sara11
Νέο Μέλος73Μηνύματα
22Θέματα
20/08/2005, 04:05:48Πρώτο μήνυμα
29/09/2005, 03:26:30Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Η στιγμή περνά και χάνεται
μέσα της κρύβεται μια πόρτα
όταν ο νους σωπάσει η πόρτα μισανοίγει
το φώς που χύνεται από την χαραγματιά
είναι το σκοτάδι του διαστήματος
που το κατοικούν εκατομμύρια ήλιοι
μέσα της κρύβεται μια πόρτα
όταν ο νους σωπάσει η πόρτα μισανοίγει
το φώς που χύνεται από την χαραγματιά
είναι το σκοτάδι του διαστήματος
που το κατοικούν εκατομμύρια ήλιοι
Για να περάσεις την πόρτα πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου απέξω
κι όταν την διαβείς η Ευλογημένη Ενότητα σε περιμένει.
Αυτοί που την πέρασαν πριν από σένα προσεύχονται να την περάσεις
κι όλες αυτές οι ευχές κάνουν τη σιωπή οικεία σαν το σπίτι σου
Εκεί είναι που η αλήθεια ενώνεται με την πραγματικότητα
εκεί η αγάπη γίνεται σοφία και η σοφία αγάπη
εκεί η βούληση δεν είναι τίποτα άλλο από το ξεδίπλωμα του χρόνου
εκεί το παρόν ξεφεύγει από τον χρόνο και δραπετεύοντας γίνεται αιώνιο.
Δεν θέλω να νομίζετε πως διαβάζοντας αυτά που γράψατε νόμισα ότι την καλυτέρευση την εννοείτε όπως την περιέγραψα, δηλ. ψυχαναγκαστική. Απλώς ήθελα να το δούμε λίγο πιο σφαιρικά. Και καταλαβαίνω γιατί το γράψατε γιατί σε όλα που γράφω γκρινιάζω και ξαναγκρινιάζω για τους δασκάλους και δεν αναφέρομαι σε αυτά που πρέπει να κάνει ο μαθητής.
Όμως, δυστυχώς, η δική μου επαφή με αυτούς ήταν τραυματική.
Ίσως να φταίει ότι ήμουν και είμαι περίεργη, και ότι πάντα είχα το θράσσος να λέω την αλήθεια.
Τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή...
Καληνύχτα
Όμως, δυστυχώς, η δική μου επαφή με αυτούς ήταν τραυματική.
Ίσως να φταίει ότι ήμουν και είμαι περίεργη, και ότι πάντα είχα το θράσσος να λέω την αλήθεια.
Τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή...
Καληνύχτα
Ένα άλλο που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι ότι έτυχε, δυστυχώς ή ευτυχώς, να γνωρίσω από κοντά 2-3 "δασκάλους", ανθρώπους που ήταν διορατικοί και που μπορούσαν να δίνουν ενεργειακά μαθήματα.
Το κοινό που είχαν αυτοί οι τρεις και κάτι που έλειπε τελείως από όλους εμάς τους υπόλοιπους, ήταν η απόλυτη βεβαιότητά τους ότι αξίζουν περισσότερο από όλους τους άλλους. Βεβαιότητα σε σημείο τρέλας, μπορώ να πω τώρα που έφυγα και γλύτωσα από όλα αυτά.
Οι μαθητές αντίθετα - όλοι - πίστευαν ότι είναι ανάξιοι, ότι πρέπει να καλυτερεύσουν τον ευατό τους και μάλιστα ότι είναι αλαζονία να θέλουν να πετύχουν τα ίδια με τους Θεούς - δασκάλους τους.
Δεν λέω ότι δεν πρέπει να καλυτερεύουμε τον εαυτό μας, και παρόλα αυτά δεν διαφωνώ με τον Deva.
Συγχωρήστε με που βλέπω σφαιρικά τα πράγματα, αλλά όλα εξαρτώνται από αυτό που εννοείς, κι όχι αυτό που λες (γράφεις)
Έχω δει άτομα που μιλούν συνεχώς για καλυτέρευση και που προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους με ένα τρόπο ψυχαναγκαστικό που το μόνο που κάνει είναι να τους ταλαιπωρεί, ενώ σίγουρα θα προχωρούσαν πολύ πιο άνετα αν καταλάβαιναν ότι η ρίζα όλου αυτού του ψυχαναγκασμού είναι η κακή εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και η θεοποίηση κάποιων άλλων, που - στην συγκεκριμένη περίπτωση - θεωρούσαν και αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας να τους φορτώνουν με ενοχές.
Από την άλλη το να γίνεσαι συνειδητός σε αναγκάζει να καλυτερεύεις γιατί αποταυτίζεσαι από τα προβληματικά κομμάτια του εαυτού και αποκτάς μεγαλύτερη διαύγεια ως προς το τα λόγια τις πράξεις και τα κίνητρά σου.
Το κοινό που είχαν αυτοί οι τρεις και κάτι που έλειπε τελείως από όλους εμάς τους υπόλοιπους, ήταν η απόλυτη βεβαιότητά τους ότι αξίζουν περισσότερο από όλους τους άλλους. Βεβαιότητα σε σημείο τρέλας, μπορώ να πω τώρα που έφυγα και γλύτωσα από όλα αυτά.
Οι μαθητές αντίθετα - όλοι - πίστευαν ότι είναι ανάξιοι, ότι πρέπει να καλυτερεύσουν τον ευατό τους και μάλιστα ότι είναι αλαζονία να θέλουν να πετύχουν τα ίδια με τους Θεούς - δασκάλους τους.
Δεν λέω ότι δεν πρέπει να καλυτερεύουμε τον εαυτό μας, και παρόλα αυτά δεν διαφωνώ με τον Deva.
Συγχωρήστε με που βλέπω σφαιρικά τα πράγματα, αλλά όλα εξαρτώνται από αυτό που εννοείς, κι όχι αυτό που λες (γράφεις)
Έχω δει άτομα που μιλούν συνεχώς για καλυτέρευση και που προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους με ένα τρόπο ψυχαναγκαστικό που το μόνο που κάνει είναι να τους ταλαιπωρεί, ενώ σίγουρα θα προχωρούσαν πολύ πιο άνετα αν καταλάβαιναν ότι η ρίζα όλου αυτού του ψυχαναγκασμού είναι η κακή εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και η θεοποίηση κάποιων άλλων, που - στην συγκεκριμένη περίπτωση - θεωρούσαν και αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας να τους φορτώνουν με ενοχές.
Από την άλλη το να γίνεσαι συνειδητός σε αναγκάζει να καλυτερεύεις γιατί αποταυτίζεσαι από τα προβληματικά κομμάτια του εαυτού και αποκτάς μεγαλύτερη διαύγεια ως προς το τα λόγια τις πράξεις και τα κίνητρά σου.
Ευχαριστώ Deva, πολύ όμορφα αυτά που έγραψες και πολύ ενδιαφέροντα. Τι να πω... Ίσως αυτοί οι "δάσκαλοι" που γνώρισα να μην ήταν δάσκαλοι. Ελπίζω και εύχομαι κάποτε να συναντήσω κάποιον όπως αυτοί που περιγράφεις.
Και Pagwna και Avatagrg, πάνω σε αυτό που λέτε για καλυτέρευση του εαυτού θα σας πω πως έγινε για μένα. Δούλεψα μέσω 3 τρόπων, ο πρώτος ήταν καθάρσεις που είχαν να κάνουν με γκρουπάκια που έκανε ένα κανάλι του Όσσο, και που με βοήθησαν να βγάλω στην επιφάνεια θαμμένους φόβους και θυμό κι άλλα αρνητικά συναισθήματα, όπως π.χ. κάποιες στραβές υποσυνείδητες ιδέες για τον εαυτό μου. Από ένα σημείο και μετά αυτή την διαδικασία μπορούσα να την κάνω στο μεγαλύτερο μέρος μόνη μου.
Ο δεύτερος τρόπος που ίσως έχει να κάνει πιο άμεσα με την καλυτέρευση του εαυτού ήταν το να κάνω υπερβάσεις στην καθημερινότητα, να λειτουργώ δηλαδή με βάση αυτό που συνειδητά καταλάβαινα ότι ήταν καλύτερο. Αυτό λειτούργησε θαυμάσια και αυτό φάνηκε στον διαλογισμό.
Ο τρίτος τρόπος, φυσικά, ήταν ο διαλογισμός.
Και Pagwna και Avatagrg, πάνω σε αυτό που λέτε για καλυτέρευση του εαυτού θα σας πω πως έγινε για μένα. Δούλεψα μέσω 3 τρόπων, ο πρώτος ήταν καθάρσεις που είχαν να κάνουν με γκρουπάκια που έκανε ένα κανάλι του Όσσο, και που με βοήθησαν να βγάλω στην επιφάνεια θαμμένους φόβους και θυμό κι άλλα αρνητικά συναισθήματα, όπως π.χ. κάποιες στραβές υποσυνείδητες ιδέες για τον εαυτό μου. Από ένα σημείο και μετά αυτή την διαδικασία μπορούσα να την κάνω στο μεγαλύτερο μέρος μόνη μου.
Ο δεύτερος τρόπος που ίσως έχει να κάνει πιο άμεσα με την καλυτέρευση του εαυτού ήταν το να κάνω υπερβάσεις στην καθημερινότητα, να λειτουργώ δηλαδή με βάση αυτό που συνειδητά καταλάβαινα ότι ήταν καλύτερο. Αυτό λειτούργησε θαυμάσια και αυτό φάνηκε στον διαλογισμό.
Ο τρίτος τρόπος, φυσικά, ήταν ο διαλογισμός.
Δεν διαφωνώ σε τίποτα από όσα λες, όλα αυτά συμβαίνουν. Θα σε ρωτήσω όμως κάτι, ποιος είναι ο ρόλος του Δασκάλου ή πιστεύεις ότι δεν μας χρειάζεται?????????
Αν πάλι πιστεύεις ότι πρέπει να εστιαστούμε απλά στην καλυτέρευση του εαυτού μας, θα διαφωνήσουμε.
Θα σου πως τι έζησα εγώ - και θα συνεχίσω να διατηρώ την ελπίδα ότι κάποια μέρα κάποιος θα μου πει και το τι έχει ζήσει αυτός, ντρεπόσαστε, ή φοβόσαστε;
Άρχισα λοιπόν με γιόγκα όπως σας είπα, ώρες ατελείωτες διαλογισμού, κατά τις οποίες έμπαινα σε σιωπή, κι ύστερα χανόμουν κι ούτε ήξερα που πήγαινα. Δεν ήταν καθόλου άσκημα, που και που έβλεπα και φως, ένοιωθα και αγάπη και γενικά αυτά που νοιώθουμε όλοι μας όταν κάνουμε διαλογισμό.
