- < ΑΡΘΡΑ - ΝΕΑ > ESOTERICA 2006 - 2014 - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Μια γυναίκα στη Ventura της Καλιφόρνια που ονομαζόταν Melanie είχε μια παράξενη εμπειρία ενώ βρισκόταν καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού της. Καθώς κοιτούσε στον τοίχο, έγινε, όπως πιστεύει, αόρατη. Ο άντρας της έψαχνε ολόκληρο το σπίτι για να τη βρει. Πέρασε ακόμα και μπροστά της, ούτε καν ένα μέτρο από κείνη, αλλά δεν την είδε. Το γεγονός κράτησε περίπου 10 λεπτά και μετά έγινε ξαφνικά και πάλι ορατή.

Αυτή η ασυνήθιστη ιστορία προέρχεται από μια συλλογή αναφορών που έχει συλλέξει η Donna Higbee στα πλαίσια μιας ενδελεχούς έρευνας, που διεξάγει επάνω στο ανεξήγητο φαινόμενο που η ίδια ονομάζει 'Ανθρώπινη Αυτόματη Ακούσια Αορατότητα'. Σύμφωνα με αναφορές που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της, κάποιοι άνθρωποι γίνονται ξαφνικά και χωρίς λόγο αόρατοι. Δεν φαίνεται να νιώθουν διαφορετικά όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και μπορούν να κοιτούν, καθώς και να κινούνται, στον χώρο κανονικά, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Αλλά οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να τους δουν. Τους αγνοούν πλήρως, σαν να μην υπάρχουν.

Τα θύματα αυτού του παράξενου φαινόμενου μαρτυρούν ότι η εμπειρία δεν είναι ίδια με το να τους αγνοούν. Στους περισσότερους από εμάς θα έχει συμβεί κάποια στιγμή να νιώθουμε σαν να είμαστε αόρατοι σε κάποιες περιστάσεις της κοινωνικής μας ζωής. Αλλά αυτή η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική.

Μια ανέκδοτη ιστορία που διηγείται η Higbee έγινε σε ένα πάρτι. Ένας 37χρονος άντρας μπήκε στο μπάνιο και όταν βγήκε ήταν παντελώς αόρατος. Προσπάθησε να συζητήσει με διάφορους ανθρώπους, ακόμα και με την ίδια την κοπέλα του, αλλά αγνοούσαν παντελώς την ύπαρξή του. Της ζήτησε ένα τσιγάρο αλλά δεν έλαβε καμία απολύτως απάντηση. Στην αρχή νόμιζε πως του έκαναν κάποια πλάκα κι έτσι γύρισε στο μπάνιο θυμωμένος. Όταν βγήκε και πάλι έξω, ήταν σα να μην είχε συμβεί τίποτε. Όλα είχαν επιστρέψει στο φυσιολογικό και μπορούσαν και πάλι να τον δουν.

Η Higbee έχει συλλέξει διάφορες παρόμοιες ιστορίες και σε κάθε περίπτωση το φαινόμενο συμβαίνει αυτόματα, χωρίς προειδοποίηση, διαρκεί για λίγα λεπτά και μετά σταματάει. Διάφοροι άνθρωποι έχουν βιώσει αυτού του είδους την αορατότητα περισσότερο από μία φορά, σαν να είναι επιρρεπείς στο φαινόμενο αυτό. Έχει ακούσει ακόμα και για άτομα που ισχυρίζονται ότι μπορούν περιστασιακά να ελέγχουν την αορατότητα αυτή με τη θέλησή τους.

Ο Daniel S. ένιωσε ότι έγινε αόρατος μια μέρα όταν βρισκόταν με κάποιους φίλους του και έστηναν κροτίδες. Ήθελε να τους πει να σταματήσουν γιατί φοβόταν ότι θα έρθει η αστυνομία και θα ελέγξει ταυτότητες. Αυτό θα σήμαινε πρόβλημα για τον ίδιο γιατί είχε πολλές κλήσεις απλήρωτες στο όνομά του. Τον τρομοκρατούσε η ιδέα ότι μπορεί να πήγαινε στη φυλακή και να έχανε τη δουλειά του. Η αστυνομία έκανε την εμφάνισή της και έλεγξε τις ταυτότητες όλων εκτός από του Daniel:

"Οι αστυνομικοί ξεκίνησαν από την άλλη άκρη της σειράς (υπήρχαν δύο σειρές, η μία μπροστά από την άλλη) των ανθρώπων. Στεκόμουν πίσω από μια φίλη μου. Ο αστυνόμος ζήτησε σε κάθε άτομο να του δώσει την ταυτότητά του καθώς περνούσε κατά μήκος της σειράς. Μετά, καθώς θα έπαιρνε την ταυτότητα θα καλούσε κάθε άτομο. Ήμουν ο τελευταίος στην πίσω σειρά. Ήμουν επίσης ο πιο μεγαλόσωμος, ακόμα πιο μεγαλόσωμος και από τον αστυνόμο. Εκείνος συμπεριφέρθηκε σαν να μη με είχε καν δει και δε μου ζήτησε την ταυτότητά μου. Κανένας από τους δύο αστυνομικούς δεν μου έδωσε σημασία. Όλοι οι φίλοι μου, εκτός από τους δύο που τους πήρε η αστυνομία, νόμισαν πως είχα φύγει. Πολλοί με ρώτησαν μετά, που είχα πάει να κρυφτώ. Τους είπα πως βρισκόμουν εκεί, αλλά κανείς δε με πίστευε."

Η Higbee δεν προσφέρει κάποια εξήγηση για το φαινόμενο, αλλά αναρωτιέται εάν συνδέεται με κάποιον τρόπο με δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι κατέχουν κάποιοι γιόγκι, που υποστηρίζουν ότι η ανθρώπινη αορατότητα δεν είναι μονάχα εφικτή, αλλά μπορεί επίσης και να γίνεται με τον έλεγχο του ατόμου. Παραλληλίζει επίσης το φαινόμενο με αναφορές σχετικές με απαγωγές από εξωγήινους. Σε πολλές τέτοιες αναφορές τα θύματα των απαγωγών έχουν ισχυριστεί ότι οι απαγωγείς τους μπορούν να γίνονται ορατοί και αόρατοι όποτε θέλουν, μαζί με άλλα φαινόμενα αορατότητας όπως να περνούν μέσα από τα τείχη των διαστημοπλοίων, τα οποία εμφανίζονται ή εξαφανίζονται κατά βούληση των εξωγήινων.

Εάν οι ιστορίες για την αορατότητα που αναφέρουν οι άνθρωποι είναι αληθινές, βρισκόμαστε απέναντι σε ένα πραγματικά περίεργο φαινόμενο. Εντωμεταξύ, η Donna Higbee συνεχίζει να το ερευνά και να συλλέγει πληροφορίες και εμπειρίες από όλους όσους θέλουν να τις μοιραστούν.

Υπάρχει κάποιου είδους απόδειξη; Υπάρχουν φωτογραφίες;

Έχουν υπάρξει κάποιες περίεργες φωτογραφίες που υποτίθεται ότι δείχνουν μερική ανθρώπινη αορατότητα. Μια από αυτές έχει τίτλο 'έχασε το κεφάλι της' και προέρχεται από το Las Vegas. Όταν πάρθηκε η φωτογραφία μέσα σε ένα ξενοδοχείο, μια γυναίκα πέρασε μπροστά από τον άνθρωπο που φωτογράφιζε αλλά φαινόταν σα να μην έχει κεφάλι. Ο κορμός της, η ζακέτα και το λουρί από την τσάντα της φαίνονται καθαρά, όχι όμως και το κεφάλι της. (Η φωτογραφία βρίσκεται στην ιστοσελίδα coasttocoastam.com).

Σε μια άλλη φωτογραφία που απεικονίζει μια ομάδα από στρατιώτες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ένας από τους στρατιώτες που βρίσκεται στην πίσω πλευρά της σκηνής φαίνεται σα να είναι διαφανής. Πρόκειται για ανωμαλία της φωτογραφίας, για περίπτωση φαντάσματος ή αποτελεί μια περίπτωση ανθρώπινης αορατότητας; (Η φωτογραφία είναι δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα ghoststudy.com).

