που - στην συγκεκριμένη περίπτωση - θεωρούσαν και αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας να τους φορτώνουν με ενοχές.
Από την άλλη το να γίνεσαι συνειδητός σε αναγκάζει να καλυτερεύεις γιατί αποταυτίζεσαι από τα προβληματικά κομμάτια του εαυτού και αποκτάς μεγαλύτερη διαύγεια ως προς το τα λόγια τις πράξεις και τα κίνητρά σου.
Όμως, δυστυχώς, η δική μου επαφή με αυτούς ήταν τραυματική.
Ίσως να φταίει ότι ήμουν και είμαι περίεργη, και ότι πάντα είχα το θράσσος να λέω την αλήθεια.
Τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή...
Καληνύχτα
Νομίζω όμως ότι δίνεις μεγαλύτερη σημασία στους δασκάλους από ότι πρέπει. Μην παραπονιέσαι για ότι πέρασες, ήταν καθαρά δική σου επιλογή, δεν φταίνε οι σχολές γι΄αυτό. Δεν φταίνε οι δάσκαλοι που καταπίεσες τον εαυτό σου.
Αφού επέλεξες να μην δίνεις σημασία σε αυτό που είχες μέσα σου και να ακούς κάποιον τρίτο το μόνο που πρέπει κατά την γνώμη μου να κάνεις είναι να βρεις γιατί το έκανες.
Δύσκολη και επίπονη διαδικασία, πιστεύω ότι ο Deva πήγε να σε διευκολύνει με το είδος της συζήτησης που σου πρότεινε. Εγώ θα το έκανα. Όταν λοιπόν του μίλησες για εμπιστοσύνη εγώ κατάλαβα ότι μιλούσες για τον εαυτό σου και γι΄αυτά που θα απαντούσες.
Ακόμα και ο τρόπος που υπέδειξε με το μέτρημα των λέξεων είναι εύκολος, δεν θα χρειαζόταν καν να μετρήσεις εάν οι απαντήσεις έβγαιναν από μέσα σου όπως τις ένοιωθες χωρίς να προσπαθήσεις να τις αλλάξεις.
Ποτέ δεν ξέρεις από που μπορεί να έρθει η βοήθεια για τις απαντήσεις που επιθυμείς.
Πάντως ότι και να κάνεις καλή συνέχεια, εγώ ούτως ή άλλως δεν ξέρω τίποτα για σχολές και δασκάλους, οπότε είμαι σαν την μύγα μες το γάλα ανάμεσα σε ανθρώπους με κάποιες εμπειρίες.
quote:Πυραμίδα μου, όποιος είναι από τα βάθη της καρδιάς του δάσκαλος παίρνει όλα τα πράγματα στα σοβαρά μόνο σε σχέση με τους μαθητές του ακόμη και τον εαυτό του...
Ποτέ δεν ξέρεις από που μπορεί να έρθει η βοήθεια για τις απαντήσεις που επιθυμείς.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Κάποτε σε κάποιο μέρος, έγινε μια παρουσίαση μιας διδασκαλίας κάποιου ανθρώπου. Συγκεντρώθηκαν πολλοί ενδιαφερόμενοι (γύρω στα 50 άτομα), άλλοι από περιέργεια, άλλοι επειδή γνώριζαν μέσω βιβλίων αυτή την διδασκαλία, άλλοι επειδή ακολουθούσαν το ταίρι τους στην βραδυνή έξοδό τους, άλλοι επειδή βρέθηκαν εκεί τυχαία κι άλλοι επειδή κάποιος φίλος τους είπε "Να πας, να πας, θα βρεις πολλά πράγματα εκεί. Ίσως να μην βρεις και τίποτε. Εσύ όμως πήγαινε." και τον πίστεψαν, τέλος πάντων.
Όταν τελείωσε η παρουσίαση, οι ομιλητές δέχτηκαν ερωτήσεις από το κοινό και αφού τελείωσε και αυτό το μέρος, ο υπεύθυνος της παρουσίασης είπε πως όποιος ενδιαφέρεται για την πρακτική εφαρμογή αυτής της διδασκαλίας, θα μπορούσε να πάει κάποια άλλη χρονική στιγμή, καθορισμένη, σε κάποιο μέρος, καθορισμένο, και να συμμετέχει στην "πρακτική εφαρμογή".