Μέχρι που κάποια μέρα συναντήθηκα με μια παλιά μου φίλη, που της είχε ανοίξει το κανάλι και ήταν στην σχολή του Όσσο.
Σε ένα channeling λοιπόν που μου έδωσε μου είπε ότι είναι χαζό αυτό που κάνω και ότι πρέπει να είμαι μέσα στο σώμα μου όταν κάνω διαλογισμό και ότι αν δεν μου χρειαζόταν το σώμα δεν θα το είχα.
Από εκείνη την μέρα άρχισα αντί να βγαίνω ή να χάνομαι, όπως θέλετε πέστε το να προσπαθώ να είμαι στο σώμα και να μπαίνω όλο και πιο βαθιά μέσα στον εαυτό μου.
Αυτό για μένα ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που μου πρόσφερε πάρα πολλά...
Νομίζω, λοιπόν, ότι ένα από τα πολλά προβλήματα των μαθητών είναι ότι αγνοούν πράγματα που θα τους βοηθήσουν, για άλλους μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό και δεν μοιράζονται ο καθένας την αλήθεια του με τους άλλους ώστε να υπάρχει σύγκριση, κριτική και επιβεβαίωση.
Αν πάλι πιστεύεις ότι πρέπει να εστιαστούμε απλά στην καλυτέρευση του εαυτού μας, θα διαφωνήσουμε.
Θα σου πως τι έζησα εγώ - και θα συνεχίσω να διατηρώ την ελπίδα ότι κάποια μέρα κάποιος θα μου πει και το τι έχει ζήσει αυτός, ντρεπόσαστε, ή φοβόσαστε;
Άρχισα λοιπόν με γιόγκα όπως σας είπα, ώρες ατελείωτες διαλογισμού, κατά τις οποίες έμπαινα σε σιωπή, κι ύστερα χανόμουν κι ούτε ήξερα που πήγαινα. Δεν ήταν καθόλου άσκημα, που και που έβλεπα και φως, ένοιωθα και αγάπη και γενικά αυτά που νοιώθουμε όλοι μας όταν κάνουμε διαλογισμό.
Μέχρι που κάποια μέρα συναντήθηκα με μια παλιά μου φίλη, που της είχε ανοίξει το κανάλι και ήταν στην σχολή του Όσσο.
Σε ένα channeling λοιπόν που μου έδωσε μου είπε ότι είναι χαζό αυτό που κάνω και ότι πρέπει να είμαι μέσα στο σώμα μου όταν κάνω διαλογισμό και ότι αν δεν μου χρειαζόταν το σώμα δεν θα το είχα.
Από εκείνη την μέρα άρχισα αντί να βγαίνω ή να χάνομαι, όπως θέλετε πέστε το να προσπαθώ να είμαι στο σώμα και να μπαίνω όλο και πιο βαθιά μέσα στον εαυτό μου.
Αυτό για μένα ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που μου πρόσφερε πάρα πολλά...
Νομίζω, λοιπόν, ότι ένα από τα πολλά προβλήματα των μαθητών είναι ότι αγνοούν πράγματα που θα τους βοηθήσουν, για άλλους μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό και δεν μοιράζονται ο καθένας την αλήθεια του με τους άλλους ώστε να υπάρχει σύγκριση, κριτική και επιβεβαίωση.
Αγαπητή Αμαλία, η πρώτη επαφή μου με το εσωτερικό ταξίδι ήταν η Αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι, την διάβασα όταν ήμουν 12 χρονών, στην παλιά έκδοση σε άπταιστη καθαρεύουσα, και νομίζω ότι κάπου μέσα μου η εικόνα του δασκάλου ήταν αυτή. Για μένα ο δάσκαλος ήταν κάποιος που είχε φτάσει και που το μόνο που ήθελε ήταν να πάει τον μαθητή εκεί που αυτός ήταν, ο δάσκαλος ήταν αυτός που αγαπούσε τον μαθητή με πλήρη ανιδιοτέλεια, και του πρόσφερε την ένωση με το Θείο. Κι ο μαθητής ήταν αυτός που με απόλυτη εμπιστοσύνη τον ακολουθούσε, τον σεβόταν και ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να γίνει άξιος να τον φτάσει.
Αυτή την εικόνα είχα μέσα μου αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό απλά δεν υπάρχει. Αυτό που έχω δει είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που προχωράνε ή ανεβαίνουν ή όπως θέλεις πεστο. Αυτό τους δίνει δύναμη, δηλαδή η αύρα τους μεγαλώνει γίνεται μαγνητική, μπορούν και επικοινωνουν με τους μαθητές σε επίπεδο ψυχής, και νομίζω ότι ακόμα μπορούν και επεμβαίνουν με διάφορους τρόπους στην ζωή των μαθητών τους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε αυτοί έχουν σπάσει το εγώ και αυτό που έχουν καταλάβει το κάνουν κοσμοθεωρία. Μετά βάζουν τους μαθητές στο κρεβάτι του Προκρούστη και προσπαθούν να τους φέρουν στα μέτρα τους.
Νομίζω ότι κάτι παθαίνουν όταν "φωτίζονται" και αυτό εδώ απλά είναι μια λέξη και τίποτα παραπάνω, και παγιώνονται. Ίσως να έχει να κάνει με το ανέβασμα της κουνταλίνι, πάντως οι περισσότεροι απλά παπαγαλίζουν τα ίδια μέχρι να πεθάνουν.
Θα αναφέρω σαν παράδειγμα τον Κρισναμούρτι, ο οποίος έχει δώσει μια υπέροχη διδασκαλία, που όμως δεν χρησίμευσε σε κανέναν μαθητή του.
Υπάρχουν διάφορα βιβλία γραμμένα από μαθητές του που τα λένε αυτά δεν τα λέω εγώ, θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν μαθητή του που έλεγε ότι αναρωτιέται γιατί τον ακολουθεί, πήγαινε στις διαλέξεις του, ένοιωθε φυσικά πάντα πολύ καλύτερα μετά, αφού ήταν μέσα στην αύρα του Κρισναμούρτι και στο όλο ενεργειακό πεδίο. Όμως το να προσπαθεί να είναι όσο το δυνατον περισσότερο σε σιωπή δεν τον οδήγησε στο σημείο που είχε φτάσει ο Κρισναμούρτι.
Και εδώ είναι το γελόίο της υπόθεσης: Ο Κρισναμούρτι για όποιον δεν ξέρει την ιστορία του, φωτίστηκε πάνω σε ένα καράβι καθώς πήγαινε στην Ινδία για να δώσει μια διάλεξη στην εκεί Θεοσοφική εταιρεία.
Φωτίστηκε όταν έμαθε από ένα τηλεγράφημα πως πέθανε ο αδελφός του, που ήταν και ο πιο αγαπημένος άνθρωπος στη ζωή του.
Και πως φωτίστηκε; Υπάρχουν περιγραφές του ίδιου σε γράμματα ή στο ημερολόγιό του, δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τι γράφει:
Η οδύνη, λοιπόν, τον έσπρωξε να αναζητήσει την Ένωση με το Θείο, και να τι έκανε: Εναρμόνισε ένα ένα τα σώματά του με το Βουδικό του σώμα κι ύστερα εναρμονίστηκε με τον Κύριο Μαιετρέγια.
Μετά η κουνταλίνι ανέβηκε, αυτός άλλαξε οριστικά μετά την εμπειρία του αυτή και στη συνέχεια άλλαξε και το όνομά του - τότε τον φώναζαν Κρίσνα - και έγινε ο γνωστός Κρισναμούρτι που ξέρουμε.
Και πως ήξερε ο Κρίσνα πόσα σώματα είχε και ποιός ήταν και που ήταν ο Μαιετρέγια και πως να εναρμονίζει το ένα σώμα με το άλλο; Γι' αυτό είχαν φροντίσει ο Λεντμπίτερ και η Μπεζάν που τον είχαν πάρει από την οικογένειά του και τον μεγάλωναν προορίζοντάς τον να γίνει κάποτε ο φορέας του Μαιτρέγια, ο νέος Χριστός δηλαδή.
Τα γνώριζαν όλα αυτά οι μαθητές του; Αμφιβάλω γιατί ποτέ δεν μιλούσε γι' αυτά. Του πέρασε ποτέ από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως κι αυτοί να χρειάζεται να γνωρίσουν πόσα σώματα έχουν, και να πάρουν τις μυήσεις που πήρε αυτός για να κάνουν το ίδιο;
Όχι διότι πλέον όλα τα ήξερε, όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε...
Κι αυτό είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος δάσκαλος που το κάνει...
Αυτή την εικόνα είχα μέσα μου αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό απλά δεν υπάρχει. Αυτό που έχω δει είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που προχωράνε ή ανεβαίνουν ή όπως θέλεις πεστο. Αυτό τους δίνει δύναμη, δηλαδή η αύρα τους μεγαλώνει γίνεται μαγνητική, μπορούν και επικοινωνουν με τους μαθητές σε επίπεδο ψυχής, και νομίζω ότι ακόμα μπορούν και επεμβαίνουν με διάφορους τρόπους στην ζωή των μαθητών τους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε αυτοί έχουν σπάσει το εγώ και αυτό που έχουν καταλάβει το κάνουν κοσμοθεωρία. Μετά βάζουν τους μαθητές στο κρεβάτι του Προκρούστη και προσπαθούν να τους φέρουν στα μέτρα τους.
Νομίζω ότι κάτι παθαίνουν όταν "φωτίζονται" και αυτό εδώ απλά είναι μια λέξη και τίποτα παραπάνω, και παγιώνονται. Ίσως να έχει να κάνει με το ανέβασμα της κουνταλίνι, πάντως οι περισσότεροι απλά παπαγαλίζουν τα ίδια μέχρι να πεθάνουν.
Θα αναφέρω σαν παράδειγμα τον Κρισναμούρτι, ο οποίος έχει δώσει μια υπέροχη διδασκαλία, που όμως δεν χρησίμευσε σε κανέναν μαθητή του.
Υπάρχουν διάφορα βιβλία γραμμένα από μαθητές του που τα λένε αυτά δεν τα λέω εγώ, θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν μαθητή του που έλεγε ότι αναρωτιέται γιατί τον ακολουθεί, πήγαινε στις διαλέξεις του, ένοιωθε φυσικά πάντα πολύ καλύτερα μετά, αφού ήταν μέσα στην αύρα του Κρισναμούρτι και στο όλο ενεργειακό πεδίο. Όμως το να προσπαθεί να είναι όσο το δυνατον περισσότερο σε σιωπή δεν τον οδήγησε στο σημείο που είχε φτάσει ο Κρισναμούρτι.