Εθελούσια αορατότητα

Οι παραπάνω περιπτώσεις αφορούν σε ανθρώπους που φαίνεται ότι έγιναν αόρατοι με τρόπο αυτόματο και χωρίς τη θέλησή τους ή κάποια δική τους προσπάθεια. Αλλά τι γίνεται εάν κάποιος θέλει να γίνει αόρατος; Υπάρχει κάποια μέθοδος που μπορεί να το πετύχει;

• Υπάρχει μια ανεπιβεβαίωτη ιστορία από έναν άνθρωπο που πέτυχε την αορατότητα με τη χρήση ενός ηλεκτρικού κράνους που είχε εφεύρει το 1934. Μπροστά από μάρτυρες, σύμφωνα με την ιστορία, έβαλε το κράνος στο κεφάλι του, μπήκε μέσα σε έναν θάλαμο και άγγιξε κάποιες επαφές επάνω από το κεφάλι του. Τότε, άνοιξε ένα ηλεκτρικό ρεύμα και έγινε σταδιακά αόρατος, από τα νύχια ως το κεφάλι. Μπορούσαν να νιώσουν το σώμα του νεαρού επιστήμονα εάν το άγγιζαν, αλλά δεν μπορούσαν να τον δουν. Πραγματικότητα, ή κάποιο ταχυδακτυλουργικό κόλπο;
• Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι έρχονται σε επαφή με οντότητες από άλλους κόσμους, μέσω των οποίων μπορούν να κάνουν αόρατα κάποια μικρά αντικείμενα, αλλά κάποιες φορές ακόμα και το ίδιο τους το σώμα.
• Διάφοροι επιστήμονες προσπαθούν να κατασκευάσουν μανδύες που όταν κάποιος τους φοράει θα φαίνεται διαφανής, αφήνοντας να φανεί οτιδήποτε βρίσκεται από πίσω του. Τέτοιοι μανδύες που αποτελούν αντικείμενο έρευνας από επιστήμονες στο Τόκιο και άλλα μέρη, δεν προσφέρουν πραγματική αορατότητα αλλά ένα είδος οπτικού καμουφλάζ.
• Τέλος, ο Richard Bartle ισχυρίζεται πως ξέρει τον τρόπο για να φτιάξει μπογιά αορατότητας (Invisibility Paint - mud.co.uk/richard/sbos18.htm). Η συνταγή του περιλαμβάνει ιστούς από άνθη καλαμποκιού, μίσχους από μάτια γαστερόποδων και το κεντρί από μια 'δηλητηριώδη γάτα', μεταξύ άλλων. Τα τρελά αυτά συστατικά κάνουν την κατασκευή της συνταγής να μοιάζει ανέφικτη, πράγμα που σίγουρα ισχύει, εφόσον η συνταγή αυτή αποτελεί μια χιουμοριστική προσέγγιση του θέματος. Αν ωστόσο κάποιος καταφέρει να κατασκευάσει την μπογιά με τη χρήση της συνταγής, ας μην την κρατήσει μόνο για τον εαυτό του!!

Οι μεγάλοι πολιτισμοί ανέρχονται και σβήνουν, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο γιατί κάποιοι από αυτούς πέφτουν. Νέα στοιχεία που αφορούν στην πτώση δυο δυναστειών φαίνεται πως μόλις έχουν αναδυθεί μέσα από μια σπηλιά. Τα στοιχεία που βρέθηκαν σε μια σπηλιά δίπλα στην Ιερουσαλήμ αποκαλύπτουν αυξανόμενη ξηρασία στο κλίμα στην χρονική περίοδο μεταξύ του 100 και 700 μ.Χ., μια περίοδο που συνέπεσε με την πτώση τόσο της Ρωμαϊκής όσο και της Βυζαντινής κυριαρχίας στην περιοχή.

Οι ερευνητές ωστόσο σπεύδουν να τονίσουν ότι δεν έχουν βρει μια σχέση αιτίου και αποτελέσματος. "Εάν αυτό ήταν που προκάλεσε αδυναμία στους Βυζαντινούς ή όχι, είναι κάτι που δεν το γνωρίζουμε, αλλά διαφαίνεται μια ενδιαφέρουσα συσχέτιση," ανέφερε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Wisconsin-Madison, Καθ. John Valley, που ηγείται της έρευνας. "Αυτά τα γεγονότα πραγματικά συνέβαιναν την εποχή που έγιναν οι συγκεκριμένες ιστορικές αλλαγές."

Τα ευρήματα θα παρουσιαστούν με λεπτομέρειες σε προσεχή έκδοση του περιοδικού Quaternary Research. Η έρευνα συμπεριλάμβανε γεωχημική ανάλυση από έναν σταλαγμίτη που προέρχεται από το σπήλαιο Soreq στην Ιερουσαλήμ. Η βροχή τροφοδοτούσε τις δομές της σπηλιάς με οργανική ύλη από την επιφάνεια του εδάφους η οποία παγιδεύτηκε σε ανόργανα ιζήματα που σχημάτισαν τις στρώσεις του σταλαγμίτη.

Ο πτυχιούχος της Γεωλογίας σπουδαστής, Ian Orland, προσδιόρισε τα ετήσια επίπεδα βροχής για τις περιόδους που ο σταλαγμίτης μεγάλωνε, από το 200 π.Χ. μέχρι και το 1100 μ.Χ. περίπου. Παρόμοια έρευνα είχε γίνει και στο παρελθόν για να ερευνηθούν δεκαετίες που ήταν πλούσιες σε βροχοπτώσεις. Στην πραγματικότητα η τεχνική είχε χρησιμοποιηθεί για να δείξει τις μεγάλης διάρκειας εποχές ξηρασίας που μάστιζαν την Βόρεια Αμερική πριν από χιλιάδες χρόνια. Αλλά ο Orland χρησιμοποίησε έναν εξελιγμένο μικροαναλυτή ιόντων για να επιτύχει μεγαλύτερη λεπτομέρεια μέσα από περισσότερες στρώσεις, αποκαλύπτοντας τα μοτίβα των βροχοπτώσεων μέσα σε ξεχωριστές εποχές.

Οι λεπτομερείς αυτές κλιματικές καταγραφές δείχνουν ότι η ανατολική Μεσόγειος έγινε πιο ξηρή την εποχή μεταξύ του 100 μ.Χ. και 700 μ.Χ., μια εποχή που η δύναμη της Ρώμης και του Βυζαντίου ολοένα και εξασθένιζε στην περιοχή.

Τα ενδιαφέροντα αυτά ευρήματα μας φέρνουν στο μυαλό τη σκέψη, πως πιθανότατα οι κλιματικές αλλαγές που ζούμε σήμερα αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου κύκλου στην κλιματική ζωή του πλανήτη, καθώς επίσης το ερώτημα, κατά πόσον είμαστε υπαίτιοι για την αλλαγή του κλίματος και μέχρι που φτάνει η δυνατότητά μας να τη σταματήσουμε, εάν έχουμε μια τέτοια δυνατότητα;

Έχει υποστηριχτεί ότι η αιγυπτιακή Σφίγγα είχε στην πραγματικότητα το κεφάλι ενός λιονταριού. Και πως πιθανόν να είναι πολύ πιο αρχαία από όσο έχει υπολογιστεί μέχρι τώρα, όπως δείχνουν οι έρευνες που γίνονται υπό την καθοδήγηση ενός βρετανού γεωλόγου. Οι αιγυπτιολόγοι επιχειρηματολογούν εδώ και πολλά χρόνια ότι το μνημείο που βρίσκεται έξω από το Κάιρο και που έχει το κεφάλι ενός Φαραώ και το σώμα ενός λιονταριού, είχε χτιστεί λίγο μετά την πρώτη πυραμίδα, δηλαδή περίπου πριν από 4,500 χρόνια. Αλλά ο γεωλόγος Colin Reader βρήκε πως η διάβρωση που υπέστη το περίβλημα της Σφίγγας από τη βροχή υποδηλώνει πως κατασκευάστηκε πριν από πολλά περισσότερα χρόνια.

Σύμφωνα με τον κ. Reader, ένα βυθισμένο ανάκτορο στο οροπέδιο της Γκίζας προσφέρει ενδείξεις ότι υπήρχε δραστηριότητα στην περιοχή πριν από το χτίσιμο των πυραμίδων. Η ιδιαίτερη μορφή του οικοδομήματος υποδηλώνει ότι είναι παλαιότερο από τα άλλα μνημεία που υπάρχουν στην περιοχή. Συμπληρώνει, ότι το μνημείο θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί και τροποποιηθεί από μεταγενέστερους κατοίκους.

Ειδικοί των οπτικών εφφέ χρησιμοποίησαν τα δεδομένα της έρευνας για να αναδημιουργήσουν το μνημείο με τον τρόπο που, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, θα έδειχνε. Ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ότι το κεφάλι και το σώμα της Σφίγγας είναι δυσανάλογα, πράγμα που δείχνει πως δεν αποτελούσε αρχικά την απεικόνιση ενός Φαραώ. Ο ιστορικός της αρχιτεκτονικής Δρ. Jonathan Foyle, που εργάστηκε με τον Reader στην έρευνα, δήλωσε ότι το κεφάλι και το σώμα είναι σε μεγάλο βαθμό εκτός κλίμακας. Κατά την άποψή του, ο λόγος γι' αυτή τη δυσαναλογία θα μπορούσε να είναι ότι η Σφίγγα είχε στην αρχή το κεφάλι ενός λιονταριού. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, το άγαλμα σκαλίστηκε σε μεταγενέστερη περίοδο από τον Χέοπα.

Για τους αρχαίους αιγυπτίους το λιοντάρι αποτελούσε ένα σημαντικότερο σύμβολο ισχύος από ότι το πρόσωπο ενός ανθρώπου. Εάν λάβουμε υπόψη και το ότι το μνημείο έχει το σώμα ενός λιονταριού, μοιάζει λογικό στους ειδικούς πως στην αρχή είχε και το κεφάλι λιονταριού. Στις απαρχές της ιστορίας της Αιγύπτου τα λιοντάρια ήταν άφθονα στις άγριες περιοχές της Γκίζας και των περιχώρων.