Όταν συγκεντρώθηκε την δεύτερη φορά το πλήθος, οι 50 είχαν γίνει 15. Ο υπεύθυνος μπήκε στην αίθουσα, καλώς όρισε τους ενδιαφερόμενους, κάθισε, άφησε να περάσουν λίγα λεπτά, ώστε να τακτοποιηθούν οι ενδιαφερόμενοι στις θέσεις τους και κατόπιν ρώτησε : "Γιατί είστε εδώ ?"
Κάποιος είπε : "Γιατί ενδιαφέρομαι", κάποιος άλλος "Γιατί έχω κάποιο πρόβλημα στην προσωπική μου ζωή και αναζητώ λύσεις", κάποιος άλλος είπε "Δεν ξέρω. Μου άρεσαν όσα είπατε την προηγούμενη φορά και ξαναήρθα", άλλος είπε "Δεν είχα τι να κάνω απόψε", άλλος είπε "Είμαι περίεργος να δω τι κάνετε εδώ" και κάποιος είπε "Νομίζω πως μπορούμε να βοηθήσουμε." Υπήρχαν και κάποιοι, που δεν απάντησαν.
Ποιος από τους παραπάνω, νομίζετε πως απάντησε στο ερώτημα του δασκάλου ?
Καλημέρα. Πίνω καφέ και γράφω.
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 10/09/2005 11:32:15
αν και έχω ακούσει αρκετά .
Δεν νομίζω οτι θα μου άρεσε η επιβολή κανόνων, ασε που αμφισβητώ τις νόρμες.
Διαβάζοντας όμως αυτά που έχεις γράψει θέλω να σου πω οτι τα πράγματα που νομίζεις οτι'' πήρες''απο εκεί[ αυτοπεποίθηση, μείωση ανασφαλειών,τρόπος σκέψης κλπ] θα μπορούσες να τα πάρεις άνετα κάνοντας ψυχανάλυση ή διαβάζοντας μόνη σου.
Σχεδόν όλα οσα είπες, [εκτος των αστρικών ταξιδιών που εγώ έχω ενστάσεις] περιγράφονται στην ψυχολογία αναλυτικά.
Επίσης και ο χειρισμός των μαζών και οι υποβολές είναι ωραιότατες τεχνικές για κάποιον που έχει ικανότητα λόγου και σχετικές γνώσεις.
Η αποψή μου είναι οτι πρέπει πρώτα να έχει λύσει κάποιος τα παραπάνω και μετά να ασχοληθεί με το βαθύτερο νόημα του εσωτερισμού.
Οχι να χρησιμοποιήση τον εσωτερισμό σαν στήριγμα.
Ακριβώς αυτό ''βλέπουν'' οι επιτήδιοι δάσκαλοι και το επεξεργάζονται
κατάλληλα.
Απο εκεί και μετά όταν χρειαστεί κάποια κατεύθυνση εμφανίζεται ο σωστός οδηγός ο οποίος όμως κατ'εμε θα έχει τα στοιχεία που λέει ο
Deva και δεν θα ''ανεβαίνει'' ο ίδιος για τούς δικούς του σκοπούς΄'κατεβάζοντας '' τους μαθητές του.
Οταν δεχόμαστε ανεπιφύλακτα την υπεροχή του άλλου, αυτόματα μπάινουμε κάτω απο τον έλεγχό του.
Δεν θέλω να κάνω την έξυπνη. Μιλάω ως παθών [σε ασχετο τομέα, αν και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο] και προσπαθώ να βοηθήσω.
Η αναζήτηση δεν είναι στήριγμα των ανασφαλειών μας ούτε δρόμος διαφυγής απο την πραγματικότητα.
Φιλικά
quote:
Posted by Deva_Parinito 10/09/2005, 00:09:18
Posted by Deva_Parinito 10/09/2005, 00:58:14
Τα ρέστα μου φίλε.
quote:
Ποιος από τους παραπάνω, νομίζετε πως απάντησε στο ερώτημα του δασκάλου ?
Επειδή αυτή τη στιγμή δεν έχω χρόνο θα τεκμηριώσω την απάντησή μου σε επόμενο μήνυμα. Εν συντομία λοιπόν πιστεύω ότι απάντησε στο ερώτημα του δασκάλου αυτός που ήταν ο πιο ειλικρινής (δηλαδή μπορεί να ήταν και κάποιος από αυτούς που δεν έδωσαν απάντηση).
Σας χαιρετώ
--Je^3--