Και εδώ είναι το γελόίο της υπόθεσης: Ο Κρισναμούρτι για όποιον δεν ξέρει την ιστορία του, φωτίστηκε πάνω σε ένα καράβι καθώς πήγαινε στην Ινδία για να δώσει μια διάλεξη στην εκεί Θεοσοφική εταιρεία.
Φωτίστηκε όταν έμαθε από ένα τηλεγράφημα πως πέθανε ο αδελφός του, που ήταν και ο πιο αγαπημένος άνθρωπος στη ζωή του.
Και πως φωτίστηκε; Υπάρχουν περιγραφές του ίδιου σε γράμματα ή στο ημερολόγιό του, δεν θυμάμαι, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τι γράφει:
Η οδύνη, λοιπόν, τον έσπρωξε να αναζητήσει την Ένωση με το Θείο, και να τι έκανε: Εναρμόνισε ένα ένα τα σώματά του με το Βουδικό του σώμα κι ύστερα εναρμονίστηκε με τον Κύριο Μαιετρέγια.
Μετά η κουνταλίνι ανέβηκε, αυτός άλλαξε οριστικά μετά την εμπειρία του αυτή και στη συνέχεια άλλαξε και το όνομά του - τότε τον φώναζαν Κρίσνα - και έγινε ο γνωστός Κρισναμούρτι που ξέρουμε.
Και πως ήξερε ο Κρίσνα πόσα σώματα είχε και ποιός ήταν και που ήταν ο Μαιετρέγια και πως να εναρμονίζει το ένα σώμα με το άλλο; Γι' αυτό είχαν φροντίσει ο Λεντμπίτερ και η Μπεζάν που τον είχαν πάρει από την οικογένειά του και τον μεγάλωναν προορίζοντάς τον να γίνει κάποτε ο φορέας του Μαιτρέγια, ο νέος Χριστός δηλαδή.
Τα γνώριζαν όλα αυτά οι μαθητές του; Αμφιβάλω γιατί ποτέ δεν μιλούσε γι' αυτά. Του πέρασε ποτέ από το μυαλό η σκέψη ότι ίσως κι αυτοί να χρειάζεται να γνωρίσουν πόσα σώματα έχουν, και να πάρουν τις μυήσεις που πήρε αυτός για να κάνουν το ίδιο;
Όχι διότι πλέον όλα τα ήξερε, όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε...
Κι αυτό είμαι σίγουρη ότι δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος δάσκαλος που το κάνει...
Έχετε πάιξει ποτέ ένα καλό RPG στο PC σας????????
Η δική μου κατανόηση είναι ότι η ψυχή είναι ο χρήστης και το σώμα με το εγώ του τα συναισθήματα και το νοητικό του είναι το ανθρωπάκι που παίζουμε στο παιχνίδι μας.
Αλλίμονο, ο παρατηρητής ταυτίζεται με το ανθρωπάκι του και ξεχνά ότι αυτό είναι μόνο ένα παιχνίδι. Θέλει πολλή δουλειά για να μπορέσει να αποταυτιστεί. Όταν το κάνει ίσως να δει ότι όλο αυτό το παιχνίδι στην πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση.
Και να πω στον αγαπητό Σίσυφο, ότι δεν μπορεί κανείς να σου αποδείξει τίποτα. Μάλλον κάποια μέρα η επιστήμη θα τα καταφέρει αλλά απέχουμε πολύ ακόμα.
Ίσως μόνο ο εαυτός σου μπορεί να σου πει κάποια πράγματα, αν θυμηθείς τις πρώτες σου αναμνήσεις, την αίσθηση του εαυτού που είχες, τις παιδικές σου αναμνήσεις, τότε που ήσουν ένα άλλο πλάσμα, στην όψη, στη σκέψη και στο συναίσθημα, αλλά πάλι ήσουν εσύ.
Κι αν συλλογιστείς την ώρα που θα φεύγεις. Πιθανά γέρος, σε κάποιο νοσοκομείο, κατάκοιτος και γεμάτος σωληνάκια, πάλι εσύ είσαι και θα φεύγεις. Μην περιμένεις αυτή την ώρα που η ανάγκη θα σε κάνει να δεχτείς κάποια πράγματα, ή ακόμα χειρότερα που θα φύγεις δίχως τις αποδείξεις που έψαξες να βρεις, δίχως τις βιωματικές εμπειρίες που θα σε έκαναν να φύγεις γαλήνιος.
Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις μια απόδειξη για το ότι υπάρχει ψυχή, Θεός κλπ είναι να χρησιμοποιήσεις τον εαυτό σου σαν πειραματόζωο. Να προσπαθήσεις να αποταυτιστείς από την σκέψη, για να συναντήσεις αυτόν που σκέφτεται, αυτόν που γεννήθηκε, αυτόν που θα φύγει.
Εγώ έχω τις αποδείξεις, αλλά, λυπάμαι είναι αδύνατον να στις παραθέσω σ' αυτό το Forum, ή να στις στείλω με ένα e mail. Όπως δεν θα μπορείς ούτε εσύ να κάνεις αν κάποτε, όπως και σου εύχομαι, τις βρεις.
Η δική μου κατανόηση είναι ότι η ψυχή είναι ο χρήστης και το σώμα με το εγώ του τα συναισθήματα και το νοητικό του είναι το ανθρωπάκι που παίζουμε στο παιχνίδι μας.
Αλλίμονο, ο παρατηρητής ταυτίζεται με το ανθρωπάκι του και ξεχνά ότι αυτό είναι μόνο ένα παιχνίδι. Θέλει πολλή δουλειά για να μπορέσει να αποταυτιστεί. Όταν το κάνει ίσως να δει ότι όλο αυτό το παιχνίδι στην πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση.
Και να πω στον αγαπητό Σίσυφο, ότι δεν μπορεί κανείς να σου αποδείξει τίποτα. Μάλλον κάποια μέρα η επιστήμη θα τα καταφέρει αλλά απέχουμε πολύ ακόμα.
Ίσως μόνο ο εαυτός σου μπορεί να σου πει κάποια πράγματα, αν θυμηθείς τις πρώτες σου αναμνήσεις, την αίσθηση του εαυτού που είχες, τις παιδικές σου αναμνήσεις, τότε που ήσουν ένα άλλο πλάσμα, στην όψη, στη σκέψη και στο συναίσθημα, αλλά πάλι ήσουν εσύ.
Κι αν συλλογιστείς την ώρα που θα φεύγεις. Πιθανά γέρος, σε κάποιο νοσοκομείο, κατάκοιτος και γεμάτος σωληνάκια, πάλι εσύ είσαι και θα φεύγεις. Μην περιμένεις αυτή την ώρα που η ανάγκη θα σε κάνει να δεχτείς κάποια πράγματα, ή ακόμα χειρότερα που θα φύγεις δίχως τις αποδείξεις που έψαξες να βρεις, δίχως τις βιωματικές εμπειρίες που θα σε έκαναν να φύγεις γαλήνιος.
Ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις μια απόδειξη για το ότι υπάρχει ψυχή, Θεός κλπ είναι να χρησιμοποιήσεις τον εαυτό σου σαν πειραματόζωο. Να προσπαθήσεις να αποταυτιστείς από την σκέψη, για να συναντήσεις αυτόν που σκέφτεται, αυτόν που γεννήθηκε, αυτόν που θα φύγει.
Εγώ έχω τις αποδείξεις, αλλά, λυπάμαι είναι αδύνατον να στις παραθέσω σ' αυτό το Forum, ή να στις στείλω με ένα e mail. Όπως δεν θα μπορείς ούτε εσύ να κάνεις αν κάποτε, όπως και σου εύχομαι, τις βρεις.
Αγαπητέ Ruche, είχα διαβάσει κάποτε ένα βιβλίο του Καίσλερ που το έλεγαν Ο Λωτός και η Μηχανή, ο Καίσλερ για μένα είχε ένα γνώρισμα που χαρακτιρίζει τις ιδιοφυίες. Μπορούσε να βλέπει τον κόσμο σαν παιδί, δηλαδή να τον ανακαλύπτει συγχρόνως.
Αν διαβάσεις τα βιβλία των πατέρων της ψυχολογίας - και μιλάω για ψυχολογία γιατί έχω ασχοληθεί με το θέμα, θα δεις ότι το κοινό σε όλους είναι ότι διαμορφώνουν θεωρίες βασιζόμενοι στις παρατηρήσεις που κάνουν εξετάζοντας μια κατάσταση, και αυτές οι παρατηρήσεις βασίζονται πάνω σε αυτό που κατανοούν εκείνοι, κι όχι οι θεωρίες που έχουν μάθει ως τώρα. Αυτό για μένα είναι το ουσιαστικό και δυστυχώς δεν βλέπω να το έχουν όλοι οι άνθρωποι.
Ο Καίσλερ, λοιπόν, είχε κάνει ένα οδοιπορικό Ινδία Κίνα, - αυτός είναι ο Λωτός και η Μηχανή, και είχε συναντήσει κάποιους από τους γκουρού των περιοχών που επισκεπτόταν.
Μερικές από τις παρατηρήσεις του ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι σε γοήτευαν, ότι αν καθόσουν για λίγο μαζί τους ένοιωθες γαλήνιος και πολύ καλά.
Όταν όμως τους ρωτούσε πάνω στις προκαταλήψεις τους π.χ. γιατί δεν τρώνε κρέας και γιατί απαγορεύουν το σεξ στους ανύπαντρους μαθητές τους, οι άνθρωποι αυτοί - που για μένα ήταν αγνοί άνθρωποι που όντως είχαν ανέβει με τους διαλογισμούς τους, κι όχι οι καρχαρίες που κυκλοφορούν σήμερα - οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν προσπαθούσαν να τον αποστομώσουν κι όταν δεν τα κατάφερναν θύμωναν.
Ναι, λοιπόν, πιστεύω ότι είμαστε όλοι υποκειμενικοί. Και υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα που οι πολλοί αγνοούν.
Αν διαβάσεις τα βιβλία των πατέρων της ψυχολογίας - και μιλάω για ψυχολογία γιατί έχω ασχοληθεί με το θέμα, θα δεις ότι το κοινό σε όλους είναι ότι διαμορφώνουν θεωρίες βασιζόμενοι στις παρατηρήσεις που κάνουν εξετάζοντας μια κατάσταση, και αυτές οι παρατηρήσεις βασίζονται πάνω σε αυτό που κατανοούν εκείνοι, κι όχι οι θεωρίες που έχουν μάθει ως τώρα. Αυτό για μένα είναι το ουσιαστικό και δυστυχώς δεν βλέπω να το έχουν όλοι οι άνθρωποι.