Η μεγάλη Σφίγγα σύμφωνα με πολλούς αιγυπτιολόγους αναπαριστά μια ομοιότητα με τον Φαραώ Χεφρήνο. Από κάποιους πιστεύεται εξάλλου πως ο Djadefre, ο μεγαλύτερος αδελφός του Χεφρήνου, κατασκεύασε τη Σφίγγα για να τιμήσει τον πατέρα του Χέοπα. Κάτι τέτοιο θα τοποθετούσε την κατασκευή του μνημείου κάπου ανάμεσα στο 2550 και στο 2450 π.Χ.. Ωστόσο, τα περιορισμένα στοιχεία που συνδέουν την Σφίγγα με τον Χεφρήνο είναι περιστασιακά και αρκετά αμφιλεγόμενα.

Ο γεωλόγος Robert Schoch συμπέρανε ότι η Σφίγγα θα πρέπει να είναι πολύ πιο παλιά από όσο πιστευόταν. Ο Schoch υποστήριξε ότι συγκεκριμένες αλλοιώσεις που βρέθηκαν στο σώμα της Σφίγγας και στον περιβάλλοντα χώρο όπου έγινε η εκσκαφή, υποδεικνύουν χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να προκληθούν μετά από παρατεταμένη διάβρωση από νερό. Η τελευταία περίοδος κατά την οποία υπήρχαν σημαντικές βροχοπτώσεις στην Αίγυπτο τελείωσε στα τέλη της 4ης και στις αρχές της 3ης π.Χ. χιλιετηρίδας. Έτσι, ο Schoch ισχυρίζεται ότι λόγω της διάβρωσης από το νερό η κατασκευή της Σφίγγας θα πρέπει να χρονολογηθεί σε μια περίοδο που δεν είναι μεταγενέστερη από την 5η ή 6η π.Χ. χιλιετία, τουλάχιστον δύο χιλιάδες χρόνια πριν από την ευρέως αποδεκτή χρονολογία κατασκευής της και 1500 χρόνια πριν από την αποδεκτή χρονολογία για την έναρξη του αιγυπτιακού πολιτισμού.

Ο γεωλόγος Reader θεωρεί ωστόσο ότι η Σφίγγα είναι μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια πιο παλιά από ότι είναι παραδοσιακά αποδεκτό, καθώς θεωρεί πως αποτελεί ένα προϊόν των πρώτων αιγυπτιακών Δυναστειών. Ανεξάρτητα από αυτόν, ο γεωλόγος David Coxill συμφωνεί με τα ευρήματα του Schoch, αλλά σε συμφωνία με τον Reader προτίμησε μια πιο συντηρητική προσέγγιση στη χρονολόγηση του μνημείου.

Τόσο ο Schoch όσο και ο Reader βασίζουν τα συμπεράσματά τους όχι μόνο στη Σφίγγα και στο περίβλημά της, αλλά έλαβαν υπόψη τους και άλλα στοιχεία διαβρώσεων που βρέθηκαν στο οροπέδιο της Γκίζας, από μνημεία όπως ο ναός της Σφίγγας που θεωρείται πως συμφωνούν με την περίοδο κατά την οποία είχε κατασκευαστεί η Σφίγγα. Επειδή αυτά τα συμπεράσματα καθιστούν αναγκαία μια επαναχρονολόγηση της Σφίγγας σε μια προγενέστερη περίοδο πριν από την κατασκευή των μεγάλων μνημείων, η θεωρία αυτή δεν έχει γίνει δεκτή από τη δεσπόζουσα τάξη των αιγυπτιολόγων.

Οι δράκοντες είναι χιμαιρικά πλάσματα που εμπνέουν το δέος και βρίσκονται σε μύθους και θρύλους πολιτισμών όλου του κόσμου. Στην Ευρώπη έχουν έναν εφιαλτικό χαρακτήρα καθώς συναντούμε ερπετά που εκτοξεύουν φλόγες με την ανάσα τους, είναι τεράστια και μοιάζουν με σαύρες που έχουν διχαλωτή φιδίσια γλώσσα και φτερά νυχτερίδας. Στους θρύλους έχουν φορτωθεί με φόβο και έχουν διασυρθεί για τρομερές ενέργειες όπως την αρπαγή νεαρών κοριτσιών, την καταστροφή χωριών και την φύλαξη ολόκληρων βουνών από χρυσάφι.

Στους αρχαίους πολιτισμούς του Μεξικό και της Νότιας Αμερικής ένα θεϊκό φτερωτό ερπετό με πολλά ονόματα θεωρούνταν ότι ανανέωνε τον κόσμο μετά από κάθε κύκλο καταστροφής. Στην Κίνα, οι δράκοντες είναι αμφίβια πλάσματα που κατοικούν σε ωκεανούς, λίμνες και ποτάμια, ακόμα και στις σταγόνες της βροχής. Τιμούνται ως ζωογόνα σύμβολα της τύχης και της ευφορίας, που μπορούν να αποδεσμεύσουν τη βροχή σε περιόδους ξηρασίας. Είναι μωσαϊκά ζώων με σώμα φιδιού, λέπια ψαριού και αετίσια νύχια, έχουν συχνά κέρατα και πρόσωπο μυστήριο, μυθικό και τρομερό.

Παρά τις διαφορές τους, πολλοί από τους μυθικούς δράκοντες που έχουν βρεθεί σε ιστορίες όλου του κόσμου ξεκίνησαν ως ασαφείς ιδέες ενός ερπετού που έχει μοντελοποιηθεί βάσει πραγματικών πλασμάτων, με αφετηρία ένα φίδι ή κάποιο άλλο φοβερό ερπετό. Μέσα στα χρόνια απέκτησαν πιο καθορισμένα και εξωτικά σχήματα καθώς απορρόφησαν τις ελπίδες και τις δεισιδαιμονίες κάθε πολιτισμού και δανείστηκαν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τοπικών ζώων.

Η σύντομη λίστα από πλάσματα και φυσικά φαινόμενα που ακολουθεί αποκαλύπτει τις πηγές από τις οποίες προήλθε η έμπνευση για τους δράκοντες και τα άλλα τέτοια μυθικά πλάσματα.

Κινέζικος Αλιγάτορας

Οι κινέζικοι αλιγάτορες πιθανότατα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους ασιάτες δράκοντες. Στην κινεζική μυθολογία οι δράκοντες ήταν στενά συνδεδεμένοι με το νερό. Ήταν οι φύλακες της βροχής που χαρίζει τη ζωή, αλλά σε καιρούς που είχαν καταληφθεί από μανία μπορούσαν να απελευθερώσουν καταστροφικούς κατακλυσμούς. Οι κινέζικοι αλιγάτορες μπορούν να μεγαλώσουν σχεδόν μέχρι το μήκος περίπου δύο μέτρων και συχνά μπορούν να βρεθούν να επιπλέουν ακριβώς κάτω από το επίπεδο του νερού όπου στα κλεφτά παραμονεύουν για το θήραμά τους. Ο κινέζικος αλιγάτορας αποτελεί ένα από τα πιο επικίνδυνα ερπετά του κόσμου.

Ο Κροσσωτός Δράκοντας

Ο δράκοντας με τα κρόσσια είναι μια μικρή σαύρα που βρίσκεται στα δάση και στους δασότοπους της βόρειας Αυστραλίας. Όπως υποδηλώνει το όνομα, ένα ογκώδες κρόσσι περιβάλλει το κεφάλι και τον αυχένα της σαύρας και μπορεί να ανοίξει σαν ομπρέλα όταν αυτή τρομάξει. Εάν αυτό δεν αρκεί για να τρομάξει τον εχθρό, ο κροσσωτός δράκοντας θα ανασηκωθεί στα πίσω του πόδια και θα απομακρυνθεί γρήγορα, αλλά από το να δραπετεύσει με την ουρά του να μπλέκεται ανάμεσα στα πόδια του θα προτιμήσει να την αφήσει πίσω ώστε να μπερδέψει τον επίδοξο θηρευτή του.

Ο Γενειοφόρος Δράκοντας

Το ερπετό αυτό είναι επίσης ένα τοπικό είδος στους δασότοπους της βόρειας Αυστραλίας. Έχει πολυάριθμες αγκαθωτές προεξοχές που προβάλλουν από το δέρμα γύρω από το κεφάλι του και μπορεί να φουσκώσει μια σακούλα κάτω από το πηγούνι του για να καταστήσει την εικόνα του πιο απειλητική. Μπορεί να αλλάξει χρωματικές αποχρώσεις, από ανοιχτές σε σκούρες, που αντανακλούν συγκεκριμένες συναισθηματικές του καταστάσεις ή τον βοηθούν στο να ρυθμίσει τη θερμοκρασία του σώματός του. Όπως και ο κροσσωτός δράκοντας, μπορεί επίσης να ανασηκωθεί στα πίσω του πόδια και να φύγει τρέχοντας.

Πύθωνας

Οι πύθωνες είναι μεταξύ των μεγαλύτερων φιδιών στον κόσμο και ο δικτυωτός πύθωνας της Ινδίας μπορεί να υπήρξε μια από τις εμπνεύσεις που κρύβονται πίσω από τους παραδοσιακούς δράκοντες των αρχαίων καιρών. Ανήκουν στα φίδια σφικτήρες, δηλαδή σε εκείνα που σφίγγουν μέχρι θανάτου πουλιά και μικρά θηλαστικά με τα οποία τρέφονται. Στα ταξίδια του στην Ινδία ο ρωμαίος νατουραλιστής Πλίνιος ισχυρίστηκε ότι είδε έναν δράκοντα τόσο μεγάλο που μπορούσε να στραγγαλίσει έναν ελέφαντα. Ο Πλίνιος πιθανότατα περιέγραψε έναν δικτυωτό πύθωνα, ένα φίδι που μπορεί να φτάσει σε μήκος παραπάνω από εννέα μέτρα. Στη διήγηση του Πλίνιου ο δράκοντας τελικά πεθαίνει γιατί συντρίβεται από το βάρος του νικημένου ελέφαντα.