Ο Καίσλερ, λοιπόν, είχε κάνει ένα οδοιπορικό Ινδία Κίνα, - αυτός είναι ο Λωτός και η Μηχανή, και είχε συναντήσει κάποιους από τους γκουρού των περιοχών που επισκεπτόταν.
Μερικές από τις παρατηρήσεις του ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι σε γοήτευαν, ότι αν καθόσουν για λίγο μαζί τους ένοιωθες γαλήνιος και πολύ καλά.
Όταν όμως τους ρωτούσε πάνω στις προκαταλήψεις τους π.χ. γιατί δεν τρώνε κρέας και γιατί απαγορεύουν το σεξ στους ανύπαντρους μαθητές τους, οι άνθρωποι αυτοί - που για μένα ήταν αγνοί άνθρωποι που όντως είχαν ανέβει με τους διαλογισμούς τους, κι όχι οι καρχαρίες που κυκλοφορούν σήμερα - οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν προσπαθούσαν να τον αποστομώσουν κι όταν δεν τα κατάφερναν θύμωναν.
Ναι, λοιπόν, πιστεύω ότι είμαστε όλοι υποκειμενικοί. Και υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα που οι πολλοί αγνοούν.
Αλήθεια, εισαγωγή εικόνας πως κάνετε στην σελίδα????????
πατάω το τετραγωνάκι που γράφει εισαγωγή εικόνας, αλλά μου βγάζει μόνο αυτό
πατάω το τετραγωνάκι που γράφει εισαγωγή εικόνας, αλλά μου βγάζει μόνο αυτό
Εσύ με έκανες να το πιστέψω αυτό, φίλε Ryche, με ερωτήσεις τύπου
---------------------------------------------------------------------
Προσωπικα θεωρω κομματακι ηλιθιο να φυγω απο την κατασταση Θεωσης μονο και μονο για να ξαναγυρισω σε αυτην μεσα απο τα βασανα που περιγραφετε.Και αν ειναι ετσι για Πιο λογο να το κανω αυτο;
---------------------------------------------------------------------
Αλλά αλλού -και το διάβασα πριν από λίγο - μου γράφεις ότι
---------------------------------------------------------------------
Ο ρολος του δασκαλου ειναι να σου δειξει τον Δρομο.Αυτο.Μοναχα Αυτο.
Ολο το περπατημα το κανουμε μονοι μας.
---------------------------------------------------------------------
Οκ. λοιπόν, τι νομίζεις εσύ για όλα αυτά; Θα χαρώ πολύ αν μου εξηγήσεις και νομίζω και οι άλλοι που διαβάζουν το θέμα.
Όσο για τις κοσμοθεωρίες ο καθένας μας πιστεύει αυτά που θέλει να πιστέψει, έτσι νομίζω έγώ, χτίζει την κοσμοθεωρία του ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του αν το θες, σου φαίνεται κι αυτό εξωφρενικό;
Μπορεί να την αγοράσει από κάποιο πνευματικό μαγαζάκι, και υπάρχουν άφθονα, ή να συνεχίσει να έχει αυτή που του δώρισαν οι γονείς του.
Για αυτούς που δεν φοβόνται να σκεφτούν, αυτή η κοσμοθεωρία είναι πάντα προς αμφισβήτηση, και αυτό της επιτρέπει και να εξελίσσεται.
Καληνύχτα
---------------------------------------------------------------------
Προσωπικα θεωρω κομματακι ηλιθιο να φυγω απο την κατασταση Θεωσης μονο και μονο για να ξαναγυρισω σε αυτην μεσα απο τα βασανα που περιγραφετε.Και αν ειναι ετσι για Πιο λογο να το κανω αυτο;
---------------------------------------------------------------------
Αλλά αλλού -και το διάβασα πριν από λίγο - μου γράφεις ότι
---------------------------------------------------------------------
Ο ρολος του δασκαλου ειναι να σου δειξει τον Δρομο.Αυτο.Μοναχα Αυτο.
Ολο το περπατημα το κανουμε μονοι μας.
---------------------------------------------------------------------
Οκ. λοιπόν, τι νομίζεις εσύ για όλα αυτά; Θα χαρώ πολύ αν μου εξηγήσεις και νομίζω και οι άλλοι που διαβάζουν το θέμα.
Όσο για τις κοσμοθεωρίες ο καθένας μας πιστεύει αυτά που θέλει να πιστέψει, έτσι νομίζω έγώ, χτίζει την κοσμοθεωρία του ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του αν το θες, σου φαίνεται κι αυτό εξωφρενικό;
Μπορεί να την αγοράσει από κάποιο πνευματικό μαγαζάκι, και υπάρχουν άφθονα, ή να συνεχίσει να έχει αυτή που του δώρισαν οι γονείς του.
Για αυτούς που δεν φοβόνται να σκεφτούν, αυτή η κοσμοθεωρία είναι πάντα προς αμφισβήτηση, και αυτό της επιτρέπει και να εξελίσσεται.
Καληνύχτα
Φίλε Ryche, ο καθένας μας επιλέγει την κοσμοθεωρία του και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Έχω κι εγώ όμως μια ερώτηση για σένα. Αφού, όπως φαίνεται σε ενδιαφέρει το θέμα, γιατί δεν προσπαθείς να αποκτήσεις δικές σου βιωματικές εμπειρίες πάνω σε αυτό, και να μην περιμένεις από άτομα με στενεμένη συνείδηση, όπως εμείς, να σου περιγράψουν αυτά που έχουν βιώσει?????????
Οκ. λοιπόν Ryche θα σου πω... Αρχικά όμως θέλω να σου εξηγήσω κάτι: Εγώ και ο vibrant μιλάμε για καταστάσεις διευρυμένης συνειδητότητας, η ορολογία που χρησιμοποιούμε, διαφορετική ο καθένας μας, είναι αυτή που μας έχουν μάθει ή που έχουμε διαβάσει, η ουσία όμως είναι η εξής: Για να μπορέσεις να περάσεις σε τέτοιες καταστάσεις και να έχεις εμπειρία της ψυχής ή του Θεού ή του ΤΑΟ ή όπως θέλεις πέστο, η αρχή και το τέλος, είναι το σταμάτημα της σκέψης. Δηλαδή πρέπει να αποταυτιστείς από την σκέψη και να γίνεις Αυτός που σκέφτεται, ο παρατηρητής κατά την ορολογία της Μπέιλι.
Αν δεν γίνει αυτό δεν γίνεται τίποτα.
Αν θες περιγραφές για το που ήταν η ψυχή μπορείς να διαβάσεις τόμους κειμένων πάνω στο θέμα, και εκεί και πολύ σωστά θα παρατηρήσεις ότι ΟΛΟΙ περιγράφουν κάτι το διαφορετικό, κι αυτό γιατί ΝΑΙ είμαστε μέσα σε σώματα και στην πραγματικότητα ο εγκέφαλος μας αποσυμβολίζει τις λεπτότερες ενέργειες παντοτε με τα δικά του σύμβολα - που εξαρτόνται από το τι πιστευει κλπ. - και με τη δική του λογική.
Ναι λοιπόν μπορείς να πεις ότι όλα είναι μια φαντασία και να έχεις δίκο, αλλά και το αντίθετο είναι επίσης αλήθινό.
Το ότι το κακό φαίνεται να κερδίζει το ματς είναι επίσης αληθινό, όμως αυτό δεν γίνεται απαραίτητα και σε αρχετυπικό επίπεδο.
Αν το δεις λιγάκι καβαλιστικά, στο δέντρο της ζωής υπάρχει η στήλη της καταστροφής κι η στήλη της δημιουργίας. Η στήλη της καταστροφής, η Θεά Κάλι, δεν είναι κακή στην πραγματικότητα, απλά η μορφές κάποια στιγμή πρέπει να καταστρέφονται για να μπορούν μετά να ξαναδημιουργηθούν πιο εξελιγμένες, δες π.χ. την εξέλιξη του Δαρβίνου.
Όμως, εδώ στην γη, το κακό και το καλό που παίζουν μπάλα, απ' ότι έχω καταλάβει εγώ δεν έχουν να κάνουν με αυτή την στήλη της καταστροφής, αλλά με έναν εδαφικό πόλεμο. Ποιός θα κυριαρχήσει στη γη, αυτό νομίζω ότι είναι το θέμα.
Θα γίνει κάποτε η γη Παράδεισος ή ακατοίκητη;
Τίποτα απ' αυτά δεν αποδεικνύεται λογικά, μόνο εσύ μπορείς να τα αποδείξεις στον εαυτό σου αποταυτιζόμενος από τον νου και αρχίζοντας να βιώνεις παράλληλες πραγματικότητες.
Εγώ νομίζω ότι η ψυχή βρίσκεται σε μια άλλη διάσταση, όχι όμως με την έννοια των παράλληλων διαστάσεων αλλά π.χ. με την έννοια του ουράνιου τόξου.
Το ένα χρώμα δονείται σε αυτή την συχνότητα και το επόμενο σε μια πιο χαμηλή ή μια πιο ψηλή. Αν εσύ μπορούσες να κάνεις μερικά αστρικά ταξίδια πχ, θα καταλάβαινες ότι ναι υπάρχει και μια άλλη διάσταση, αυτή η χαμηλή αστρική στην οποία θα έβγαινες, όχι γιατί κάποιος στο είπε ή επειδή θα το πίστευες αλλά επειδή το σώμα σου θα το ήξερε.
Το ίδιο συμβαίνει και με αυτά που βιώνουμε σε κατάσταση διευρυμένης συνειδητότητας.
Αν δεν γίνει αυτό δεν γίνεται τίποτα.
Αν θες περιγραφές για το που ήταν η ψυχή μπορείς να διαβάσεις τόμους κειμένων πάνω στο θέμα, και εκεί και πολύ σωστά θα παρατηρήσεις ότι ΟΛΟΙ περιγράφουν κάτι το διαφορετικό, κι αυτό γιατί ΝΑΙ είμαστε μέσα σε σώματα και στην πραγματικότητα ο εγκέφαλος μας αποσυμβολίζει τις λεπτότερες ενέργειες παντοτε με τα δικά του σύμβολα - που εξαρτόνται από το τι πιστευει κλπ. - και με τη δική του λογική.
Ναι λοιπόν μπορείς να πεις ότι όλα είναι μια φαντασία και να έχεις δίκο, αλλά και το αντίθετο είναι επίσης αλήθινό.
Το ότι το κακό φαίνεται να κερδίζει το ματς είναι επίσης αληθινό, όμως αυτό δεν γίνεται απαραίτητα και σε αρχετυπικό επίπεδο.
Αν το δεις λιγάκι καβαλιστικά, στο δέντρο της ζωής υπάρχει η στήλη της καταστροφής κι η στήλη της δημιουργίας. Η στήλη της καταστροφής, η Θεά Κάλι, δεν είναι κακή στην πραγματικότητα, απλά η μορφές κάποια στιγμή πρέπει να καταστρέφονται για να μπορούν μετά να ξαναδημιουργηθούν πιο εξελιγμένες, δες π.χ. την εξέλιξη του Δαρβίνου.
Όμως, εδώ στην γη, το κακό και το καλό που παίζουν μπάλα, απ' ότι έχω καταλάβει εγώ δεν έχουν να κάνουν με αυτή την στήλη της καταστροφής, αλλά με έναν εδαφικό πόλεμο. Ποιός θα κυριαρχήσει στη γη, αυτό νομίζω ότι είναι το θέμα.
Θα γίνει κάποτε η γη Παράδεισος ή ακατοίκητη;
Τίποτα απ' αυτά δεν αποδεικνύεται λογικά, μόνο εσύ μπορείς να τα αποδείξεις στον εαυτό σου αποταυτιζόμενος από τον νου και αρχίζοντας να βιώνεις παράλληλες πραγματικότητες.
Εγώ νομίζω ότι η ψυχή βρίσκεται σε μια άλλη διάσταση, όχι όμως με την έννοια των παράλληλων διαστάσεων αλλά π.χ. με την έννοια του ουράνιου τόξου.
Το ένα χρώμα δονείται σε αυτή την συχνότητα και το επόμενο σε μια πιο χαμηλή ή μια πιο ψηλή. Αν εσύ μπορούσες να κάνεις μερικά αστρικά ταξίδια πχ, θα καταλάβαινες ότι ναι υπάρχει και μια άλλη διάσταση, αυτή η χαμηλή αστρική στην οποία θα έβγαινες, όχι γιατί κάποιος στο είπε ή επειδή θα το πίστευες αλλά επειδή το σώμα σου θα το ήξερε.
Το ίδιο συμβαίνει και με αυτά που βιώνουμε σε κατάσταση διευρυμένης συνειδητότητας.
Φίλε Ryche αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι ότι η Ψυχή αντιλαμβάνεται, και ότι εμείς είμαστε μια προβολή της στην ύλη, την οποία οι Ανατολίτες ονομάζουν και Μάγια δηλαδή ψευδαίσθηση. Αυτό τώρα πια έχει αρχίσει να συγκλίνει με τις θεωρίες της φυσικής. Δηλαδή με το ότι έχουν ανακαλύψει τα υποατομικά σωματίδια τα οποία από ύλη ξαφνικά γίνονται ενέργεια και εμφανίζονται και εξαφανίζονται, και η εξήγηση που έχουν δόσει κάποιοι γι' αυτό είναι ότι ταξιδεύουν στο χρόνο. Επίσης απ' ότι έχω διαβάσει και δεν έχω διαβάσει και πάρα πολλά, υπάρχει και η θεωρία των χορδών, καθώς και των ολογραμμάτων. Κι ακόμα θεωρούν ότι κι άλλες διαστάσεις πέρα από την δική μας έχουν ξετυλιχτεί με το Μπιγκ Μπανγκ.
Τέλος έχουν βρει ότι το πως θα συμπεριφερθούν τα υποατομικά σωματίδια έχει να κάνει με το τι περιμένουν από αυτά αυτοί που διεξάγουν το πείραμα. Ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;
Αυτό που εγώ έχω βιώσει - καταλάβει, είναι ότι η ψυχή είναι αυτό που εκπορεύει, αλλά κι αυτή με τη σειρά της δεν είναι παρά μια γιρλάντα με λουλούδια, όπως λένε οι ανατολίτες. Κάθε ενσάρκωση κι ένα λουλούδι, κι η κλωστή το πνεύμα.
Άλλοι μπορέί να λένε ψυχή και να εννοούν αυτό που εγώ λέω Πνεύμα. Ο λόγος για μένα που κατεβαίνει η ψυχή, είναι ότι κάπου έκανε ένα λάθος και συνδέθηκε με το αρνητικό, και γι' αυτό της δόθηκε η ευκαιρία να έρχεται και να ξαναέρχεται στη γη μέχρι να μπορέσει να καθαρθεί και να γίνει το ον που ήταν πριν την πτώση της. Μπαίνει δηλαδή στον τροχό του Ντάρμα.
Ακόμα πιστεύω ότι όπως λέει και ο Καστανέτα, γι' αυτό το υλικό επίπεδο η αλήθεια είναι ένα ζεύγος αντιθέτων, δηλαδή ότι ισχύει το ότι κάναμε λάθος και βρεθήκαμε εδώ, αλλά επίσης και το ότι δεν υπήρξε κανένα λάθος γιατί αυτό που κάναμε ήταν μέρος κάποιου γενικότερου σχεδίου.
Όσο για το τι είναι το Υπέρτατο Ον, όταν το καταλάβω θα φωτιστώ και με χαρά θα σας το ανακοινώσω σε όλα τα Φόρουμ - εντάξει μην βαράτε, πλάκα κάνω.
Για μένα το Υπέρτατο Ον είναι η Ενότητα, μια ενότητα που έχει Αγάπη, Βούληση και Νόηση. Αλλά το αν αυτό που αισθάνομαι εγώ, και όλοι οι υπόλοιποι "φυλακισμένοι του πλανήτοι" όπως τους λέει η Μπέιλι, είναι το Υπέρτατο Ον, ο Δημιουργός των Συμπάντων, η κάποια πιο μικρή οντότητα επιφορτισμένη με την φροντίδα μας, αυτό το αγνοώ παντελώς. Είμαστε κάτι μικρά πλασματάκια σε ένα μικρό πλάνητη στην άκρη του Γαλαξία, νομίζω ότι είναι λίγο χαζό να νομίζουμε ότι μπορούμε να τα κατονήσουμε όλα. Συνήθως κάνουμε λάθος, και για μένα τα σημεία που όλες οι θεωρίες περί Υπέρτατου Όντος συμφωνούν μεταξύ τους ίσως να είναι αυτά που κάτι έχουν να πουν.
Τέλος έχουν βρει ότι το πως θα συμπεριφερθούν τα υποατομικά σωματίδια έχει να κάνει με το τι περιμένουν από αυτά αυτοί που διεξάγουν το πείραμα. Ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;
Αυτό που εγώ έχω βιώσει - καταλάβει, είναι ότι η ψυχή είναι αυτό που εκπορεύει, αλλά κι αυτή με τη σειρά της δεν είναι παρά μια γιρλάντα με λουλούδια, όπως λένε οι ανατολίτες. Κάθε ενσάρκωση κι ένα λουλούδι, κι η κλωστή το πνεύμα.
Άλλοι μπορέί να λένε ψυχή και να εννοούν αυτό που εγώ λέω Πνεύμα. Ο λόγος για μένα που κατεβαίνει η ψυχή, είναι ότι κάπου έκανε ένα λάθος και συνδέθηκε με το αρνητικό, και γι' αυτό της δόθηκε η ευκαιρία να έρχεται και να ξαναέρχεται στη γη μέχρι να μπορέσει να καθαρθεί και να γίνει το ον που ήταν πριν την πτώση της. Μπαίνει δηλαδή στον τροχό του Ντάρμα.
Ακόμα πιστεύω ότι όπως λέει και ο Καστανέτα, γι' αυτό το υλικό επίπεδο η αλήθεια είναι ένα ζεύγος αντιθέτων, δηλαδή ότι ισχύει το ότι κάναμε λάθος και βρεθήκαμε εδώ, αλλά επίσης και το ότι δεν υπήρξε κανένα λάθος γιατί αυτό που κάναμε ήταν μέρος κάποιου γενικότερου σχεδίου.
Όσο για το τι είναι το Υπέρτατο Ον, όταν το καταλάβω θα φωτιστώ και με χαρά θα σας το ανακοινώσω σε όλα τα Φόρουμ - εντάξει μην βαράτε, πλάκα κάνω.
Για μένα το Υπέρτατο Ον είναι η Ενότητα, μια ενότητα που έχει Αγάπη, Βούληση και Νόηση. Αλλά το αν αυτό που αισθάνομαι εγώ, και όλοι οι υπόλοιποι "φυλακισμένοι του πλανήτοι" όπως τους λέει η Μπέιλι, είναι το Υπέρτατο Ον, ο Δημιουργός των Συμπάντων, η κάποια πιο μικρή οντότητα επιφορτισμένη με την φροντίδα μας, αυτό το αγνοώ παντελώς. Είμαστε κάτι μικρά πλασματάκια σε ένα μικρό πλάνητη στην άκρη του Γαλαξία, νομίζω ότι είναι λίγο χαζό να νομίζουμε ότι μπορούμε να τα κατονήσουμε όλα. Συνήθως κάνουμε λάθος, και για μένα τα σημεία που όλες οι θεωρίες περί Υπέρτατου Όντος συμφωνούν μεταξύ τους ίσως να είναι αυτά που κάτι έχουν να πουν.
Η δική μου κατανόηση είναι ότι η ψυχή κατεβαίνει στη γη για να μεταστοιχειώσει λάθος κατανοήσεις της. Ένα χονδροειδές παράδειγμα είναι ότι μια ψυχή μπορεί να κατέβει στη γη για να μεταστοιχειώσει την πεποίθησή της ότι δικαιούται να κλέβει. Αυτές οι λάθος κατανοήσεις είναι και οι σύνδεσμοί της με το αρνητικό ή το κακό.
Και αυτές είναι που την εμποδίζουν να εισέλθει στον "οίκο του πατρός" ή στη "νιρβάνα" ή όπως θέλετε πέστε το.
Έχω την υποψία ότι τα προβλήματα του εγώ δεν είναι ακριβώς τα προβλήματα της ψυχής, αλλά ότι μπορούν να χρησιμεύσουν σαν πόρτες για να φτάσουμε μέχρι εκεί.
Και στην ουσία αυτό που θέλει είναι η ελευθερία να μπορεί να "αφεθεί στη ροή" όπως λένε πολλοί δάσκαλοι ή να ενώσει την καρδιά και την βούληση της με αυτή του Υπέρτατου Όντος για να βιώσει την απόλυτη ελευθερία από την αρνητικότητα. Η "επιστροφή στον Θεό" όπως λέει και ο φίλος vibrant.
Κι αυτή η ζωή θα σε αναγκάσει να επιλέξεις και να επιλέξεις ξανά και από αυτές τις επιλογές θα εξαρτηθεί το αν θα απαλλαγείς ή θα προσθέσεις κι άλλες λανθασμένες αντιλήψεις στην ψυχή.