Ιπτάμενος Δράκοντας

Οι ιπτάμενοι δράκοντες της νοτιοανατολικής Ασίας είναι μικρές σαύρες που μπορούν να γλιστρούν πετώντας ανάμεσα στα δέντρα χρησιμοποιώντας πτυχές που προεκβάλλουν από το δέρμα τους και μοιάζουν με φτερά. Το μήκος τους φτάνει περίπου στα είκοσι εκατοστά και τρώνε κυρίως μυρμήγκια και άλλα μικρά έντομα. Τα φτερά τους στηρίζονται σε πέντε με επτά πλευρές που εξέχουν από το σώμα τους και μπορούν να γλιστρήσουν πετώντας σε αποστάσεις που φτάνουν τα εννέα μέτρα. Τα φτερά αυτά είναι συχνά έντονα χρωματισμένα με μοτίβα που περιλαμβάνουν ρίγες και βούλες, αλλά μπορούν να τα διπλώσουν και να πάρουν το χρώμα του περιβάλλοντός τους όταν θέλουν να παραμείνουν απαρατήρητοι.

Οι Δράκοι του Κόμοντο

Οι δράκοι του Κόμοντο από την Ινδονησία είναι οι μεγαλύτερες εν ζωή σαύρες του κόσμου. Το μήκος τους μπορεί να φτάσει τα τρία μέτρα και μπορούν να τρέξουν όσο γρήγορα τρέχει ένας σκύλος σε μικρές αποστάσεις. Τρέφονται με πτώματα αλλά επίσης κυνηγούν ζωντανά θηράματα και μπορούν να σκοτώσουν πλάσματα που είναι πολύ μεγαλύτερα από τους ίδιους. Έχουν μια ογκώδη μυώδη ουρά και δυνατό δάγκωμα. Ακόμα και ένα μικρό γδάρσιμο μπορεί να είναι θανατηφόρο και να προκαλέσει σοβαρή μόλυνση εξαιτίας των σηπτικών βακτηρίων που ζουν στο σάλιο του δράκου του Κόμοντο. Θα μπορούσαν να είναι ένας σημαντικός υποψήφιος για την έμπνευση ευρωπαϊκών μύθων που σχετίζονται με δράκοντες, αν και οι Ευρωπαίοι άργησαν μέχρι τις αρχές του 1900 για να τους ανακαλύψουν.

Megalania Prisca

Το όνομα αυτό προέρχεται από τον Sir Richard Owen και σημαίνει 'Αρχαίος Μεγάλος Περιπλανώμενος'. Αν και πιο στιβαρός και κοντύτερος από τον δράκο του Κόμοντο ο Megalania Prisca υπήρξε ένα πολύ μεγαλύτερο ζώο. Έφτανε σε μήκος τα 9 μέτρα και ζύγιζε σχεδόν 450 κιλά, καθιστώντας τον τη μεγαλύτερη σαύρα που υπήρξε. Ο Megalania περιπλανιόταν στους αυστραλιανούς ερημότοπους κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των πάγων και μπορούσε να κυνηγήσει θηράματα που ήταν διπλάσια σε μέγεθος από τον ίδιο και δεκαπλάσια στο βάρος τους, σκοτώνοντάς τα με τα καμπύλα πριονωτά δόντια του και τα μεγάλα του νύχια. Είναι λοιπόν φυσικό το γεγονός ότι στα λατινικά το όνομά του σημαίνει 'αρχαίος γιγάντιος σφαγέας'.

Πτερόσαυρος

Από όλα τα πλάσματα που έζησαν ποτέ, ο πτερόσαυρος μοιάζει περισσότερο με τους δράκοντες των ευρωπαϊκών θρύλων. Ήταν ερπετό και δεν είχε φτερά, αλλά πετούσε με δερμάτινα πτερύγια που στηριζόντουσαν από ένα μοναδικό μακρύ και οστεώδες δάκτυλο. Ο μικρότερος πτερόσαυρος είχε το μέγεθος ενός σπουργιτιού ενώ ο Quetzalcoatlus (το όνομα προέρχεται από τον θεό των Αζτέκων, Κετζαλκοάτλ) είχε άνοιγμα φτερών που ξεπερνούσε τα δώδεκα μέτρα, καθιστώντας τον το μεγαλύτερο ιπτάμενο πλάσμα που έχει υπάρξει.

Ο Δράκος της Θάλασσας

Ο θαλάσσιος δράκοντας είναι στενός συγγενής των θαλάσσιων αλόγων. Μπορεί να βρεθεί στους κρύους βραχώδεις υφάλους της νότιας και δυτικής Αυστραλίας. Ενώ τεχνικά θεωρείται ότι είναι ψάρι, ο θαλάσσιος δράκοντας δεν κολυμπάει πολύ αλλά λικνίζεται καθώς μιμείται την κίνηση των φυκιών και του θαλάσσιου χόρτου, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και ο τόπος διαμονής του. Έχει πτερύγια που μοιάζουν με φύλλα και προεξοχές που είναι σχεδόν διαφανείς, καθώς επίσης ένα στόμα σαν σωλήνα που το χρησιμοποιεί για να αναρροφά τα θαλάσσια σκουλήκια και τα οστρακόδερμα με τα οποία τρέφεται.

Κομήτες

Αν και η τελευταία αυτή αναφορά μπορεί να εκπλήσσει, μην ξεχνάμε ότι αναζητούμε τις πηγές έμπνευσης για τα θρυλικά τέρατα και τους δράκους. Οι δράκοντες συχνά έχουν περιγραφεί ως φτερωτά ερπετά με μακριές ουρές και συχνά επίσης τους καταλογίστηκε ότι είναι προάγγελοι καταστροφών ή τύχης. Το όνομα του θεού των Αζτέκων, Κετζαλκοάτλ, σημαίνει 'φτερωτό ερπετό΄. Για τους ανθρώπους που ζούσαν στις αρχαίες εποχές, ένας κομήτης που έσκιζε τον ουρανό με μια παγωμένη ουρά που είχε μήκος εκατομμύρια μίλια, θα έμοιαζε πιθανότατα με ένα τέτοιο πλάσμα. Αυτή η εικόνα μοιάζει με αυτή του κομήτη Hyakutake, που ανακαλύφθηκε στις 30 Γενάρη του 1996. (Ο κομήτης είχε περάσει πολύ κοντά στη Γη τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς και θεωρήθηκε ως ο 'Μεγάλος Κομήτης' καθώς το πέρασμά του δίπλα από τη Γη ήταν ένα από τα κοντύτερα που έχουν συμβεί στα τελευταία διακόσια χρόνια). Εάν οι κομήτες αποτέλεσαν έμπνευση για κάποιους δράκοντες, αυτό θα βοηθούσε στο να εξηγήσουμε το γιατί οι δράκοντες είναι τόσο διαδεδομένοι στους μύθους και στους θρύλους τόσων πολλών διαφορετικών πολιτισμών σε όλες τις γωνιές του κόσμου.

Τι είναι πιο τρομακτικό; Ένα θανατηφόρο φίδι να γλιστρήσει μπροστά στα πόδια σου την ώρα που διασχίζεις ένα μονοπάτι, ή το να παρακολουθείς μια κατακόρυφη πτώση 1,000 μονάδων στο χρηματιστήριο; Παρόλο που και οι δυο περιπτώσεις προκαλούν τον φόβο, οι ερευνητές διαφωνούν σχετικά με τη φύση και την αιτία αυτού του τόσο δυνατού συναισθήματος.

"Εάν δεις το χρηματιστήριο να πέφτει 1,000 μονάδες, είναι το ίδιο σα να βλέπεις μπροστά σου ένα φίδι," λέει ο Joseph LeDoux, καθηγητής νευροεπιστήμης και ψυχολογίας στο Νευροεπιστημονικό Κέντρο Φόβου και Ανησυχίας (Center for the Neuroscience of Fear and Anxiety) που έχει την έδρα του στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. "Ο φόβος είναι η αντίδραση σε ένα άμεσο ερέθισμα. Η αίσθηση του κενού στο υπογάστριο, η αύξηση των καρδιακών παλμών, η εφίδρωση των παλαμών και η νευρικότητα αποτελούν την προγραμματισμένη αντίδραση του εγκεφάλου για μια πολύ συγκεκριμένη απειλή."

Ο LeDoux προσθέτει: "Δεδομένου του γεγονότος ότι οι εγκέφαλοί μας είναι φτιαγμένοι ώστε να είναι όμοιοι στη δομή τους, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό που βιώνω όταν κάτι με φοβίζει μοιάζει με αυτό που βιώνεις κι εσύ."

Ο φόβος επηρεάζει ακόμα και διαφορετικά είδη με παρεμφερείς τρόπους. "Ερχόμαστε στον κόσμο γνωρίζοντας πώς να εκφράσουμε τον φόβο μας, γιατί οι εγκέφαλοί μας έχουν εξελιχθεί για να συναλλάσσονται με τη φύση," αναφέρει ο LeDoux, σημειώνοντας ότι οι εγκέφαλοι των ποντικιών και των ανθρώπων αντιδρούν με όμοιους τρόπους σε απειλές, ακόμα και όταν η ίδια η απειλή μπορεί να είναι εντελώς διαφορετική.