Η ψυχή μας φωνάζει και προσπαθεί να μας κάνει να την ακούσουμε, γιατί θέλει από εμάς πολύ συγκεκριμένα πράγματα - διαφορετικά για τον καθένα μας. Κι όλο αυτό το ταξίδι αναζήτησης που πολλοί από εμας κάνουμε είναι για να μπορέσουμε να αποταυτίσουμε την επίγνωσή μας από το εγώ και να αντιληφθούμε τι πραγματικά θέλει από μας η ψυχή μας και η Ύπαρξη.
Τουλάχιστον εγώ έτσι κατάλαβα μέχρι τώρα.
Καληνύχτα
Και αυτές είναι που την εμποδίζουν να εισέλθει στον "οίκο του πατρός" ή στη "νιρβάνα" ή όπως θέλετε πέστε το.
Έχω την υποψία ότι τα προβλήματα του εγώ δεν είναι ακριβώς τα προβλήματα της ψυχής, αλλά ότι μπορούν να χρησιμεύσουν σαν πόρτες για να φτάσουμε μέχρι εκεί.
Και στην ουσία αυτό που θέλει είναι η ελευθερία να μπορεί να "αφεθεί στη ροή" όπως λένε πολλοί δάσκαλοι ή να ενώσει την καρδιά και την βούληση της με αυτή του Υπέρτατου Όντος για να βιώσει την απόλυτη ελευθερία από την αρνητικότητα. Η "επιστροφή στον Θεό" όπως λέει και ο φίλος vibrant.
Κι αυτή η ζωή θα σε αναγκάσει να επιλέξεις και να επιλέξεις ξανά και από αυτές τις επιλογές θα εξαρτηθεί το αν θα απαλλαγείς ή θα προσθέσεις κι άλλες λανθασμένες αντιλήψεις στην ψυχή.
Η ψυχή μας φωνάζει και προσπαθεί να μας κάνει να την ακούσουμε, γιατί θέλει από εμάς πολύ συγκεκριμένα πράγματα - διαφορετικά για τον καθένα μας. Κι όλο αυτό το ταξίδι αναζήτησης που πολλοί από εμας κάνουμε είναι για να μπορέσουμε να αποταυτίσουμε την επίγνωσή μας από το εγώ και να αντιληφθούμε τι πραγματικά θέλει από μας η ψυχή μας και η Ύπαρξη.
Τουλάχιστον εγώ έτσι κατάλαβα μέχρι τώρα.
Καληνύχτα
Αγαπητέ Deva γιατί αυτό που ζητάω δεν μπορεί να γίνει μέσα από μια ιστοσελίδα; Θα συνεχίσω την ιστορία μου ελπίζοντας, ότι και άλλοι θα έχουν κάτι να γράψουν. Κι αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχω ακούσει τα χειρότερα από προσωπικές επαφές με ανθρώπους ότι βρέθηκαν σε χώρους που τους δημιούργησαν πρόβληματα. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν και θα συνεχίζω να ελπίζω ότι θα γράψουν.
Είναι παράλογο να θέλω, εμείς που έχουμε περάσει χρόνια εσωτερικής αναζήτησης να εκφέρουμε γνώμη γι αυτά και να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας;
Και όπως έγραψα και στην αρχή δεν με ενδιαφέρει η ψυχολογική ερμηνία, αυτή υπάρχει σε δεκάδες ιστοσελίδες στο εξωτερικό - ελληνική δεν έχω βρει ακόμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ενεργειακά τι παίζεται σε αυτά τα μέρη. Και γι' αυτό μόνο τα θύματα - διαλογιστές μπορούν να γράψουν.
Ακόμα θα ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω και θετικές ιστορίες, σαν κι αυτή που γράφει ο vibrant στο θέμα που έχει ανοίξει. Για να στο πω αλλιώς, αυτό που κατάλαβα μετά από χρόνια είναι ότι η αλήθεια απουσιάζει από τους χώρους αυτούς, και το ότι υπάρχουν αυτές οι σελίδες στο ιντερνετ, ακόμα κι αν γράφονται από ορθολογιστές, το θεωρώ υπέρ του μαθητή που μαθαίνει πράγματα που αλλιώς δεν θα τα ήξερε.
Θα σου πω ένα παράδειγμα, όπως θα κατάλαβες θα ήθελα πολύ να βρω μια σοβαρή σχολή, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας φίλος μου, λοιπόν μου μίλησε για κάτι πολύ ωραίες σαμάνικες τεχνικές. Κάθώς έκανα την πρώτη τηλεφωνική μου επαφή με την υπεύθυνη της σχολής κάτι με έσπρωξε να την ρωτήσω αν υπάρχει ιστοσελίδα. Αυτή χαρούμενα μου είπε ότι ναι, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς την διεύθυνση και μου πρότεινε να γράψω το όνομα του δασκάλου στο Google.
Το έκανα και αυτά που διάβασα ήταν το λιγότερο φρικτά. Αν είναι δάσκαλος αυτός ο άνθρωπος αυτό που διδάσκει είναι η αρνητικότητα. Και γιατί τα πίστεψα θα ρωτήσουν πολλοί. Γιατί το έχω ξανακάνει για ανθρώπους και πράγματα που ήξερα και βρήκα ότι αυτές οι ιστοσελίδες είναι αρκετά υπεύθυνες, παρουσιάζουν άρθρα από εφημερίδες, συνεντεύξεις πρώην μελών κλπ. Ακόμα, επειδή κι εγώ έχω υπάρξει μέλος μιας τέτοιας οργάνωσης, καταλαβαίνω ακριβώς τι θέλει να πει ο ποιητής.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το εσωτερικό μας ταξίδι; Για τους πιο τυχερούς και τους πιο σοφούς από εμένα σίγουρα καμία. Για μένα που ήθελα ήθελα ήθελα και τίποτα δεν ήταν ποτέ αρκετό, και έψαχνα από τον ένα χώρο στον άλλο, αυτός είναι ο χειρότερος εφιάλτης για έναν αθώο, καλοπροαίρετο μαθητή.
Από αυτά που γράφεις διακρίνω ότι είσαι ένας άνθρωπος με πάθος και μου είσαι συμπαθής, αλλά ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι αυτό που μου ζητάς να κάνω θα το έκανα μόνο αν σε εμπιστευόμουν. Αλλά η εμπιστοσύνη, φίλε μου είναι κάτι που χτίζεται πάνω σε συμπεριφορές κι όχι κάτι που μπορείς να το ζητήσεις και να το λάβεις για χάρη μιας συζήτησης από έναν άγνωστο.
Καληνύχτα σε όλους
Είναι παράλογο να θέλω, εμείς που έχουμε περάσει χρόνια εσωτερικής αναζήτησης να εκφέρουμε γνώμη γι αυτά και να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας;
Και όπως έγραψα και στην αρχή δεν με ενδιαφέρει η ψυχολογική ερμηνία, αυτή υπάρχει σε δεκάδες ιστοσελίδες στο εξωτερικό - ελληνική δεν έχω βρει ακόμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ενεργειακά τι παίζεται σε αυτά τα μέρη. Και γι' αυτό μόνο τα θύματα - διαλογιστές μπορούν να γράψουν.
Ακόμα θα ήθελα πάρα πολύ να διαβάσω και θετικές ιστορίες, σαν κι αυτή που γράφει ο vibrant στο θέμα που έχει ανοίξει. Για να στο πω αλλιώς, αυτό που κατάλαβα μετά από χρόνια είναι ότι η αλήθεια απουσιάζει από τους χώρους αυτούς, και το ότι υπάρχουν αυτές οι σελίδες στο ιντερνετ, ακόμα κι αν γράφονται από ορθολογιστές, το θεωρώ υπέρ του μαθητή που μαθαίνει πράγματα που αλλιώς δεν θα τα ήξερε.
Θα σου πω ένα παράδειγμα, όπως θα κατάλαβες θα ήθελα πολύ να βρω μια σοβαρή σχολή, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένας φίλος μου, λοιπόν μου μίλησε για κάτι πολύ ωραίες σαμάνικες τεχνικές. Κάθώς έκανα την πρώτη τηλεφωνική μου επαφή με την υπεύθυνη της σχολής κάτι με έσπρωξε να την ρωτήσω αν υπάρχει ιστοσελίδα. Αυτή χαρούμενα μου είπε ότι ναι, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς την διεύθυνση και μου πρότεινε να γράψω το όνομα του δασκάλου στο Google.
Το έκανα και αυτά που διάβασα ήταν το λιγότερο φρικτά. Αν είναι δάσκαλος αυτός ο άνθρωπος αυτό που διδάσκει είναι η αρνητικότητα. Και γιατί τα πίστεψα θα ρωτήσουν πολλοί. Γιατί το έχω ξανακάνει για ανθρώπους και πράγματα που ήξερα και βρήκα ότι αυτές οι ιστοσελίδες είναι αρκετά υπεύθυνες, παρουσιάζουν άρθρα από εφημερίδες, συνεντεύξεις πρώην μελών κλπ. Ακόμα, επειδή κι εγώ έχω υπάρξει μέλος μιας τέτοιας οργάνωσης, καταλαβαίνω ακριβώς τι θέλει να πει ο ποιητής.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το εσωτερικό μας ταξίδι; Για τους πιο τυχερούς και τους πιο σοφούς από εμένα σίγουρα καμία. Για μένα που ήθελα ήθελα ήθελα και τίποτα δεν ήταν ποτέ αρκετό, και έψαχνα από τον ένα χώρο στον άλλο, αυτός είναι ο χειρότερος εφιάλτης για έναν αθώο, καλοπροαίρετο μαθητή.
Από αυτά που γράφεις διακρίνω ότι είσαι ένας άνθρωπος με πάθος και μου είσαι συμπαθής, αλλά ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι αυτό που μου ζητάς να κάνω θα το έκανα μόνο αν σε εμπιστευόμουν. Αλλά η εμπιστοσύνη, φίλε μου είναι κάτι που χτίζεται πάνω σε συμπεριφορές κι όχι κάτι που μπορείς να το ζητήσεις και να το λάβεις για χάρη μιας συζήτησης από έναν άγνωστο.
Καληνύχτα σε όλους
Αγαπητέ Deva, δεν θυμάμαι το δεύτερο μέρος του ονόματος της φίλης μου, αλλά θα την ρωτήσω όταν τη δω. Όσο για τις ερωτήσεις, εσένα πως θέλεις να μου φανούν όλα αυτά; Το να μετράω πόντους στα ουσιαστικά και στα ρήματα; Νοιώθω ότι θέλεις να με υποχρεώσεις να κάνω κάτι δίχως καν να μου εξηγείς το γιατί. Εγώ άνοιξα αυτό το θέμα για να επικοινωνήσω και να μοιραστώ με τους υπόλοιπους κάποια πράγματα που έχω βιώσει. Κι όχι για να παίξω 31. Κι αυτό που πραγματικά θέλω είναι να το κάνουν και οι άλλοι. Θα ήθελα δηλαδή να γράψει κάποιος, ναι κι εγώ πέρασα από μια σχολή που ήταν έτσι κι έτσι και βίωσα αυτά κι αυτά.
Δεν έχω καμία αντίρηση να σου απαντήσω σε ότι θέλεις να με ρωτήσεις αλλά συγνώμη δεν μου αρέσουν οι κανόνες.
Αν συνεχίζεις να θέλεις να το κάνουμε, δίχως να με βάλεις να μετράω, είμαι πρόθυμη, αλλά θα ήθελα όταν αυτό τελειώσει να μου γράψεις κι εσύ λίγα για τις δικές σου εμπειρίες, γιατί απ' ότι έχω καταλάβει πρέπει κι εσύ να έχεις αφιερώσει χρόνια στην εσωτερική αναζήτηση.
Τέλος θέλω να πω στην Pagwna ευχαριστώ και όχι δεν θα παραδοθώ στην απογοήτευση θα συνεχίσω να ψάχνω και να ελπίζω.
Δεν έχω καμία αντίρηση να σου απαντήσω σε ότι θέλεις να με ρωτήσεις αλλά συγνώμη δεν μου αρέσουν οι κανόνες.
Αν συνεχίζεις να θέλεις να το κάνουμε, δίχως να με βάλεις να μετράω, είμαι πρόθυμη, αλλά θα ήθελα όταν αυτό τελειώσει να μου γράψεις κι εσύ λίγα για τις δικές σου εμπειρίες, γιατί απ' ότι έχω καταλάβει πρέπει κι εσύ να έχεις αφιερώσει χρόνια στην εσωτερική αναζήτηση.
Τέλος θέλω να πω στην Pagwna ευχαριστώ και όχι δεν θα παραδοθώ στην απογοήτευση θα συνεχίσω να ψάχνω και να ελπίζω.
Αυτό που θα ήθελα αγαπητέ Φιλόσοφε θα ήταν να έχω την σιγουριά ότι υπάρχει κάποιος που ξέρει καλύτερα από εμένα και θέλει να μοιραστεί μαζί μου τις γνώσεις του. Είναι αστείο αλλά αυτά που πραγματικά με βόηθησαν και λάβε υπ' όψη σου ότι έχω παρακολουθήσει ατελείωτες ώρες διδασκαλίας, ανατολικών και δυτικών προσεγγίσεων, είναι κάποια πράγματα που "ξέφυγαν" από τους δασκάλους την ώρα που μιλούσα μαζί τους.
Στην ουσία δεν ψάχνω για μεθόδους, για απόκρυφα μυστικά κλπ, γιατί όταν θέλω να μάθω κάτι και πραγματικά με ενδιαφέρει μπορώ να το βρω στον διαλογισμό μου. Θέλω αυτό που θέλουμε όλοι, νομίζω, την απελευθέρωση από το εγώ.
Είναι δύσκολο να προχωρώ μόνη μου, έχοντας δει προηγουμένως ότι αυτοί που θεωρούσα δασκάλους έχουν ο καθένας με τον τρόπο του, καβαλήσει για τα καλά το καλάμι, με κάνει να ανησυχώ σοβαρά για το δικό μου μέλλον, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω...
Στην ουσία δεν ψάχνω για μεθόδους, για απόκρυφα μυστικά κλπ, γιατί όταν θέλω να μάθω κάτι και πραγματικά με ενδιαφέρει μπορώ να το βρω στον διαλογισμό μου. Θέλω αυτό που θέλουμε όλοι, νομίζω, την απελευθέρωση από το εγώ.
Είναι δύσκολο να προχωρώ μόνη μου, έχοντας δει προηγουμένως ότι αυτοί που θεωρούσα δασκάλους έχουν ο καθένας με τον τρόπο του, καβαλήσει για τα καλά το καλάμι, με κάνει να ανησυχώ σοβαρά για το δικό μου μέλλον, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω...
Για τον Φιλοσοφο3, μακάρι να έχεις δίκιο, και αμην
Αγαπητοί φίλοι, κατ' αρχήν να απαντήσω στην Αμαλία. Αυτά ακριβώς που γράφεις είναι το πρόβλημα και αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά, αν δηλαδή μπορούσα να είμαι σίγουρη για ότι βλέπω δεν θα υπήρχε πρόβλημα και δεν θα είχα ανοίξει αυτό το θέμα. Η δική μου κατανόηση είναι ότι όπως λέει κι ο Δον Χουάν τελικά εμείς επιλέγουμε τι θα πιστέψουμε - και τώρα μιλάω γι' αυτές τις "αστρικές" όπως λές εμπειρίες.
Για μένα ένα παράδειγμα που έδωσε ο Δον Χουάν στον Καστανέτα είναι και ο τρόπος με τον οποίον είμαι σίγουρη για κάποια από αυτά.
- Πως θα ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό που συνέβη? τον είχε ρωτήσει ο Καστανέτα.
- Πες ότι κοιμάσαι και βλέπεις ένα όνειρο του απάντησε ο Δον Χουάν στο όνειρό σου είσαι ο εαυτός σου και είσαι στο σπίτι σου και κάνεις δουλειές. Όσο ονειρεύεσαι δεν ξέρεις ότι αυτό είναι όνειρο, και όταν ξυπνήσεις είσαι πάλι ο εαυτός σου και στο σπίτι σου, υπάρχει μια διαφορά, το σώμα σου ξέρει ότι ξύπνησες.
Αυτό λοιπόν είναι το μόνο κριτίριο που έχω φίλη μου, σε κάποια από όλα αυτά που βιώνω απλά ξέρω ότι είναι αλήθεια, υπάρχει μια σιωπήλή γνώση.
Όμως αυτό αφορά συνήθως βιώματα που έχουν να κάνουν με την Ύπαρξη, με την Αγάπη την Βούληση κλπ, κι όχι με το ποιοι είναι οι άλλοι και τι κάνουν.
Σε αυτό με βοήθησε το να έρθω σε επαφή με άλλους ανθρώπους που έχουν διόραση, και να συγκρίνουμε αυτά που βλέπουμε, και μετά να βλέπουμε και το πως επιβαιώνονται στη ροή του χρόνου ή ρωτόντας τον άλλο άνθρωπο.
Απλά ένα επίπεδο διόρασης, μην φανταστείς ότι όλα τα βλέπω κι όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω.
Αυτό που είπα με τον Σούπερ ότι δηλαδή είχε συνδέσει μια υποβολή με την εμπειρία των μαθητών του, το συμπαίρανα με απλή λογική.
Δηλαδή σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να έχω βρει αυτό που ψάχνω και να νοιώθω τόσο ανικανοποίητη, και μετά όταν εξέτασα μέσα μου αυτή την βεβαιότητα που είχα μετά από κάποιους δικούς του διαλογισμούς, διαπίστωσα ότι δεν αφορούσε καθόλου το συναίσθημά μου, ήταν σαν κάποιος να μου το είχε υποβάλει.
Όσο για το αν έχω πάρει κάποια ειδική εκπαίδευση, θα σου τα γράψω κάποια άλλη στιγμή πιο εναλλακτικά, νομίζω όμως ότι αυτές τις ικανότητες, ειδικά αυτή την εποχή τις έχουν πάρα πολλοί άνθρωποι και όλοι όσοι ασχολούνται με την αναζήτηση του εαυτού τους και του Θεόυ έχουμε πάνω κάτω τις ίδιες ικανότητες και τις έχουμε όλοι μας.
Για μένα ένα παράδειγμα που έδωσε ο Δον Χουάν στον Καστανέτα είναι και ο τρόπος με τον οποίον είμαι σίγουρη για κάποια από αυτά.
- Πως θα ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό που συνέβη? τον είχε ρωτήσει ο Καστανέτα.
- Πες ότι κοιμάσαι και βλέπεις ένα όνειρο του απάντησε ο Δον Χουάν στο όνειρό σου είσαι ο εαυτός σου και είσαι στο σπίτι σου και κάνεις δουλειές. Όσο ονειρεύεσαι δεν ξέρεις ότι αυτό είναι όνειρο, και όταν ξυπνήσεις είσαι πάλι ο εαυτός σου και στο σπίτι σου, υπάρχει μια διαφορά, το σώμα σου ξέρει ότι ξύπνησες.
Αυτό λοιπόν είναι το μόνο κριτίριο που έχω φίλη μου, σε κάποια από όλα αυτά που βιώνω απλά ξέρω ότι είναι αλήθεια, υπάρχει μια σιωπήλή γνώση.
Όμως αυτό αφορά συνήθως βιώματα που έχουν να κάνουν με την Ύπαρξη, με την Αγάπη την Βούληση κλπ, κι όχι με το ποιοι είναι οι άλλοι και τι κάνουν.
Σε αυτό με βοήθησε το να έρθω σε επαφή με άλλους ανθρώπους που έχουν διόραση, και να συγκρίνουμε αυτά που βλέπουμε, και μετά να βλέπουμε και το πως επιβαιώνονται στη ροή του χρόνου ή ρωτόντας τον άλλο άνθρωπο.
Απλά ένα επίπεδο διόρασης, μην φανταστείς ότι όλα τα βλέπω κι όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω.
Αυτό που είπα με τον Σούπερ ότι δηλαδή είχε συνδέσει μια υποβολή με την εμπειρία των μαθητών του, το συμπαίρανα με απλή λογική.
Δηλαδή σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να έχω βρει αυτό που ψάχνω και να νοιώθω τόσο ανικανοποίητη, και μετά όταν εξέτασα μέσα μου αυτή την βεβαιότητα που είχα μετά από κάποιους δικούς του διαλογισμούς, διαπίστωσα ότι δεν αφορούσε καθόλου το συναίσθημά μου, ήταν σαν κάποιος να μου το είχε υποβάλει.
Όσο για το αν έχω πάρει κάποια ειδική εκπαίδευση, θα σου τα γράψω κάποια άλλη στιγμή πιο εναλλακτικά, νομίζω όμως ότι αυτές τις ικανότητες, ειδικά αυτή την εποχή τις έχουν πάρα πολλοί άνθρωποι και όλοι όσοι ασχολούνται με την αναζήτηση του εαυτού τους και του Θεόυ έχουμε πάνω κάτω τις ίδιες ικανότητες και τις έχουμε όλοι μας.