Κάποιοι άλλοι ερευνητές όμως, πιστεύουν ότι ο φόβος είναι μια απόλυτα προσωπική εμπειρία. Ενώ κάποιοι άνθρωποι τρομοκρατούνται ενώ παρακολουθούν ένα θρίλερ, κάποιοι άλλοι μπορεί να φοβούνται περισσότερο καθώς επιστρέφουν για το αυτοκίνητό τους στο σκοτεινό πάρκινγκ, πολύ ώρα μετά το τέλος της ταινίας.

Εάν ζητούσαμε σε μια ομάδα ανθρώπων να κάνει μια λίστα από τα πράγματα που τους προκαλούν φόβο, οι λίστες πιθανότατα θα διέφεραν πολύ ανάμεσα στα άτομα, λέει ο Michael Lewis, διευθυντής του Ινστιτούτου Μελέτης της Παιδικής Ανάπτυξης (Institute for the Study of Child Development) στην ιατρική σχολή Robert Wood Johnson στο New Brunswick, N.J. "Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε τον τρόπο να κάνουμε μια καλή φυσιολογική μέτρηση του φόβου ή κάποιου άλλου αισθήματος" αναφέρει ο Lewis, θίγοντας το εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα της υποκειμενικότητας του συνειδητού βιώματος.

Σημειώνει, ότι η συμπεριφορά άλλων ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν μπορεί να επηρεάζει τις αντιδράσεις μας σε περιστάσεις που μας προκαλούν φόβο. "Μαθαίνουμε να φοβόμαστε με τη βίωση του γεγονότος που προκαλεί φόβο, ή μαθαίνοντας από τους ανθρώπους του στενού μας περιβάλλοντος όπως τους γονείς μας, τα αδέλφια μας, τους συμμαθητές ή τους συναδέλφους μας. Ο φόβος έχει μια μεταδοτική ιδιότητα, έτσι ο φόβος άλλων ανθρώπων μπορεί να μετατραπεί σε δικό μας φόβο. Είναι εξαρτημένος, σαν τα εξαρτημένα αντανακλαστικά που μελετούσε ο Pavlov με τον περίφημο σκύλο του." (Η αναφορά αυτή σχετίζεται με το γνωστό πείραμα του ρώσου γιατρού, φυσιολόγου και ψυχολόγου, Ivan Pavlov, ο οποίος είχε κλείσει έναν σκύλο σε ένα δωμάτιο και κάθε φορά που τον τάιζε χτύπαγε ένα κουδούνι. Μετά από κάποιο διάστημα διαπίστωσε μέσα από τη μέτρηση της έκκρισης σιέλου του σκύλου ότι ο σκύλος αντιδρούσε όταν άκουγε το κουδούνι σα να επρόκειτο να φάει, ακόμα και αν δεν του παρουσιαζόταν φαγητό μαζί με το κουδούνι).

Άλλοι ερευνητές στρέφονται στην τεχνολογία για να κατανοήσουν τον φόβο. "Είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις αυτό το συναίσθημα με βάση το αίσθημα που προκαλεί," λέει η Joy Hirsch, καθηγήτρια της λειτουργικής νευροραδιολογίας, νευροεπιστήμης και ψυχολογίας και διευθύντρια του προγράμματος για την Απεικόνιση και τις Γνωσιακές Επιστήμες (Imaging and Cognitive Sciences) στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. "Μπορείς να προσδιορίσεις τι είναι ο πόνος; Μπορείς να προσδιορίσεις τι είναι το κόκκινο χρώμα; Αυτές είναι οι θεμελιώδεις αισθήσεις που αναπαριστούν το δυσκολότερο πρόβλημα στη νευροεπιστήμη." (Αναφέρεται εδώ στο πολυσυζητημένο πρόβλημα της υποκειμενικότητας του συνειδητού βιώματος, ένα ζήτημα που ονομάστηκε 'Το Δύσκολο Πρόβλημα της Συνείδησης'- The Hard Problem από τον καθηγητή φιλοσοφίας David Chalmers).

Για να βρουν περισσότερα στοιχεία σχετικά με το τι μας κρατάει ξάγρυπνους τη νύχτα, η Hirsch και η ομάδα της χρησιμοποιούν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI functional magnetic resonance imaging) για να εξετάσουν συστηματικά τις δικτυώσεις του εγκεφάλου μας. "Το κύκλωμα που υπόκειται της αίσθησης του φόβου ανταποκρίνεται σχετικά άμεσα εάν υπάρξει κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα," λέει η Hirsch. Στην έρευνά της, στους ανθρώπους που λαμβάνουν μέρος στο πείραμα τους δείχνεται η φωτογραφία του προσώπου ενός άλλου ανθρώπου με μια έκφραση τρόμου.

Στην έρευνα με τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία, η αντίδραση στο ερέθισμα που προκαλεί φόβο δείχνει ενεργοποίηση της αμυγδαλής, μια εγκεφαλική περιοχή με μέγεθος αμυγδάλου που βρίσκεται κάτωθεν του κροταφικού λοβού και είναι γνωστή επίσης ως το κέντρο του φόβου. Η Hirsch λέει ότι η αμυγδαλή είναι το πρώτο μέρος που αντιδράει σε ένα φοβιστικό ερέθισμα. Ο σαρωτής του fMRI ανιχνεύει το ίχνος της ροής του αίματος στην αμυγδαλή. "Ψάχνουμε για διακριτές αλλαγές σε συγκεκριμένα τμήματα του εγκεφάλου," λέει η Hirsch, "οι αλλαγές αυτές σημαίνουν αυξημένη νευρωνική δραστηριότητα." Κάτι τέτοιο στην λειτουργική μαγνητική τομογραφία σημαίνει την ανίχνευση της ποσότητας του αίματος που κυκλοφορεί σε μια περιοχή. Η φωτογραφία ενός προσώπου με μια έκφραση τρόμου προκαλεί μεγαλύτερη ροή αίματος στις εξεταζόμενες περιοχές απ' όση προκαλεί η θέαση μιας φωτογραφίας με ουδέτερη έκφραση.

Όσοι ασκούν κριτική σ' αυτή την ερευνητική μεθοδολογία επισημαίνουν ότι δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο τι σημαίνει η αύξηση της αιματικής ροής σε μια εγκεφαλική περιοχή. Αλλά η Hirsch απαντάει στους επικριτές, "χρησιμοποιούμε πολύ προσεκτικά επιλεγμένα ερεθίσματα που δεν είναι αναγκαίο ότι τρομάζουν τους ανθρώπους που βρίσκονται στον σαρωτή, αλλά που διεγείρουν συστήματα τα οποία σχετίζονται με τη δραστηριότητα του φόβου στην περίπτωση που κάποιος φοβηθεί."

Η Hirsch σημειώνει πως η αμυγδαλή αντιδρά και σε άλλα ερεθίσματα εκτός από τις εκφράσεις του προσώπου. "Εάν βρισκόσουν σε ένα σκοτεινό δρόμο και κάτι τρομακτικό πηδούσε επάνω σου, θα ήταν η αμυγδαλή εκείνη που θα συνεισέφερε στην απόφασή σου να το βάλεις στα πόδια."

Ο φόβος είναι μια θεμελιώδης ανθρώπινη διαδικασία, όπως η αναπνοή και η πέψη, αλλά η ικανότητα της επιστήμης να τον καταλάβει και να τον περιγράψει πλήρως παραμένει ελλιπής.

Συνωμοσιολογικές θεωρίες. Πολλοί τις αποφεύγουν, απλά γιατί δεν έχουν καμία όρεξη να απασχολήσουν το μυαλό τους με την αφάνταστη πιθανότητα ότι ο Elvis, ο John F. Kennedy ή ο Μεγαλοπόδαρος (Bigfoot) έχουν καταψυχθεί με κρυογονικές μεθόδους σε μια υπόγεια αποθήκη σε κάποιο μυστικό μέρος. Παρολαυτά, οι συνωμοσίες όντως υπάρχουν.

Στον εταιρικό κόσμο, μεγάλες εταιρίες από τις οποίες αγοράζουμε προϊόντα της καθημερινότητας έχουν βρεθεί ένοχες επειδή συνωμότησαν για να καθορίσουν τις τιμές και να μειώσουν τον ανταγωνισμό. Ακόμα, κάθε προσχεδιασμένη εγκληματική ενέργεια που έχει διαπραχτεί από περισσότερα του ενός ατόμου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως συνωμοσία, από τον απλό φόνο μέχρι το σκάνδαλο του Watergate. Πολλοί θεωρητικοί της συνωμοσιολογίας πηγαίνουν ακόμα παραπέρα και υποστηρίζουν ότι υπάρχει κάποιο κρυφό χέρι που βρίσκεται πίσω από τα σημαντικότερα γεγονότα του κόσμου. Αν και κάποιες από τις θεωρίες έχουν ψήγματα αλήθειας, οι περισσότερες συνωμοσιολογικές θεωρίες είναι αδύνατο να διαψευσθούν επειδή οι σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές τους θα βρουν τρόπους να απορρίψουν με λογικοφανή τρόπο όσα στοιχεία είναι ενάντια στις θεωρίες αυτές. Αυτόπτες μάρτυρες που αμφισβητούν τα συμπεράσματά τους κάνουν λάθος, ή αποτελούν μέρος της συνωμοσίας. Τουλάχιστον, αυτό θέλουν να πιστεύουν...