Εγώ στην αρχή αναζητούσα να καταλάβω τι γίνεται, να αποκτήσω μια επαφή με το αόρατο, και να καταλάβω τι είναι αυτό. Πήγα στα 18 μου σε μια σχολή λοιπόν, όπου μας δώσανε κάτι πολύ καλές τεχνικές γιόγκα από τις βέδες. Δεν θα σας πω που και πως γιατί δεν έχει και τόση σημασία. Πέρασα εκεί γύρω στα 5 χρόνια έχοντας δυνατές εμπειρίες στον διαλογισμό, έβλεπα φως άκουγα μουσική και άλλα. Συγχρόνως κατάπινα αμάσητη την διδασκαλία που ήταν η εξής: Ο Σούπερ Δάσκαλος σας έσωσε, δεν έχετε κανένα πρόβλημα αν αφεθείτε, τα έχετε όλα τι άλλο θέλετε?
Ο εχθρός γι' αυτή την σχολή ήταν το μυαλό. Έκανα 5 χρόνια για να αντιληφθώ ότι ο δικός μου εχθρός ήταν το μυαλό του Σούπερ Δάσκαλου. Στα χρόνια αυτά έκανα οικογένεια ακολουθώντας τις οδηγίες του πολύτεκνου διδασκάλου και άπειρες ώρες διαλογισμού.
Απολογισμός αυτών των 5 χρόνων: Έμαθα να κάνω διαλογισμό και να μπαίνω στη σιωπή, έκανα το λιγότερο 3 ώρες την ημέρα, και έκανα τη ζωή μου μαντάρα.
Πιο ισοροπημένοι άνθρωποι από εμένα πέρασαν από εκεί δίχως μεγάλες απώλειες, άλλοι του δικού μου τύπου έκαναν τα ίδια και χειρότερα.
Τι φταίει η σχολή θα ρωτήσετε.
Λοιπόν, μάλλον θα τα έκανα μαντάρα έτσι κι αλλιώς, όμως πήγα σε μια σχολή δίχως να έχω καμία γεύση του τι θα πει ενέργεια και διαλογισμός, άρχισα να έχω εμπειρίες, και να βλέπω το πρόσωπο του Σούπερ στον διαλογισμό μου.
Τώρα ξέρω ότι όταν ανέβεις δεν είναι και τόσο δύσκολο να φτιάξεις ένα εγρηγορός και να εκπέμπεις ότι θέλεις.
Όσοι μαθητές είναι ανοιχτοί και δεχτικοί και μπορούν να βλέπουν και να θυμούνται και τι βλέπουν θα έχουν όνειρα, οράματα κλπ.
Ο Σούπερ που ήταν γκουρού σε όλη του τη ζωή και ζούσε και ζει πλουσιοπάροχα από τους μαθητές του δεν μπορούσε να με καθοδηγήσει να βρω τον εαυτό μου, ούτε να εξελιχτώ.
Κι από όσο ξέρω δεν το έχει κάνει αυτό για κανέναν, μιλάω για τους Έλληνες μαθητές του φυσικά, γιατι τους άλλους δεν τους ξέρω.
Επίσης το ότι τους ανοίγει πάρα πολύ το τρίτο μάτι δίχως να τους δίνει καμία έλογη εξήγηση για το τι συμβαίνει και πως να το αντιμετωπίσουν νομίζω πως είναι εις βάρος τους.
Το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί με ψυχολογικούς όρους, αλλά το θέμα είναι τι γίνεται σε ενεργειακό επίπεδο.
Πως να διαχωρίσω λοιπόν, φίλε, αυτό που εγώ πραγματικά ήθελα κι αυτό που εκείνος προσέφερε, με τι κριτίρια? Ο Σούπερ μας ένωνε όντως με ένα σημείο κάπου στο ανώτερο αστρικό, όπου πραγματικά νοιώθαμε έκσταση, προστασία και αγάπη.
Και σαν να μην έφτανε αυτό είχε βάλει και υποβολές μέσα σ' αυτό και όταν τελειώναμε τον διαλογισμό νοιώθαμε ότι "αυτή είναι η εμπειρία", ότι το "έχουμε βρει".
Μου πήρε μερικά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι αν όντως "αυτή ήταν η εμπειρία" ότι αν όντως "το είχα βρει" η ψυχή μου κι η καρδιά μου δεν θα με έσπρωχναν να φύγω από εκεί και να ψάξω να βρω κάτι άλλο.
Δεν τα γράφω αυτά για να γκρινιάξω, ούτε γιατί πιστεύω πως μου κατέστρεψε τη ζωή, αυτό το οποίο με ενοχλεί είναι ότι δεν έχω βρει κανέναν να λέει μέχρι τώρα: Παιδιά προσέξτε γιατί με αυτούς τους τρόπους μπορεί κάποιος να σας παραπλανήσει και να σας βγάλει από την αναζήτησή σας. Αυτές τις ικανότητες έχουν οι διδάσκαλοι και έτσι τις χρησιμοποιούν, έτσι τις χρησιμοποιούν αυτοί που θέλουν να βοηθήσουν και έτσι αυτοί που θέλουν να σας βλάψουν.
Και τελικά τι θα ήταν όλοι αυτοί δίχως εμάς? Να τους τρέφουμε το εγώ τους, να τους ταϊζουμε και να δικαιολογούμε τον λόγο υπαρξής τους?
Ποιόν από αυτούς συμφέρει να πει τι πραγματικά κάνει, τι εμπειρίες έχει, και πως αυτός έφτασε εκεί που έφτασε?
Κάποιοι λένε ότι υπάρχουν σχολές για όλες τις κατηγορίες, ότι για κάποιους ανθρώπους αυτό μπορεί να είναι κάτι καλό, ενώ για άλλους να είναι απλά αποπροσανατολισμός.
Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω, μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί όμως κι όχι, γιατί με αυτή την λογική ίσως δείχνουμε απόλυτη περιφρόνηση στους αδελφούς μας.
Καληνύχτα
Ο εχθρός γι' αυτή την σχολή ήταν το μυαλό. Έκανα 5 χρόνια για να αντιληφθώ ότι ο δικός μου εχθρός ήταν το μυαλό του Σούπερ Δάσκαλου. Στα χρόνια αυτά έκανα οικογένεια ακολουθώντας τις οδηγίες του πολύτεκνου διδασκάλου και άπειρες ώρες διαλογισμού.
Απολογισμός αυτών των 5 χρόνων: Έμαθα να κάνω διαλογισμό και να μπαίνω στη σιωπή, έκανα το λιγότερο 3 ώρες την ημέρα, και έκανα τη ζωή μου μαντάρα.
Πιο ισοροπημένοι άνθρωποι από εμένα πέρασαν από εκεί δίχως μεγάλες απώλειες, άλλοι του δικού μου τύπου έκαναν τα ίδια και χειρότερα.
Τι φταίει η σχολή θα ρωτήσετε.
Λοιπόν, μάλλον θα τα έκανα μαντάρα έτσι κι αλλιώς, όμως πήγα σε μια σχολή δίχως να έχω καμία γεύση του τι θα πει ενέργεια και διαλογισμός, άρχισα να έχω εμπειρίες, και να βλέπω το πρόσωπο του Σούπερ στον διαλογισμό μου.
Τώρα ξέρω ότι όταν ανέβεις δεν είναι και τόσο δύσκολο να φτιάξεις ένα εγρηγορός και να εκπέμπεις ότι θέλεις.
Όσοι μαθητές είναι ανοιχτοί και δεχτικοί και μπορούν να βλέπουν και να θυμούνται και τι βλέπουν θα έχουν όνειρα, οράματα κλπ.
Ο Σούπερ που ήταν γκουρού σε όλη του τη ζωή και ζούσε και ζει πλουσιοπάροχα από τους μαθητές του δεν μπορούσε να με καθοδηγήσει να βρω τον εαυτό μου, ούτε να εξελιχτώ.
Κι από όσο ξέρω δεν το έχει κάνει αυτό για κανέναν, μιλάω για τους Έλληνες μαθητές του φυσικά, γιατι τους άλλους δεν τους ξέρω.
Επίσης το ότι τους ανοίγει πάρα πολύ το τρίτο μάτι δίχως να τους δίνει καμία έλογη εξήγηση για το τι συμβαίνει και πως να το αντιμετωπίσουν νομίζω πως είναι εις βάρος τους.
Το φαινόμενο μπορεί να εξηγηθεί με ψυχολογικούς όρους, αλλά το θέμα είναι τι γίνεται σε ενεργειακό επίπεδο.
Πως να διαχωρίσω λοιπόν, φίλε, αυτό που εγώ πραγματικά ήθελα κι αυτό που εκείνος προσέφερε, με τι κριτίρια? Ο Σούπερ μας ένωνε όντως με ένα σημείο κάπου στο ανώτερο αστρικό, όπου πραγματικά νοιώθαμε έκσταση, προστασία και αγάπη.
Και σαν να μην έφτανε αυτό είχε βάλει και υποβολές μέσα σ' αυτό και όταν τελειώναμε τον διαλογισμό νοιώθαμε ότι "αυτή είναι η εμπειρία", ότι το "έχουμε βρει".
Μου πήρε μερικά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι αν όντως "αυτή ήταν η εμπειρία" ότι αν όντως "το είχα βρει" η ψυχή μου κι η καρδιά μου δεν θα με έσπρωχναν να φύγω από εκεί και να ψάξω να βρω κάτι άλλο.
Δεν τα γράφω αυτά για να γκρινιάξω, ούτε γιατί πιστεύω πως μου κατέστρεψε τη ζωή, αυτό το οποίο με ενοχλεί είναι ότι δεν έχω βρει κανέναν να λέει μέχρι τώρα: Παιδιά προσέξτε γιατί με αυτούς τους τρόπους μπορεί κάποιος να σας παραπλανήσει και να σας βγάλει από την αναζήτησή σας. Αυτές τις ικανότητες έχουν οι διδάσκαλοι και έτσι τις χρησιμοποιούν, έτσι τις χρησιμοποιούν αυτοί που θέλουν να βοηθήσουν και έτσι αυτοί που θέλουν να σας βλάψουν.
Και τελικά τι θα ήταν όλοι αυτοί δίχως εμάς? Να τους τρέφουμε το εγώ τους, να τους ταϊζουμε και να δικαιολογούμε τον λόγο υπαρξής τους?
Ποιόν από αυτούς συμφέρει να πει τι πραγματικά κάνει, τι εμπειρίες έχει, και πως αυτός έφτασε εκεί που έφτασε?
Κάποιοι λένε ότι υπάρχουν σχολές για όλες τις κατηγορίες, ότι για κάποιους ανθρώπους αυτό μπορεί να είναι κάτι καλό, ενώ για άλλους να είναι απλά αποπροσανατολισμός.
Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω, μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί όμως κι όχι, γιατί με αυτή την λογική ίσως δείχνουμε απόλυτη περιφρόνηση στους αδελφούς μας.
Καληνύχτα