Η συνωμοσία των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών

Σχεδόν όλοι, εκτός από τους επενδυτές, λατρεύουν το να μισούν τις φαρμακευτικές εταιρίες. Τα φάρμακα κοστίζουν πολύ ακριβά, η αισχροκέρδεια είναι μεγάλη και φαίνεται πως κάθε τόσο κάποιο φάρμακο για το οποίο υποστηριζόταν ότι ήταν πλήρως ασφαλές, αποσύρεται μετά από τον θάνατο κάποιων ασθενών. Δεν είναι λοιπόν περίεργο το ότι η φαρμακευτική βιομηχανία και ιδιαίτερα οι πιο ισχυροί της εκπρόσωποι, αντιμετωπίζονται με κάποια υποψία. Κάποιοι όμως συνήγοροι της εναλλακτικής ιατρικής πιστεύουν ότι οι φαρμακευτικές εταιρίες συνωμοτούν ώστε να κρατούν τους ανθρώπους ασθενείς και να δρέπουν κέρδη. Για παράδειγμα, ο Kevin Trudeau (συγγραφέας του best seller 'Φυσικές Θεραπείες που Εκείνοι Δε Θέλουν να Γνωρίζετε γι' Αυτές') ισχυρίζεται ότι σημαντικές ιατρικές πληροφορίες κρατούνται κρυμμένες από μια συνωμοσία μεταξύ του ιατρικού κατεστημένου και μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, "υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες, μεταξύ των οποίων και η βιομηχανία φαρμάκων, που δε θέλουν οι άνθρωποι να γνωρίζουν τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να θεραπευτούν." Η ηθοποιός και μοντέλο Jenny McCarthy, εμφανίστηκε πρόσφατα στο σόου του Larry King και κατηγόρησε γιατρούς και την φαρμακευτική βιομηχανία ότι συνωμοτούν ώστε να αποκρύψουν στοιχεία που συσχετίζουν τα παιδικά εμβόλια με τον αυτισμό.

Σατανικές σέκτες

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και 1990, ένα ξέσπασμα από περιπτώσεις εκμετάλλευσης παιδιών τρομοκράτησε την Αμερική. Παιδιά κατηγόρησαν ενήλικους για τελετουργικούς βιασμούς, βασανιστήρια και εκμετάλλευση, ενώ ο τύπος δημοσιοποίησε τις εντυπωσιακές τους ιστορίες. Συχνά το κατηγορητήριο περιλάμβανε κατηγορίες για σατανισμό. Ο Κολοφώνας ήταν το ειδικό αφιέρωμα του Geraldo Rivera στο NBC με τίτλο: "Η Λατρεία του Διαβόλου: Εκθέτοντας τον Σατανικό Υπόκοσμο," που ανέβηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1988. Ο Rivera στηρίχτηκε σε αυτοαποκαλούμενους 'ειδικούς στον σατανισμό', σε παραπλανητικές και ανακριβείς στατιστικές, σε εγκλήματα με ισχνή σύνδεση με τον σατανισμό και εντυπωσίασε τις αναφορές στον τύπο. Σ' αυτό το ντοκιμαντέρ με την ιστορικά τεράστια τηλεοπτική ακροαματικότητα, ο Rivera ισχυρίστηκε πως μια οργανωμένη σατανική συνωμοσία δρούσε σκοτώνοντας μωρά, δολοφονώντας αθώους και πραγματοποιώντας φρικτές τελετές. "Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο σατανιστές σ' αυτή τη χώρα," είπε ο Rivera, προσθέτοντας ότι κατά πάσα πιθανότητα βρίσκονται και στη δική σας πόλη." Ο Rivera δεν παρουσίασε κάποια απόδειξη. Η έλλειψη στοιχείων παρουσιάστηκε ως απόδειξη του πόσο καλά οργανωμένες και πανούργες ήταν στην πραγματικότητα οι σατανιστικές συνωμοσίες. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία που υποστηρίζουν την ύπαρξη σατανικών σεκτών και συνωμοσιών. Σε μια αναφορά του 1992 για το τελετουργικό έγκλημα, ο πράκτορας του FBI Kenneth Lanning κατέληξε ότι οι ανεξέλεγκτες διαδόσεις για τελετουργικούς φόνους, κανιβαλισμό και απαγωγή ήταν αστήρικτες. Ο Philips Stevens Jr., επίκουρος καθηγητής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Buffalo, είπε ότι οι διαδεδομένες φήμες για εγκλήματα που διαπράχτηκαν από σατανιστές "συνιστούν τη μεγαλύτερη απάτη που έχει διαπραχθεί απέναντι στον αμερικανικό λαό τον εικοστό αιώνα.

Τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών

Η αναφορά αυτή σχετίζεται με το πασίγνωστο βιβλίο ('Τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών') που υποτίθεται ότι αποκαλύπτει μια εβραϊκή συνωμοσία με στόχο την κυριαρχία του κόσμου. Πρωτοεμφανίστηκε στη Ρωσία το 1905 και περιέγραφε το πώς τα χριστιανικά ήθη, η οικονομία και η υγεία ήταν στο στόχαστρο μιας μικρής ομάδας από πολύ ισχυρούς Εβραίους. Η ιδέα για την ύπαρξη μιας εβραϊκής συνωμοσίας δεν είναι φυσικά κάτι το καινούργιο και έχει επαναληφθεί από πολλούς διακεκριμένους ανθρώπους όπως ο Henry Ford και ο Mel Gibson. Το 1920 ο Henry Ford πλήρωσε για να αποκτήσει μισό εκατομμύριο αντίτυπα από το βιβλίο που είχε τότε δημοσιευτεί και το 1930, το βιβλίο χρησιμοποιήθηκε από τους ναζί για να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία εναντίον των Εβραίων (για την ακρίβεια, ο Αδόλφος Χίτλερ αναφέρθηκε στα 'Πρωτόκολλα' στο βιβλίο του 'Ο Αγών Μου'). Παρόλο που το βιβλίο έχει απαξιωθεί εντελώς ως απάτη και πλαστογραφία, συνεχίζει να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ευρέως σε όλο τον κόσμο.

Η συγκάλυψη της συντριβής στο Roswell

Υπάρχει ένα δεδομένο στο οποίο συμφωνούν σχεδόν όλοι οι σκεπτικιστές αλλά και οι πιστοί: Κάτι συντρίφθηκε το 1947 σε ένα απομακρυσμένο αγρόκτημα έξω από το Roswell, στο Νέο Μεξικό. Η κυβέρνηση αρχικά υποστήριξε πως ήταν ένα είδος δίσκου, μετά επανασκεύασε τη δήλωση και ισχυρίστηκε πως στην πραγματικότητα ήταν έναν μετεωρολογικό μπαλόνι. Ωστόσο, οι ενδείξεις υποδηλώνουν πως δεν ήταν ούτε ιπτάμενος δίσκος ούτε και μετεωρολογικό μπαλόνι, αλλά ένα υψηλής τεχνολογίας, μεγάλης μυστικότητας στρατιωτικό μπαλόνι που φέρει τον τίτλο Project Mogul. Όπως προκύπτει, οι περιγραφές από τα συντρίμμια που προήλθαν από τους αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος ταιριάζουν σε μεγάλο βαθμό με τις φωτογραφίες από τα μπαλόνια του σχεδίου Mogul, μέχρι το ασημί τελείωμα και τα περίεργα σύμβολα στο πλάι. Οι ιστορίες αναφορικά με συντριμμένα σώματα εξωγήινων δεν βγήκαν στην επιφάνεια για πολύ καιρό, παρά μόνο μετά από αρκετές δεκαετίες και στην πραγματικότητα κανένας δεν είχε θεωρήσει το συμβάν στο Roswell σαν μια περίπτωση εμφάνισης εξωγήινων ή κάτι άλλο περίεργο, μέχρι που τριάντα χρόνια αργότερα, εκδόθηκε ένα βιβλίο σχετικά με το θέμα. Υπήρξε πράγματι μια συγκάλυψη, αλλά δεν είχε ως σκοπό να κρύψει έναν συντριμμένο δίσκο, αλλά ένα κατασκοπευτικό πρόγραμμα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.

Η δολοφονία του John F. Kennedy

Ο John F. Kennedy δολοφονήθηκε το 1963 σε μια αυτοκινητοπομπή στο Ντάλας. Ποιος τον σκότωσε; Οι περισσότεροι (αν και όχι όλοι) οι συνωμοσιολόγοι παραδέχονται ότι ο Lee Harvey Oswald πυροβόλησε τον Kennedy από μια κρυψώνα. Πίσω από το γεγονός αυτό βρίσκεται ένα ευρύ πεδίο συνωμοσιολογικής θεωρίας που έχει γεννήσει ατελείωτη υποψία και εκατοντάδες βιβλία, άρθρα και ταινίες. Υπήρχε ένας δεύτερος δολοφόνος, πιθανόν κάποιος που βρισκόταν στον διπλανό πράσινο λόφο; Και αν ο Oswald είχε δράσει μόνος του, ποιος του έδωσε τις εντολές; Ακτιβιστές που εναντιώνονται στον Fidel Castro; Νονοί του οργανωμένου εγκλήματος; Μια ζηλιάρα σύζυγος που είχε γίνει έξω φρενών με τις ερωτοδουλειές του Kennedy; Αν και η αναφορά της επιτροπής Warren κατέληξε στο ότι ο Oswald έδρασε μόνος του, μια αναφορά από το 'The House Select Committee on Assassinations' που εμφανίστηκε το 1979, πρότεινε ότι στην πραγματικότητα υπήρξε συνωμοσία και πιθανότατα παραπάνω από ένας εκτελεστής. Σε μια τόσο περίπλοκη και πολύκροτη υπόθεση, οι συνωμοσιολογικές θεωρίες θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν.

Ο θάνατος του Paul McCartney

Σύμφωνα με πολλές ιστορίες και συνωμοσιολογικές θεωρίες που κυκλοφόρησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο κιθαρίστας των Beatles, Paul McCartney, πέθανε το 1966. Τα εναπομείναντα μέλη των Beatles, μαζί με τον μάνατζέρ τους και άλλους, συνωμότησαν για να κρατήσουν κρυφό τον θάνατο του McCartney, φτάνοντας στο σημείο να προσλάβουν έναν σωσία του και να του δώσουν τη θέση του στο συγκρότημα. Ας δούμε κάποια δείγματα της συνωμοσιολογίας αυτής: αποτελώντας περίπτωση μιας σοβαρά διαστρεβλωμένης λογικής (ακόμα και για τα στάνταρτ των συνωμοσιολογικών θεωριών), οι συνωμότες έκαναν μεγάλο κόπο για να αποτρέψουν τον τύπο και το κοινό από το να ανακαλύψουν ότι ο McCartney είχε πεθάνει. Ωστόσο, ήθελαν συγχρόνως οι οπαδοί του να το γνωρίζουν, έτσι τοποθέτησαν έξυπνα σημάδια σε εξώφυλλα δίσκων και σε μουσικά κομμάτια, όπου έδιναν λεπτομέρειες για τον θάνατο του McCartney. Για παράδειγμα, στο εξώφυλλο του άλμπουμ Abbey Road, και οι τέσσερις των Beatles απεικονίζονται δρασκελίζοντας μια διάβαση με λευκές γραμμές, αλλά μόνο ο McCartney είναι ξυπόλητος και με διαφορετικό βήμα από τους υπόλοιπους. Αυτό θα πρέπει να σημαίνει κάτι, έτσι δεν είναι; Παρ' όλες τις δημόσιες διαψεύσεις από το συγκρότημα, οι οπαδοί του δεν μπορούσαν να το αφήσουν να περάσει έτσι και συνεργάστηκαν για να ανακαλύψουν και άλλα στοιχεία.

Η απάτη για την προσσελήνωση

Στην ταινία του 1978, Capricorn One, αμερικάνοι αστροναύτες και η NASA προσποιήθηκαν ότι προσεδαφίστηκαν στον Άρη. Παρόλο που επρόκειτο για μια μέτρια ταινία, αποτέλεσε μια ενδιαφέρουσα ιδέα και κάτι που θα μπορούσε να διαρκέσει για δεκαετίες. Το 2001, το κανάλι Fox ανέβασε το πρόγραμμα 'Συνωμοσιολογική Θεωρία: Προσεδαφιστήκαμε πράγματι στη Σελήνη;', κάτι που παρουσίασε πολλές ασυμφωνίες που είχαν παραβλεφθεί σχετικά με την επίσημη έκδοση της προσσελήνωσης και των φωτογραφιών της (είναι ωστόσο αρκετά περίεργο, το πώς η NASA θα διέδιδε φωτογραφίες που μπορούσαν να αποδείξουν ότι η προσσελήνωση ήταν μια απάτη). Ιστοσελίδες όπως η BadAstronomy.com έχουν σελίδες σελίδων με λεπτομερειακές ανασκευές των ισχυρισμών του καναλιού Fox. Φυσικά, ακόμα και εάν πράγματι υπήρχαν αξιόπιστα στοιχεία που να δείχνουν πως η προσσελήνωση του 1969 ήταν απάτη, οι συνωμοσιολόγοι θα πρέπει να ερευνήσουν και τις μετέπειτα αποστολές στη Σελήνη, συμπεριλαμβάνοντας αρκετούς αστροναύτες. Υπάρχει επίσης το ζήτημα με τους εκατοντάδες κιλών βράχους από τη Σελήνη, που έχουν μελετηθεί από πολλούς επιστήμονες και έχουν επιβεβαιωθεί ότι έχουν εξωγήινη προέλευση. Πως ήρθαν στα χέρια της NASA αν όχι από την προσσελήνωση; Πολλοί αστροναύτες προσεβλήθησαν από τους ισχυρισμούς ότι τα επιτεύγματά τους ήταν ψεύτικα. Έτσι, το 2002, όταν ο συνομωσιολόγος Bart Sibrel κατηγόρησε τον Buzz Aldrin αποκαλώντας τον 'δειλό και ψεύτη' για το ότι δεν είχε βρεθεί πραγματικά στη Σελήνη, ο 72χρονος του απάντησε με μια γροθιά στο σαγόνι.

Υποσυνείδητα διαφημιστικά μηνύματα

Σας έχει τύχει ποτέ να παρακολουθείτε μια ταινία και ξαφνικά να σας έρθει η όρεξη να μασουλήσετε κάτι οπωσδήποτε; Ή να κάθεστε στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση και ξαφνικά να σας έρθει η ακαταμάχητη επιθυμία να αγοράσετε ένα καινούργιο αυτοκίνητο; Εάν ναι, ίσως είσαστε το θύμα από τη συνωμοσία υποσυνείδητων διαφημιστικών μηνυμάτων. Στους συνηγόρους αυτής της θεωρίας περιλαμβάνονται ο Wilson Bryan Key (συγγραφέας του 'Υποσυνείδητη Αποπλάνηση') και ο Vance Packard (συγγραφέας του 'Κρυμμένοι Χειραγωγοί'), οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι υπήρχαν υποσυνείδητα μηνύματα στις διαφημίσεις, που ήταν και πολυάριθμα αλλά και καταστροφικά. Αν και τα βιβλία προκάλεσαν μια δημόσια κατακραυγή και οδήγησαν σε ακροάσεις από την FCC (Federal Communications Commission Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών), πολλά σημεία από τα δύο αυτά βιβλία έχουν έκτοτε αναιρεθεί και διάφορες μελέτες περιπτώσεων σχετικά με τα αποτελέσματα των υποσυνείδητων διαφημιστικών μηνυμάτων αποκαλύφθηκαν ότι ήταν πλαστές. Τη δεκαετία του 1980, οι ανησυχίες για υποσυνείδητα μηνύματα μεταφέρθηκαν σε μουσικά συγκροτήματα όπως οι Styx και Judas Priest, με το δεύτερο συγκρότημα να φτάσει να κατηγορηθεί ότι προκάλεσε την αυτοκτονία ενός εφήβου μέσω υποσυνείδητων μηνυμάτων (η περίπτωση απορρίφθηκε).

Οι υποσυνείδητες νοητικές διεργασίες όντως συμβαίνουν και μπορούν να ελεγχθούν. Αλλά το γεγονός ότι ένα άτομο μπορεί να λάβει κάτι (ένα μήνυμα ή μια διαφήμιση, για παράδειγμα) με υποσυνείδητο τρόπο, δεν σημαίνει πολλά πράγματα από μόνο του. Δεν υπάρχει ιδιαίτερο όφελος από την υποσυνείδητη διαφήμιση έναντι της κανονικής διαφήμισης, δεν επηρεάζει δηλαδή περισσότερο το να δει κανείς αστραπιαία ένα προϊόν από το να δει την παρουσίασή του που διαρκεί είκοσι δευτερόλεπτα. Το να βάλει κανείς κάποιον να δει κάτι σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι εύκολο, όσοι φτιάχνουν ταινίες το κάνουν συνέχεια (μπορεί να δει κανείς τα τελευταία καρέ από την κλασική ταινία του Hitchcock, 'Ψυχώ'). Το να ωθήσει όμως κανείς κάποιον να αγοράσει κάτι ή να κάνει κάτι βασισμένος στην εικόνα που διαρκεί κλάσματα δευτερολέπτου, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα.

Η δολοφονία της πριγκίπισσας Diana

Μέσα σε ώρες από το θάνατο της πριγκίπισσας Diana στις 31 Αυγούστου του 1997 σε μια σήραγγα του αυτοκινητόδρομου των Παρισίων, οι συνωμοσιολογικές θεωρίες άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όπως και με την περίπτωση με τον θάνατο του John F. Kennedy, η ιδέα του ότι μια τόσο αγαπητή και σημαντική φυσιογνωμία θα μπορούσε να σκοτωθεί αποτέλεσε ένα σοκ. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές με την πριγκίπισσα Diana. Οι ευγενείς με βασιλική καταγωγή πεθαίνουν λόγω προχωρημένης ηλικίας, ή από την κατανάλωση φαγητού πλούσιου σε λίπος, αλλά δεν πεθαίνουν από έναν συνηθισμένο μεθυσμένο οδηγό. Ωστόσο, σε αντίθεση με πολλές συνωμοσιολογικές θεωρίες, αυτή είχε έναν δισεκατομμυριούχο να την προωθεί: τον Mohamed Al-Fayed, τον πατέρα του Dodi Al-Fayed, που σκοτώθηκε μαζί με την Diana. Ο Al-Fayed ισχυρίζεται ότι το ατύχημα ήταν στην πραγματικότητα δολοφονία από βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών, μετά από αίτηση της βασιλικής οικογένειας. Οι ισχυρισμοί του Al-Fayed εξετάστηκαν και απορρίφθηκαν ως μη έχοντες βάση, σε μια έρευνα του 2006.

Οι συνωμοσία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001

Υπάρχει όντως ένας ωκεανός στοιχείων που υποδηλώνουν ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν πραγματικά μια συνωμοσία. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό: Μια κοντινή (ή ακόμα και επιπόλαια) ματιά στα στοιχεία μπορεί να καταστήσει φανερό ότι ήταν το αποτέλεσμα προσεκτικού σχεδιασμού και ότι εκτελέστηκε από συνωμότες. Η βασική ερώτηση είναι, ποιοι ήταν αυτοί οι συνωμότες; Ο Osama bin Laden και οι ομάδες που έκαναν τις αεροπειρατείες αποτελούσαν μέρος της συνωμοσίας, αλλά τι γίνεται με τον πρόεδρο Bush και τον αντιπρόεδρο Dick Cheney; Οι στενοί συνεργάτες και σύμβουλοι του Bush, όπως ο Paul Wolfowitz και ο Donald Rumsfeld συνεργάστηκαν μήπως με τον Bib Laden ή από πρόθεση επέτρεψαν να γίνουν οι επιθέσεις; Ή αλλιώς, ήταν το όλο γεγονός μια δουλειά από μέσα; Οι συνωμοσιολόγοι πιστεύουν πως αυτή η υπόθεση είναι πολύ πιθανή και επισημαίνουν έναν μακρύ κατάλογο από ασυνέπειες σχετικά με την επίσημη εκδοχή του συμβάντος. Ωστόσο, αν όπως ισχυρίζονται πολύ συνωμοσιολόγοι, το ένα από τα αεροπλάνα δεν συγκρούστηκε με το Πεντάγωνο, που βρίσκεται η πτήση 77 και όλοι της οι επιβάτες; Μήπως κρύβονται μαζί με τους εξωγήινους του Roswell; Σε πολλές συνωμοσιολογικές θεωρίες η ανικανότητα της γραφειοκρατίας συχνά λαμβάνεται ως συνωμοσία. Έτσι, κάποιες βάσιμες υποψίες μπορούν να καταλήξουν σε απλές υπερβολές, κάτι το οποίο μπορεί στο τέλος να δράσει υπέρ των υποτιθέμενων ή πραγματικών συνωμοτών.

Ο Barack Obama έχει μόνο τέσσερα χρόνια περιθώριο για να σώσει τον κόσμο. Αυτή είναι η στυγνή αξιολόγηση που προέρχεται από τον επιστήμονα της NASA και κορυφαίο ειδικό για το κλίμα, Jim Hansen, ο οποίος την τελευταία εβδομάδα (αρχές Ιανουαρίου του 2009 - λίγες ημέρες πριν αναλάβει την εξουσία ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών) προειδοποίησε πως μονάχα η κατεπείγουσα δράση του νέου προέδρου θα μπορούσε να σταματήσει την αλλαγή του κλίματος που απειλεί τη Γη. Αποφασιστικός είναι ως εκ τούτου ο ρόλος της πρώτης διακυβέρνησης του νέου προέδρου.

Εκπομπές άνθρακα που επιπλέουν στην ατμόσφαιρα προκαλούν ήδη το λιώσιμο του στρώματος των πάγων και απειλούν να θέσουν σε κίνηση έναν παγκόσμιο κατακλυσμό, την ευρεία καταστροφή σε πολλά είδη και μεγάλης κλίμακας διαταράξεις στο μοτίβο του καιρού, και όλα αυτά στο πολύ κοντινό μας μέλλον. "Δεν έχουμε το περιθώριο να αφήνουμε άλλο τα πράγματα στην τύχη τους", δηλώνει ο Hansen. "Είναι αναγκαίο να μπούμε σε μια νέα πορεία μαζί με τη νέα διακυβέρνηση. Το περιθώριο για τον Obama να δώσει ένα παράδειγμα στον υπόλοιπο κόσμο είναι μόνο τέσσερα χρόνια. Η Αμερική πρέπει να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο."

Ο Hansen επισημαίνει ότι τα τρέχοντα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα είναι ήδη πολύ υψηλά, πράγμα που καθιστά σχεδόν αδύνατο το να ξεφύγουμε από την υπερθέρμανση λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Και τα επίπεδα συνεχίζουν να αυξάνουν παρά τις προσπάθειες πολιτικών και επιστημόνων.

Μονάχα η Αμερική κατέχει σήμερα την πολιτική ισχύ για να παίξει έναν ηγετικό ρόλο στον κόσμο και να σταματήσει την αύξηση, ισχυρίζεται ο Hansen. Έχοντας αρνηθεί εδώ και οκτώ χρόνια να αναγνωρίσει τους κινδύνους της παγκόσμιας υπερθέρμανσης η Αμερική θα πρέπει τώρα να αναλάβει κεντρικό ρόλο εφόσον είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες εκπομπές διοξειδίου και η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Τα σχήματα που βασιζόντουσαν σε αγοραπωλησία των αδειών για εκπομπές άνθρακα έχουν αποτύχει και τώρα θα πρέπει να αντικατασταθούν από έναν φόρο άνθρακα σε όλους τους παραγωγούς καυσίμων που προέρχονται από απολιθώματα, όπως το πετρέλαιο. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να συμφωνηθεί μια αναστολή στις καινούργιες ενεργειακές εγκαταστάσεις που καίνε κάρβουνο και οι οποίες αποτελούν τον σημαντικότερο εκπομπό άνθρακα, παγκοσμίως.

Ο Hansen, που είναι επικεφαλής του Ινστιτούτου Goddard για τις Διαστημικές Μελέτες (Goddard Institute of Space Studies) και έχει κερδίσει από τη WWF το μεγαλύτερο βραβείο για τη διατήρηση, προειδοποίησε αρχικά το 1988 για τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει η Γη και αποτέλεσε θύμα πολλαπλών προσπαθειών που προέρχονταν από την κυβέρνηση του τέως προέδρου George Bush ώστε να αποσιωπηθούν οι απόψεις του.

Το ινστιτούτο του Hansen καταγράφει τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας σε χιλιάδες τοποθεσίες στον κόσμο, δεδομένα που τον οδήγησαν στο να συμπεράνει ότι οι περισσότερες εκτιμήσεις για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας λόγω της ανόδου των ατμοσφαιρικών θερμοκρασιών είναι πολύ χαμηλές και πολύ συντηρητικές. Για παράδειγμα, το Ενδοκυβερνητικό Πάνελ για την Κλιματική Αλλαγή (Intergovernmental Panel on Climate Change) εκτιμά ότι μια άνοδος της τάξης των 20 με 60 εκατοστών είναι κάτι το αναμενόμενο για το τέλος του αιώνα.

Ωστόσο, ο Hansen θεωρεί ότι οι μηχανισμοί ανάδρασης του κλιματικού συστήματος ήδη έχουν αρχίσει να επιταχύνουν το λιώσιμο των πάγων και απειλούν να οδηγήσουν σε κατάρρευση ολόκληρα στρώματα πάγου. Κατά συνέπεια, οι αυξήσεις στην επιφάνεια της θάλασσας θα είναι πολύ μεγαλύτερες, ένας ισχυρισμός που υποστηρίχθηκε λίγες ημέρες νωρίτερα από μια ομάδα Βρετανών, Δανών και Φιλανδών επιστημόνων που είπαν πως μελέτες προηγούμενων μεταβολών στο κλίμα υποδηλώνουν ότι πιθανότατα θα αντιμετωπίσουμε μια αύξηση του επιπέδου της θάλασσας που θα φτάνει τα 1.4 μέτρα, αρκετή για να προκαλέσει σαρωτικές πλημμύρες σε πολλές μεγάλες πόλεις του κόσμου και ιδιαίτερα στις χώρες με χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με τη θάλασσα όπως η Ολλανδία, το Μπαγκλαντές και άλλες χώρες.

Ως αποτέλεσμα των φόβων του για αύξηση του επιπέδου της θάλασσας, ο Hansen είπε ότι άσκησε πιέσεις τόσο στη Βρετανική Βασιλική Ακαδημία όσο και στην Αμερικανική Εθνική Ακαδημία Επιστημών για να εκπονήσουν μια επείγουσα έρευνα για την κατάσταση των στρωμάτων πάγου του πλανήτη. Παρολαυτά, δεν υπήρξε αποτέλεσμα στις προτάσεις του. Ο πρώτος στόχος του νέου γραφείου για το κλίμα υπό την κυβέρνηση του Obama θα πρέπει συνεπώς να είναι η άμεση υλοποίηση μιας τέτοιας συστηματικής εξέτασης, κάτι που είναι εξαιρετικά επείγον, καταλήγει ο Hansen.